அன்பின் சிறு வெளிச்சங்கள் – உலகை மாற்றும் அமைதியான சக்தி

அன்பின் சிறு வெளிச்சங்கள் – உலகை மாற்றும் அமைதியான சக்தி

மனித வாழ்க்கையில் பெரும்பாலானவர்கள் உலகத்தை மாற்ற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தோடு வாழ்கிறார்கள்.

      

ஆனால் உலகத்தை மாற்றுவது என்பது பெரும் புரட்சிகளாலும், அதிகாரங்களாலும், செல்வங்களாலும் மட்டுமே நிகழ்கிறது என்று நாம் அடிக்கடி எண்ணிவிடுகிறோம்.

     

உண்மையில், உலகத்தின் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால், மிகப்பெரிய மாற்றங்களின் விதைகள் பெரும்பாலும் மிகச்சிறிய செயல்களில்தான் விதைக்கப்பட்டுள்ளன. 

ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனுக்குக் காட்டிய கருணை, எதிர்பார்ப்பில்லாமல் செய்த உதவி, மனம் உடைந்தவரிடம் கூறப்பட்ட ஆறுதல் வார்த்தை, நம்பிக்கையை இழந்தவரிடம் நீட்டப்பட்ட ஒரு கை இவையெல்லாமே மனிதகுலத்தின் அமைதியான புரட்சிகள்.

"நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு அன்பான செயலும் சிறு வெளிச்சத்தை விட்டுச் செல்கிறது" என்ற கருத்து வெறும் அழகான சொல்லாடல் அல்ல

அது வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மை. 

இருளை அகற்றுவதற்கு எப்போதும் சூரியன் தேவையில்லை. ஒரு சிறிய தீபமே போதும்.

    

அதுபோலவே, உலகில் உள்ள அனைத்து துன்பங்களையும் நம்மால் நீக்க முடியாவிட்டாலும், ஒருவரின் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறு நம்பிக்கையை ஏற்ற முடியும். 

அந்த நம்பிக்கையே அவருக்கு மீண்டும் வாழத் துணிவளிக்கலாம்.

அன்பின் சிறப்பு என்னவென்றால், அது எப்போதும் அளவால் மதிப்பிடப்படுவதில்லை.

அதன் உண்மையால் மதிப்பிடப்படுகிறது. 

ஆயிரம் பொருட்களைக் கொடுப்பதைவிட, தேவையான நேரத்தில் ஒருவரின் வேதனையை அமைதியாகக் கேட்பது உயர்ந்த அன்பாக இருக்கலாம். 

சில நேரங்களில் மனிதர்கள் தீர்வுகளைவிட, தங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு இதயத்தையே தேடுகிறார்கள்.

    

அந்த இதயமாக நாம் மாறும் தருணங்கள்தான் மனித வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சாதனைகள்.

ஒரு கனிவான வார்த்தையின் மதிப்பை நாம் பல நேரங்களில் உணர்வதில்லை. 

ஆனால் மனம் சோர்ந்து நிற்கும் ஒருவருக்கு அது மீண்டும் உயிர் ஊட்டும் மருந்தாக மாறலாம்.

  

கடுமையான விமர்சனங்கள் மனிதனை மாற்றுவதில்லை.

      

ஆனால் ஒரு நம்பிக்கையான வார்த்தை, "உன்னால் முடியும்" என்ற ஒரு வாக்கியம், "நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்" என்ற ஒரு உறுதி இவை பலரின் வாழ்க்கைப் பயணத்தை மாற்றியிருக்கின்றன.

    

வார்த்தைகளுக்கு உயிர் இருக்கிறது. 

அவை காயப்படுத்தவும் முடியும் குணப்படுத்தவும் முடியும்.

    

அதனால்தான் பேசுவதற்கு முன் சிந்திப்பதும், பேசும்போது அன்பைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் வாழ்க்கைத் தத்துவமாகிறது.

அதேபோல், பொறுமை என்பது வெறும் காத்திருக்கும் திறன் அல்ல.

