சுதந்திரம் என்பது சுவர்களுக்கு அப்பால்… மனம் விழித்துக்கொள்ளும் போது!

சுதந்திரம் என்பது சுவர்களுக்கு அப்பால்… மனம் விழித்துக்கொள்ளும் போது!

சுதந்திரம் என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் நம் மனதில் முதலில் தோன்றுவது என்ன? 

யாருடைய கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லாமல் வாழ்வது, விரும்பிய இடத்திற்குச் செல்வது, விரும்பியதைச் செய்வது, நம் எண்ணங்களைத் தடையின்றி வெளிப்படுத்துவது  இவற்றைத்தானே நாம் சுதந்திரம் என்று பொதுவாக நினைக்கிறோம்?

ஆனால், வாழ்க்கையைச் சற்றே ஆழமாகப் பார்த்தால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது. 

நமக்கு விருப்பமான இடத்திற்குச் செல்ல முடிகிறது.

நமக்குப் பிடித்த ஆடைகளை அணிய முடிகிறது.

நமது கருத்துகளைப் பிறரிடம் சொல்லவும் முடிகிறது. 

இத்தனை வசதிகள் இருந்தும், நம்முடைய மனம் ஏன் சில நேரங்களில் பிறருடைய பாராட்டுக்காக ஏங்குகிறது? 

ஏன் மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலையில் நமது முடிவுகளை மாற்றிக்கொள்கிறோம்? 

ஏன் நமக்குப் பிடிக்காத ஒரு வாழ்க்கையைக்கூட, சமுதாயம் அங்கீகரிக்கிறது என்பதற்காகத் தொடர்ந்து வாழ்கிறோம்?

இந்தக் கேள்விகளுக்குள் ஒரு பெரிய தத்துவம் ஒளிந்திருக்கிறது.

சுதந்திரம் என்பது நம்மைச் சுற்றியுள்ள சுவர்களை உடைப்பதில் மட்டும் இல்லை.

     

நமக்குள் எழுப்பப்பட்டிருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சுவர்களை அடையாளம் காண்பதிலும் இருக்கிறது.

இந்த உண்மையை நம் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள சுவர்கள் எவை?

நாம் பிறந்த நாளிலிருந்து ஏதோ ஒரு கட்டமைப்புக்குள் வளர்க்கப்படுகிறோம். 

குடும்பம், பள்ளி, சமுதாயம், மதம், பண்பாடு, பொருளாதார நிலை, நண்பர்கள் வட்டம் எனப் பலவற்றின் தாக்கம் நம் வாழ்க்கையில் இருக்கிறது.

இவற்றில் எதுவுமே முழுமையாகத் தவறானவை அல்ல. 

உண்மையில், இவை நமக்கு ஒழுக்கத்தையும் ஒற்றுமையையும் பொறுப்புணர்வையும் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. 

ஒரு சமுதாயத்தில் இணைந்து வாழ்வதற்கு சில விதிமுறைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் அவசியம்.

ஆனால், இந்தக் கட்டமைப்புகள் எப்போது நமக்குச் சுவர்களாக மாறுகின்றன?

நாம் எதற்காக ஒரு செயலைச் செய்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், எல்லோரும் செய்கிறார்கள் என்பதற்காகவே அதைச் செய்யும்போது, அந்தக் கட்டமைப்பு நம்மை ஆளத் தொடங்குகிறது.

உதாரணமாக, ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்புகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

அவருக்கு அந்தத் தொழிலில் உண்மையான ஆர்வம் இருக்கிறது.

     

ஆனால், அவருடைய குடும்பத்தினர் விரும்பும் தொழில் வேறொன்று. 

உறவினர்கள் என்ன சொல்வார்கள், சமுதாயத்தில் தங்களுடைய மதிப்பு என்னவாகும் என்ற அச்சத்தால், அவர் தன்னுடைய விருப்பத்தை ஒதுக்கிவிட்டு மற்றவர்கள் விரும்பும் பாதையில் பயணிக்கிறார்.

அவர் வெளிப்படையாக யாராலும் கட்டாயப்படுத்தப்படாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால், அவருடைய முடிவை இயக்குவது அவருடைய உள்ளார்ந்த விருப்பமா, அல்லது பிறருடைய எதிர்பார்ப்புகளால் உருவான பயமா?

இங்கேதான் சுதந்திரம் பற்றிய சிந்தனை தொடங்குகிறது.

நாம் வாழும் சூழலிலிருந்து உடனடியாக வெளியேறுவதுதான் சுதந்திரம் என்று பொருளல்ல.

