வாழ்க்கையின் உன்னதச் சிற்பி உடைந்துபோகாமல் உருவெடுக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையின் உன்னதச் சிற்பி உடைந்துபோகாமல் உருவெடுக்கும் மனிதன்

​வாழ்க்கை என்பது அனைவருக்கும் ஒரே சீரான பாதையில் பயணிப்பது இல்லை.

அது மேடு பள்ளங்களும், எதிர்பாராத திருப்பங்களும், கடுமையான புயல்களும் நிறைந்த ஒரு பெருங்கடல்.

இந்தச் சூழலில் ‘பலசாலி’ என்ற சொல்லுக்கான அர்த்தம் பல நேரங்களில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
   
எதற்கும் கலங்காத, எவராலும் வீழ்த்த முடியாத, எப்போதும் இரும்புப் பாறை போல அசையாமல் இருக்கும் ஒருவரே பலசாலி என்று சமூகம் நினைக்கிறது.

ஆனால், உண்மை அதுவல்ல.

ஒரு பலசாலி என்பவர் ஒருபோதும் உடையாதவர் அல்ல.

மாறாக, வாழ்க்கை அவரைத் துண்டு துண்டாக உடைக்க முயலும்போதெல்லாம், ஒவ்வொரு முறையும் தன்னைத்தானே மீண்டும் வீரியத்துடன் கட்டியெழுப்புபவரே உண்மையான பலசாலி ஆவார்.

இந்தத் தத்துவம் மனித வாழ்வின் ஆகச்சிறந்த உன்னதத்தையும், மனவலிமையின் ஆழத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

​மனிதனாகப் பிறந்த எவருக்கும் துன்பங்களும் ஏமாற்றங்களும் வராமல் இருப்பதில்லை.

தொழில் நஷ்டம், நேசித்தவர்களின் இழப்பு, தொடர் தோல்விகள், உடல்நலக் குறைவு அல்லது உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல் என ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் வாழ்க்கை நம்மைத் தாக்கி உடைக்கப் பார்க்கிறது.

அவ்வாறு உடையும் தருணங்களில் அழுவதும், வேதனைப்படுவதும், பலவீனமாக உணர்வதும் மனித இயல்பு.

மிகச் சிறந்த பலசாலிகளும் இத்தகைய கணங்களில் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள், உள்ளுக்குள் நொறுங்கிப் போகிறார்கள்.

எனவே, உடையாமல் இருப்பதே பலத்தின் அடையாளம் என்று கூறுவது இயற்கைக்கு மாறானது.
   
உண்மையான பலம் என்பது வீழ்ந்துவிடுவதில் இல்லை, வீழ்ந்த இடத்திலிருந்து எப்படி எழுந்திருக்கிறோம் என்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.

​ஜப்பானிய கலையான 'கின்ட்சுகி' (Kintsugi) என்ற தத்துவம் இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணத்தைக் காட்டுகிறது.

இந்த மரபின்படி, ஒரு விலையுயர்ந்த மண்பாண்டம் உடைந்துபோனால், அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட மாட்டார்கள்.

மாறாக, உடைந்த துண்டுகளைத் தங்கக் கலவை கொண்டு மீண்டும் ஒன்றாக இணைப்பார்கள்.

அப்படி இணைக்கப்பட்ட பாத்திரம், பழைய பாத்திரத்தை விட அதிக அழகடனும் மதிப்புடனும் காட்சியளிக்கும்.

மனித வாழ்க்கையும் இதைப் போன்றதுதான்.

சவால்களால் நாம் துண்டு துண்டாக உடையும்போது, நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் நம்பிக்கை, விடாமுயற்சி, நேர்மறை எண்ணங்கள் ஆகிய தங்கக் கலவைகளைக் கொண்டு நம்மை நாமே மீண்டும் ஒட்டவைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அப்படி உருவாகும் புதிய மனிதன், முந்தைய மனிதனை விட அதிகப் பக்குவமும் வலிமையும் கொண்டவனாகத் திகழ்வான்.

​தன்னைத்தானே மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் என்பது ஒரு கலை.

அதற்கு அசாத்தியமான சுயக்கட்டுப்பாடும், பொறுமையும் தேவைப்படுகிறது.

வாழ்க்கை நம்மை உடைக்கும்போது, நாம் அழுதுகொண்டே முடங்கிப் போய்விடலாம் அல்லது அந்த உடைந்த துண்டுகளையே கூர்மையான ஆயுதங்களாக மாற்றி புதிய பாதையை நோக்கிப் பயணிக்கலாம்.

உலக வரலாற்றில் சாதித்த பல சாதனையாளர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அவர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் மிக மோசமாக உடைந்துபோனவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

தங்களின் உடைந்த துண்டுகளைக் கண்டு அவர்கள் அஞ்சவில்லை.
   
மாறாக, அந்தத் துண்டுகளை அடித்தளமாகக் கொண்டு தங்களின் வெற்றிக் கோட்டையை எழுப்பினார்கள்.

​தோல்விகளும் ஏமாற்றங்களும் நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும் கருவிகளே தவிர, நம் பயணத்தின் முற்றுப்புள்ளிகள் அல்ல.
   
ஒவ்வொரு முறை நாம் உடையும்போதும், நம்மிடம் இருந்த தேவையற்ற பலவீனங்கள் நம்மை விட்டு நீங்குகின்றன.

புயலுக்குப் பின் தான் வானம் தெளிவாகிறது, நெருப்பில் வெந்த பிறகுதான் தங்கம் தூய்மையாகிறது.

அதுபோலவே, சோதனைகளால் சிதறடிக்கப்படும் மனிதன், தன்னைத் தானே மறுசீரமைப்புச் செய்யும்போது இன்னும் அதிகத் தெளிவோடும் கூர்மையோடும் வெளிப்படுகிறான்.

உலகமே உங்களை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும் வேளையில், உங்கள் உடைந்த பாகங்களைச் சேகரித்து, நீங்கள் நிமிர்ந்து நிற்பதே உங்களின் உண்மையான ஆளுமையைக் காட்டும்.

​முடிவாக, பலசாலி என்பவன் காயங்களே படாத போர்வீரன் அல்ல.

மாறாக உடலெங்கும் காயங்கள் இருந்தாலும், போர்க்களத்தில் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து நின்று போரிடும் ஒரு மாவீரன்.

வாழ்க்கை நம்மை எத்தனை முறை துண்டு துண்டாக உடைத்தாலும், அத்தனை முறையும் இன்னும் அழகாக, இன்னும் வலிமையாக நம்மை நாமே செதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

வீழ்வது என்பது தற்காலிகமானது, மீண்டு எழுவதே நிரந்தரமானது என்ற தத்துவத்தை உணர்ந்து, ஒவ்வொரு உடைவையும் ஒரு புதிய தொடக்கமாக மாற்றுபவர்களே இந்த வாழ்க்கையை முழுமையாக வென்றெடுக்கிறார்கள்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்