வாழ்க்கை என்னும் தோட்டத்தில் எதற்கு நீர் ஊற்றுகிறோம்?

வாழ்க்கை என்னும் தோட்டத்தில் எதற்கு நீர் ஊற்றுகிறோம்?

வாழ்வின் அனுபவங்களிலிருந்து ஒரு சிந்தனைப் பகிர்வு

வாழ்க்கை என்பது நாம் விரும்பியபடியெல்லாம் மலருகின்ற ஒரு மலர்த்தோட்டம் அல்ல. 

சில மலர்கள் நம் மனதை மகிழ்விக்கின்றன. 

சில முட்கள் நம் கால்களைக் காயப்படுத்துகின்றன. 

சில மரங்கள் நமக்கு நிழல் தருகின்றன. 

சில மரங்களின் நிழல்கூட நம்மை இருளில் நிறுத்திவிடுகின்றது.

     

இவற்றையெல்லாம் கடந்து செல்வதுதான் வாழ்க்கை.

வாழ்க்கையில் எது நல்லது, எது கெட்டது என்று தெரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது. 

நல்லவற்றை வளர்த்துக்கொள்வதும், தீயவற்றால் நம்முடைய மன அமைதி சிதைந்துவிடாமல் காத்துக்கொள்வதும் மிகவும் முக்கியம். 

இந்த இரண்டிற்கும் இடையே ஒரு சமநிலையைக் கண்டுகொள்வதில்தான் வாழ்வின் உண்மையான பக்குவம் இருக்கின்றது.

நான் வாழ்வின் முதுமையின் வாசலில் நின்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, பல உண்மைகள் எளிமையாகப் புரிகின்றன.

     

இளமையில் பெரியதாகத் தோன்றிய சில பிரச்சினைகள் இன்று சிறியதாகத் தெரிகின்றன.

     

அன்று உலகமே முடிந்துவிட்டதுபோல் உணர்ந்த சில தோல்விகள், இன்று நம்மை வளர்த்த அனுபவங்களாகத் தெரிகின்றன. 

அப்போது நம்மை வருத்திய சில மனிதர்களின் வார்த்தைகள், காலப்போக்கில் தங்கள் வலிமையை இழந்துவிட்டன.

இதிலிருந்து நான் புரிந்துகொண்டது ஒன்றுதான். வாழ்க்கையில் நமக்கு என்ன நடக்கின்றது என்பதைவிட, நடப்பவற்றை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதுதான் நமது மனநிலையைத் தீர்மானிக்கின்றது.

எல்லாவற்றையும் தாங்குவது அறிவுடைமையல்ல!

வாழ்க்கையில் சில துன்பங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை.

    

அன்பானவர்களின் பிரிவு, எதிர்பாராத தோல்வி, பொருளாதாரச் சிக்கல், உடல்நலக் குறைவு, நம்பியவர்களின் ஏமாற்றம் எனப் பலவற்றை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

இவற்றில் சிலவற்றை நம்மால் மாற்ற முடியும். சிலவற்றை நம்மால் மாற்ற முடியாது.

மாற்றக்கூடியவற்றை மாற்ற முயற்சி செய்ய வேண்டும். 

மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

     

இந்த இரண்டையும் குழப்பிக்கொள்வதால்தான் நம்மில் பலர் தேவையற்ற மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகின்றோம்.

மழையை நிறுத்த முடியாது என்பதற்காக மழையோடு சண்டை போடுவதில் என்ன பயன்? 

நம்மால் முடிந்தால் குடை பிடிக்கலாம். இல்லாவிட்டால் மழை ஓயும்வரை ஒதுங்கி நிற்கலாம்.

     

மழையையே நம்முடைய விருப்பத்திற்கேற்ப மாற்ற வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தால், நனைவதும் நாம்தான் நிம்மதியை இழப்பதும் நாம்தான்.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

எல்லாவற்றையும் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை உணர்வது பலவீனமல்ல. 

அது நமது எல்லைகளைப் புரிந்துகொண்ட அறிவின் அடையாளம்.

அதேவேளை, எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்வதுதான் நல்ல பண்பு என்றும் நினைத்துவிடக்கூடாது. 

நம்மைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்துகின்ற உறவுகளிடமிருந்து விலகுவதும், தவறான செயல்களுக்கு மறுப்புச் சொல்வதும், நமது மன அமைதியைக் காப்பதும் அவசியமானவை.

மன்னிப்பது ஒரு பண்பு. ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் அதே காயத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதுதான் மன்னிப்பு என்று நினைப்பது சரியல்ல. 

