மனிதாபிமானமே ஆன்மீகத்தின் உச்சம்
ஆன்மீகம் என்பது பலருக்குப் பெரும்பாலும் துறவுக் கற்பனையாகவே தோன்றுகிறது.
குகைகளில் தவம் செய்யும் சந்நியாசிகளின் நிழலால் ஆன பரந்த பரிதி என அறிகிறோம்.
ஆனால், உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது அதற்கு மேலானது, அதற்கும் இடையில் மக்களிடையே கசிந்து வாழும் ஒரு மென்மையான சக்தி.
அதன் ஒளியே மனிதாபிமானம்.
மனிதாபிமானம் ஆன்மீகத்தின் முதல் படி என்பதே ஆரம்பம்.
மனிதனை நேசிப்பது, அவனது துயரங்களை உணர்வது, உதவிக்கரம் கொடுப்பது இவை அனைத்தும் ஆன்மீகத்தின் ஆரம்பச் செயல்கள்.
எந்த மதத்திலும், எந்த ஞானத்திலும், பிறர் மகிழ்ச்சிக்காக செயல் செய்யும் ஒவ்வொரு உள்ளமும், ஆன்மீகவழியிலேயே பயணிக்கிறது.
பரமன் எவனெனத் தேடுவதைவிட, பசித்தவருக்கு உணவு அளிப்பதே பெரும் பூஜை என்பது பல சித்தர்களின் அறம்.
சத்திய சோதனையே பக்தியின் பாவம் இல்லாத நடை .
ஒரு பக்தன் கோவிலுக்குச் செல்லும் போது, தன் அருகில் தவிக்கின்ற ஏழையை விட்டுவிட்டுச் செல்லக்கூடாது.
உண்மையான பக்தி என்பது, பிறர் கண்ணீரை போக்கும் முயற்சியின் உள்நடைதான்.
குருவின் முகமடியில் மட்டும் அல்ல, சிரமத்தில் உள்ள சமுதாயத்தின் உள்ளத்தில் தான் ஆன்மீகம் வாழ்கிறது.
பாரதியார் சொல்வார்:
"மனித ரத்தத்தின் வாசனை வீசும்,
மணமும் ஆன்மா சுவையும் ஒன்றே."
பாரதியின் வரிகள்
இது போலவே, மனிதாபிமானம் ஆன்மீகமாக திகழும் தருணங்களை உணர்த்துகின்றன.
ஆன்மீக வளர்ச்சி என்பது மனிதாபிமான பணிகள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்காது.
ஆன்மீக வளர்ச்சி என்பது நீடிக்கும்போது, அது வாக்குகளிலும், வழிபாடுகளிலும் சுருங்காது.
அதுவே கயிற்றில் செரிந்து, பிறருக்குத் துணைநிலையாக இருக்கிறது.
யதார்த்தமான ஆன்மீகம் ஒருபோதும் ஒருவரின் சிறப்புக்காக அல்லாமல் பிறரின் தேவைக்கேற்ற முயற்சியாகவே அமைகிறது.
அறிவும் இரக்கமும் சேர்ந்திருக்கும் இடம்
இரக்கம் இல்லாத அறிவு இருளைப் போல்.
ஆன்மீகம் என்பது இரக்கம், சகிப்புத்தன்மை, பாராட்டும் மனம், மன்னிப்பு இவற்றின் கூட்டாகவே நம்முள் பரவுகிறது.
யாரையும் குறை கூறாத மௌனம் கூட, அந்த இறையுணர்வின் வெளிப்பாடாக அமைகிறது.
மனிதாபிமானம் இல்லாமல் ஆன்மீகம் சாத்தியமில்லை.
கோவில், குரல், கோரிக்கைகள் இவை அனைத்தையும் கடந்தும், மனதின் மென்மையும் மற்றவர் நலனுக்கான எண்ணமும் ஆன்மீகத்தின் உண்மையான முகம்.
ஒரு கனிவு தேய்ந்த தாயின் கண்களில் ஆன்மீகம் உள்ளது.
ஒருவரின் இடரைக் காணும் போது மற்றொருவருக்கு ஏற்படும் தவிப்பில் இறை உணர்வு உள்ளது.