    

அந்தச் சூழல் நம்முடைய எண்ணங்களையும் முடிவுகளையும் எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்வதே உண்மையான தொடக்கம்.

சமுதாயம் நமக்குள் கட்டியிருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறை!

சிறை என்றால் நான்கு சுவர்கள் இருக்கும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். 

ஆனால், ஒரு மனிதன் எங்கும் செல்லக்கூடிய சுதந்திரத்துடன் இருந்துகொண்டே தனது எண்ணங்களால் சிறைப்பட்டிருக்க முடியும்.

“மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?”

“நான் தோல்வியடைந்தால் என்ன சொல்வார்கள்?”

“அவரிடம் இருப்பது என்னிடம் இல்லையே!”

“என்னை எல்லோரும் மதிக்க வேண்டும்!”

“நான் சொல்வதுதான் சரி என்று மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்!”

இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் நம் மனதில் அடிக்கடி எழுகின்றன.

     

அவற்றைக் கவனிக்காமல் அவற்றின் வழியிலேயே நாம் வாழத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

சமுதாயத்தின் பார்வையில் உயர்ந்தவராகத் தோன்ற வேண்டும் என்பதற்காக, நம்மால் தாங்க முடியாத கடன்களை வாங்கி ஆடம்பரமாக வாழ முயற்சிக்கிறோம். 

பிறருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்து நமது வாழ்க்கையை அளவிடுகிறோம். 

நம்மிடம் இருப்பவற்றின் மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்காமல், மற்றவர்களிடம் இருப்பவற்றை அடைவதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இன்றைய சமூக ஊடக உலகில் இந்த நிலையைத் தெளிவாகக் காணலாம்.

ஒருவர் தனது சுற்றுலாப் படங்களைப் பகிர்கிறார்.

    

இன்னொருவர் விலையுயர்ந்த பொருளை வாங்கியதைப் பெருமையாகக் காட்டுகிறார்.

     

மற்றொருவர் தனது வெற்றியை உலகிற்கு அறிவிக்கிறார்.

     

இவற்றைப் பார்க்கும் நாம், நம்முடைய வாழ்க்கையில் குறை ஏதோ இருப்பதாக நினைக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அது அவர்களின் தவறல்ல.

அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தை மட்டுமே பார்த்துவிட்டு, நமது வாழ்க்கையை அதனுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.

    

அவர்களுடைய மகிழ்ச்சி உண்மையானதா, அவர்களுடைய சிரமங்கள் என்ன, அந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதெல்லாம் நமக்குத் தெரியாது.

இருந்தாலும், நமது மனம் ஒப்பீட்டில் ஈடுபடுகிறது.

இதன் விளைவாக, நமக்குச் சொந்தமான மகிழ்ச்சியைக்கூட நாம் இழக்கிறோம்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், சமூக ஊடகங்கள் மட்டுமே நம்மைச் சிறைப்படுத்துவதில்லை.

    

அவற்றைப் பார்க்கும்போது நம்முள் எழும் ஒப்பீடு, பொறாமை, தாழ்வு மனப்பான்மை, அங்கீகார வேட்கை போன்றவற்றை நாம் புரிந்துகொள்ளாமல் இருப்பதே பிரச்சினையை ஆழப்படுத்துகிறது.

வெளியுலகை மாற்றுவதற்கு முன்னால், அந்த வெளியுலகம் நமக்குள் எத்தகைய எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கட்டமைப்பிலிருந்து விடுபட வேண்டுமென்றால், அதை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

ஒரு வீட்டில் பல ஆண்டுகளாக வாழ்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

அந்த வீட்டின் அமைப்பைப் பற்றிய தெளிவு இல்லாமல், அதன் எந்தப் பகுதியை மாற்ற வேண்டும், எதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று நம்மால் சரியாக முடிவெடுக்க முடியாது.

அதேபோல, நாம் வாழும் சமுதாயத்தின் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அதிலிருந்து மனதளவில் விடுபட முடியாது.

நம்முடைய நம்பிக்கைகள் எங்கிருந்து வந்தன? 

நாம் ஏன் சிலரை உயர்ந்தவர்களாகவும் சிலரைத் தாழ்ந்தவர்களாகவும் பார்க்கிறோம்? 

ஏன் குறிப்பிட்ட கருத்துகளை மட்டுமே சரி என்று நம்புகிறோம்?

     

ஏன் சிலருடைய பாராட்டால் மகிழ்கிறோம்; சிலருடைய விமர்சனத்தால் உடைந்துபோகிறோம்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் நேர்மையாக விடை தேட வேண்டும்.