அன்பு காட்டுவது உயர்ந்த குணம்.

     

ஆனால் அந்த அன்பின் பெயரால் நம்மையே இழந்துவிடுவது அறிவுடைமையல்ல.

நமது எல்லைகளை அறிந்திருப்பது பிறரை வெறுப்பதற்காக அல்ல நம்மையும் பிறரையும் ஆரோக்கியமாக நேசிப்பதற்காக!

மனம் என்னும் நிலத்தில் எதை விதைக்கிறோம்?

ஒரு விவசாயி தன்னுடைய நிலத்தில் எதை விதைக்கின்றானோ, அதற்கேற்ற விளைச்சல்தான் அவனுக்குக் கிடைக்கின்றது. 

நெல் விதைத்துவிட்டு நெல்லிக்காயை எதிர்பார்க்க முடியாது. 

நிலத்தில் நல்ல விதைகளை விதைத்தால் அவற்றைப் பாதுகாத்து நீர் ஊற்ற வேண்டும்.

    

களைகள் வளர்ந்தால் அவற்றையும் அகற்ற வேண்டும்.

நமது மனமும் அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலம்தான்.

அதில் அன்பு, நம்பிக்கை, நன்றி, பொறுமை, கருணை, நேர்மை போன்ற நல்ல விதைகள் இருக்கின்றன. 

அதே நேரத்தில் பொறாமை, கோபம், பேராசை, வெறுப்பு, பழிவாங்கும் எண்ணம் போன்ற களைகளும் முளைக்கக்கூடும்.

எந்த விதைக்கு நாம் அதிகமாக நீர் ஊற்றுகின்றோமோ, அந்த விதையே வளர்ந்து நமது நடத்தையை ஆளத் தொடங்குகின்றது.

ஒருவர் நம்மைப் புண்படுத்திவிட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

அவர் சொன்ன வார்த்தைகளை ஒருமுறை நினைத்துப் பார்ப்பது இயல்பானது. 

ஆனால் அதையே நாள் முழுவதும் நினைத்துக்கொண்டு, அவர் மீதான கோபத்தை வளர்த்து, நமது மகிழ்ச்சியையும் கெடுத்துக்கொண்டால், நம்மைத் துன்புறுத்தியவர் நம் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் அவருக்காக நாமே துன்பப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றோம்.

அவருடைய தவறுக்கு நாம் ஏன் நமது நிம்மதியையும் சேர்த்துத் தண்டனையாகக் கொடுக்க வேண்டும்?

இங்கேதான் நமது மனத்தின் மீது நமக்குள்ள பொறுப்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தவறை மறந்துவிட வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.

    

அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

மீண்டும் அதே தவறு நிகழாமல் நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும். 

ஆனால் அந்த அனுபவம் நமது மனத்தை நிரந்தரமாகக் கசப்பாக்கிவிட அனுமதிக்கக் கூடாது.

கசப்பான அனுபவங்கள் நம்மை எச்சரிக்கையாக மாற்றட்டும் கசப்பான மனிதர்களாக மாற்றிவிட வேண்டாம்.

மகிழ்ச்சியையும் துன்பத்தையும் சமமாகப் பார்க்க முடியுமா?

வாழ்க்கையில் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்றோம்.

    

ஆனால் மகிழ்ச்சி மட்டுமே நிறைந்த வாழ்க்கை என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமற்ற ஒன்று.

இரவும் பகலும் மாறி மாறி வருவதைப்போல, மகிழ்ச்சியும் துன்பமும் வாழ்க்கையில் மாறி மாறி வருகின்றன. 

இரவு வந்துவிட்டதே என்று சூரியனை வெறுக்க முடியாது.

    

பகல் வந்துவிட்டதே என்று இரவை நிரந்தரமாகத் தடுத்து நிறுத்தவும் முடியாது.

அப்படியிருக்க, துன்பம் வந்தால் மட்டும் வாழ்க்கையை ஏன் வெறுக்க வேண்டும்?

மகிழ்ச்சியான காலங்களில் நன்றியோடு வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

    

துன்பமான காலங்களில் பொறுமையோடு நிற்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

     

மகிழ்ச்சி வரும்போது அது என்றும் நிலைத்திருக்காது என்பதை நினைவில் கொள்வதும், துன்பம் வரும்போது இதுவும் ஒருநாள் மாறலாம் என்பதை உணர்வதும் மனத்திற்கு ஒரு சமநிலையைத் தருகின்றன.

இதற்காக உணர்ச்சிகளற்ற மனிதர்களாக நாம் மாற வேண்டும் என்பதில்லை. 

