நாம் என்ற எண்ணம் அழியும் இடமே தவம்

“நாம்” என்ற எண்ணம் அழியும் இடமே தவம்

மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மர்மம் என்னவென்றால், நாம் யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்காமல், “நாம்” என்று சொல்லிக் கொண்டு வாழ்வதுதான். 

“நான்” என்ற சின்ன உணர்விலிருந்து “நாம்” என்ற விரிவான உணர்விற்கு மனிதன் வளர்ந்தாலும், அந்த “நாம்” என்ற எண்ணத்திலும் ஒரு நுண்ணிய அகந்தை மறைந்து கிடக்கிறது.

    

இதுவே ஆன்மீகப் பாதையில் மிகப் பெரிய தடையாகிறது.

“நாம்” என்ற எண்ணம் அழியும் இடமே தவம் என்று சொல்லப்படுவது, வெளியில் காடுகளில் அமர்ந்து தவம் செய்வதைக் குறிப்பதல்ல. 

அது உள்ளத்தில் நிகழும் ஒரு மெல்லிய மாற்றத்தை குறிக்கிறது.

    

மனிதன் தன்னுள் கட்டி வைத்துக் கொண்டுள்ள நினைவுகள், பழைய அனுபவங்கள், உறவுகள், அடையாளங்கள் இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு “நாம்” என்ற மன உருவத்தை உருவாக்குகின்றன. 

இந்த உருவமே நம்மை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கிறது.

ஒரு சாதாரண மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் பல சுமைகளை சுமந்து செல்கிறான். 

அவன் நினைவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், பயங்கள், ஆசைகள் இவை அனைத்துமே உண்மை அறிவை மறைக்கும் மாயத்திரைகளாகின்றன. 

அவன் “நான் இப்படிப்பட்டவன்”, “நான் இப்படி நினைக்கிறேன்”, “நமக்கு இது வேண்டும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே வாழ்கிறான்.

    

இந்த “நாம்” என்ற உணர்வு, தனி மனிதனின் உள்ளார்ந்த அமைதியை மெதுவாகக் கவர்ந்துவிடுகிறது.

ஆனால், ஒரு நாள் மனிதன் தன்னுள் கேட்க ஆரம்பிக்கிறான்.

    

“இந்த ‘நாம்’ யார்?” என்று. அந்தக் கேள்வியே ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் படி. 

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் வெளியில் கிடைக்காது. 

அது உள்ளத்தில் தேடப்பட வேண்டியது.

நாம் எப்போது நம்முள் இருக்கும் பழைய எண்ணங்களைப் பார்த்து விடுவிக்கிறோமோ, அப்போது தான் ஒரு வெற்றிடம் உருவாகிறது.

இந்த வெற்றிடம் பயமளிக்கக்கூடியதாகத் தோன்றலாம். 

ஏனெனில், மனிதன் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றால் நிரம்பி இருக்க விரும்புகிறான். 

ஆனால் ஆன்மீகத்தில், அந்த வெற்றிடமே பரிபூரணத்தின் ஆரம்பமாகும்.

இந்த வெற்றிடத்தில் தான் பிரபஞ்சத்தின் பேரமைதி நுழைகிறது. 

அது ஒரு சத்தமில்லா இசை போல.

    

அது ஒரு வார்த்தையற்ற உண்மை.

    

அதை நாம் வெளியில் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறோம். 

ஆனால் அது எப்போதும் நம்முள் இருந்தே காத்திருக்கிறது.

ஒரு உதாரணம் எடுத்துக் கொள்ளலாம். 

ஒரு கிண்ணம் முழுவதும் பழைய நீரால் நிரம்பி இருந்தால், அதில் புதிய தண்ணீரை ஊற்ற முடியாது.

    

முதலில் அந்தக் கிண்ணத்தை காலி செய்ய வேண்டும். 

அதுபோல, நம்முள் இருக்கும் பழைய எண்ணங்கள், பழக்கங்கள், மன உருவங்கள் எல்லாமே மெதுவாக விடுவிக்கப்பட வேண்டியவை. 

இது ஒரே நாளில் நடக்காது. 

இது ஒரு மெதுவான சுத்திகரிப்பு.

சாதாரண வாழ்க்கையில் இதை எப்படி நடைமுறைப்படுத்தலாம்?

    

தினமும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து, நம்முள் எழும் எண்ணங்களை பார்த்து விடுவிக்கலாம். 

அதை தடுக்க முயலாமல், அதில் அடையாளம் கொள்ளாமல், “இது ஒரு எண்ணம் மட்டுமே” என்று பார்த்து விடுவிக்கலாம். 

இது தான் தியானத்தின் அடிப்படை.

மற்றொரு முக்கியமான அம்சம், “என்னுடையது” என்ற உணர்வை குறைப்பது. 

நமது உடைமைகள், உறவுகள், சாதனைகள் எல்லாமே தற்காலிகமானவை. 

ஆனால் நாம் அவற்றை நம் அடையாளமாக்கிக் கொள்கிறோம்.

    

இதுவே துன்பத்தின் மூல காரணம்.

“நாம்” என்ற எண்ணம் குறையும் போது, “அது” என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது. 

அந்த “அது” என்பது பரப்ரம்மம், 

பரமாத்மா, அல்லது சுத்த சிந்தனை என்று எந்த பெயரால் வேண்டுமானாலும் அழைக்கலாம்.

அது எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒன்று. 

அது தனி மனிதனைத் தாண்டி நிற்கும் பேரொளி.

இந்த நிலையை அடைந்தவர் வாழ்க்கையை வேறொரு கோணத்தில் காண ஆரம்பிக்கிறார். 

அவருக்கு வெற்றி தோல்வி இரண்டும் சமமாகத் தோன்றும்.

    

புகழும் பழியும் அவரை அசைக்காது. அவர் உள்ளத்தில் நிலையான அமைதி இருக்கும்.

அவருக்கு உலகம் ஒரு போராட்டம் அல்ல.

அது ஒரு ஓட்டம் போல. 

அவர் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ள முயலமாட்டார். 

அதே நேரத்தில் எதையும் தள்ளிப் போடமாட்டார். 

அவர் ஒரு சாட்சியாக வாழ ஆரம்பிப்பார்.

இதுவே உண்மையான தவம். 

அது ஒரு செயல் அல்ல 

அது ஒரு நிலை. 

அது ஒரு முயற்சி அல்ல அது ஒரு இயல்பு.

இன்றைய வேகமான உலகத்தில், இந்த உண்மையை மறந்து மனிதன் வெளியில் ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறான். 

ஆனால் அவன் தேடுவது எல்லாம் அவன் உள்ளத்திலேயே இருக்கிறது. 

அதை உணர ஒரு நிமிடம் நிற்க வேண்டும். ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

“நாம்” என்ற எண்ணத்தை மெதுவாக விடுவிக்கும் போது, நாம் எதையும் இழப்பதில்லை. மாறாக, நாம் நம்மையே மீண்டும் கண்டுபிடிக்கிறோம். 

அந்த கண்டுபிடிப்பு தான் ஆனந்தம். அந்த ஆனந்தம் தான் அமைதி.

   

அந்த அமைதியே இறைவன்.

“நாம்” மறையும் போது தான் உண்மை வெளிப்படும். 

அந்த உண்மையில் வாழ்வதே மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறிக்கோள்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்