வாழ்வின் நிலையாமையும் ஆன்மாவின் தொடர்ச்சியும்

வாழ்வின் நிலையாமையும் ஆன்மாவின் தொடர்ச்சியும்

​மனித வாழ்க்கை என்பது பிறப்பில் தொடங்கி இறப்பில் முடிந்துவிடும் ஒரு குறுகிய வட்டமல்ல.

அது முடிவற்ற ஒரு பெரும் பயணத்தின் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே.

"மரணம் என்பது உங்கள் கதையின் முடிவு அல்ல.

அது ஆன்மா ஒரு அத்தியாயத்தை மூடி, மற்றொரு அத்தியாயத்தைத் திறக்கும் ஒரு தருணம்" என்ற ஆழமான ஆன்மீகக் கருத்து, மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சும் மனித குலத்திற்கு ஒரு புதிய பார்வையை வழங்குகிறது.

ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து முடிக்கும்போது ஒரு அத்தியாயம் முடிந்து அடுத்த அத்தியாயம் தொடங்குவதைப் போல, இந்த உலக வாழ்க்கை முடிவடைவது ஆன்மாவின் அழிவல்ல, மாறாக அது தன் பயணத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்குத் தயாராகும் ஒரு இடைவேளை மட்டுமே.

இந்த பிரபஞ்ச உண்மையை ஒரு சராசரி மனிதன் தன் அன்றாட வாழ்வில் உணர்ந்து செயல்படும்போது, அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையின் போக்கும், நோக்கமும் முற்றிலும் உன்னதமானதாக மாறிவிடுகிறது.

​ஒரு சராசரி மனிதன் தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை பொருள் தேடுவதிலும், சொத்துக்களைச் சேர்ப்பதிலும், உலகியல் இன்பங்களை அனுபவிப்பதிலுமே கழிக்கிறான்.
   
வீடு, வாகனம், வங்கிச் சேமிப்பு, சமூக அந்தஸ்து போன்றவையே வாழ்க்கையின் இலக்குகள் என்று அவன் தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறான்.

ஆனால், மரணம் நெருங்கும் வேளையில், இந்த உலகப் பொருட்கள் எதுவும் அவனுடன் வருவதில்லை என்பதை அவன் உணர்கிறான்.

நாம் இங்கே சேர்த்தவை உலகப் பொருட்கள் அல்ல.

மாறாக, நாம் இந்த பூமியில் வாழ்ந்த காலத்தில் பிறருக்கு அள்ளித் தந்த அன்பு, நாம் பெற்றுக் கொண்ட ஞானம், மற்றும் நாம் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த ஒளி ஆகியவையே நம்முடன் வரும் உண்மையான சொத்துக்கள் ஆகும்.

இந்த உன்னதப் புரிதல் ஏற்படும்போது, மனிதன் பேராசையிலிருந்தும், சுயநலத்திலிருந்தும் விடுபட்டு, உண்மையான ஆன்மீகப் பாதையில் தன் வாழ்வின் அடித்தளத்தை அமைக்கத் தொடங்குகிறான்.

​இந்த ஆன்மீகக் கருத்தானது ஒரு சராசரி மனிதனின் குடும்ப மற்றும் சமூக உறவுகளில் மிக முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

மரணத்தோடு எல்லாம் முடிந்துவிடுவதில்லை என்பதை உணர்ந்த ஒரு மனிதன், தன் வாழ்நாளில் பணத்தை விட மனிதர்களுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் தருவான்.

தன் குடும்பத்தினரிடமும், நண்பர்களுடனும், சக மனிதர்களுடனும் அவன் காட்டும் நிபந்தனையற்ற அன்பு, அவனது ஆன்மாவின் கணக்கில் சேரும் அழியாத செல்வமாகும்.

கோபமும், குரோதமும், பழிவாங்கும் உணர்ச்சியும் தற்காலிகமானவை என்றும், அன்பும் கருணையுமே நிரந்தரமானவை என்றும் அவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

இதனால், தன் அன்றாட வாழ்வில் அவதிப்படும் பிற உயிர்களுக்கு உதவுவதிலும், எளியவர்க்கு இரங்குவதிலும் அவன் மகிழ்ச்சி காண்கிறான்.