அது அன்பின் முதிர்ச்சியான வடிவம். 

எல்லோரும் நம்மைப் போலவே சிந்திக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதே பல உறவுகளின் சிதைவுக்குக் காரணமாகிறது.

     

ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் போராட்டங்கள் இருக்கின்றன என்பதை உணரும்போது, நம்மிடம் இயல்பாகப் பொறுமை பிறக்கிறது.

      

ஒருவரின் கோபத்தின் பின்னால் இருக்கும் காயத்தையும், ஒருவரின் மௌனத்தின் பின்னால் இருக்கும் வேதனையையும், ஒருவரின் தவறின் பின்னால் இருக்கும் அறியாமையையும் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ளும் மனமே உண்மையான மனிதநேயத்தின் அடையாளம்.

ஒரு புன்னகை மிகவும் எளிமையான செயல். 

அதற்கு பணம் தேவையில்லை பதவி தேவையில்லை அதிகாரமும் தேவையில்லை. 

ஆனால் அது இரண்டு இதயங்களுக்கிடையே காணப்படாத ஒரு பாலத்தை அமைக்கிறது. 

பல நேரங்களில் நாம் சிரிப்பதன் மூலம் மற்றவர்களுக்கு அனுமதி அளிக்கிறோம் "நீ தனியாக இல்லை" என்று சொல்லாமல் சொல்கிறோம். 

அந்தச் சிறு புன்னகை ஒருவரின் நாளையே மாற்றக்கூடும். 

அதனால் புன்னகை என்பது முகத்தின் அழகு மட்டுமல்ல அது உள்ளத்தின் ஒளி.

"ஆருயிராய்ப் பற்றும் ஒரு கை" என்ற வரி இன்னும் ஆழமான தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

     

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் மனிதர்களுக்கு அறிவுரைகள் தேவையில்லை.

அருகில் நிற்கும் ஒருவர் போதும். விழுந்தவரை எழுப்பும் கை, அழுபவரின் தோளில் வைக்கப்படும் கை, பயந்தவரைத் தைரியப்படுத்தும் கை இவை அனைத்தும் மனித அன்பின் மொழிகள். 

இந்த மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பு தேவையில்லை.

இதயங்கள் அதை நேரடியாகப் புரிந்துகொள்கின்றன.

அன்பின் மிகப்பெரிய தன்மை என்னவென்றால், அது ஒருபோதும் வீணாகாது. நாம் செய்த நன்மைக்கு உடனடியாகப் பலன் கிடைக்காமல் போகலாம். 

சில நேரங்களில் நாம் உதவியவர்களே நம்மை மறந்துவிடலாம். 

நன்றியுணர்வு கூட திரும்பி வராமல் போகலாம். 

ஆனால் அதனால் அன்பின் மதிப்பு குறைவதில்லை. 

ஏனெனில் அன்பின் உண்மையான பலன் வெளியில் கிடைப்பதல்ல.

     

அது நம் உள்ளத்தை மாற்றுவதில்தான் இருக்கிறது.

    

பிறரின் வாழ்க்கையில் ஒளி ஏற்ற முயற்சிக்கும் ஒவ்வொருவரும், தங்களுக்குள் இருக்கும் இருளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

இந்த உலகம் பெரும்பாலும் அக்கறையின்மையால் கடினமாகிறது. 

"எனக்கு என்ன?" என்ற மனப்பான்மை மனித உறவுகளை உலரச் செய்கிறது. 

ஆனால் "நான் என்ன செய்ய முடியும்?" என்ற எண்ணமே உலகத்தை மென்மையாக்குகிறது.

     

மனித சமூகம் சட்டங்களால் மட்டும் நிலைத்திருக்கவில்லை.

     

ஒருவர்மீது ஒருவர் வைத்திருக்கும் அக்கறையால்தான் நிலைத்திருக்கிறது. 

குடும்பம், நட்பு, சமூக வாழ்க்கை, மனித நாகரிகம் இவை அனைத்திற்கும் அடித்தளம் அன்பும் பரிவும்தான்.

