உணர்வுகளை வெல்லும் மனித வலிமை”

உணர்வுகளை வெல்லும் மனித வலிமை”

பயம், அவமானம், கோபம், நம்பிக்கையின்மை இவை மனித உள்ளத்தின் நிழல் பக்கங்கள்.

  

அவை வெளியில் இருந்து நம்மைத் தாக்கும் சக்திகள் அல்ல மாறாக, நம்முள் தோன்றிக் கொண்டு, நம்முடைய சிந்தனை மற்றும் அனுபவங்களின் மூலம் வளர்க்கப்படும் உணர்வுகள். 

மனித வாழ்க்கையின் சிக்கலான பாதையில் இத்தகைய உணர்வுகள் தோன்றுவது இயல்பான ஒன்று.

    

ஆனால் அவற்றை நம் உள்ளத்தில் நிரந்தரமாக வாழ அனுமதிப்பதா, அல்லது அவற்றை உணர்ந்து விடுவிப்பதா என்பது தான் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தத்துவக் கேள்வியாகிறது.

பயம் என்பது அறியாமையின் குழந்தை. 

நாம் அறியாததற்கும், எதிர்காலத்தின் உறுதியற்ற தன்மைக்கும் நாம் கொடுக்கும் மனப் பிரதிபலிப்பே பயம். 

அது சில சமயங்களில் நம்மை பாதுகாக்கும். 

ஆனால் பல சமயங்களில் நம்மை வளர்ச்சியிலிருந்து தடுக்கிறது. 

ஒரு மனிதன் தனது பயத்தை அடக்க முயற்சிக்கவில்லை என்றால், அவன் வாழ்வின் பல வாய்ப்புகளை இழக்க நேரிடும்.

    

பயத்தை உணர்ந்தாலும், அதனால் ஆளாக்கப்படாமல் இருப்பதே உண்மையான தைரியம். 

அதுவே மனிதனை அடுத்த கட்டத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

அவமானம் என்பது சமூகத்தின் கண்களில் நம்மைப் பற்றிய எண்ணங்களால் உருவாகும் ஒரு உளவியல் நிலை. 

பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற அச்சம், நம்மை நாமாக இருக்க விடாமல் தடுக்கிறது. 

ஆனால் உண்மையில், ஒருவர் தன்னுடைய மதிப்பை வெளிப்புற அங்கீகாரத்தில் தேடும்போது தான் அவமானம் உருவாகிறது.

    

தன்னம்பிக்கை கொண்ட மனம் அவமானத்தை ஒரு தற்காலிக உணர்வாகவே பார்க்கும்.

அது நிலையான அடையாளமாக மாறாது. 

இவ்வாறாக, அவமானத்தை தாண்டி செல்லும் சக்தி, மனிதனுக்கு உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது.

கோபம் என்பது எதிர்பார்ப்புகள் முறிவடையும் போது உருவாகும் தீவிரமான உணர்வு. 

அது நம் உள்ளத்தில் வெப்பமாக எரிந்து, சிந்தனையை மங்கச் செய்கிறது. 

கோபம் தற்காலிகமாக சக்தி அளிப்பது போல தோன்றினாலும், அது நம்முடைய தீர்மானங்களை தவறாக மாற்றும். 

கோபத்தை கட்டுப்படுத்துவது என்பது அதை அடக்குவது அல்ல.

    

அதன் மூலத்தை புரிந்து கொள்ளுதல். 

ஏன் நாம் கோபப்படுகிறோம் என்பதை அறிந்தவுடன், அது நம்மை ஆளும் வலிமையை இழக்கத் தொடங்கும். 

அந்த உணர்வை விழிப்புணர்வுடன் எதிர்கொள்வதே ஆன்மிக வளர்ச்சியின் ஒரு அடையாளமாகும்.

நம்பிக்கையின்மை என்பது மனத்தின் இருள். 

அது வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையே கேள்விக்குறியாக்கும். 

ஆனால் நம்பிக்கை என்பது வெளியில் இருந்து வருவது அல்ல.

    

அது நம்முள் உருவாக வேண்டிய ஒளி. 

ஒருவர் தன்னுடைய அனுபவங்களின் வழியே கற்றுக் கொண்டு, தோல்விகளைக் கூட ஒரு பாடமாகக் கருதும்போது, நம்பிக்கை மீண்டும் உருவாகிறது.

    

நம்பிக்கையின்மையை உடைத்தெறிவது என்பது வாழ்க்கையை மறுபடியும் அணுகும் துணிச்சலை உருவாக்குவதாகும்.

இந்த நான்கு உணர்வுகளும் மனிதனின் இயல்பான அங்கங்கள்.

    

அவற்றை முற்றிலும் அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அவற்றை நம்முள் நிரந்தரமாக குடியிருக்க அனுமதிக்க வேண்டுமா என்பது நம்முடைய தேர்வு. 

அவற்றை கவனித்து, புரிந்து கொண்டு, மெதுவாக விடுவிக்கக் கற்றுக் கொள்ளும் போது தான், மனிதன் உண்மையான வளர்ச்சியை அடைகிறான். 

இது ஒரு நாள் நிகழும் மாற்றம் அல்ல.

தொடர்ச்சியான உளப் பயிற்சியின் விளைவு.

நேர்மறை உணர்வுகள் அமைதி, நம்பிக்கை, அன்பு, தன்னம்பிக்கை இவை அனைத்தும் நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கின்றன. 

ஆனால் பயம், கோபம் போன்ற எதிர்மறை உணர்வுகள் அதிகமாகும் போது, அவை மறைந்து போகின்றன. 

எனவே, எதிர்மறை உணர்வுகளை தடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல.

    

அவற்றினால் ஆளாகாமல் இருப்பதே முக்கியம். 

அந்த சமநிலை நிலையை அடைந்தவுடன், மனிதன் வாழ்க்கையை தெளிவாக பார்க்கத் தொடங்குவான்.

வாழ்க்கையின் தத்துவம் இதையே கூறுகிறது.

உணர்வுகள் வந்து போகும் அலைகள் போன்றவை.

 நாம் அந்த அலைகளில் மூழ்கி விட வேண்டுமா, அல்லது அவற்றை கரையில் நின்று கவனிக்க வேண்டுமா என்பது நம் விழிப்புணர்வை சார்ந்தது.

    

தன்னைப் புரிந்து கொள்ளும் பயணம் தான் உண்மையான ஆன்மிகப் பயணம். 

அந்தப் பயணத்தில், பயம், அவமானம், கோபம், நம்பிக்கையின்மை ஆகியவை தடைகள் அல்ல.

அவை வழிகாட்டிகள்.

மனிதனின் உண்மையான வலிமை அவன் அனுபவிக்கும் உணர்வுகளில் அல்ல.

அவற்றை எப்படி கையாள்கிறான் என்பதில் உள்ளது. 

தன்னுள்ளே எழும் எதிர்மறை உணர்வுகளை தன்னடக்கத்தாலும், விழிப்புணர்வாலும் மாற்றிக் கொள்ளும் திறன் தான் உயர்ந்த மனித பண்பு. 

இந்த வல்லமையே மனிதனை ஒரு புதிய நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் அங்கு அமைதியும், தெளிவும், ஆனந்தமும் நிரம்பி இருக்கும்.

இந்த மாற்றம் வெளியில் இருந்து வராது.

அது உள்ளிருந்து மலரும். 

அந்த மலர்ச்சியை உணர்ந்தவுடன், வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாக இல்லாமல், ஒரு பயணமாக மாறும்.

    

அந்தப் பயணமே மனிதனின் உண்மையான வெற்றி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்