நிகழும் இத்தருணமே வாழ்வு

நிகழும் இத்தருணமே வாழ்வு

    

நினைவுகளும் கற்பனையும் தரும் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவது எப்படி ?

"கடந்த காலத்தையோ எதிர்காலத்தையோ உங்களால் அனுபவித்துத் துன்பப்பட முடியாது, ஏனென்றால் அவை தற்போது இல்லை. 

நீங்கள் உண்மையில் துன்பப்படுவது உங்கள் நினைவுகளாலும் உங்கள் கற்பனையாலும் மட்டுமே" என்ற வாக்கியம் எளிமையாகத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழத்தில் ஒரு பேரண்டப் பேருண்மை ஒளிந்திருக்கிறது. 

இது வெறும் உளவியல் ஆலோசனை அல்ல.

இது யுகயுகங்களாக ரிஷிகளும் ஞானிகளும் தேடிய, அடைந்த ஆன்மீக உண்மையின் நவீன மொழிபெயர்ப்பாகும். 

இதை ஆழமாக உள்வாங்கிக் கொள்ளும்போது, ஒரு சாதாரண மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையே புரட்சிகரமாக மாறக்கூடும்.

காலம் என்பது மனதின் கருவி

நாம் காலத்தை மூன்றாகப் பிரிக்கிறோம் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்று.

     

ஆனால் நுணுக்கமாகச் சிந்தித்தால், உண்மையில் இருப்பது நிகழ்காலம் மட்டுமே.

     

கடந்த காலம் என்பது இப்போது இல்லை அது ஒரு நினைவு, மனதில் பதிவான ஒரு தடயம் மட்டுமே. 

எதிர்காலம் என்பதும் இப்போது இல்லை அது ஒரு கற்பனை, மனம் கட்டமைக்கும் ஒரு சாத்தியக்கூறு மட்டுமே. 

நீங்கள் இந்த வரியைப் படிக்கும் இந்தத் தருணமே உண்மை. 

இதை உணரும் "இப்போது" தவிர வேறு எதுவும் உண்மையில் இல்லை.

பகவத் கீதையில் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு, "எது நடந்ததோ அது நன்றாக நடந்தது, எது நடக்கின்றதோ அது நன்றாக நடக்கின்றது, எது நடக்கப் போகின்றதோ அதுவும் நன்றாகவே நடக்கும்" என்று சொல்வதன் ஆழமான பொருள் இதுவே.

     

கடந்ததையும் வருவதையும் பற்றிய கவலை மனதின் விளையாட்டு.

    

நிகழ்வதோடு ஒன்றி நிற்பதே ஞானத்தின் ஆரம்பம். 

ரமண மகரிஷி அவர்களும் "நீ யார்?" என்ற கேள்வியை உன்னிப்பாகக் கேட்கச் சொன்னார். 

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் எப்போதும் இந்தத் தருணத்திலேயே கிடைக்கும், நினைவுகளிலோ கற்பனைகளிலோ அல்ல.

துன்பம் எங்கிருந்து வருகிறது?

நாம் அனுபவிக்கும் உடல் வலி நிகழ்காலத்தில் நடக்கும் ஒன்று  அதற்கு ஒரு காரணமும் தீர்வும் உண்டு. 

ஆனால் மனிதனை அதிகம் வாட்டுவது உடல் வலி அல்ல, மனத் துன்பம். 

இந்த மனத் துன்பத்தை ஆழமாக ஆராய்ந்தால், அது எப்போதும் இரண்டு இடங்களில் இருந்தே பிறக்கிறது என்று தெரியும்.

முதலாவது, நினைவுகள். "அவர் என்னிடம் அப்படிச் சொன்னார்", "அந்த சம்பவம் என்னை காயப்படுத்தியது", "நான் இழந்துவிட்டேன்" என்று மனம் மீண்டும் மீண்டும் கடந்த காலத்திற்குச் சென்று அதே காயத்தை மீண்டும் மீண்டும் திறந்து வைக்கிறது. 

அந்தச் சம்பவம் நடந்து முடிந்துவிட்டது அது இனி நிகழ்காலத்தில் உங்களைத் தீண்டவில்லை. 

ஆனால் உங்கள் மனம் அதை மீண்டும் மீண்டும் "இப்போது நடப்பது போல" அனுபவிக்க வைக்கிறது. 

இதுவே மனத் துன்பத்தின் முதல் வேர்.

இரண்டாவது, கற்பனை. 