அழ வேண்டிய நேரத்தில் அழலாம்.

    

வருத்தப்பட வேண்டிய நேரத்தில் வருத்தப்படலாம். 

நம்பிய ஒன்று கைகூடாதபோது ஏமாற்றமடையலாம். 

இவை அனைத்தும் மனித இயல்புகள்.

ஆனால் அந்த உணர்ச்சிகளுக்குள் நம்மை முழுமையாக இழந்துவிடாமல் இருப்பதுதான் பயிற்சி.

வானத்தில் மேகங்கள் திரண்டாலும் வானம் மேகங்களாக மாறிவிடுவதில்லை. 

அதுபோல நமது மனத்தில் துன்ப எண்ணங்கள் தோன்றினாலும், அந்த எண்ணங்களே நமது முழு வாழ்க்கையாகிவிட வேண்டியதில்லை.

எண்ணங்களைப் பார்க்கவும், உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவை தோன்றுவதற்கும் மறைவதற்கும் இடமளிக்கவும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

சில நேரங்களில் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்து நமது மூச்சைக் கவனிப்பதுகூட மனத்தின் வேகத்தைக் குறைக்க உதவும்.

எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் உடனடியாகத் தீர்வு கிடைக்க வேண்டியதில்லை. 

சில பிரச்சினைகளுக்குக் காலம் பதில் தருகின்றது. 

சிலவற்றுக்கான பதிலை நாம் வளர்ந்த பிறகுதான் புரிந்துகொள்கின்றோம்.

பிறருடைய வாழ்க்கையோடு நமது வாழ்க்கையை ஒப்பிடாதீர்கள்!

நமது மன அமைதியைப் பறிக்கும் முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்று பிறரோடு நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது.

அவருக்கு வீடு இருக்கின்றது எனக்கு இல்லை. 

அவரிடம் பணம் இருக்கின்றது என்னிடம் இல்லை. 

அவருக்கு மதிப்பு கிடைக்கின்றது எனக்கு ஏன் கிடைக்கவில்லை என்று சிந்தித்துக்கொண்டே இருந்தால், நம்மிடம் இருப்பவற்றின் அருமையை உணர்வதற்குக்கூட நேரம் கிடைக்காது.

ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கைப் பயணமும் வேறுபட்டது. 

ஒருவருக்கு விரைவாகக் கிடைப்பது மற்றொருவருக்குத் தாமதமாகக் கிடைக்கலாம்.

     

ஒருவருடைய வெளிப்படையான வெற்றிக்குப் பின்னால் எத்தனை தியாகங்கள் இருக்கின்றன என்பது நமக்குத் தெரியாது. 

அதேபோல், நமது வாழ்க்கையில் நாம் கடந்து வந்த துன்பங்களைப் பிறர் அறிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

ஆகவே, பிறருடைய வாழ்க்கையை அளவுகோலாக வைத்து நமது மகிழ்ச்சியை அளக்காதீர்கள்.

நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று நாம் சிறிது நல்லவர்களாக மாறியிருக்கின்றோமா?

    

நேற்றைவிட இன்று நமது கோபம் குறைந்திருக்கின்றதா? 

நமது பேச்சில் அன்பு கூடியிருக்கின்றதா? 

பிறருடைய துன்பத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் மனம் வளர்ந்திருக்கின்றதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்தான் நமது உண்மையான வளர்ச்சியை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

பெரிய வீடு கட்டுவது வெற்றியாக இருக்கலாம். 

ஆனால் அந்த வீட்டில் அமைதியாக வாழத் தெரிந்திருப்பது அதைவிடப் பெரிய வெற்றி. 

அதிகமான பணத்தைச் சம்பாதிப்பது சாதனையாக இருக்கலாம். 

ஆனால் அந்தப் பணத்தால் பிறருக்கு உதவவும், நிம்மதியாக உறங்கவும் முடிவது இன்னும் பெரிய சாதனை.

வாழ்க்கையின் உயரத்தை நமது உடைமைகள் தீர்மானிப்பதில்லை; நமது உள்ளத்தின் பண்புகளே தீர்மானிக்கின்றன.

நல்ல விதைகளுக்கு நீர் ஊற்றுவோம்!

நம்முடைய மனத்தில் நல்ல எண்ணங்கள் இருக்கின்றன என்று சொல்வது மட்டும் போதாது. அவற்றைச் செயல்களாக மாற்ற வேண்டும்.

கோபம் வரும்போது உடனே பதில் சொல்லாமல் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருப்போம்.