நாம் சிறுவயதில் கேட்ட ஒரு கருத்தை உண்மை என்று நம்பியிருக்கலாம். 

குடும்பத்தில் அனைவரும் பின்பற்றிய ஒரு பழக்கத்தை ஆராயாமல் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கலாம். 

ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்ற பொதுவான எண்ணத்தை மனதில் வைத்திருக்கலாம்.

ஆனால், ஒரு கருத்து பல ஆண்டுகளாக நம்முடன் இருக்கிறது என்பதற்காகவே அது உண்மையாகிவிடாது. 

பலர் நம்புகிறார்கள் என்பதற்காகவே அது சரியாகிவிடாது.

அதேவேளையில், பழைய நம்பிக்கைகள் அனைத்தையும் தவறு என்று நிராகரிப்பதும் அறிவுடைமையல்ல.

அவற்றை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். 

அவற்றில் எவை நமக்கும் பிறருக்கும் நன்மை தருகின்றன, எவை தேவையற்ற பயத்தையும் பிரிவினையையும் உருவாக்குகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உதாரணமாக, பெரியவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்ற பண்பாடு நம்மை மனிதநேயத்துடன் வாழ வழிநடத்துகிறது. 

ஆனால், பெரியவர் என்பதற்காக ஒருவர் கூறும் எல்லாக் கருத்துகளையும் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தால், நமது சிந்திக்கும் திறன் பாதிக்கப்படும்.

மரியாதையுடன் கருத்து வேறுபாடு தெரிவிக்க முடியும். 

அன்புடன் கேள்வி கேட்க முடியும்.

    

ஒருவரை மதிப்பதற்கும் அவருடைய ஒவ்வொரு கருத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் இடையில் வேறுபாடு இருக்கிறது.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே மனச் சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

நம்மைப் புரிந்துகொள்வது என்றால் என்ன?

மேலே கூறப்பட்ட தத்துவத்தில் மிக முக்கியமான பகுதி, சமுதாயக் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது என்பது நமது சொந்த மனதைப் புரிந்துகொள்வதாகும் என்பதே.

இதை நாம் எளிமையாக எடுத்துக்கொள்வோம்.

வெளியில் யாராவது நம்மை விமர்சிக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

உடனே நமக்குக் கோபம் வருகிறது.

    

அவர்களிடம் கடுமையாகப் பேச வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

     

அந்தக் கோபத்தின் வேகத்தில் நாமும் அவர்களைத் தாக்கிப் பேசுகிறோம்.

பின்னர் அமைதியானதும், நாம் ஏன் அப்படிப் பேசினோம் என்று வருந்துகிறோம்.

இங்கே நாம் பொதுவாக என்ன செய்கிறோம்? 

நமது கோபத்திற்குக் காரணம் அந்த மற்றவர்தான் என்று முடிவுசெய்கிறோம்.

ஆனால், சற்று ஆழமாகப் பார்த்தால் இன்னொரு உண்மையைக் காணலாம்.

அந்த விமர்சனம் நம்முடைய அகந்தையைத் தொட்டிருக்கலாம்.

     

மற்றவர்கள் நம்மைத் தவறாக நினைத்துவிடுவார்களோ என்ற பயம் எழுந்திருக்கலாம். 

நம்மைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட பிம்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற ஆசை செயல்பட்டிருக்கலாம்.

அதாவது, வெளியில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு நம்முள் ஏற்கெனவே இருந்த ஓர் உணர்வைத் தூண்டியிருக்கிறது.

இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, நம்முடைய எதிர்வினையைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு உருவாகிறது.

அடுத்த முறை யாராவது விமர்சிக்கும்போது, உடனே பதிலடி கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, நமக்குள் எழும் கோபத்தைக் கவனிக்க முடியும். 

அந்த விமர்சனத்தில் உண்மை இருக்கிறதா என்று ஆராய முடியும்.

    

உண்மை இருந்தால் திருத்திக்கொள்ளலாம் ஆதாரமற்றதாக இருந்தால் அதை மனதில் சுமக்காமல் விட்டுவிடலாம்.

இதுதான் நம்மைப் புரிந்துகொள்வதால் கிடைக்கும் நடைமுறைப் பயன்.

நம்முடைய எண்ணங்கள், உணர்வுகள், ஆசைகள், பயங்கள் ஆகியவற்றைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்வது அவற்றை உடனடியாக அழித்துவிடுவதற்காக அல்ல. 

அவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் அறியாமலேயே செயல்படாமல் இருப்பதற்காகத்தான்.

