வாழ்க்கைப் பயணம் என்பது ஒரு நீண்ட நதி போன்றது.

வாழ்க்கைப் பயணம் என்பது ஒரு நீண்ட நதி போன்றது. 

அதில் பல கிளை நதிகள் வந்து இணையும், சில இடங்களிலேயே பிரிந்து செல்லும். 

​வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு காரணத்திற்காகவே நம்மிடம் வருகிறார்கள். 

"எல்லாமே அழகானதாகவும், நிலையானதாகவும் மாறிவிட வேண்டிய அவசியமில்லை" என்ற வரிகள் வாழ்வின் மிகப்பெரிய உண்மையை உரக்கச் சொல்கின்றன. 

நாம் சந்திக்கும் அனைவரும் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மோடு பயணிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதுதான் நமது ஏமாற்றங்களுக்குக் காரணமாகிறது. 

சில உறவுகள் ஒரு பருவகால மலர்களைப் போன்றவை.

அவை பூத்துக் குலுங்கும் அந்தச் சிறிய காலப்பகுதியில் நமக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தரும்.

    

அந்த உறவுகள் நிரந்தரமானவை அல்ல என்றாலும், அவை தரும் அனுபவங்கள் நம் வாழ்வின் போக்கைத் தீர்மானிக்கின்றன.

​நமது வாழ்வில் சில மனிதர்கள் வருகிறார்கள், அவர்கள் நமக்கு ஒரு கண்ணாடியைப் போலச் செயல்படுகிறார்கள். 

எது சரி, எது தவறு என்பதை அவர்கள் அறிவுரைகளால் சொல்லாமல், தங்களின் செயல்கள் மூலமோ அல்லது அவர்களால் நமக்கு ஏற்படும் காயங்கள் மூலமோ உணர்த்துகிறார்கள். 

நாம் யாராக மாற முடியும் என்பதைக் காட்டும் தூண்டுகோலாக அவர்கள் இருக்கிறார்கள். 

ஒருவேளை அவர்கள் நம்மிடம் காட்டிய அன்போ அல்லது அவர்கள் இழைத்த துரோகமோ, நம்மை நாமே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது. 

இந்தச் சுயபரிசோதனைதான் "நம்மையே நாம் நேசிக்கக் கற்றுத் தர" உதவுகிறது. 

மற்றவர்களை நேசிப்பதை விடவும், நம்மை நாமே முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு நேசிப்பதுதான் ஒரு மனிதன் அடையக்கூடிய மிகச்சிறந்த முதிர்ச்சி.

​சில நேரங்களில் நமது வாழ்வு மிகுந்த சோர்வோடும், தனிமையோடும் இருக்கும்.

    

அப்போது எதிர்பாராமல் வரும் ஒரு நபர், நமக்கு இதமான உணர்வைத் தந்துவிட்டுச் செல்வார். 

அவர்கள் நீண்ட காலம் தங்கியிருக்க மாட்டார்கள், ஆனால் அந்தச் சிறிய தருணம் நமக்கு ஒரு பெரிய மருந்தாக அமையும். 

இரவு நேரங்களில் நம்மோடு நடந்து வந்து, நமது வாழ்வின் கதைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒருவராக அவர்கள் இருக்கலாம்.

    

மனம் பாரமாக இருக்கும்போது நமது கதைகளைக் கேட்க ஒரு காது கிடைப்பது என்பது மிகப்பெரிய வரம். 

அவர்கள் நமது ரகசியங்களைச் சுமப்பவர்களாகவோ அல்லது நமது சுமைகளைப் பகிர்ந்து கொள்பவர்களாகவோ ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் வருகிறார்கள்.

அந்தப் பயணம் முடிவடைந்ததும் அவர்கள் விலகிச் செல்வது விதியின் பயன்.

​"எல்லாரும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கப் போவதில்லை" என்பதை உணர்ந்துகொள்வது ஒரு ஆன்மீகத் தெளிவு. 

ஒரு ரயில் பயணத்தில் சக பயணியுடன் நாம் கொள்ளும் நட்பு போன்றதுதான் பல உறவுகள். அவர்கள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும், அவர்கள் விடைபெற்றுத்தான் ஆக வேண்டும். 

அவர்கள் நம்மை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார்கள் என்பதற்காக நாம் அங்கே தேங்கி நின்றுவிடக் கூடாது. 

மாறாக, அவர்கள் நமக்குக் கொடுத்த நினைவுகளுக்காகவும், அவர்கள் கற்றுத் தந்த பாடங்களுக்காகவும் மனதார நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு உறவு முறிந்தாலும் அல்லது ஒரு நபர் பிரிந்து சென்றாலும், அவர்கள் நமக்குள் ஏற்படுத்திய மாற்றம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். 

அந்த மாற்றத்தை மூலதனமாகக் கொண்டு நாம் தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும்.

​வாழ்க்கை என்பது தேங்கி நிற்கும் குட்டை அல்ல.

அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ஆறு. 

வழியில் சந்திக்கும் கற்களையும், கரைகளையும் கடந்துதான் அது கடலை அடைய வேண்டும். 

நம் வாழ்வில் வந்து சென்ற மனிதர்கள் அந்தப் பயணத்திற்குத் தேவையான ஆற்றலை அல்லது திசையை நமக்குக் காட்டியிருப்பார்கள். 

அவர்கள் இல்லாத வெற்றிடத்தை வருத்தத்தால் நிரப்புவதை விட, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற நற்பண்புகளால் நிரப்ப வேண்டும்.

    

கடந்த கால மனிதர்களைப் பற்றிய நன்றியுணர்வு நம்மை இன்னும் வலிமையானவர்களாக மாற்றும்.

    

அவர்கள் நமக்குத் தந்த வலிகள் நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும்.

    

அவர்கள் தந்த அன்பு நம்மை அடுத்தவர்களுக்கு அன்பு காட்டத் தூண்டும்.

​முடிவாக, மனித உறவுகள் என்பது ஒரு காலக்கட்டத்தின் தேவை.

    

அவர்கள் நிரந்தரம் இல்லை என்பது தோல்வி அல்ல, அதுதான் இயற்கை. 

ஒவ்வொரு மனிதரும் ஏதோ ஒரு வகையில் நமது ஆன்மாவைச் செதுக்கும் சிற்பிகளே. 

அவர்கள் செதுக்கி முடித்ததும் நகர்ந்து விடுவார்கள். 

நாம் அழகிய சிலையாகித் தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டும்.

    

இந்தத் தெளிவு இருந்தால், ஒவ்வொரு சந்திப்பும் இனிமையானதாக இருக்கும்,

    

ஒவ்வொரு பிரிவும் கசப்பற்றதாக இருக்கும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்