நானேதான்..... ஆம் . . . நானேதான்
நானேதான்..... ஆம் . . . நானேதான்
காலச்சக்கரத்தின் சுழற்சி கனவேகத்தில் நடக்கின்றது.
எதை எதையோ தேடிக்கொண்டே ஒவ்வொருவரின் வாழ்வும் ஒவ்வொரு திசையில் நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.
நாம் இவ்வுலகில் வாழ்ந்து மடிவதற்கு எம் ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பம் ஒன்றேயொன்றுதான்.
பிறப்பும், இறப்பும் எமது கையில் இல்லை.
இடைப்பட்ட வாழ்வில் சில முக்கியமான கட்டங்களில் நாமெடுக்கும் சில முடிவுகளினால் எமது வாழ்வின் போக்கு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
அம்முடிவுகளை நாமெடுப்பதன் காரணத்திற்கான சூழல்கள்கூட சிலசமயங்களில் எமது கட்டுப்பாட்டை மீறி நடக்கிறது.
இத்தகைய ஒரு நிலையில்தான் எமது வாழ்க்கையின் எதிர்கால இலட்சியக் கோட்டைகள் நிர்மாணிக்கப்படுகின்றன.
அதை நோக்கிய எமது முனைப்பான முன்னெடுப்புக்களும் நடந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.
எம் ஒவ்வொருவரினுள்ளும் ஏதோ ஒரு திறமை பிறந்திருக்கிறது.
அது எம்முள் நாமறியாமலே உறைந்திருக்கிறது.
அதன் இருப்பிடத்தை, அதன் உறைவிடத்தை அறிந்து கொள்வதே நாம் கல்வி கற்பதன் முக்கிய நோக்கமாகிறது.
ஆரம்பக் கல்வி எழுள்ளத்தின் தூசிகளைத் தட்டி எமது மனதின் பகுதிகளைத் தெளிவு படுத்தவே உதவுகிறது.
அவ்வுதவியின் மூலம் எமது திறமை என்ன என்பதை அறிந்து அதனை மேம்படுத்துவதன் மூலமே எமது வாழ்வை நாம் உயர்த்திக் கொள்ளலாம்.
பல சமயங்களில் எமது திறமைகளை இனங்கண்டு கொள்ளாது அடுத்தவரின் திறமைகளைக் கண்டு அதைப்போல நாம் ஏன் செய்யக்கூடாது எனும் தவறான புரிதலினால் எமது வாழ்வின் பல வருடங்களை வீணடித்து விடுகிறோம்.
நம்பிக்கை வாழ்வில் இருக்க வேண்டியது அவசியம்.
நம்பிக்கை இல்லாதவர் வாழ்வில் வெற்றியடைவது அபூர்வம்.
ஆனால் அந்நம்பிக்கையின் பேரால் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளும் சந்தர்ப்பங்களைத் தவற விடுவது மூடத்தனம்.
நாம் ஒன்றைக் கண்மூடித்தனமாக நம்பிக்கொண்டிருப்பதினால் அடுத்தவர் சொல்லும் ஒரு விடயத்திலுள்ள உண்மைகளை நிறுத்துப்பார்க்கும் தன்மையிலேயோ அன்றி அடுத்தவர் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை அலசிப் பார்க்கும் தன்மையிலோ தவறி விடுவோமாகில் எமது அறிவின் வளர்ச்சியைத் தடுத்து விடுகிறோம்.
ஒரேயொரு விடயத்தை நம்பி மற்றைய அனைத்தையும் ஒதுக்கி விடுவது எமது மனச்சுதந்திரத்திற்கு பூட்டுப் போட்டு விடுவதைப் போலாகும்..
ஓரிடத்தில் நான் படித்த ஒரு சிறு நிகழ்வு நினைவுக்கு வருகிறது.
அமெரிக்க பழங்குடி மக்களில் ஒருவர் தனது பேரப்பிள்ளையிடம் வாழ்வுப்போதனைகளைக் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.
அப்போது அவர் தனது பேரக்குழந்தையிடம் "மகனே நான் எனது மனதில் இரண்டு ஓநாய்கள் இருப்பதாக உணர்கிறேன். ஒன்று "ஆத்திரம்" "பழிவாங்கும் உணர்ச்சி" " கோபம்" ஆகிய குணங்களையுடையதாகவும், மற்றொன்று "அன்பு", "கருணை", "மன்னிக்கும்படி மனப்பான்மை" கொண்டதாகவும் உள்ளன.
அவையிரண்டும் எப்போதும் ஒன்றுடன் ஒன்று சண்டையிட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன" என்றார்.
பேரக்குழந்தை அவரிடம் "தாத்தா அச்சண்டையில் அவற்றில் எது வெற்றிபெறப்போகிறது ? " என்று கேட்டான்.
அதற்கு அவரோ " மகனே நான் எதற்குத் தீனி போட்டு வளர்க்கிறேனோ அதுவே வெற்றியடையும்" என்றாராம்.
உண்மைதான் எமது செயல்களுக்கு, எமது வாழ்வின் போக்குகளுக்கு, நாம் வாழும் முறைகளுக்கு நாமே பொறுப்பாகிறோம்.
