வயது என்பது வெறும் கால அளவின் கணக்கல்ல.

வயது என்பது வெறும் கால அளவின் கணக்கல்ல.

அது உணர்வுகளின் பரிணாமம். 

    

மனிதன் சிறுவயதில் உலகத்தை வெளியிலிருந்து பார்க்கிறான்.

    

இளமையில் அதை அனுபவிக்கிறான்.

ஆனால் வயதாக ஆக, அவன் உலகத்தை உள்ளிருந்து உணரத் தொடங்குகிறான். 

இந்த மாற்றமே வாழ்க்கையின் உண்மையான திருப்பம். 

அந்தத் திருப்பத்தில் தான் நேரத்தின் மதிப்பும், அமைதியின் அருமையும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன.

நேரம் என்பது நம்மிடம் இருக்கிற மிகப் பெரிய செல்வம். 

ஆனால் அதை நாம் பெரும்பாலும் வீணாக்குகிறோம்.

 

தேவையற்ற உறவுகள், பயனற்ற உரையாடல்கள், நம்மை சோர்வடையச் செய்யும் சூழல்கள், மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றில். 

இளமையில் இவை எல்லாம் இயல்பாகத் தோன்றும்.

காரணம், அப்போது நம்மிடம் நேரம் நிறைய இருக்கிறது என்று நம்புகிறோம். 

ஆனால் வயதாக ஆக, அந்த நம்பிக்கை கரைகிறது. 

ஒவ்வொரு நொடியும் திரும்ப வராதது என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.

இந்த உணர்வு தான் மனிதனை உள்ளார்ந்த தேடலுக்குத் தள்ளுகிறது. 

“நான் யார்?”, “எனக்கு உண்மையில் தேவையானது என்ன?”, “என்னால்  அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்ற கேள்விகள் எழத் தொடங்குகின்றன. 

இந்தக் கேள்விகள் தான் ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஆரம்பம். 

இது புத்தகங்களில் தொடங்குவதில்லை.

அனுபவத்தில் தொடங்குகிறது.

அமைதி என்பது வெளியில் கிடைக்கக்கூடிய ஒன்று அல்ல. 

அது நம்முள் இருக்கிறது. 

ஆனால் அதை நாம் அடைய முடியாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் நம்மைச் சுற்றியுள்ள சலசலப்புகள்.

    

தேவையற்ற மனிதர்கள், அசம்பாவிதமான உரையாடல்கள், போட்டி, பொறாமை, விரோதம், சமூக அழுத்தங்கள்  இவை அனைத்தும் நம் மனத்தின் சக்தியை உறிஞ்சுகின்றன.

    

இவற்றுடன் நீண்ட காலம் இருப்பதால், நாம் சோர்ந்து போகிறோம். 

அந்த சோர்வு தான் நம்மை உண்மையான அமைதியைத் தேட வைக்கிறது.

வயதாக ஆக, மனிதன் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்கிறான்.

எல்லாருடனும் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. 

எல்லோரையும் மகிழ்விப்பதும் அவசியமில்லை. 

நமக்கு அமைதியைத் தராத இடங்கள், மனிதர்கள், சூழல்கள்  இவற்றிலிருந்து விலகுவது ஓட்டம் அல்ல.

அது அறிவு. 

இது ஒரு ஆன்மீகத் தெளிவு.

இந்தத் தெளிவு வந்த பிறகு, மனிதன் தனது வட்டத்தைச் சுருக்குகிறான். 

ஆனால் அந்தச் சுருக்கம் தனிமையை உருவாக்குவதில்லை.

    

மாறாக, அது ஆழமான இணைப்புகளை உருவாக்குகிறது.

    

நம்மை உணரக்கூடிய, நம்முடன் அமைதியாக இருக்கக்கூடிய சிலரே போதுமானவர்கள். 

அந்தச் சிறிய வட்டத்தில்தான் உண்மையான உறவு உருவாகிறது.

ஆன்மீகத்தில், “சங்கம்” என்ற ஒரு முக்கியமான கருத்து உள்ளது. 

நாம் யாருடன் பழகுகிறோம் என்பது நம் மனதின் தரத்தை நிர்ணயிக்கிறது. 