வாழ்க்கையில் நாம் விட்டுச் செல்லும் உண்மையான அடையாளம் நமது செல்வங்களோ, பதவிகளோ, புகழோ அல்ல.

நம்மால் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் உருவாக்கப்பட்ட உணர்வுகள்தான். 

சிலர் இறந்த பிறகும் ஏன் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்?

    

அவர்கள் பெரிய சாதனைகள் செய்ததற்காக மட்டும் அல்ல பலரின் மனங்களில் அழியாத அன்பின் தடத்தை விட்டுச் சென்றதால்தான். 

மனிதன் வாழ்ந்த ஆண்டுகள் முக்கியமல்ல அவன் வாழ்ந்த விதமே முக்கியம்.

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் ஒரு தேர்வின் முன் நிற்கிறோம்.

    

ஒருவரைக் காயப்படுத்தலாமா அல்லது குணப்படுத்தலாமா?

   

குற்றம் சாட்டலாமா அல்லது புரிந்துகொள்ளலாமா? வெறுப்பை விதைக்கலாமா அல்லது அன்பை விதைக்கலாமா? இந்தச் சிறு தேர்வுகளே நமது குணநலனையும், நமது சமூகத்தையும், இறுதியில் நமது உலகத்தையும் உருவாக்குகின்றன. 

அதனால்தான் அன்பு ஒரு உணர்ச்சி மட்டுமல்ல.அது தினசரி செய்யப்படும் விழிப்புணர்வான முடிவு.

மனித வாழ்க்கை நிலையற்றது. நாம் இந்த உலகில் எவ்வளவு காலம் இருப்போம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. 

ஆனால் நாம் இருக்கும் காலத்தில் எவ்வளவு வெளிச்சத்தைப் பரப்புகிறோம் என்பதே நம் வாழ்க்கையின் உண்மையான அளவுகோல். 

ஒரு தீபம் தன்னை எரித்துக்கொண்டு மற்றவர்களுக்கு ஒளி தருகிறது. 

அதுபோல, அன்பு தன்னை இழப்பதில்லை மாறாக, பகிரப்படும் அளவுக்கு பெருகுகிறது. 

நாம் வழங்கிய கருணை, நாம் பகிர்ந்த புன்னகை, நாம் காட்டிய பொறுமை, நாம் நீட்டிய உதவிக்கரம்

இவை அனைத்தும் காலத்தைத் தாண்டி மனித இதயங்களில் வாழ்கின்றன.

எனவே, உலகத்தை மாற்ற வேண்டும் என்றால், உலகமே மாறும் நாளுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. 

நம் இதயத்தில் தொடங்கும் ஒரு சிறு அன்பே போதும். 

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு அன்பான செயலும் ஒரு சிறு வெளிச்சமாக மாறுகிறது. 

அந்த வெளிச்சம் இன்னொரு இதயத்தைத் தொடுகிறது.

      

அங்கிருந்து இன்னொரு ஒளி பிறக்கிறது. 

இப்படியாகப் பரவும் அன்பின் சங்கிலியே மனிதகுலத்தின் உண்மையான நம்பிக்கை.

இறுதியில், வாழ்க்கை நம்மிடம் ஒரே ஒரு கேள்வியைத்தான் கேட்கும்.

"நீ எவ்வளவு பெற்றாய்?" என்று அல்ல "நீ எவ்வளவு வெளிச்சத்தை விட்டுச் சென்றாய்?" என்று. 

அந்தக் கேள்விக்கான அழகான பதில் நமது அன்பான செயல்களில்தான் இருக்கிறது.

    

நாம் அக்கறை கொண்டதால், நாம் கனிவாக நடந்துகொண்டதால், நாம் மனிதநேயத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததால் இந்த உலகம் நேற்று இருந்ததைவிட இன்று கொஞ்சம் மென்மையானதாக மாறியிருக்கிறது. 

அதுவே மனித வாழ்வின் அமைதியான வெற்றியும், அன்பின் நித்திய தத்துவமும் ஆகும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்