"நாளை என்ன நடக்குமோ", "இது தோல்வியில் முடிந்துவிடுமோ", "அவர் என்னை விட்டுவிடுவாரோ" என்று இன்னும் நடக்காத ஒன்றை மனம் கற்பனை செய்து, அதை உண்மையாக நம்பி, இப்போதே பயப்படவும் கவலைப்படவும் தொடங்குகிறது. 

இது நடக்குமா இல்லையா என்பது கூட உறுதியில்லை ஆனாலும் மனம் அதை ஏற்கனவே நடந்துவிட்டதைப் போல அனுபவிக்கிறது. 

இதுவே மனத் துன்பத்தின் இரண்டாவது வேர்.

இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளையும் கூர்ந்து கவனித்தால் ஒரு பேருண்மை புலப்படும்.

இந்த நிமிடத்தில், இந்தத் தருணத்தில், உண்மையான ஆபத்து எதுவும் இல்லாதபோதும், மனம் மட்டும் ஒரு கற்பனைக் கதையை நெய்து அதில் நம்மைச் சிக்க வைத்திருக்கிறது.

புத்த தத்துவத்தில் ஒரு அழகான உவமை உண்டு. 

வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு அம்பை எய்கிறது அது உடல் வலியோ, இழப்போ, தோல்வியோ ஆகலாம்.

    

அது முதல் அம்பு. 

அதைத் தவிர்க்க முடியாது அது வாழ்க்கையின் இயல்பு. 

ஆனால் அந்த வலியைப் பற்றி நாம் மீண்டும் மீண்டும் யோசித்து, "ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி நடந்தது", "இது இன்னும் மோசமாகலாம்" என்று மனதளவில் நம்மையே மீண்டும் மீண்டும் குத்திக் கொள்கிறோம். 

இது இரண்டாவது அம்பு. 

முதல் அம்பு வாழ்க்கையால் எய்யப்படுவது இரண்டாவது அம்பு நாமே நமக்கு எய்துவது. 

நமது நினைவுகளும் கற்பனையும் சேர்ந்து எய்யும் இந்த இரண்டாவது அம்புதான் நமது உண்மையான துன்பத்தை பெரும்பாலும் உருவாக்குகிறது.

நிகழ்காலம் என்பது ஓர் அடைக்கலம்.

இதை உணரும்போது ஒரு ஆச்சரியமான விடுதலை கிடைக்கிறது. 

நிகழ்காலம் எப்போதும் தாங்கிக்கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கிறது. 

"இந்தத் தருணத்தில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டால், பதில் எப்போதும் எளிமையாக இருக்கும்  இந்த மூச்சை எடு, இந்த வேலையைச் செய், இந்த மனிதரிடம் பேசு. 

ஆனால் "என் வாழ்க்கை முழுவதும் என்ன ஆகும்?" என்று கேட்டால், அது தாங்க முடியாத பாரமாக மாறிவிடும். 

ஏனெனில் அந்தக் கேள்வி நிகழ்காலத்தைச் சேர்ந்தது அல்ல.

     

அது கற்பனையின் எல்லையற்ற வெளியில் அலைவது.

எக்ஹார்ட் டோலி என்ற ஆன்மீக ஆசிரியர் "இப்பொழுதின் ஆற்றல்" (The Power of Now) என்ற தன் நூலில் இதையே விளக்குகிறார் -

     

"இப்போது" அல்லாத எந்த நேரமும் இல்லை.

வாழ்க்கை எப்போதுமே "இப்போதாகவே" நிகழ்கிறது. 

நம் மனம்தான் அதை கடந்த காலமாகவும் எதிர்காலமாகவும் பிரித்து, தன்னைத்தானே சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்கிறது.

தமிழ் சித்தர் பாரம்பரியத்திலும், வள்ளலார் பெருமான் "சாகாக் கல்வி" பற்றிப் பேசும்போது, மரணத்தையும் பிறப்பையும் தாண்டிய ஒரு "இப்போதைய" உணர்வு நிலையையே சுட்டுகிறார்.

      

"இறந்தது இறந்தது, வருவது வரும், இப்போது இருப்பதே உண்மை" என்பது சித்தர் மரபின் அடிப்படைக் கருத்தே.

சாதாரண மனிதனுக்கான நடைமுறை வழிகள்

இந்த உண்மையை அறிவதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், அன்றாட வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க சில எளிய வழிகள் இதோ

1. மூச்சை உணர்தல் 

மனம் கடந்த காலத்திற்கோ எதிர்காலத்திற்கோ ஓடும்போது, சில நிமிடங்கள் உங்கள் மூச்சை உன்னிப்பாகக் கவனியுங்கள்.

