விட்டுவிடும் அறிவு: அமைதிக்கான மறைமொழி

விட்டுவிடும் அறிவு: அமைதிக்கான மறைமொழி

மனித வாழ்க்கையில் மிகக் கடினமான கற்றல்களில் ஒன்று “விட்டுவிடுதல்” என்பதாகும். 

நாம் பிடித்துக் கொண்டிருப்பது பொருள்கள் அல்ல.

அது நினைவுகள், உறவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், விளக்கங்கள், மற்றும் நிறைவு பெறாத கேள்விகளின் சுமையாகும். 

“ஏன் இப்படி நடந்தது?”, “அவர் ஏன் இப்படிச் செய்தார்?”, “நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேனா?” போன்ற கேள்விகள் நம்மை உள்ளிருந்து தின்றுகொண்டே இருக்கும். 

ஆனால் சில நேரங்களில் இந்த கேள்விகளுக்கான பதில்கள் கிடைக்காது.

கிடைத்தாலும் அது நமக்குத் தேவையான அமைதியை அளிக்காது. 

அத்தகைய தருணங்களில் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிடுவது என்பது ஓர் ஓட்டமல்ல.

அது ஒரு உயர்ந்த அறிவு.

மனிதர்களை விடுவது என்பது அவர்களை வெறுப்பதல்ல. 

அது அவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கைப் பாதையில் தொடர வேண்டியவர்கள் அல்ல என்பதை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

 

ஒவ்வொருவரும் நம் வாழ்க்கையில் ஒரு பாடம் கற்றுக்கொடுக்க வந்தவர்கள். 

சிலர் நமக்கு மகிழ்ச்சி தருவார்கள்.

சிலர் நம்மை உடைத்து, மீண்டும் கட்டியெழுப்ப கற்றுக்கொடுப்பார்கள். 

ஆனால் எல்லோரும் நம் வாழ்க்கையின் இறுதி வரை இருக்க வேண்டியவர்கள் அல்ல.   

      

இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, “ஏன் அவர் போனார்?” என்ற கேள்வி “அவர் போக வேண்டிய நேரம் வந்தது” என்ற புரிதலாக மாறுகிறது.

முடிவுஎன்ற எண்ணம் நம்மை அடிக்கடி துரத்தும். 

ஒரு உறவு முடிந்தால், அதற்கான விளக்கம் வேண்டும் என்று நம்முள் ஓர் அழுத்தம் உருவாகிறது. 

“ஒரு முறை பேசினால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்ற நம்பிக்கை நம்மை மீண்டும் மீண்டும் அதே வலிக்குள் தள்ளுகிறது. 

ஆனால் உண்மையில், முடிவு என்பது மற்றவர்களிடமிருந்து கிடைப்பதல்ல.

அது நம்முள் உருவாக வேண்டிய ஒரு முடிவு. 

ஒருவர் விளக்கம் தராமல் சென்றுவிட்டால், அதுவே அவர்களின் பதில். 

அதை ஏற்றுக்கொள்வதே நமக்கு கிடைக்கக்கூடிய மிக நேர்மையான முடிவு ஆகும்.

விளக்கங்களைக் கேட்காமல் இருப்பது என்பது பலவீனம் அல்ல.

    

அது நம் மனநலனை பாதுகாக்கும் ஒரு தீர்மானம். 

ஏனெனில், எல்லா விளக்கங்களும் நமக்கு நியாயமாக இருக்காது. 

சில நேரங்களில் நாம் கேட்கும் பதில்கள் மேலும் குழப்பத்தை மட்டுமே உருவாக்கும். 

ஒருவரின் செயல்களை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வற்புறுத்திக் கொண்டே இருப்பது நம்மை சோர்வடையச் செய்யும்.

    

வாழ்க்கையில் சில கேள்விகள் பதில் இல்லாமலே இருக்கும் என்பதையும், அது சரிதான் என்பதையும் உணர்வதே உண்மையான அமைதி.

நாம் என்ன சொல்ல வருகிறோம் என்பதை மற்றவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது மனித இயல்பு.

    

ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தங்களது அனுபவங்கள், நினைவுகள், மற்றும் மனநிலையின் அடிப்படையில் தான் உலகத்தைப் பார்க்கிறார்கள். 

அதனால் நம் உணர்வுகளை அவர்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாதது இயல்பானது.

இதை ஏற்றுக்கொண்டால், நம்முடைய மனதில் உருவாகும் ஏமாற்றம் குறையும்.

புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டுமென்ற ஆசையை விடுவித்து, நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது, வெளிப்புற அங்கீகாரத்தின் தேவையும் குறைந்து விடும்.

பதில்களைத் தேடி அலைவதும் ஒரு வகையான துன்பமே. 

நாம் அடிக்கடி கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கிறோம்.

“என்ன தவறு நடந்தது?” என்று ஆராய்கிறோம். 

ஆனால் அந்த ஆராய்ச்சி நம்மை முன்னேற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதே இடத்தில் நின்றுவிடச் செய்கிறது. 

வாழ்க்கை முன்னே செல்ல வேண்டும் என்றால், சில கதவுகளை திறந்தவாறே விட்டுவிட்டு, நாம் அடுத்த பாதையைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும். 

எல்லா கதைகளுக்கும் முழுமையான முடிவு கிடைக்காது.

    

சில கதைகள் பாதியிலேயே நிற்கும். 

ஆனால் அது அந்தக் கதையின் அழகை குறைக்காது.

விட்டுவிடுதல் என்பது மறப்பதல்ல அது நினைவுகளை சுமையில்லாமல் வைத்திருப்பது.

ஒருவர் நமக்கு முக்கியமானவராக இருந்திருந்தால், அவரை முழுமையாக அழிக்க வேண்டியதில்லை. 

ஆனால் அவர் நம்மை வலிக்கச் செய்தால், அந்த வலியைத் தொடர்ந்து சுமந்து செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

  

நினைவுகளை அன்போடு வைத்துக்கொண்டு, வலியை மெதுவாக விடுவிப்பதே உண்மையான விடுதலை.

இந்த அணுகுமுறை நமக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கை பார்வையை அளிக்கிறது. 

நாம் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை உணர்கிறோம். 

மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள், என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை நாம் மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் நாம் எப்படி எதிர்வினை செய்கிறோம் என்பதை மட்டுமே கட்டுப்படுத்த முடியும். 

இந்த உணர்வு நம்மை உள்ளிருந்து வலிமையாக்குகிறது.

    

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை நாம் எதிர்க்காமல், அதை ஏற்றுக்கொண்டு முன்னேற கற்றுக்கொள்கிறோம்.

இறுதியாக, விட்டுவிடுதல் என்பது ஒரு முடிவு அல்ல.

அது ஒரு தொடக்கம். அது நம்மை கடந்த காலத்தின் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுவித்து, புதிய வாய்ப்புகளுக்குத் திறக்கிறது. 

மன அமைதி என்பது வெளியிலிருந்து கிடைக்கக்கூடியது அல்ல.

அது நம்முள் உருவாக வேண்டியது. அதற்கான முதல் படி, நம்மை வலிக்கச் செய்யும் அனைத்தையும் மெதுவாக விடுவிப்பதுதான்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்