ஆன்மீகம் என்பது வாழும் விதம்

ஆன்மீகம் என்பது வாழும் விதம்

ஆன்மீகம் என்ற சொல் பலருக்கும் பல விதமான அர்த்தங்களை உருவாக்குகிறது. 

சிலருக்கு அது கோயில்கள், வழிபாடுகள், மந்திரங்கள், வேதங்கள், தத்துவங்கள் போன்ற அறிவியல் சார்ந்த ஆன்மீகப் புரிதலாகத் தோன்றலாம்.

 

மற்றொருவருக்கு அது ஒரு உள் அனுபவம், அமைதி, தன்னறிவு ஆகியவற்றின் பயணமாக இருக்கலாம். 

ஆனால் உண்மையில், ஆன்மீகம் என்பது நாம் அறிந்திருக்கும் தகவல்களின் அளவால் அளவிடப்படுவதல்ல. 

அது நாம் வாழும் விதத்தில் வெளிப்படும் ஒரு வாழ்க்கை முறையாகும். 

இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளாததால் தான் பலர் ஆன்மீகத்தை ஒரு அறிவியல் சேகரிப்பாக மட்டும் பார்க்கிறார்கள்.

     

ஆனால் அது ஒரு வாழ்வியல் நடைமுறையாக மாறவில்லை.

ஒருவர் நூற்றுக்கணக்கான ஆன்மீக நூல்களை வாசித்திருக்கலாம்.

    

உபநிஷத்துகள், பகவத் கீதை, திருக்குறள், திருமந்திரம் போன்ற உயர்ந்த நூல்களின் உள்ளார்ந்த பொருள்களை அவர் அறிந்திருக்கலாம். 

ஆனால், அந்த அறிவு அவரின் நடத்தை, பேச்சு, எண்ணம் ஆகியவற்றில் பிரதிபலிக்கவில்லை என்றால், அது உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியாக கருதப்பட முடியாது.

     

அறிவு என்பது ஒரு விதை போன்றது.

ஆனால் அதை வளர்த்து மரமாக்குவது வாழ்க்கைச் செயல்களே. 

அறிவு மட்டும் போதாது, அது செயலாக மாற வேண்டும்.

ஆன்மீகத்தின் உண்மையான அளவுகோல் என்னவென்றால், நாம் மற்றவர்களை எப்படி நடத்துகிறோம் என்பதே. 

மனித உறவுகள் தான் ஆன்மீகத்தின் முதல் சோதனை மைதானம். 

ஒருவர் எவ்வளவு உயர்ந்த தத்துவங்களைப் பேசினாலும், அவர் மற்றவர்களை இகழ்ந்து பேசினால் அல்லது காயப்படுத்தினால், அந்த ஆன்மீகம் வெளிப்படையான ஒன்றாகவே இருக்கும். 

ஒரு சாதாரண மனிதன் கூட, மற்றவர்களை மதித்து, மரியாதையுடன் நடத்தினால், அவர் உண்மையான ஆன்மீகப் பாதையில் நடப்பவர் எனலாம்.

இரக்கம் என்பது ஆன்மீகத்தின் இதயமாகும். 

மற்றொருவரின் துயரத்தை உணர்ந்து, அதைத் தணிக்க முயல்வதே உண்மையான மனிதநேயம். 

இந்த இரக்கம் இல்லாமல் எந்த ஆன்மீகப் பயணமும் முழுமையானதாக இருக்க முடியாது. 

நாம் எவ்வளவு பெரிய சாதனைகள் செய்தாலும், மற்றவர்களின் வேதனையை உணர முடியாதவர்களாக இருந்தால், அந்த வாழ்க்கை ஒரு வெறுமையாகவே இருக்கும். 

இரக்கம் என்பது ஒரு உணர்ச்சி மட்டுமல்ல.

அது ஒரு செயல். 

ஒரு சிறிய உதவி, ஒரு இனிய வார்த்தை, ஒரு புரிதல் நிறைந்த பார்வை இவை அனைத்தும் ஆன்மீகத்தின் வெளிப்பாடுகளாகும்.

மன்னிப்பு என்பது ஆன்மீக வளர்ச்சியின் மற்றொரு முக்கிய அங்கமாகும். 

மனிதர்களாக நாம் தவறுகள் செய்யாமல் இருக்க முடியாது.

    

அதேபோல், மற்றவர்களும் தவறுகளைச் செய்வார்கள். 