எண்ணங்களை அடக்குவதல்ல அவற்றைப் புரிந்துகொள்வதே முக்கியம்!

நமது மனதில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று பல நேரங்களில் முயற்சிக்கிறோம்.

“எனக்குக் கோபம் வரக்கூடாது.”

“எனக்குப் பொறாமை இருக்கக்கூடாது.”

“நான் எப்போதும் நல்ல எண்ணங்களுடன்தான் இருக்க வேண்டும்.”

இப்படித் தீர்மானித்துக்கொள்கிறோம்.

    

ஆனால், எதிர்பாராத நேரத்தில் கோபமும் பொறாமையும் பயமும் மீண்டும் எழுகின்றன. 

அப்போது, அந்த உணர்வுகள் எழுந்ததற்காகவே நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டிக்கொள்கிறோம்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான புரிதல் தேவைப்படுகிறது.

ஒரு உணர்வு நம்முள் எழுவது ஒன்று அந்த உணர்வின் அடிப்படையில் நாம் செயல்படுவது வேறு.

கோபம் எழுந்துவிட்டது என்பதற்காக நாம் கோபத்தின் வழியே பேசவேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. 

பொறாமை தோன்றிவிட்டது என்பதற்காக மற்றவருக்குத் தீங்கு செய்யவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. 

பயம் ஏற்பட்டுவிட்டது என்பதற்காக நமது முயற்சியைக் கைவிடவேண்டும் என்பதும் இல்லை.

உணர்வு எழும்போது அதை உணர்வாகக் கவனிக்க முடிந்தால், அதற்கும் நமது செயலுக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவாகிறது.

அந்த இடைவெளியில்தான் நம்முடைய தேர்வு இருக்கிறது.

உதாரணமாக, அலுவலகத்தில் நமது சக ஊழியருக்குப் பதவி உயர்வு கிடைக்கிறது. 

நமக்குக் கிடைக்கவில்லை.

    

மனதில் ஏமாற்றமும் பொறாமையும் எழலாம். 

அதை மறைக்க முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, “ஆம், இப்போது எனக்குள் பொறாமை இருக்கிறது; எனக்கும் அந்த அங்கீகாரம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கிறது” என்று நேர்மையாக உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

அடுத்ததாக, இந்த உணர்வை வைத்து நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்று சிந்திக்கலாம்.

அவரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசப்போகிறோமா? 

அல்லது நம்முடைய திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டு அடுத்த வாய்ப்புக்குத் தயாராகப்போகிறோமா?

உணர்வை அறிந்துகொள்வது நமக்கு இரண்டாவது வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க உதவுகிறது.

எனவே, மனச் சுதந்திரம் என்பது நமக்குள் எந்த எதிர்மறை எண்ணமும் எழாத நிலை என்று பொருளல்ல. 

அவை எழும்போது அவற்றை அறியாமலேயே பின்பற்றாமல் இருப்பதற்கான தெளிவைப் பெறுவதாகும்.

அன்றாட உறவுகளில் சுதந்திரம் எங்கே இருக்கிறது?

குடும்ப வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்வோம்.

கணவன் மனைவியிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படுகின்றன.

     

பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையில் தலைமுறை இடைவெளி காரணமாகப் பல முரண்பாடுகள் உருவாகின்றன.

     

சகோதரர்களுக்கிடையிலும் சொத்து, பொறுப்பு, எதிர்பார்ப்பு போன்றவற்றால் பிரச்சினைகள் எழுகின்றன.

இத்தகைய சூழல்களில் நாம் பெரும்பாலும் என்ன நினைக்கிறோம்?

“அவர் மாறினால்தான் இந்தப் பிரச்சினை தீரும்.”

“அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொள்வதில்லை.”

“எப்போதும் நான்தான் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டுமா?”

சில நேரங்களில் மற்றவர்களின் நடத்தையே உண்மையான பிரச்சினையாக இருக்கலாம்.

     

அநீதி, அவமதிப்பு அல்லது துன்புறுத்தலைச் சந்திக்கும்போது எல்லாவற்றுக்கும் நம்முடைய மனநிலையையே காரணமாகக் கருதக்கூடாது. 

தேவையான இடத்தில் எல்லைகளை அமைப்பதும் உதவி தேடுவதும் முக்கியம்.

ஆனால், மற்றவர்களை மாற்ற முயற்சிப்பதற்கு முன்னால் நமது எதிர்வினைகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் ஏன் ஒரு குறிப்பிட்ட வார்த்தையால் இவ்வளவு பாதிக்கப்படுகிறோம்? 

