இருளும் ஒளியும்

ஒரு மனிதன் தனது உள்ளத்தில் வெளிச்சத்தைத் தாங்கி நிற்கிறான் என்பதனால், அவனுக்குள் இருள் இல்லையென்று அர்த்தமில்லை.

    

உண்மையில், வெளிச்சமும் இருளும் ஒன்றை ஒன்று நிரப்பும் இயற்கையின் இரு முகங்கள்.

  

பகலின்றி இரவு இல்லை இரவின்றி பகலும் இல்லை.

    

இதேபோல, மனித உள்ளத்தின் பயணம் முழுமையடைய, வெளிச்சத்தின் அனுபவமும் இருளின் அனுபவமும் இரண்டும் அவசியம்.

ஆன்மீகத்தைப் பற்றிய பொதுவான தவறான புரிதல் என்னவெனில், ஆன்மீகவாதி என்பது எல்லா குறைகளையும் கடந்த, எந்தக் காயமும் இல்லாத, எப்போதும் அமைதியான ஒருவன் என்று கருதப்படுவது. 

ஆனால் உண்மையில், ஆன்மீகப் பாதையில் நடப்பவர்கள் கூட காயப்படுகிறார்கள், வலியை அனுபவிக்கிறார்கள், உடைந்து போகிறார்கள். 

வேறுபாடு என்னவெனில், அவர்கள் அந்த உடைதலை மறைக்க முயலாமல், அதை உணர்ந்து, அதற்குள் நுழைந்து, அதிலிருந்து அர்த்தத்தை கண்டடைகிறார்கள்.

நமது வாழ்க்கையில் தோன்றும் பொறாமை, பயம், கோபம், அகந்தை, பாதுகாப்பற்ற உணர்வு போன்றவை பலரால் “தவறானவை” என்று கருதப்படுகின்றன. 

இதனால், பலர் அவற்றை ஒடுக்க முயல்கிறார்கள் அல்லது அவற்றை மறைக்க ஒரு போலியான “நல்ல மனிதர்” முகமூடியை அணிகிறார்கள். 

ஆனால் ஆன்மீகக் கோணத்தில் பார்த்தால், இந்த உணர்வுகள் நம்முடைய பலவீனங்களின் சான்றுகள் அல்ல; மாறாக, அவை நம்முள் இன்னும் விழிப்புணர்வு தேவைப்படும் பகுதிகளின் அறிகுறிகள். 

ஒரு மனிதன் தனது கோபத்தை உணரும்போது, அவன் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு காயம் இருக்கிறது என்பதை அது காட்டுகிறது. 

அந்த காயத்தைத் தவிர்த்து ஓடாமல், அதை நேராகப் பார்க்கத் துணிவது தான் ஆன்மீகத்தின் முதல் படி.

இருளை மறுப்பது எளிது அதை ஏற்றுக் கொள்வது தான் கடினம்.

    

ஏனெனில், இருள் என்பது நம் அசௌகரியமான உண்மைகளை வெளிக்கொணர்கிறது. 

நம்முடைய பயம் எதிலிருந்து வருகிறது? 

நம்முடைய அகந்தை எந்த குறையை மறைக்கிறது?

    

நம்முடைய பொறாமை எந்த நிறைவேறாத ஆசையின் பிரதிபலிப்பு? 

இவ்வாறான கேள்விகள் நம்மை அமைதியிழக்கச் செய்யும். 

ஆனால் இந்த கேள்விகளுக்குள் நுழையாமல், வெளிச்சத்தைப் பற்றி பேசுவது வெறும் மேற்பரப்புக் கருத்தாகவே மாறிவிடும்.

    

உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது அழகான வார்த்தைகளில் இல்லை.

    

அது நம்முடைய உள்ளத்தின் கடினமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ளும் துணிவில் உள்ளது.

ஒருவர் தன்னுடைய காயங்களை ஆயுதங்களாக மாற்றிக் கொள்ளலாம். அதாவது, தன்னுடைய வலியை மற்றவர்களுக்கு துன்பம் அளிக்கும் விதமாக வெளிப்படுத்தலாம்.

    

இதுவே உலகில் பெரும்பாலான பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாக உள்ளது. 

ஆனால் ஆன்மீகப் பாதையில் இருப்பவர் இதைத் தேர்ந்தெடுக்க மாட்டார். 

அவர் தனது காயத்தை உணர்கிறார், அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார், அதன் வேரை ஆராய்கிறார். 

இந்த செயல்முறையில், அந்த காயம் மெதுவாக ஞானமாக மாறுகிறது. 

ஒருகாலத்தில் வலியை ஏற்படுத்திய அனுபவம், பின்னர் புரிதலாகவும் கருணையாகவும் மாறுகிறது. 

