கோபத்தின் நொடியில் அறிவின் ஒளி”

“கோபத்தின் நொடியில் அறிவின் ஒளி”  

தற்காலிகமாக எழும் கோபம் என்பது மனித வாழ்வின் இயல்பான உணர்ச்சி. 

ஆனால் அந்த ஒரு கணத்தின் தீவிரம், நம் சிந்தனையின் தெளிவை மறைத்து, நம் செயல்களின் விளைவுகளைப் பார்க்க முடியாதபடி செய்கிறது.

    

அந்த நேரத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் பெரும்பாலும் உண்மையான தேவையிலிருந்து அல்ல.

அந்தக் கணத்தின் வேகத்திலிருந்து வருகிறது. 

இதனால், சிறிய பிரச்சினை கூட பெரிதாகத் தோன்றும், நம் முன் நிற்கும் மனிதர்கள் எதிரிகளாகத் தோன்றுவர், நம் சொந்த நலனே நமக்கு தெரியாமல் போகும்.

    

கோபம் குறைந்த பிறகு, நாம் செய்த செயல்கள் நம்மைத் துரத்தும்.

நம் சொற்கள் நம்மை வருத்தும்.

நம் முடிவுகள் நம்மைச் துரத்தும்.

    

அதனால் தான், தற்காலிக உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் நிரந்தர விளைவுகளை உருவாக்கும் முடிவுகளை எடுப்பது அறிவுடைய செயல் அல்ல.

    

வாழ்க்கை நமக்கு அளிக்கும் ஒவ்வொரு சூழலும், நம் பொறுமையையும், நம் சுயகட்டுப்பாட்டையும் சோதிக்கும் ஒரு வாய்ப்பு. 

அந்த சோதனையில் வெற்றி பெறுவது, கோபத்தை அடக்குவதில் அல்ல.

கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் செயல்களை அடக்குவதில்தான் உள்ளது.

வாழ்க்கை என்பது நொடிகளின் தொடர்ச்சி.

ஆனால் அந்த நொடிகளில் எடுக்கும் முடிவுகள் பல வருடங்களின் பாதையை மாற்றும் சக்தி கொண்டவை. 

ஒரு தவறான வார்த்தை ஒரு உறவை உடைக்கலாம்.

ஒரு தவறான செயல் ஒரு நம்பிக்கையை அழிக்கலாம்.

ஒரு தவறான முடிவு ஒரு எதிர்காலத்தை மாற்றிவிடலாம்.

    

அதனால், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் மனம் எதைச் சொல்கிறது என்பதை விட, நம் அறிவு எதைச் சொல்லும் என்பதை கேட்க வேண்டும். 

ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சு, ஒரு நிமிட அமைதி, ஒரு சிறிய தாமதம்  இவை அனைத்தும் நம்மை பெரிய தவறுகளிலிருந்து காப்பாற்றும்.

     

உணர்ச்சிகள் நம் வாழ்வின் நிறங்கள்.

ஆனால் முடிவுகள் நம் வாழ்வின் வடிவம். 

நிறங்கள் மாறலாம், ஆனால் வடிவம் மாறிவிட்டால் அதை திருத்துவது கடினம். 

அதனால், தற்காலிக உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில் நிரந்தர முடிவுகளை எடுப்பதைத் தவிர்ப்பது, நம் வாழ்க்கையை பாதுகாக்கும் மிக முக்கியமான அறிவு. 

கோபம் குறைந்த பிறகு, நம் மனம் தெளிவடையும்.

அப்போது நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நம் நலனுக்கும், நம் உறவுகளுக்கும், நம் எதிர்காலத்திற்கும் பயனளிக்கும்.

   

இதுவே உண்மையான முதிர்ச்சி; இதுவே உண்மையான அறிவு.

கோபம் என்பது ஒரு தீப்பொறி போன்றது.

அது எப்போது எரியும், எவ்வளவு எரியும் என்பதை நாம் கணிக்க முடியாது. 

ஆனால் அந்த தீப்பொறி எதை எரிக்கக் கூடாது என்பதைத் தீர்மானிப்பது நம் பொறுப்பு. 

பல நேரங்களில், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம்மை நாமே இழந்து, நம் மதிப்புகளையும் நம் மனிதநேயத்தையும் மறந்து செயல்படுகிறோம். 

அந்த ஒரு கணத்தில் நாம் பேசும் ஒரு கடுமையான சொல், நம் அன்புக்குரியவர்களின் மனதில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தலாம். 

நம் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான உறவுகள், பெரும்பாலும் கோபத்தின் ஒரு நொடியில் உடைந்து போகின்றன.

    

ஆனால் அவற்றை மீண்டும் கட்டமைக்க பல வருடங்கள் கூட போதாது. 

அதனால், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் மனம் எரிந்தாலும், நம் அறிவு எரியாமல் இருக்க வேண்டும். 

உணர்ச்சியை உணர்வது தவறு அல்ல.

ஆனால் அந்த உணர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்படுவது தான் ஆபத்து. 

நம் செயல்கள் நம் உணர்ச்சிகளை விட பெரியவை.

அவை நம் வாழ்க்கையின் வரலாற்றை எழுதுகின்றன.

வாழ்க்கையில் உண்மையான அறிவு என்பது, கோபம் வராத மனிதனாக இருப்பதில் இல்லை.

    

கோபம் வரும் போது தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளும் திறனில் உள்ளது. 

ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருப்பது பல நேரங்களில் ஒரு பெரிய பிரச்சினையைத் தவிர்க்கும். 

நம் மனம் கலங்கும் போது, நம் பார்வை சுருங்கி, நம் சிந்தனை சிக்கி விடுகிறது. 

அந்த நேரத்தில் எடுக்கும் முடிவுகள் நம் உண்மையான விருப்பங்களையும் நம் நீண்டகால நலனையும் பிரதிபலிக்காது. அதனால், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் மனதை நிறுத்தி, நம் சிந்தனையை மெதுவாக்கி, நம் செயல்களை தாமதப்படுத்துவது ஒரு பெரிய அறிவு. 

இது பலருக்கு இயல்பாக வராது.

    

ஆனால் பயிற்சியால் வளர்க்கக்கூடிய ஒரு திறன்.

    

ஒவ்வொரு முறையும் நாம் கோபத்தை வென்று அமைதியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, நம் வாழ்க்கை மேலும் நிலையானதாகவும், நம் உறவுகள் மேலும் பாதுகாப்பானதாகவும் மாறும். 

தற்காலிக உணர்ச்சியை விட நிரந்தர நலனை முன்னிலைப்படுத்தும் இந்த அணுகுமுறை தான் உண்மையான முதிர்ச்சி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்