அமைதியின் உள் பயணம்:

அமைதியின் உள் பயணம்: ஆன்மா நினைவுகொள்ளும் மறுபிறப்பு

நேற்றைய பொழுது நம்மை உலகின் மாய வலைக்குள் இழுத்துச் சென்றது. 

அந்த வலைக்குள் விழும் ஒவ்வொரு தருணமும் நம்மை நம்மிடமிருந்து சிறிது தள்ளிச் செலுத்தும். 

வெளி உலகின் சத்தம், எதிர்பார்ப்புகள், பிணைப்புகள், பயங்கள், ஆசைகள் இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தின் மேல் படிந்து, நம் உண்மையான குரலை மங்கச் செய்கின்றன. 

ஆனால் அந்த மாய வலையில் விழுந்தபோதும், நம் ஆன்மா ஒருபோதும் முழுமையாக மௌனமடைவதில்லை. 

அது நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில், நம் விழிப்புணர்வின் நுண்ணிய எல்லைகளில், ஒரு மென்மையான நினைவாகத் தொடர்ந்து துடிக்கிறது. 

“நீ விழுந்தாலும், நான் எழுந்திடும் வழியை அறிவேன்” என்று அது நமக்குள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும்.

அந்த அமைதியான வலி அது துன்பத்தின் வலி அல்ல. 

அது நம்மை மீண்டும் நம்மிடம் அழைக்கும் ஒரு உள் அழைப்பு.

    

உலகின் சத்தத்தால் மறைக்கப்பட்ட நம் உண்மையான இயல்பை மீண்டும் நினைவூட்டும் ஒரு நெகிழ்வான துடிப்பு. 

இந்த வலி நம்மை உடைக்க அல்ல.

    

நம்மை மீண்டும் உருவாக்கத்தான்.

    

நம் ஆன்மா எப்போதும் நம்மை நோக்கி திரும்பும் பாதையை நினைவில் வைத்திருக்கிறது. 

நாம் மறந்தாலும், அது மறக்காது.

    

நாம் தடுமாறினாலும், அது திசைதவறாது. 

நாம் சிதறினாலும், அதற்கு நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கத் தெரியும்.

இன்றைய ஒளி நம் சிதறிய உணர்வுத் துண்டுகளைத் தேடி வருவது இதற்காகத்தான்.

    

ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு புதிய பிறப்பு. 

ஒவ்வொரு ஒளியும் ஒரு புதிய வாய்ப்பு. 

நம் உள்ளத்தின் இருளில் சிதறிக் கிடக்கும் உணர்வுகளை மெதுவாகத் தொடும் அந்த ஒளி, 

“நீ இன்னும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறாய்” என்று நமக்குள் சொல்லும். 

நாம் முடிந்தவர்கள் அல்ல.

நாம் தொடர்ச்சியாக உருவாகும் உயிர்கள். 

நம் ஆன்மா ஒரு முடிவடைந்த வடிவம் அல்ல அது ஒரு பயணம், ஒரு ஓட்டம், ஒரு பரிணாமம்.

இந்த உண்மையை உணர்வதே தியானத்தின் மையம். 

தியானம் என்பது உலகை மறப்பது அல்ல.

நம்மை நினைவுகொள்வது. 

அது ஓட்டத்திலிருந்து ஓய்வெடுப்பது அல்ல.

நம் உள்ளத்தின் ஓட்டத்துடன் மீண்டும் இணைவது. 

தியானம் என்பது வெறுமனே கண்களை மூடுவது அல்ல.

நம் உள்ளத்தின் கண்களைத் திறப்பது. 

நம் மனம் சிதறியிருக்கும்போது, நம் உணர்வுகள் சிதைந்திருக்கும்போது, நம் சிந்தனைகள் சிதறிக்கிடக்கும் போது அவற்றை ஒன்றிணைக்கும் அமைதியான குரலைக் கேட்பதே தியானம்.

அந்த உள் குரல் எப்போதும் கூச்சலிடாது. 

அது மெதுவாக, நிதானமாக, நம்மைத் தழுவும் காற்றைப் போல பேசும். 

“நீ எங்கு சென்றாலும், நான் உன்னுள் இருக்கிறேன்” என்று அது சொல்லும். 

நம் ஆன்மாவின் திட்டம் எப்போதும் வெளியில் இல்லை.

அது நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பதிந்திருக்கிறது. 

நாம் அதை கேட்காதபோதும், அது நம்மை வழிநடத்திக் கொண்டே இருக்கும். 

தியானம் என்பது அந்த வழிநடத்தலை உணர்வது. 

நம் உள்ளத்தின் அமைதியில் நம் ஆன்மா எழுதிக்கொண்டிருக்கும் வரைபடத்தைப் படிப்பது.

உலகம் நம்மை எவ்வளவு சிதறடித்தாலும், நம் ஆன்மாவுக்கு நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கத் தெரியும். 

நம் மனம் எவ்வளவு சோர்ந்தாலும், நம் உள்ளத்தின் ஒளி மீண்டும் எழுந்திடும். 

நம் உணர்வுகள் எவ்வளவு சிதறினாலும், அவற்றை மீண்டும் தழுவிக் கொள்ளும் திறன் நமக்குள் உள்ளது. 

தியானம் இந்த உண்மையை நமக்குள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டும் ஒரு உள் பயணம்.

    

அது நம்மை மாற்றுவதில்லை; நம்முள் இருந்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

நேற்றைய மாய வலையில் விழுந்தது ஒரு தோல்வி அல்ல.

அது ஒரு நினைவூட்டல். 

இன்றைய ஒளி நம்மைத் தேடி வருவது ஒரு அதிசயம் அல்ல.

அது நம் இயல்பு. 

நம் ஆன்மா நம்மை மீண்டும் எழுப்புவது ஒரு அதிர்ஷ்டம் அல்ல.

    

அது அதன் இயற்கையான செயல்.

    

இந்த அனைத்தையும் உணர்ந்து, நம் உள்ளத்தின் அமைதியில் நம் ஆன்மாவின் திட்டத்தை கேட்பதே தியானத்தின் உண்மையான நோக்கம்.

தியானம் என்பது ஓர் இடம் அல்ல.

    

அது ஒரு நிலை. 

அது ஒரு செயல் அல்ல.

அது ஒரு உணர்வு. 

அது ஒரு பயிற்சி அல்ல.

அது ஒரு நினைவுகூறல். 

நம் ஆன்மா எப்போதும் நம்மை நோக்கி திரும்பும் பாதையை அறிந்திருக்கிறது என்பதை உணர்வதே அதன் சாரம். 

நாம் விழுந்தாலும், நம் ஆன்மா எழுந்திடும். 

நாம் மறந்தாலும், அது நினைவுகொள்ளும். 

நாம் சிதறினாலும், அது நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கும்.

இந்த உண்மையை உணர்ந்த தருணமே நம் உள்ளத்தின் அமைதி பிறக்கும் தருணம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்