நல்ல எண்ணங்கள் கொண்டவர்களுடன் இருந்தால், நம் மனமும் உயர்கிறது.

 

அமைதியை விரும்புகிறவர்களுடன் இருந்தால், நம் உள்ளமும் அமைதியாகிறது.

    

இதனால் தான் முனிவர்கள் “சத்சங்கம்” என்பதை வலியுறுத்தினார்கள்.

நேரத்தின் மதிப்பை உணர்ந்தவன், தனது வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்குகிறான்.

    

அவன் எதைக் கேட்க வேண்டும், எதைப் பார்க்க வேண்டும், யாருடன் பேச வேண்டும் என்பதையும் கவனமாக நிர்ணயிக்கிறான். 

இது கட்டுப்பாடு அல்ல.

இது சுத்திகரிப்பு. 

நம் உள்ளத்தை தேவையற்றவற்றிலிருந்து சுத்தப்படுத்தும் செயல்முறை.

இந்தச் சுத்திகரிப்பு தான் ஆன்மீக வளர்ச்சியின் அடிப்படை. 

மனம் அமைதியாக இல்லாமல், எந்தத் தியானமும் ஆழமடையாது.

   

எந்த ஜெபமும் பலிக்காது. 

ஆகவே, முதலில் நாம் நம் வாழ்க்கையிலிருந்து சலசலப்புகளை குறைக்க வேண்டும். 

அது தான் தியானத்திற்கு முன் செய்ய வேண்டிய முதல் சாதனை.

அமைதி என்பது சத்தமின்மை அல்ல. 

அது குழப்பமின்மை. 

நம் உள்ளத்தில் குழப்பம் இல்லாத நிலையே அமைதி. 

அந்த நிலையை அடைய, நாம் வெளிப்புற குழப்பங்களை நிதி குறைக்க வேண்டும்.

    

இது ஒரே நாளில் நடக்காது.

    

ஆனால் இது ஒரு பாதை. 

அந்தப் பாதையில் நாம் எடுத்துக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு சிறிய முடிவும்  நம்மை அமைதிக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

வயதாக ஆக, நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை உணர்கிறோம்.

வாழ்க்கை குறுகியது. 

இந்தக் குறுகிய காலத்தில் நாம் சண்டைகள், போட்டிகள், தேவையற்ற உறவுகள் ஆகியவற்றில் நேரத்தை வீணாக்க வேண்டுமா? 

அல்லது அமைதியுடன், உள்ளார்ந்த நிறைவுடன் வாழ வேண்டுமா?

    

இந்தத் தேர்வு தான் வாழ்க்கையின் தரத்தை நிர்ணயிக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்பது உலகத்தை விட்டு ஓடுவது அல்ல. 

அது உலகத்தை சரியாகப் புரிந்து கொள்வது. 

யார் நமக்கு தேவையற்றவர்கள், யார் நமக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள், எது நமக்கு அமைதியைத் தருகிறது  இவற்றைத் தெளிவாக அறிந்து வாழ்வதே ஆன்மீக வாழ்க்கை.

இறுதியாக, மனிதன் உணர வேண்டியது ஒன்று.

அமைதி என்பது தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய ஒன்றல்ல.

    

அது மீண்டும் நினைவுகூர வேண்டிய ஒன்று. 

நாம் பிறந்தபோது அந்த அமைதி நம்முள் இருந்தது. 

வாழ்க்கையின் சலசலப்புகள் அதை மறைத்துவிட்டன. 

இப்போது, வயதாக ஆக, நாம் அதை மீண்டும் கண்டுபிடிக்கிறோம்.

அந்த அமைதியைப் பாதுகாப்பதே வாழ்க்கையின் உயர்ந்த சாதனை.

    

அதைத் தரும் மனிதர்களுடன் மட்டுமே பயணிப்பது ஒரு தேர்வு மட்டுமல்ல.

அது ஒரு ஆன்மீக அறிவு.

நேரத்தை மதித்து, மனதைப் பாதுகாத்து, அமைதியைத் தேடி, உண்மையான உறவுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழும் மனிதன்  அவனே உண்மையில் வாழ்கிறான்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்