    

மூச்சு எப்போதும் நிகழ்காலத்தில்தான் நடக்கிறது.

    

அது உங்களை உடனடியாக "இப்போதுக்கு" திரும்பக் கொண்டு வரும்.

2. உடலை உணர்தல் 

உங்கள் கால்கள் தரையில் பட்டிருப்பதை, கைகளின் வெப்பத்தை, உடலின் நிலையை உணருங்கள். 

உடல் எப்போதும் நிகழ்காலத்தில் மட்டுமே இருக்க முடியும் மனம் மட்டுமே கடந்த காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் பயணிக்க முடியும்.

3. "இது ஒரு நினைவு/கற்பனை மட்டுமே" என்று அடையாளம் காணுதல் 

ஒரு எண்ணம் உங்களைத் துன்பப்படுத்தும்போது, "இது இப்போது உண்மையில் நடக்கிறதா, அல்லது நான் ஒரு நினைவை மீண்டும் அனுபவிக்கிறேனா / ஒரு கற்பனையை நம்புகிறேனா?" என்று கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். 

இந்தக் கேள்வியே பெரும்பாலான நேரங்களில் மனதைத் தளர்த்திவிடும்.

4. செய்யக்கூடியதை மட்டும் செய்தல் 

கடந்த காலத்தைச் சரிசெய்ய முடியாது; எதிர்காலத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. 

ஆனால் இந்தத் தருணத்தில் ஒரு சிறிய, நல்ல செயலைச் செய்ய முடியும். 

அதுவே உங்கள் கையில் இருக்கும் ஒரே உண்மையான அதிகாரம்.

5. தியானமும் ஜெபமும் 

தினமும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து, எண்ணங்களை நியாயம் தீர்க்காமல் வெறுமனே கவனிக்கும் பயிற்சி, மனதின் காலப் பயணத்தை மெல்ல மெல்ல குறைக்கும். 

இது ஆன்மீக முதிர்ச்சிக்கான அடித்தளம்.

இது வாழ்க்கையை மறுப்பதா, இல்லை வாழ்வதா?

இங்கே ஒரு தவறான புரிதலை தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

      

"நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது" என்பது கடந்த காலத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளக் கூடாது என்றோ, எதிர்காலத்திற்குத் திட்டமிடக் கூடாது என்றோ அர்த்தமல்ல.

      

கடந்த காலத்தை ஒரு ஆசிரியராகப் பயன்படுத்தலாம், எதிர்காலத்தை ஒரு வரைபடமாகத் திட்டமிடலாம்.

      

ஆனால் அவற்றில் "வாழக்" கூடாது  அதாவது, அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் உணர்ச்சிபூர்வமாக அனுபவித்து, இப்போதைய அமைதியை இழக்கக் கூடாது.

     

திட்டமிடுவது புத்தி அதில் மூழ்கிக் கிடப்பது துன்பம். 

இந்த வேறுபாட்டை உணர்வதே ஞானத்தின் அடையாளம்.

"நான் நினைவுகளாலும் கற்பனையாலும்தான் துன்பப்படுகிறேன்" என்ற இந்த ஒரு உண்மையை ஆழமாக உணர்பவனுக்கு, வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல எடையிழக்கத் தொடங்குகிறது. 

அவன் இனி கடந்த காலத்தின் கைதியாகவோ, எதிர்காலத்தின் அடிமையாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை. 

ஒவ்வொரு தருணமும் புதிதாகப் பிறக்கிறது

.

ஒவ்வொரு மூச்சும் ஒரு புதிய தொடக்கம். 

இதுவே சாதாரண மனிதன் அடையக்கூடிய மிகப் பெரிய ஆன்மீக விடுதலை கடந்ததையும் வருவதையும் விட்டு, "இருப்பது" இதுவே என்று அறிந்து, முழு மனதோடும் இந்தத் தருணத்தில் வாழ்வது.

துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெரும் தவம் செய்வதிலோ, தொலைதூர இமயமலைக்குச் செல்வதிலோ இல்லை. 

அது இந்த ஒரு நொடியில், இப்போது நீங்கள் இருக்கும் இந்த இடத்தில், உங்கள் மனத்தைக் கடந்த காலத்திலிருந்தும் எதிர்காலத்திலிருந்தும் மெதுவாக விடுவித்து, "இப்போது" என்ற ஒரே உண்மையில் நிலைத்திருப்பதில்தான் இருக்கிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்