நம்முடைய எதிர்பார்ப்பு என்ன?

     

அன்பு என்ற பெயரில் மற்றவர் எப்போதும் நமது விருப்பப்படியே நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோமா? 

நம்முடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதையே மரியாதை என்று நினைக்கிறோமா?

இவற்றை ஆராயும்போது உறவுகளைப் பற்றிய நமது புரிதல் மாறத் தொடங்குகிறது.

ஒருவரை நேசிப்பது அவரைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல.

     

அவருக்கும் தனிப்பட்ட விருப்பங்கள், உணர்வுகள், சிந்தனைகள் இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

அதேபோல், உறவைப் பாதுகாப்பதற்காக நம்முடைய உணர்வுகளை எப்போதும் ஒடுக்கிக்கொள்வதும் சுதந்திரமல்ல. 

நமக்கு என்ன தேவை என்பதை நேர்மையாகவும் மரியாதையுடனும் தெரிவிப்பதும் அவசியம்.

இருவரும் தங்களுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு, மற்றவரின் பார்வையையும் கேட்கும்போது உறவில் தேவையற்ற போராட்டங்கள் குறைய வாய்ப்பிருக்கிறது.

அதனால், நம்மைப் புரிந்துகொள்வது என்பது தனிமையில் அமர்ந்து நம்மைப் பற்றி மட்டும் சிந்திப்பதல்ல.

     

நம்முடன் வாழும் மனிதர்களுடன் எவ்வாறு தொடர்புகொள்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதுமாகும்.

வெற்றியைப் பற்றிய நமது எண்ணங்களும் ஒரு கட்டமைப்புதான்!

இன்றைய உலகில் வெற்றி என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றி நாம் அதிகமாகச் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

நல்ல சம்பளம், சொந்த வீடு, விலையுயர்ந்த கார், உயர்ந்த பதவி, சமூகத்தில் புகழ் இவை அனைத்தும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் முக்கியமானவையாக இருக்கலாம்.

    

அவற்றை அடைய முயற்சிப்பதில் தவறில்லை.

ஆனால், இவையே வெற்றியின் முழுமையான அளவுகோல்கள் என்று நாம் நம்பத் தொடங்கினால் என்னவாகும்?

ஒருவர் நல்ல வருமானம் பெறுகிறார். 

ஆனால், வேலைப்பளுவால் குடும்பத்தினருடன் நேரம் செலவிட முடியவில்லை. 

இன்னொருவர் உயர்ந்த பதவியில் இருக்கிறார். 

ஆனால், எப்போதும் தனது பதவியை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் வாழ்கிறார்.

     

மற்றொருவர் வெளிப்படையாகப் புகழ்பெற்றவராக இருக்கிறார்.

    

ஆனால், பிறருடைய பாராட்டுகள் இல்லாதபோது தன்னை மதிக்க முடியாமல் தவிக்கிறார்.

இவர்களுடைய சாதனைகள் உண்மையானவைதான். 

ஆனால், அந்தச் சாதனைகளுக்காக அவர்கள் என்ன விலையைக் கொடுக்கிறார்கள் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

நமது வெற்றியை நாமே வரையறுக்கிறோமா, அல்லது பிறர் உருவாக்கிய அளவுகோல்களைக் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுகிறோமா?

இந்தக் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது.

ஒருவருக்கு நல்ல குடும்ப வாழ்க்கையே வெற்றியாக இருக்கலாம். 

இன்னொருவருக்கு அறிவை வளர்த்துக்கொள்வது வெற்றியாக இருக்கலாம். 

ஒருவருக்கு சமூகத்திற்குச் சேவை செய்வதில் நிறைவு கிடைக்கலாம்.

     

இன்னொருவருக்கு எளிமையாகவும் நேர்மையாகவும் வாழ்வதே பெருமையாக இருக்கலாம்.

எல்லோருடைய வாழ்க்கையும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

நமக்கு உண்மையில் முக்கியமானவை எவை என்பதை அறிந்துகொண்டு, அவற்றுக்கு ஏற்ப வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதே பொருளுள்ள சுதந்திரம்.

அதற்காகப் பொறுப்புகளைத் துறக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

    

மாறாக, நமது பொறுப்புகளையும் விருப்பங்களையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு வாழ வேண்டும்.

உண்மையான சுதந்திரத்திற்கு விழிப்புணர்வு ஏன் தேவை?

நாம் தினமும் பல செயல்களைச் செய்கிறோம். காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவில் உறங்கச் செல்லும் வரை எண்ணற்ற முடிவுகளை எடுக்கிறோம்.

