ஒதுக்கப்பட்ட தருணங்களின் ஆன்மீக அருள்

மனித வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு உறவும், ஒவ்வொரு அனுபவமும், ஒரு பாடமாகவே கருதப்பட வேண்டும்.

     

“எம்மை ஒதுக்கியவர்களெல்லாம் எமக்கு எதிரிகள் கிடையாது” என்ற எண்ணம், சாதாரண சிந்தனை அல்ல.

அது உயர்ந்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வின் வெளிப்பாடு.

    

வாழ்க்கையில் எவராவது நம்மை புறக்கணிக்கும்போது, நாம் இயல்பாகவே அவர்களை எதிரியாக நினைக்கிறோம்.

    

ஆனால் இந்தக் கவிதை நமக்கு ஒரு புதிய பார்வையை அளிக்கிறது ஒதுக்கப்பட்ட அந்த தருணமே, நமக்கான ஒரு மறைமுக அருளாக இருக்கலாம்.

நாம் நம்மை ஒதுக்கியவர்களை நினைக்கும் போது, மனதில் கசப்பும், வலியும், ஏமாற்றமும் உருவாகும். 

ஆனால் ஆன்மீக கோணத்தில் பார்த்தால், அந்த அனுபவங்கள் நம்மை உள்ளார்ந்த வளர்ச்சிக்குத் தூண்டுகின்றன. 

ஒருவர் நம்மை விட்டு விலகும்போது, நாம் தனிமையை அனுபவிக்கிறோம். 

அந்தத் தனிமை, நம்மை நம்மோடு சந்திக்க வைக்கும். 

அது தான் தியானத்தின் முதல் படி.

    

மனிதன் வெளியில் உறவுகளைத் தேடிக்கொண்டே இருப்பான்.

    

ஆனால் அவன் உண்மையான உறவு அவன் உள்ளத்தோடு தான்.

ஒதுக்கப்படுதல் என்பது தண்டனை அல்ல.

அது ஒரு மாற்றத்தின் ஆரம்பம். பல நேரங்களில், நாம் தவறான இடங்களில் அன்பைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

    

அதனை உணர்த்துவதற்காகவே சிலர் நம்மை விட்டு விலகுகிறார்கள். 

இது ஒரு ஆன்மீக சுத்திகரிப்பு போன்றது. 

தேவையற்ற உறவுகள் விலகும்போது, நம் வாழ்க்கையில் புதிய மற்றும் உண்மையான உறவுகள் வர இடம் கிடைக்கிறது.

“அவர்களை விட அன்பானவர்களை கண்டுபிடிப்பதற்கு எமக்கு வாய்ப்பு கொடுத்தவர்கள்” என்றே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இது நம் பார்வையை முற்றிலும் மாற்றுகின்றது. 

நாம் இழப்பை மட்டுமே பார்க்காமல், அதனால் கிடைக்கும் வாய்ப்பையும் காண வேண்டும். 

ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒரு புதிய இணைப்பின் விதை. ஒவ்வொரு மறுப்பும், ஒரு புதிய ஏற்றுக்கொள்ளலின் முன்னுரை.

    

இதை உணர்ந்தவனுக்கு வாழ்க்கை எளிதாகிறது.

ஆன்மீகத்தில், எதுவும் தற்செயலாக நடைபெறாது என்று கூறப்படுகிறது. 

ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஒரு காரணத்திற்காகவே நிகழ்கிறது.

    

நம்மை விட்டு விலகியவர்கள் கூட, நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒரு பங்காற்றுகிறார்கள். 

அவர்கள் நம்மை நம்முடைய உண்மையான பாதைக்கு திருப்புகின்றனர். 

நாம் தவறான பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தால், அவர்கள் விலகுவது ஒரு எச்சரிக்கை. 

அது ஒரு தெய்வீக தலையீடு.

மனிதன் பெரும்பாலும் வெளிப்புற அன்பை மட்டுமே நாடுகிறான்.

    

ஆனால் ஆன்மீகம் நமக்கு கற்றுக்கொடுப்பது  உண்மையான அன்பு உள்ளிருந்து பிறக்கிறது என்பதே. 

நாம் நம்மை நேசிக்கத் தொடங்கும்போது, மற்றவர்களின் ஒதுக்கல் நம்மை பாதிக்காது.

    

ஏனெனில் நம்முடைய மதிப்பு, மற்றவர்களின் பார்வையில் இல்லை.

அது நம்முடைய உள்ளார்ந்த உணர்வில் உள்ளது.

மேலும், நம்மை ஒதுக்கியவர்களை எதிரிகளாகக் கருதாமல், அவர்களை நன்றியுடன் நினைப்பது ஒரு உயர்ந்த ஆன்மீக நிலை. 

அது எளிதல்ல. 

ஆனால் அதுவே மன அமைதிக்கான வழி. 

கோபம், வெறுப்பு போன்ற உணர்வுகள் நம்மையே நசுக்கும்.

    

மன்னிப்பு மற்றும் புரிதல், நம்மை உயர்த்தும். 

நம்மை விட்டு சென்றவர்களை மன்னிக்கும் போது, நம் மனம் சுத்தமாகிறது. 

அந்த சுத்தமே ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு அடித்தளம்.

இவ்வாறு பார்த்தால், ஒதுக்கப்பட்ட அனுபவம் ஒரு இழப்பு அல்ல.

அது ஒரு வரம். 

அது நம்மை உண்மையான அன்பை நோக்கி அழைக்கிறது.

    

அது நம்மை நம்முடைய உண்மையான மதிப்பை உணர வைக்கிறது. 

அது நம்மை தெய்வீக உண்மைக்கு அருகில் கொண்டு செல்கிறது.

எனவே, வாழ்க்கையில் எவர் நம்மை விட்டு சென்றாலும், அவர்களை எதிரியாகக் காண வேண்டாம். 

அவர்கள் நம் வாழ்க்கையில் ஒரு கதவை மூடினார்கள்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் மற்றொரு கதவைத் திறக்க உதவினர். 

அந்த திறந்த கதவை காணும் பார்வை நமக்கு வந்தால், வாழ்க்கை ஒரு புதிய அர்த்தத்தை பெறும்.

இந்தக் கருத்தின் மையம்  ஏற்றுக்கொள்ளல். 

வாழ்க்கை எதை கொடுத்தாலும் அதை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வது, அதிலிருந்து அர்த்தத்தை கண்டுபிடிப்பது, நம்மை ஆன்மீக உயரத்திற்கு கொண்டு செல்கிறது. 

நம்மை ஒதுக்கியவர்களும் நம்முடைய ஆசிரியர்களே. 

அவர்கள் நமக்கு அன்பின் உண்மையான மதிப்பை கற்றுக்கொடுத்தவர்கள்.

அதனால், ஒதுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு தருணத்தையும் நன்றி உணர்வுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அதை ஒரு புதிய ஆரம்பமாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். 

அதுவே வாழ்வை உண்மையில் வளமானதாக்கும் ஆன்மீகப் பாதை.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்