வாழ்வின் அலைகளும் நிலையான சாட்சியும்

வாழ்வின் அலைகளும் நிலையான சாட்சியும்

​மனித வாழ்க்கை என்பது மாறாத ஒரு நீரோட்டமல்ல.

அது ஏற்ற இறக்கங்கள், இன்ப துன்பங்கள், வெற்றிகள் மற்றும் தோல்விகளால் ஆன ஒரு பெருங்கடல்.

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்நாளில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் எதிர்பாராத துயரங்களையும், நெஞ்சம் நெகிழும் இன்பங்களையும் சந்திக்கிறான்.
   
ஆனால், இந்த மாற்றங்களுக்கு இடையே நாம் யார், நமது உண்மையான இருப்பு எது என்ற கேள்வி ஆன்மீகத் தேடலின் உச்சக்கட்டமாகும்.

மாறும் பருவ காலங்களைப் போல கடினமான தருணங்கள் தோன்றி மறைகின்றன,

இந்த பருவ காலங்கள் தோன்றும் விழிப்புணர்வாக நீ இருக்கிறாய் என்ற வரிகள், வெறும் தத்துவக் கோட்பாடு மட்டுமல்ல.

இது ஒரு சராசரி மனிதனின் அன்றாட வாழ்வியலுக்கும், அவனது மன அமைதிக்கும் மிக வலுவான அடித்தளமாக அமைகிறது.

​பருவ காலங்களின் சுழற்சியும் மனித உணர்வுகளும் தரும் பாடம் ஆழமானது.

​இயற்கையில் கோடை, மழை, குளிர், வசந்தம் எனப் பருவ காலங்கள் எவ்வாறு ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தோன்றி, தங்களது கடமைகளை முடித்துக்கொண்டு நகர்கின்றனவோ, அதேபோல்தான் மனித மனதின் உணர்வுகளும் அமைகின்றன.

ஒரு சராசரி மனிதன் தன் வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் வறுமை, வேலை இழப்பு, உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல் அல்லது உடல்நலக்குறைவு போன்ற கடினமான தருணங்கள் எவையுமே நிரந்தரமானவை அல்ல.
   
அவை அனைத்தும் குளிர்காலத்தின் பனிப்பொழிவைப் போலவோ அல்லது கோடைகாலத்தின் கத்தரி வெயிலைப் போலவோ தற்காலிகமாக வந்து செல்பவை மட்டுமே.

வசந்த காலம் எப்போதும் நீடிப்பதில்லை, அதே சமயம் கடுமையான குளிர்காலமும் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடுவதில்லை.

இயற்கையின் விதியைத் தன் வாழ்வில் உணரும் ஒரு மனிதன், துன்பம் வரும்போது சோர்ந்துவிடுவதோ, இன்பம் வரும்போது தலைக்கனம் கொள்வதோ இல்லை.
  
உணர்வுகளின் தற்காலிகத் தன்மையை உணர்வதே விழிப்புணர்வின் முதல் படியாகும்.

​விழிப்புணர்வு என்ற ஆன்மீக அடித்தளம் அவசியமானது.

​இந்த வழிகாட்டுதலில் மிக முக்கியமான பகுதி, நம்மைப் பருவ காலங்களாகப் பார்க்காமல், அந்தப் பருவ காலங்கள் தோன்றி மறையும் விழிப்புணர்வாக அல்லது சாட்சியாக நம்மை உணரச் சொல்வதாகும்.

ஒரு சராசரி மனிதன் பொதுவாகத் தன்னைத் தன் உடலாகவும், மனதாகவும், உணர்வுகளாகவும் மட்டுமே அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறான்.

நான் சோகமாக இருக்கிறேன் அல்லது நான் கோபமாக இருக்கிறேன் என்று அவன் கூறும்போது, அவன் அந்தச் சோகத்தோடும் கோபத்தோடும் முழுமையாக ஒன்றிவிடுகிறான்.
   
ஆனால், இந்த ஆன்மீகக் கருத்து நமக்கு உணர்த்துவது என்னவென்றால், நாம் கோபமோ அல்லது சோகமோ அல்ல, மாறாக கோபமும் சோகமும் நம்முள் வந்து போவதை உணரும் அந்தப் பேரறிவு அல்லது விழிப்புணர்வுதான் நாம் என்பதாகும்.