அதுவே மனிதாபிமானமே ஆன்மீகத்தின் உச்சம்.
ஆன்மீகம் தனிப்பட்ட உளவியல் சாதனையாகும்.
மனிதாபிமானம் சமூக வாழ்வின் ஒளியூட்டும் வடிவம்.
இரண்டும் தனித்தனியாக வாழ்ந்தாலும், ஒன்றிணையும் போது மானுடம் தனது உண்மையான சாத்தியங்களை நன்கு கண்டடைகிறது.
மக்களின் மனவளர்ச்சிக்கும், உலகத்தின் ஒற்றுமைக்குமான சரியான பாதை, இந்த இரண்டு வெவ்வேறு புறங்கள் கைகோர்க்கும் சந்திப்பில் உருவாகின்றது.
ஆன்மீகம் உள் ஒளியின் பயணமாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
ஆன்மீகம் என்பது ஒரு இறை உணர்வின் வெளிப்பாடாக மட்டுமல்ல, ஓர் மனிதன் உள்ளார்ந்த ஞானத்திற்கும், பாசத்திற்கும் அடையாளமாகும்.
தவம், மௌனம், தியானம், பரிவு இவை அனைத்தும் மனித மனதை சீர்படுத்தும் சோதனைகள்.
ஆன்மீகவாதி ஒருவர், மற்றவர்களின் வலியை உணர்ந்து அதை நிவர்த்தி செய்யும் முயற்சி மேற்கொள்ளும் போதே, தனது இறையுணர்வை உலகிற்கு காட்டுகிறார்.
மனிதாபிமானம் என்பது பிறருக்கான ஈர மரபு .
மனிதாபிமானம் என்பது பிறரை வருத்தம் இல்லாத புன்னகையுடன் வாழச் செய்வதற்கான ஒழுக்க நெறி.
மனிதாபிமானத்தின் அடிப்படை, இரக்கம், பாசம், ஊக்கம் மற்றும் கருணை. ஒரு குழந்தையின் பசி, ஒரு முதியவரின் தனிமை, ஒரு உறவின் பிளவு இவை அனைத்திற்கும் தீர்வாக வலிமையுடன் நிற்கும் குணம், மனிதாபிமானமே.
இரண்டும் ஒன்றிணையும் போது அங்கே ஒரு சலனமற்ற அமைதி உருவாகிறது.
ஆன்மீகமும் மனிதாபிமானமும் கைகோர்க்கும்போது, பிரிவினை வரம்புகள் ஒளியின்றி மறையும்.
எந்த மதம், மொழி, சாதி, நிறம் என எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் மனிதரை மனிதராக நேசிக்கும் நிலை உருவாகும்.
ஒரு பயணியான கோவிலின் வாசலில் பசித்தவருக்கு உணவு கொடுக்கும் போது, ஆன்மீகமும் மனிதாபிமானமும் ஒன்றாக செயல்படுகின்றன.
இங்கே தான் மானுடம் ஜெயிக்கிறது.
பாரதியின் வரிகள்
"உடலும் உயிரும் ஒன்றேயன்றோ
உணர்வும் உடனே உயிராயன்றோ?"
இந்த வரிகள், மனிதனின் உணர்வுகளே ஆன்மீகத்தின் இயற்கை என்பதைக் கூறுகின்றன.
இவ்வாறு இரண்டும் இணையும் போது, ஒரு தேசம், ஒரு சமூகமோ அல்ல… ஒரு மானுடமே உயர்ந்த நிலையை அடைகிறது.
மனிதாபிமானம் இல்லாமல் ஆன்மீகம் சாக்காடுபோல் இருக்கும்.
ஆன்மீகம் இல்லாமல் மனிதாபிமானம் வெறும் செயற்கை நடிப்பாக மாறும்.
இரண்டும் இணையும் தருணம்தான் மனிதம் பொலிவுறும் தருணம்.
அந்த ஒற்றுமையே உலகத்திற்குப் புதிதாக ஜீவன் ஊட்டும் தீபம்.
அன்பன்


0 Comments:
Post a Comment
<< Home