அந்த நேரத்தில், நாம் கோபம், பகைமை, பழிவாங்கும் எண்ணம் ஆகியவற்றில் சிக்கிக்கொள்ளாமல், மன்னிக்கும் மனப்பாங்கை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். 

மன்னிப்பு என்பது பலவீனம் அல்ல; அது ஒரு உயர்ந்த உள்ளத்தின் அடையாளம். 

அது நம்மை உள்ளார்ந்த சுமைகளிலிருந்து விடுவிக்கிறது.

    

மன அமைதியை தருகிறது.

கருணை என்பது ஆன்மீகத்தின் ஆழமான வெளிப்பாடு. 

இரக்கம் என்பது மற்றவர்களின் துயரத்தை உணர்வதாக இருந்தால், கருணை என்பது அதை மாற்ற முயல்வதாகும். 

ஒரு கருணைமிக்க மனிதன் தனது வாழ்க்கையை மற்றவர்களுக்கு பயனுள்ளதாக மாற்ற முயல்கிறான்.

     

அவர் செய்யும் சிறிய செயல்களும் கூட சமூகத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும் சக்தி கொண்டவை. 

இந்த கருணை தான் உலகத்தை நல்லதொரு திசையில் நகர்த்துகிறது.

உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சி என்பது உள்ளார்ந்த மாற்றமாகும்.

     

அது வெளிப்புற அடையாளங்களால் அளவிடப்பட முடியாது. 

ஒருவர் எவ்வளவு எளிமையாக வாழ்கிறார், அவர் எவ்வளவு சுயநலமின்றி செயல்படுகிறார், அவர் எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கிறார் என்பதில்தான் அது தெரியும். 

ஆன்மீகம் என்பது வெளியில் தேட வேண்டிய ஒன்று அல்ல அது நம்முள் வளர்க்க வேண்டிய ஒரு பண்பாகும்.

இன்றைய உலகில், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, வேகமான வாழ்க்கை, போட்டி மனப்பாங்கு ஆகியவை மனிதர்களை தங்கள் உள்ளார்ந்த அமைதியிலிருந்து விலக்கி வருகின்றன. 

இந்த சூழலில், ஆன்மீகம் ஒரு முக்கியமான வழிகாட்டியாக அமைகிறது. 

அது நமக்கு ஒரு சமநிலையை வழங்குகிறது. 

வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது.

 

மனிதநேயத்தை வளர்க்கிறது.

ஒரு எளிய உதாரணத்தை எடுத்துக்கொள்ளலாம். 

ஒரு மனிதன் தினமும் வழிபாடு செய்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

ஆனால் அவன் தனது குடும்பத்தினரிடம் கடுமையாக நடந்து கொள்கிறான்.

    

மற்றவர்களை அவமதிக்கிறான்.

      

இதற்கு மாறாக, இன்னொருவர் எந்த விதமான வழிபாடுகளிலும் ஈடுபடாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால் அவர் அனைவரிடமும் அன்பாக, மரியாதையாக, கருணையுடன் நடந்து கொள்கிறார்.

   

இவ்விருவரில் யார் உண்மையான ஆன்மீக வாழ்வு வாழ்கிறார்? 

பதில் தெளிவாக இரண்டாவது மனிதனே. 

இதுவே ஆன்மீகத்தின் உண்மையான சாரம்.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் வெளிப்பட வேண்டும். 

அது நம் பேச்சில், நம் செயல்களில், நம் எண்ணங்களில் பிரதிபலிக்க வேண்டும். 

நாம் தனியாக இருக்கும்போதும், கூட்டத்தில் இருக்கும்போதும், ஒரே மாதிரியான நேர்மையுடன் வாழ வேண்டும். 

இந்த நிலையை அடைவதே உண்மையான ஆன்மீக சாதனை.

முடிவாக, ஆன்மீகம் என்பது ஒரு இலக்கு அல்ல அது ஒரு தொடர்ந்த பயணம். 

அந்த பயணத்தில் நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு சிறிய முன்னேற்றமும் முக்கியமானது. 

அறிவைச் சேகரிப்பதை விட, மனிதநேயத்தை வளர்ப்பதே முக்கியம். 

நாம் நல்ல மனிதர்களாக மாற முயற்சிக்கும்போது, ஆன்மீகம் தானாகவே நம்முள் மலரும். 

அது வெளியில் தேட வேண்டிய ஒன்று அல்ல அது நம்முள் உருவாக வேண்டிய ஒரு ஒளியாகும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்