ஆனால், அவற்றில் எத்தனை முடிவுகளை முழுமையான விழிப்புணர்வுடன் எடுக்கிறோம்?

சில செயல்களைப் பழக்கத்தின் காரணமாகச் செய்கிறோம்.

    

சிலவற்றை அச்சத்தின் காரணமாகச் செய்கிறோம்.

     

சிலவற்றை மற்றவர்கள் செய்வதைப் பார்த்துச் செய்கிறோம். 

இன்னும் சிலவற்றை நம்முடைய பழைய அனுபவங்களின் தாக்கத்தால் செய்கிறோம்.

இதில் தவறில்லை பழக்கங்களும் அனுபவங்களும் நமக்கு உதவுகின்றன. 

ஆனால், அவை நம்மை இயக்குகின்றன என்பதை அறியாமல் வாழும்போது, நமக்குத் தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு குறைகிறது.

விழிப்புணர்வு என்பது ஒவ்வொரு நொடியும் நமது செயல்களைப் பற்றி நீண்ட நேரம் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பது அல்ல.

ஒரு சூழ்நிலையில் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, தேவையானபோது நின்று கவனித்து, பொருத்தமான முடிவை எடுப்பதாகும்.

இதற்கு நாம் பெரிய தத்துவ அறிஞராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

கோபம் வரும்போது உடனே பேசாமல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருக்கலாம். 

பணம் செலவழிக்க வேண்டும் என்று தோன்றும்போது, அது உண்மையான தேவையா அல்லது பிறருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்து ஏற்பட்ட ஆசையா என்று கேட்கலாம். 

ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அதற்கான காரணத்தை நாமே புரிந்துகொண்டிருக்கிறோமா என்று ஆராயலாம்.

இப்படிப்பட்ட சிறிய விழிப்புணர்வுகள் நாளடைவில் நமது வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கக்கூடும்.

முன்பு நம்மை ஆட்டிப்படைத்த சில பயங்கள் தங்கள் வலிமையை இழக்கலாம். 

மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து ஏற்பட்ட மனக்கவலை குறையலாம்.

     

நமது விருப்பங்களையும் பிறருடைய எதிர்பார்ப்புகளையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியும்.

இவற்றின் மூலம் நமது வாழ்க்கையை இன்னும் தெளிவாகவும் பொறுப்புடனும் வாழக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

இந்தத் தத்துவத்திற்கு இன்னொரு ஆழமான பரிமாணமும் இருக்கிறது.

நமது மனதில் எழும் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் நாம் கவனித்துப் பார்க்கும்போது, அவை தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருப்பதை அறிகிறோம்.

ஒரு நிமிடம் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

    

அடுத்த நிமிடம் கவலை எழுகிறது.

     

சில நேரங்களில் தன்னம்பிக்கை அதிகரிக்கிறது. 

வேறு சில நேரங்களில் சந்தேகம் தோன்றுகிறது. 

ஒரு நாள் நமக்குப் பிடித்ததாக இருந்த ஒருவர், மறுநாள் நம்மை வருத்தப்படுத்தலாம்.

இவ்வாறு எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் அனுபவங்களும் மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால், இவை அனைத்தையும் நாம் கவனிக்க முடிகிறது.

இந்த உண்மையை ஆழமாக ஆராய்வதே பல ஆன்மீக மரபுகளில் உள்ள சுயவிசாரணையின் தொடக்கமாகும்.

“எனக்குள் இந்த எண்ணம் எழுகிறது; ஆனால், அந்த எண்ணமே நான் என்று சொல்ல முடியுமா?”

“கோபம் என்னுள் தோன்றுகிறது; ஆனால், என் முழுமையான அடையாளமே கோபம்தானா?”

“எனக்கு ஒரு பயம் இருக்கிறது; ஆனால், அந்தப் பயமே என் வாழ்க்கையை முழுமையாக வரையறுக்க வேண்டுமா?”

இப்படிக் கேள்வி எழுப்பும்போது, நம்மைப் பற்றிய புரிதல் விரிவடையத் தொடங்குகிறது.

நமது எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் மறுக்க வேண்டியதில்லை. 

அவற்றிலிருந்து ஓடவும் வேண்டியதில்லை. 

அவற்றைத் தெளிவாகக் கவனித்து, அவற்றின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

தியானம் போன்ற பயிற்சிகள் இந்தக் கவனத்தை வளர்க்க உதவக்கூடும். 