திரையரங்கில் ஓடும் திரைப்படத்தில் எத்தனையோ காட்சிகள், தீ விபத்துகள், வெள்ளப் பெருக்குகள் தோன்றினாலும், திரையானது எவ்வாறு நனையாமலும் எரியாமலும் அப்படியே இருக்கிறதோ, அதைப்போல நம் வாழ்வின் துயரங்கள் நம் மனதைத் தாக்கினாலும், நம் ஆழத்தில் உள்ள விழிப்புணர்வை எவற்றாலும் பாதிக்க முடியாது.

இந்த புரிதல் மனிதனுக்குள் ஒரு மிகப்பெரிய உளவியல் சுதந்திரத்தைத் தருகிறது.

​அன்றாட வாழ்வில் இதன் நடைமுறைப் பயன்பாடுகள் இம்றியமையாதவை.

​இன்றைய நவீன உலகில், அலுவலக வேலைகள் மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகளால் மனிதர்கள் பெரும் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள்.
   
இந்தக் கடினமான திட்டமும், காலக்கெடுவும் என் வாழ்வில் தற்காலிகமாக வந்த ஒரு பருவ காலம் மட்டுமே, இதைத் தாண்டி நான் நிலையான விழிப்புணர்வாக இருக்கிறேன் என்று ஒருவன் நினைக்கும் போது அவனது பதற்றம் பாதியாகக் குறைகிறது.
   
அவன் சூழ்நிலைகளைக் கண்டு பயப்படாமல், அவற்றைக் கடந்து செல்லும் முதிர்ச்சியைப் பெறுகிறான்.

இது குடும்பத்திலோ அல்லது நட்பு வட்டாரத்திலோ ஏற்படும் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கையாள்வதற்கும் பெரிதும் உதவுகிறது.

மற்றவர்கள் மீது கோபம் வரும்போதோ அல்லது அவர்கள் நம்மைப் புண்படுத்தும்போதோ, அந்த உணர்ச்சிகளின் அலைகளில் அடித்துச் செல்லப்படாமல், ஒரு சாட்சியாக நின்று கவனிக்க இந்த விழிப்புணர்வு வழிவகுக்கிறது.
   
இது உடனடி எதிர்வினைகளைத் தடுத்து, நிதானமான முடிவுகளை எடுக்க வைக்கிறது.

​மேலும், வியாபாரத்தில் நஷ்டம், தேர்வில் தோல்வி அல்லது நேர்காணலில் நிராகரிப்பு போன்ற தருணங்களில் மனிதன் தற்கொலை எண்ணம் வரை செல்வதற்குக் காரணம், அவன் அந்தத் தோல்வியையே தன் அடையாளமாக மாற்றிக் கொள்வதுதான்.

ஆனால், தோல்வி என்பது கடந்து போகும் ஒரு மேகம், நான் என்றும் ஒளிரும் சூரியன் என்ற விழிப்புணர்வு அவனுக்குள் இருக்கும்போது, அவன் மீண்டும் எழுந்து நிற்கும் துணிச்சலைப் பெறுகிறான்.

இந்த தத்துவம் அவனுக்கு இக்கட்டான சூழ்நிலைகளிலும் தளராத மன உறுதியை வழங்குகிறது.

சாட்சி பாவமும் அமைதியான வாழ்வும் ஒவ்வொருவருக்கும் தேவை.

​சுருக்கமாகக் கூறின், இந்த உன்னதமான ஆன்மீகக் கருத்து, மனிதனைத் தன் வாழ்வின் துயரங்களை உற்றுநோக்கும் ஒரு சாட்சியாக மாற்றுகிறது.

எப்போது ஒரு சராசரி மனிதன் தன் வாழ்வில் நடக்கும் இன்ப துன்பங்களை, தன் மீது படியாத பருவ காலங்களாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறானோ, அப்போதே அவன் புயலின் மையத்தில் இருக்கும் அமைதியைக் கண்டடைகிறான்.

மாற்றங்களை ஏற்றுக் கொண்டு, மாறாத விழிப்புணர்வில் நிலைத்திருப்பதே உண்மையான விவேகமாகும்.

சூழ்நிலைகள் எவ்வாறாக இருந்தாலும், அவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட விழிப்புணர்வாகத் தான் இருக்கிறோம் என்ற இந்த உன்னதப் புரிதல், ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் சகிப்புத்தன்மை, அமைதி, மற்றும் எல்லையற்ற பேரானந்தத்திற்கான அடித்தளமாக அமைகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்