உணரும் வரை உண்மையும் ஒரு பொய் தான்...

உணரும் வரை உண்மையும் ஒரு பொய் தான்...

சில வார்த்தைகள் இருக்கின்றன  படிக்கும் போது சாதாரணமாய் தெரியும், ஆனால் மனசுக்குள் போய் உட்காரும். 

நாளடைவில் அந்த வார்த்தைகளே நம்மை உட்கார வைத்து கேள்வி கேட்கும். 

"உணரும் வரை உண்மையும் ஒரு பொய் தான், புரிகின்ற வரை வாழ்க்கையும் ஒரு புதிர் தான்" என்ற இந்த இரண்டு வரிகளும் அப்படிப்பட்டவை தான்.

    

எளிமையாய் தெரியும், ஆழமாய் இருக்கும். 

இதை யோசிக்க ஆரம்பித்தால்  நாம் நம்மையே கண்ணாடியில் பார்க்கிறோம் என்று தோன்றும்.

உண்மை என்பது என்ன? 

நம்மில் பெரும்பாலோர் நினைப்பது என்னவெனில்  உண்மை என்பது வெளியே இருக்கிறது, நாம் அதை தேட வேண்டும் என்று. 

ஆனால் உண்மை என்பது உணர்வோடு பிணைந்தது. 

ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா உலகம் தான் உண்மை. 

ஒரு காதலனுக்கு அவன் காதலி சொல்வது எல்லாம் உண்மை. 

ஒரு முதியவருக்கு அவர் வாழ்ந்த காலம் மட்டுமே உண்மை. 

இப்படி, ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் உணர்வு வடிகட்டியதே உண்மையாகிறது. 

உணர்வு இல்லாத உண்மை அது வெறும் தகவல் மட்டுமே. 

அது நம் மனசில் ஒட்டாது, நம் வாழ்க்கையை மாற்றாது, நம் கண்களை திறக்காது.

ஒரு தத்துவஞானி சொன்னாலும் சரி, ஒரு அன்னை சொன்னாலும் சரி  "அன்பு வலிக்கும்" என்பது நாம் படிக்கும் வரை வெறும் வாக்கியம்.

    

ஆனால் யாரையாவது இழந்து, இரவு தூக்கமின்றி படுத்திருக்கும் போது அந்த நான்கு வார்த்தைகளும் ஒவ்வொரு எழுத்தாய் உள்ளே இறங்கும்.

    

அப்போது தான் அது உண்மையாகிறது. 

அதற்கு முன்பு அது உண்மை இல்லையா? 

இருந்தது தான். 

ஆனால் நமக்கு அது உண்மையாகவில்லை  ஏனென்றால் நாம் அதை உணரவில்லை.

இதை இன்னொரு கோணத்தில் பாருங்கள். 

சூரியன் உதிக்கிறது என்பது உண்மை. 

ஆனால் ஒரு குருட்டு மனிதனுக்கு அந்த உண்மை எப்படி பட்டது?

   

அவன் சூரியனை உணர்கிறான்  வெம்மையில், வியர்வையில், மேலே நிமிர்கையில் தோலில் படும் ஒளியின் சிறு சூட்டில். 

அவனுக்கு சூரியன் இருளுக்கு நடுவே ஒரு வெதுவெதுப்பு. 

நமக்கு அது ஒரு கோளம். 

ஒரு கவிஞனுக்கு அது ஒரு உருவகம். 

இப்படி, ஒரே சூரியன்  ஒவ்வொருவரின் உணர்வு வழியாக ஒவ்வொரு வடிவம் எடுக்கிறது.

   

யாரது உண்மை? 

எல்லாரும் உண்மை தான். 

ஆனால் அவரவர் உணர்ந்த அளவில் மட்டுமே.

இதனால் தான்  இரண்டு மனிதர்கள் ஒரே நிகழ்வை வாழ்ந்தாலும், இரண்டு வேறு கதைகள் சொல்வார்கள். 

ஒரே தகப்பனின் குழந்தைகள்  அவரின் மரணத்தை ஒருவன் "நஷ்டம்" என்று சொல்கிறான், மற்றொருவன் "விடுதலை" என்று சொல்கிறான். 

யார் பொய் சொல்கிறார்கள்?

    

யாரும் இல்லை. 

இருவரும் அவர்களின் உணர்வு வழியாக உண்மையை சொல்கிறார்கள். 

உண்மை என்பது ஒன்று இல்லை  உணர்வுகள் எத்தனை, உண்மைகளும் அத்தனை.

இப்போது வாழ்க்கைக்கு வருவோம். 