அமைதியாக அமர்ந்து மூச்சின் வருகை, போகையைக் கவனிக்கும்போது, மனம் பல திசைகளில் அலைவதை உணர்கிறோம். 

எண்ணங்கள் எழுகின்றன மறைகின்றன. 

அவற்றைப் பின்தொடராமல் மீண்டும் மூச்சின் மீது கவனத்தைத் திருப்புகிறோம்.

இந்தப் பயிற்சியின் நோக்கம் எண்ணங்களே இல்லாத மனதை வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்குவது அல்ல. 

எண்ணங்கள் எழும்போதும் அவற்றை உணர்ந்து கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்வதாகும்.

ஆன்மீக விசாரணை இன்னும் ஆழமாகச் செல்லும்போது, “நான் யார்?” என்ற கேள்வியும் எழலாம்.

     

நாம் நமது பெயர், தொழில், உறவுகள், சாதனைகள், நினைவுகள் ஆகியவற்றால் மட்டுமே முழுமையாக வரையறுக்கப்படுகிறோமா என்று ஆராயலாம்.

இவை வாழ்க்கையில் நமக்கு முக்கியமான அடையாளங்கள்தான். 

ஆனால், அவற்றைத் தாண்டியும் நம்மைப் புரிந்துகொள்ள முடியுமா என்ற தேடல் ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது.

இந்தத் தேடலுக்கு ஒரே பதிலை அவசரமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. 

நமது நேரடி அனுபவத்தை அமைதியாகக் கவனிப்பதன் மூலம் படிப்படியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இங்கேயும் சுதந்திரம் என்பது ஒரு புதிய நம்பிக்கையைப் பிடித்துக்கொள்வதில் மட்டும் இல்லை.

நமது நம்பிக்கைகளையும் அனுபவங்களையும் விழிப்புணர்வுடன் ஆராய்வதில் இருக்கிறது.

அப்படியானால், சுவர்களுக்கு வெளியே வாழ்வது எப்படி?

நாம் சமுதாயத்தை விட்டு விலகி மலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதல்ல இந்தத் தத்துவம் சொல்லும் செய்தி.

குடும்பத்தைத் துறக்க வேண்டும் என்பதுமல்ல. 

பணம் சம்பாதிக்கக் கூடாது, ஆசைகள் இருக்கக் கூடாது, பிறருடைய கருத்துகளைக் கேட்கக் கூடாது என்பதுமல்ல.

நாம் வாழும் உலகத்துடன் தொடர்புகொண்டே, அதனால் நமது மனம் எவ்வாறு பாதிக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்து வாழ்வதே இதன் மையக்கருத்து.

சமுதாயத்தில் வாழ்வோம் ஆனால், சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு எதிர்பார்ப்பையும் நமது வாழ்க்கையின் கட்டளையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாம்.

பிறருடைய கருத்துகளைக் கேட்போம் ஆனால், நமது சிந்தனையை முற்றிலும் அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட வேண்டாம்.

வெற்றியை நாடுவோம் ஆனால், வெற்றிக்காக நமது மன அமைதியையும் மனிதநேயத்தையும் இழக்க வேண்டாம்.

உறவுகளை நேசிப்போம் ஆனால், அன்பின் பெயரில் ஒருவரை ஒருவர் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டாம்.

தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வோம் ஆனால், ஒரு தவறுக்காகவே நம்முடைய முழு வாழ்க்கையையும் தோல்வி என்று தீர்மானித்துவிட வேண்டாம்.

முக்கியமாக, நம்முடைய மனதில் எழும் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் மறைக்காமல் அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.

இந்தப் புரிதல் வளரும்போது, நாம் எதற்காக வாழ்கிறோம், எதற்காகப் போராடுகிறோம், எவற்றைத் தேவையில்லாமல் சுமந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

அப்போது நமது வாழ்க்கையில் சில மாற்றங்கள் இயல்பாகவே நிகழலாம். 

பிறருக்காக மட்டுமே எடுத்த சில முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்யலாம். 

நம்முடைய நேரத்தையும் ஆற்றலையும் உண்மையில் முக்கியமானவற்றிற்காகப் பயன்படுத்தலாம். 

தேவையற்ற ஒப்பீடுகளிலிருந்து விலகி, நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் வாழ்க்கையை நன்றியுணர்வுடன் அனுபவிக்கலாம்.

இது ஒரே நாளில் முடிந்துவிடும் பயணம் அல்ல. 

நம்மைப் புரிந்துகொள்வது வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரக்கூடிய ஒரு பயணம்.

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொள்கிறோம்.