எமக்கு நிகழ்பவைகளுக்கு, நாம் வாழ்வில் அடைந்த நிலைகளுக்கு சந்தர்ப்பங்களையும், சூழ்நிலைகளையும் காரணம் காட்டுவது மிகவும் சுலபம்.
ஆனால் உண்மையை எமது உள்ளத்துக்கு ஒளிக்காமல் ஒப்புக் கொள்வோமாகில் அனைத்துக்கும் நாமும், எமது மனக்கட்டுப்பாடுமே அடிப்படையாகிறோம்.
வாழ்க்கை என்பது நாம் பயணிக்கும் பாதை மட்டுமல்ல, அந்தப் பாதையில் நாம் சிதறவிடும் சுவடுகளும்தான்.
பல நேரங்களில் நாம் கடந்த கால கசப்புகளையும், இழந்த வாய்ப்புகளையும் எண்ணி வருந்துவதிலேயே நிகழ்காலத்தின் பொன்னான நிமிடங்களை அடகு வைத்து விடுகிறோம்.
உடைந்த கண்ணாடியைச் சீர் செய்ய நினைப்பவன், அதன் கூர்மையான விளிம்புகளால் காயப்படுவதைப் போல, கசப்பான நினைவுகளைச் சுமப்பவன் தன் நிம்மதியைத் தானே சிதைத்துக் கொள்கிறான்.
மாற்ற முடியாததைக் கடந்து செல்வதே மன முதிர்ச்சியின் முதல் படி.
சுய ஒழுக்கம் என்பது ஒருவனைத் தளைப்படுத்தும் சங்கிலி அல்ல.
அது அவனைச் சரியான திசையில் வழிநடத்தும் கடிவாளம்.
கட்டுப்பாடற்ற மனம், திசை தெரியாது ஓடும் காட்டாறு போன்றது.
அது அழிவையே தரும்.
ஆனால், செம்மைப்படுத்தப்பட்ட மனமோ, தரிசு நிலத்தையும் செழிக்க வைக்கும் நீரோடைக்கு நிகரானது.
நம் எண்ணங்களின் தூய்மையே நம் செயல்களின் தரத்தைத் தீர்மானிக்கிறது.
சிந்தனைச் சிதறல்களைக் களைந்து, இலக்கின் மீது கவனத்தைக் குவிப்பவனுக்கு வெற்றி என்பது எட்டாக்கனி அல்ல.
உறவுகளுக்கிடையிலான புரிதல் என்பது இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகில் அரிதாகி வருகிறது.
மற்றவர் நிலையில் இருந்து ஒரு விஷயத்தை அணுகும் 'பரிவு' (Empathy) நம்மிடம் குறைந்து கொண்டே போகிறது.
நாம் சொல்வதுதான் வேதம் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பதை விட, மற்றவர் சொல்லும் நியாயங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பது நம் அறிவை விசாலமாக்கும்.
விவாதித்து வெல்வதை விட, பகிர்ந்து புரிந்து கொள்வதே உயரிய பண்பு.
அதுவே சமூக அமைதிக்கு வித்திடும்.
தோல்வி என்பது ஒரு முடிவு அல்ல,
அது ஒரு பாடத்தின் ஆரம்பம்.
கீழே விழுந்தவன் எல்லாம் தோற்றவன் அல்ல, விழுந்த இடத்திலேயே கிடப்பவனே தோற்றவன்.
ஒவ்வொரு சறுக்கலும் நம்மிடம் உள்ள பலவீனத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, நம்மைப் பலப்படுத்தவே வருகிறது.
காயங்கள் தழும்புகளாக மாறும் போதுதான், அந்தப் போராட்டத்தின் வலிமை நமக்குத் தெரிய வரும்.
விடாமுயற்சி என்னும் ஆயுதம் ஏந்தியவனுக்கு எந்தத் தடையும் ஒரு படிக்கட்டுதான்.
பகிர்ந்துண்ணும் பண்பு மனிதத்தை அடுத்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
நம்மிடம் உள்ள பொருளோ, அறிவோ மற்றவருக்குப் பயன்படும் போதுதான் அதன் மதிப்பு முழுமையடைகிறது.
கடலில் சேரும் நதியை விட, தாகம் தீர்க்கும் சிறு ஊற்றே மேலானது.
சுயநலத்தின் குறுகிய வட்டத்தில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், பொதுநலத்தின் பரந்த வெளியில் சிறகடிப்பதே ஒரு நிறைவான வாழ்க்கையின் அடையாளம்.
நாம் கொடுப்பதாலேயே நாம் மேன்மையடைகிறோம்.
தேடல் என்பது வெளியுலகில் இல்லை.
அது நமக்குள்ளேயே நிகழ வேண்டிய பயணம்.
"நான் யார்?" என்ற கேள்விக்கான விடையை நோக்கி நாம் நகரும் போது, புறவுலகின் ஆரவாரங்கள் அர்த்தமற்றதாகிவிடும்.
அமைதியான மனமே பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை உணரும் தகுதி பெற்றது.
நம்மை நாம் செதுக்கிக் கொள்ளும் சிற்பிகளாக மாறினால், நம் வாழ்க்கை ஒரு கலைப்படைப்பாகத் திகழும் என்பதில் ஐயமில்லை.
அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்
posted by சக்தி சக்திதாசன் at 10:57 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home