"புரிகின்ற வரை வாழ்க்கையும் ஒரு புதிர் தான்" என்பது என்னை தினமும் கொஞ்சம் நிறுத்தி வைக்கும் வரி. 

நாம் வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ள நினைக்கிறோம். 

திட்டமிடுகிறோம், கணக்கு போடுகிறோம், எதிர்கால வரைபடம் வரைகிறோம். 

ஆனால் வாழ்க்கை அப்படி இல்லை என்று தெரியும் போது  ஒரு விபத்து, ஒரு பிரிவு, ஒரு எதிர்பாராத திருப்பம் அப்போது புரிகிறது, நாம் புரிந்துகொண்டோம் என்று நினைத்தது இன்னும் ஒரு புதிர் மட்டுமே என்று.

ஆனால் இதில் ஒரு அழகான முரண் இருக்கிறது. 

புதிர் இருக்கிறது என்று தெரிந்தாலே போதும் வாழ்க்கை கொஞ்சம் லேசாகிறது. 

"ஏன் இப்படி ஆனது?" என்ற கேள்வி இனி வேதனையாக இல்லை, ஆர்வமாகிறது. 

"இதன் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?" என்று கேட்கும் மனம் அது தோல்வியில் மூழ்காது, திரும்பி எழும். 

ஏனென்றால் புதிர்களுக்கு விடை கண்டுபிடிப்பது தண்டனை இல்லை  அது சாகசம்.

வாழ்க்கையை முழுவதும் புரிந்துகொண்டவர்கள் மிகவும் சலிப்படைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். 

ஏனென்றால் புரிந்துவிட்டால் ஆச்சரியம் இல்லை. 

ஆச்சரியம் இல்லாத வாழ்க்கை  வேகம் இல்லாத காற்றுப் போல. இருக்கும், ஆனால் உணர மாட்டோம். 

புரியாத விஷயங்கள் தான் நம்மை வாசிக்க வைக்கின்றன, யோசிக்க வைக்கின்றன, உரையாட வைக்கின்றன. 

புரியாத மனிதர்களை தான் நாம் நேசிக்கிறோம்  புரிந்துவிட்டவர்களை நாம் வழிய விடுகிறோம்.

இந்த இரண்டு கருத்துகளும் ஒரு பொதுவான நூலில் கோர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன அது தாழ்மை. 

உண்மை நமக்கு உணர்வால் மட்டுமே கிட்டும் என்று தெரிந்தால், நாம் "நான் உண்மையை அறிந்தவன்" என்று தலைதூக்க மாட்டோம். 

வாழ்க்கை நமக்கு புரியாத புதிர் என்று ஒப்புக்கொண்டால், நாம் "எல்லாம் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது" என்று ஆணவப்பட மாட்டோம். 

இந்த இரண்டு ஒப்புக்கொள்ளலும் நம்மை மனிதர்களாக வைக்கின்றன. 

கடவுளர்களாக இல்லை, கற்களாகவும் இல்லை  மனிதர்களாக.

நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளும்  ஒரு புதிய உணர்வு வருகிறது, ஒரு பழைய உண்மை புரிகிறது. 

நேற்று அழுத விஷயம் இன்று சிரிப்பாகிறது. 

நேற்று கோபமாக இருந்தவன் இன்று புரிந்தவனாகிறான். 

நேற்று முடியாத செயல் இன்று இயல்பாகிறது. 

இந்த மாற்றம் தான் வாழ்க்கை.

    

மாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் குறைபாடு இல்லை அதுவே வாழ்க்கையின் சுவாசம்.

கடைசியில் ஒன்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும். 

உண்மையை தேடாதீர்கள் உணர முயலுங்கள். 

வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ள துடிக்காதீர்கள்  வாழுங்கள், புரிதல் வரும். 

ஒரு குழந்தை நடக்க கற்றுக்கொள்வது எப்படி? விழுந்து, எழுந்து, மீண்டும் விழுந்து. 

"நடப்பது என்ன என்று புரிந்தால் நடப்பேன்" என்று அவன் சொல்வதில்லை. 

நடக்கும் போது தான் நடக்க புரிகிறது. 

வாழும் போது தான் வாழ்க்கை புரிகிறது. 

உணரும் போது தான் உண்மை தெரிகிறது.

புதிருக்கு பயப்படாதீர்கள். 

பொய் என்று மட்டும் பார்க்காதீர்கள். 

நீங்கள் உணரும் ஒவ்வொரு கணமும் அதுவே உங்கள் உண்மை.

    

நீங்கள் புரிந்துகொள்ளும் ஒவ்வொரு நாளும் அதுவே உங்கள் வாழ்க்கையின் விடை.

மீதி? 

அது இன்னும் வரும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்