     

நம்மைப் பற்றிய பழைய புரிதல்களில் சிலவற்றை மாற்றிக்கொள்கிறோம். 

சில தவறுகளை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்கிறோம். 

இந்தத் தொடர்ச்சியான கற்றலே நமது மனத்தை மேலும் தெளிவடையச் செய்கிறது.

### நிறைவாக

அன்பினியோரே!

ஒரு பறவை கூண்டிலிருந்து வெளியே பறந்துவிட்டால், அது சுதந்திரம் பெற்றுவிட்டது என்று நாம் மகிழ்கிறோம். 

ஆனால், அது வெளியே வந்த பின்னரும் கூண்டுக்குள் இருந்த பயத்துடனேயே வாழ்ந்தால், அதன் பறக்கும் திறனை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியுமா?

மனித வாழ்க்கையிலும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது.

நமக்கு வெளிப்புறச் சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கலாம். 

விரும்பிய தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். 

பயணம் செய்யலாம். 

நமது கருத்துகளை வெளிப்படுத்தலாம். பல வசதிகளுடன் வாழலாம்.

ஆனால், பிறருடைய பாராட்டுக்காக ஏங்கும் மனம், ஒப்பீட்டில் சிக்கிய மனம், தோல்வியைப் பற்றிய பயத்தில் முடங்கிய மனம், தன்னுடைய பழைய நம்பிக்கைகளைக் கேள்வி கேட்க முடியாத மனம் ஆகியவற்றுடன் வாழ்ந்தால், அந்தச் சுதந்திரத்தின் முழுமையை நாம் உணராமல் இருக்கலாம்.

எனவே, நமது வாழ்க்கையைச் சுற்றியுள்ள கட்டமைப்புகளைப் புரிந்துகொள்வோம். 

அவை நமக்கு வழங்கும் நன்மைகளை ஏற்றுக்கொள்வோம்.

    

அவை நமது சிந்தனையையும் செயல்களையும் தேவையின்றிக் கட்டுப்படுத்தும் இடங்களை அடையாளம் காண்போம்.

அதற்காக மற்றவர்களைக் குறை கூறுவதில் மட்டும் நின்றுவிடாமல், நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் கவனிப்போம்.

நமது ஆசைகள் எங்கிருந்து வருகின்றன? 

நமது பயங்கள் எதனால் உருவாகின்றன? 

நம்முடைய மகிழ்ச்சியை ஏன் பிறருடைய அங்கீகாரத்துடன் இணைத்திருக்கிறோம்? 

எதற்காகச் சில விஷயங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு அவற்றால் துன்பப்படுகிறோம்?

இந்தக் கேள்விகளை நம்மிடம் நாமே நேர்மையாகக் கேட்கத் தொடங்கும்போது, நமது மனத்தைப் பற்றிய புரிதல் ஆழமடைகிறது.

சுதந்திரம் என்பது எல்லாக் கட்டுப்பாடுகளையும் உடைத்தெறிவது மட்டுமல்ல நம்மை அறியாமலேயே கட்டுப்படுத்தும் எண்ணங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் புரிந்துகொண்டு, விழிப்புணர்வுடன் வாழக் கற்றுக்கொள்வதாகும்.

வெளியுலகில் உள்ள சுவர்களை எல்லாவற்றையும் நம்மால் உடைக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

    

ஆனால், அந்தச் சுவர்கள் நமது மனத்திற்குள் எவ்வாறு இடம்பிடித்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

அந்த அறிதலே மாற்றத்திற்கான முதல் படி.

நம்மைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும் அந்தக் கணத்திலிருந்து, நமது வாழ்க்கையைப் பிறருடைய எதிர்பார்ப்புகளின் நகலாக அல்லாமல், நமது விழிப்புணர்வும் பொறுப்புணர்வும் வழிநடத்தும் வாழ்க்கையாக மாற்றுவதற்கான வாய்ப்பு நமக்குள் பிறக்கிறது.

அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்வோம்.

நம்மை நாமே அறிந்துகொள்வோம். நமது எண்ணங்களை விழிப்புணர்வுடன் கவனிப்போம்.

    

பிறருடைய சுதந்திரத்தையும் மதிப்போம். நமது பொறுப்புகளை உணர்ந்து வாழ்வோம்.

ஏனெனில், மனிதன் உண்மையான சுதந்திரத்தைத் தேடிப் பயணிக்கும்போது, அவன் முதலில் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய உலகம் அவனுக்கு வெளியே இருப்பது மட்டுமல்ல; அவனுக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

அன்பன் 

சக்தி சக்திதாசன்