இதுவே உண்மையான மாற்றம்.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குப் பயன்படும் மிக முக்கியமான உண்மை என்னவெனில்: 

“நான் இப்படி உணரக் கூடாது” என்று சொல்லிக் கொண்டு தன்னைக் குற்றம் சாட்ட வேண்டியதில்லை. 

பயம் வந்தால், அதை உணருங்கள். கோபம் வந்தால், அதை கவனியுங்கள். 

பொறாமை தோன்றினால், அதை மறைக்காமல் அதன் வேரை ஆராயுங்கள். 

இந்த அணுகுமுறை தான் விழிப்புணர்வின் கதவைத் திறக்கும். 

ஒவ்வொரு உணர்வும் நம்முள் ஏதோ ஒன்றை சொல்ல வருகிறது.

    

அதை கேட்காமல் தள்ளிவிட்டால், நாம் நம்மையே புரிந்துகொள்ள முடியாது.

இருளை ஏற்றுக் கொள்வது என்பது அதை வளர்த்துக் கொள்வது அல்ல.

    

மாறாக, அதை வெளிச்சத்திற்குள் கொண்டு வருவது. 

ஒரு அறையில் இருள் இருந்தால், அதை அடக்க முயல வேண்டியதில்லை.

ஒரு விளக்கை ஏற்றினால் போதும்.

    

அதுபோல, நம்முடைய உள்ளத்தில் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கும்போது, அந்த இருள் தானாகவே குறைந்து விடும். 

ஆனால் அதற்கு முன், அந்த இருள் இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். 

இது தான் பலர் தவிர்க்கும் கட்டம்.

ஆன்மீகம் என்பது தப்பித்து ஓடும் பாதை அல்ல.

அது நேராக நம் உள்ளத்தின் மையத்திற்குள் செல்லும் பாதை.

    

அந்த மையத்தில் வெளிச்சமும் இருக்கும், இருளும் இருக்கும்.

    

இரண்டையும் ஏற்றுக் கொண்டால் தான் முழுமை கிடைக்கும்.

    

ஒருபக்கம் மட்டும் பிடித்து நிற்கும் வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரு நிலையிலேயே இருக்கும்.

    

முழுமையான மனிதன் என்பது, தனது வெளிச்சத்தையும் தனது இருளையும் அறிந்தவன்.

    

அவற்றின் நடுவில் சமநிலையை உருவாக்கியவன்.

இன்றைய உலகில் பலர் ஆன்மீகத்தை ஒரு அழகான உருவாக்கமாக மாற்றி விட்டனர்.

    

சிரிப்பு, அமைதி, நேர்மறை எண்ணங்கள் என்ற முகமூடியின் பின்னால், அவர்கள் தங்கள் உண்மையான உணர்வுகளை மறைக்கிறார்கள். 

ஆனால் உண்மையான ஆன்மீகம் மிகவும் நேர்மையானது. 

அது போலித்தனத்தை ஏற்காது.

    

அது நம்மை நம்மிடம் உண்மையாக இருக்கச் செய்கிறது. 

இந்த உண்மைத்தன்மை தான் ஆன்மாவின் வளர்ச்சிக்கான அடித்தளம்.

ஒரு பாமர மனிதன் இந்த கருத்துகளை எளிதாக வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்த என்ன செய்யலாம்? 

முதலில், தன்னுடைய உணர்வுகளை மறுக்காமல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். 

இரண்டாவது, அவற்றை உடனடியாக செயல்களில் வெளிப்படுத்தாமல், ஒரு சிறிய இடைவெளி எடுத்து அவற்றைப் பார்வையிட வேண்டும்.

 

மூன்றாவது, தன்னிடம் கருணையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். 

“நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன்?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “என்னுள் என்ன நடக்கிறது?” என்று கேட்க வேண்டும். 

இந்த சிறிய மாற்றமே பெரிய உள்ளார்ந்த மாற்றத்திற்குக் காரணமாகும்.

வெளிச்சம் என்பது இருளை நீக்குவதல்ல; அதை புரிந்துகொள்வது. 

நிழல்களைத் தவிர்த்து ஓடுவது ஆன்மீகம் அல்ல.

நிழல்களுடன் நட்பு கொள்ளும் துணிவு தான் ஆன்மீகம். 

நம்முடைய உடைதல்களை மறைக்காமல், அவற்றை விழிப்புணர்வின் வாயிலாக மாற்றிக் கொள்ளும் போது தான், நம்முடைய வாழ்க்கை ஒரு உண்மையான ஆன்மீகப் பயணமாக மாறுகிறது. 

அந்தப் பயணத்தில், ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு ஆசிரியராகவும், ஒவ்வொரு வலியும் ஒரு வழிகாட்டியாகவும் மாறும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்