அவன் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் இந்த அன்பின் ஒளி, அவனது தற்போதைய வாழ்வை அமைதியாக்குவதுடன், அவனது ஆன்மாவின் அடுத்த பயணத்திற்கும் வழிகாட்டியாக அமைகிறது.

​மனித வாழ்க்கை என்பது இன்பங்களும் துன்பங்களும், வெற்றிகளும் தோல்விகளும் நிறைந்த ஒரு கலவை ஆகும்.

ஒரு சராசரி மனிதன் தனக்கு வரும் துன்பங்களைக் கண்டு சோர்ந்து போகாமல், அவற்றை ஆன்மாவின் முதிர்ச்சிக்கான பாடங்களாகப் பார்க்க இந்த ஆன்மீகச் சிந்தனை உதவுகிறது.

ஒவ்வொரு சவாலும், ஒவ்வொரு ஏமாற்றமும் மனிதனுக்கு ஒரு புதிய ஞானத்தைக் கற்றுத் தருகிறது.
   
இந்த ஞானம் என்பது புத்தக அறிவோ அல்லது தொழில்முறைத் திறமையோ அல்ல.

இது வாழ்வின் எதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டு, எதையும் தாங்கும் மனப்பக்குவத்தைப் பெறுவதாகும்.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும், நாம் கடந்து வரும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையும் நமக்கு ஏதோ ஒரு பாடத்தைக் கற்றுத் தருகின்றன.

இந்த அனுபவங்களின் மூலம் ஆன்மா பெறும் ஞானமே, மரணத்திற்குப் பிறகும் அழியாமல் தொடர்ந்து வந்து, அடுத்த பிறவியிலோ அல்லது அடுத்த பரிமாணத்திலோ நம்மை நல்வழிப்படுத்துகிறது.

​"நீங்கள் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த ஒளி" என்ற வரிகள், ஒரு மனிதன் சமூகத்திற்குச் செய்யும் பங்களிப்பைக் குறிக்கின்றன.

நாம் வாழும் இந்தச் சமூகம் பல நேரங்களில் அறியாமை, வறுமை, மற்றும் துயரம் என்னும் இருளில் மூழ்கியிருக்கிறது.

அத்தகைய சூழலில், ஒரு சராசரி மனிதன் தன் நற்செயல்கள், இன்சொற்கள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்கள் மூலம் பிறர் வாழ்வில் ஒளியேற்ற முடியும்.
   
ஒருவருக்குச் செய்யும் சிறு உதவியோ, சோர்ந்திருக்கும் போது சொல்லும் ஒரு ஆறுதல் வார்த்தையோ அல்லது ஒருவரின் அறியாமையை நீக்கும் நல்வழிகாட்டுதலோ எதுவாக இருந்தாலும், அதுவே நாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒளியாகும்.

இந்த ஒளியானது, நாம் இந்த உலகை விட்டு மறைந்த பிறகும், நாம் வாழ்ந்ததற்கான அடையாளமாக இங்குள்ளவர்களின் மனதில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும்.
   
அதே வேளையில், இந்த ஒளியே நம் ஆன்மாவின் பயணத்தைத் தொடரச் செய்யும் உந்துசக்தியாகவும் மாறுகிறது.

​மரணம் என்பது இறுதி முடிவு அல்ல, அது ஒரு புதிய தொடக்கம் என்ற உண்மையை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்ட ஒரு மனிதன், மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை.

மாறாக, அவன் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற முயல்கிறான்.

உலகப் பொருட்கள் தற்காலிகமானவை என்பதை உணர்ந்து, அன்பு, ஞானம், மற்றும் நற்பண்புகள் ஆகிய அழியாத செல்வங்களைச் சேமிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறான்.

இந்த ஆன்மீக அடித்தளம் அவனது வாழ்வை பேராசையற்ற, அமைதியான, மற்றும் பிறருக்குப் பயனுள்ள ஒரு உன்னத வாழ்வாக மாற்றுகிறது.

சுருங்கக் கூறின், மரணம் என்பது ஆன்மாவின் தற்காலிக ஓய்வு.

நாம் பூமியில் சேர்த்த அன்பும் ஒளியுமே அந்த ஆன்மாவை அடுத்த அத்தியாயத்தை நோக்கி கம்பீரமாக பயணிக்கச் செய்யும் அழியாத மூலதனம் ஆகும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்