கோபம் என்பது வெறும் ஒரு உணர்ச்சி மட்டுமே.

கோபம் என்பது வெறும் ஒரு உணர்ச்சி மட்டுமே. 

ஆனால் அது வெறும் உணர்ச்சியாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. 

அது ஒரு ஆற்றல். நம் உள்ளத்தில் தோன்றி, நம் சிந்தனையையும் செயலையும் கைப்பற்றி, மெதுவாக நம்மை நம் சொந்த ஒளியிலிருந்து விலக்கிச் செல்லும் ஒரு அமைதியற்ற ஆற்றல். 

அது தோன்றும் தருணத்தில் அது நமக்கு வலிமையைத் தருவது போலத் தோன்றும். 

"நான் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டேன்", "என் உரிமையை நிலைநாட்டிவிட்டேன்" என்ற ஒரு தற்காலிக நிறைவு கிடைக்கும். 

ஆனால் அந்த நிறைவு வெறும் மாயையே. 

கோபம் கடந்து போன பிறகு எஞ்சுவது வெறுமை மட்டுமே.

நாம் கோபத்தை எவ்வளவு காலம் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ, அவ்வளவு தூரம் நம் ஆன்மா கனமடைகிறது. 

இது ஒரு அழகான உண்மை.

    

கோபத்தை ஒரு பாறையைச் சுமப்பதோடு ஒப்பிடலாம். 

அந்தப் பாறையைத் தூக்கிக் கொண்டு நாம் நடக்க முற்படும்போது, அது நம் தோள்களை மட்டுமல்ல, நம் மனதையும் இறுக்கிக் கொள்கிறது.

    

நாம் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் அதன் பாரம் நமக்குத் தெரியும்.

 

நேரம் செல்லச் செல்ல, அந்தப் பாரம் நமக்கே இயல்பானதாகிவிடும் - 

அது ஒரு பாரம் என்பதே நமக்கு மறந்துவிடும். 

இப்படித்தான் நீண்டகாலக் கோபம், வெறுப்பாகவும், மனக்கசப்பாகவும் மாறி, நம் ஆளுமையின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடுகிறது.

கோபம் நமது சிந்தனையை மழுங்கடிக்கிறது என்பது இன்னொரு ஆழமான உண்மை.

   

கோபமான மனம் தெளிவாக யோசிக்க முடியாது. 

அது ஒரு கலங்கிய நீரைப் போன்றது.

அதில் நமது சொந்த முகத்தையே பார்க்க முடியாது, வேறு எதையும் பிரதிபலிக்க முடியாது. 

கோபத்தின் உச்சத்தில் நாம் எடுக்கும் முடிவுகள், பேசும் வார்த்தைகள், பெரும்பாலும் பிற்பாடு நாமே வருந்தும்படியாக இருக்கும். 

ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் பேசுவது நாம் அல்ல நம்முள் இருக்கும் அந்தக் கோபம் தான்.

    

அது நம் இதயத்தையும் மூடிவிடுகிறது. 

இதயம் மூடப்பட்டால், அன்பு வெளியேறவும் முடியாது, 

உள்ளே வரவும் முடியாது. 

அப்போது நாம் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்தும், நம் சொந்த ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியிலிருந்தும் தனிமைப்பட்டுவிடுகிறோம்.

இறைவனின் பிரசன்னத்தை உணர்வது என்பது வெளியில் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் ஒன்றல்ல.

    

அது நம் உள்ளேயே எப்போதும் இருக்கும் ஒரு அமைதியான இருப்பு. 

ஆனால் கோபம் நிறைந்த மனதில் அந்த அமைதியை உணர முடியாது.

    

மேகங்கள் மூடிய வானத்தில் சூரியன் இல்லாமல் போய்விடவில்லை.

அது எப்போதும் அங்கேயே இருக்கிறது. 

ஆனால் மேகங்கள் அதை நமக்குத் தெரியாமல் மறைத்துவிடுகின்றன.

    

கோபமும் அப்படித்தான் அது இறைவனை நம்மிடமிருந்து பறிக்கவில்லை, ஆனால் அவனை உணரும் நமது திறனை மறைத்துவிடுகிறது.

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான தெளிவு தேவை. 

அமைதியைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது நடந்தவை அனைத்தும் சரி என்று ஒப்புக்கொள்வதல்ல. 

யாரோ ஒருவர் நமக்குத் தவறு செய்திருந்தால், அந்தத் தவறு தவறுதான். 

நியாயம், எல்லைகள், பொறுப்புணர்வு இவை எல்லாம் இன்னும் முக்கியமானவையே.

 

அமைதி என்பது அநீதியை ஏற்றுக்கொள்வதோ, தவறை மறுப்பதோ அல்ல. 

அது வேறு ஒன்று அது நமக்குள் இருக்கும் அந்த இருளை நாமே தாங்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை என்ற உணர்வு.

    

நடந்ததை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், அதனால் ஏற்பட்ட கோபத்தை நிரந்தரமாக நம்முள் சுமப்பதற்கும் இடையே பெரிய வேறுபாடு உண்டு.

    

முதலாவது ஞானம்.

இரண்டாவது சுயதண்டனை.

உங்களுக்குள் இருக்கும் இருளை விடுவிப்பது என்பது ஒரு துணிச்சலான செயல். 

ஏனெனில் அந்த இருள் சில நேரங்களில் நமக்கு நியாயமாகவே தோன்றும். 

"நான் ஏன் விட்டுவிட வேண்டும், அவர்கள் தானே தவறு செய்தார்கள்" என்ற எண்ணம் இயல்பாகவே வரும். 

ஆனால் நாம் அந்தக் கோபத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பதால் பாதிக்கப்படுவது யார் என்பதை யோசித்துப் பாருங்கள். 

எதிரில் இருப்பவர் அதைப் பற்றி நினைத்துக்கூட பார்க்காமல் தன் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கலாம். 

ஆனால் நாம் மட்டும் அந்த ஒரு தருணத்தையே மீண்டும் மீண்டும் நம் மனதில் ஓட்டிக் கொண்டு, அதே வலியை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்துக் கொண்டிருப்போம்.

    

கோபத்தை விடுவிப்பது மற்றவருக்காக அல்ல அது நமக்காகவே.

விடுவிப்பது என்பது ஒரே நாளில் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு அல்ல. 

அது ஒரு பயிற்சி. தினமும் காலையில் எழுந்து, "இன்று நான் இந்தப் பாரத்தை இன்னும் கொஞ்சம் இறக்கி வைக்கப் போகிறேன்" என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொள்வது போன்ற ஒரு மென்மையான, மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்பட வேண்டிய முயற்சி. 

சில நாட்கள் அது எளிதாக இருக்கும். 

சில நாட்கள் பழைய வலி மீண்டும் தலை தூக்கும்.

அது இயல்பானதே. 

முக்கியமானது, விட்டுக் கொடுக்காமல் தொடர்வதுதான்.

உள்ஒளி மீண்டும் பிரகாசிக்கும் போது என்ன நடக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். 

நமது முகத்தில் இயல்பான அமைதி திரும்பும். 

நமது வார்த்தைகளில் கடுமைக்குப் பதிலாக கருணை இடம்பெறும்.

    

நமது உறவுகள் மீண்டும் சுவாசிக்கத் தொடங்கும். 

நமக்குள் இருந்த அந்த இறுக்கம் தளரும்போது, வாழ்க்கை மீண்டும் இலகுவாகத் தோன்றும். 

இதுவே உண்மையான குணமடைதல் வெளியில் எதுவும் மாறாமல் இருந்தாலும், நம் உள்ளத்தில் ஏற்படும் இந்த மாற்றமே.

எனவே அடுத்த முறை கோபம் நம்முள் தலைதூக்கும்போது, அதை உடனடியாக அடக்கவோ, மறுக்கவோ முயற்சிக்காமல், முதலில் அதை ஒரு அடையாளமாகப் பாருங்கள்.

 "என் உள்ஒளி இப்போது மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது" என்ற ஒரு அடையாளம். 

அதன் பிறகு, மெதுவாக, பொறுமையாக, அந்த இருளை ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடுவியுங்கள்.

   

அப்போதுதான் அமைதி என்பது பலவீனம் அல்ல, மாறாக ஆழ்ந்த உள் வலிமை என்பதை நீங்கள் அனுபவத்தில் உணர்வீர்கள்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்