     

பிறருடைய தவறுகளைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன்பு நமது குறைகளையும் நினைத்துப் பார்ப்போம். 

நம்மிடம் உதவி கேட்பவருக்கு இயன்ற உதவியைச் செய்வோம்.

     

நமக்கு நன்மை செய்தவர்களிடம் நன்றியை வெளிப்படுத்துவோம்.

    

நம்மை வருத்தியவர்களிடமிருந்தும் தேவையான பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்வோம்.

இவை பெரிய தத்துவங்கள் அல்ல. அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் கடைப்பிடிக்கக்கூடிய எளிய பண்புகள்.

நல்ல எண்ணங்களுக்கு நீர் ஊற்றுவது என்பது நம்மை நாமே புகழ்ந்துகொள்வதல்ல. 

நம்முடைய குறைகளை உண்மையாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றைச் சிறிது சிறிதாகச் சரிசெய்துகொள்வதுதான்.

நாம் எல்லோரும் தவறுகள் செய்கின்றோம். 

சில நேரங்களில் பிறருடைய மனத்தைப் புண்படுத்துகின்றோம்.

     

சில நேரங்களில் நமது சுயநலத்திற்காகப் பிறருடைய உணர்வுகளைப் புறக்கணிக்கின்றோம். 

ஆனால் தவறு செய்துவிட்டோம் என்பதை உணர்ந்து திருந்த முயற்சி செய்வதுதான் மனிதனின் சிறப்பு.

நேற்று செய்த தவறை இன்று திருத்திக்கொள்ளலாம். 

இன்று கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை நாளை நடைமுறைப்படுத்தலாம்.

     

நமது வாழ்க்கை முடியும் வரையில் நம்மை மேம்படுத்திக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பு இருக்கின்றது.

மனிதனாகப் பிறந்த நாம் முழுமையானவர்களாக வாழ வேண்டிய அவசியமில்லை.

    

ஆனால் நேற்றைவிடச் சிறந்த மனிதர்களாக மாற முயற்சி செய்யலாம்.

அந்த முயற்சியில் தோல்வியடைந்தாலும் மீண்டும் தொடங்கலாம். 

ஒரு செடி வளர்வதற்கு ஒருநாள் நீர் ஊற்றினால் மட்டும் போதாது.

     

தொடர்ந்து கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். 

அதுபோல நமது நல்ல பண்புகளையும் தினமும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுப்பதெல்லாம் இனிப்பாக இருக்காது. 

சில அனுபவங்கள் கசக்கும். சில உறவுகள் காயப்படுத்தும். 

சில எதிர்பார்ப்புகள் ஏமாற்றும். 

சில இழப்புகள் நம்மை நிலைகுலையச் செய்யும்.

ஆனால் அவற்றின் காரணமாக நமக்குள் இருக்கும் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் கருணையையும் அழித்துவிட வேண்டியதில்லை.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

    

ஆனால் எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை ஓரளவுக்குத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

     

எல்லா மனிதர்களையும் நம்மால் மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் அவர்களிடம் நாம் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைச் சிந்திக்க முடியும். 

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. ஆனால் அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு நிகழ்காலத்தைச் சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்ள முடியும்.

எனவே, நமது எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்வோம். 

தேவையற்ற சுமைகளை இறக்கி வைப்போம். 

நம்மை வளர்க்கும் அனுபவங்களை ஏற்றுக்கொள்வோம். 

நமது மனத்தில் நல்ல எண்ணங்களுக்கும் நற்செயல்களுக்கும் இடமளிப்போம்.

வாழ்க்கை என்னும் தோட்டத்தில் முட்கள் இருக்கின்றன என்பதற்காக மலர்களை வளர்க்க மறந்துவிடாதீர்கள்.

முட்கள் இருப்பது நமது தவறல்ல. ஆனால் மலர்களை வளர்க்கும் வாய்ப்பை நாமே கைவிட்டுவிடுவது நமது இழப்பு.

இறுதியில், நாம் எவ்வளவு துன்பங்களைச் சந்தித்தோம் என்பது மட்டுமே நமது வாழ்க்கையின் அளவுகோல் அல்ல.

     

அந்தத் துன்பங்களைக் கடந்து வரும்போது நமது மனத்தில் எவ்வளவு அன்பைக் காப்பாற்றினோம், எவ்வளவு நல்ல பண்புகளை வளர்த்துக்கொண்டோம் என்பதும்தான் நமது வாழ்வின் உண்மையான பெறுமதி.

வாழ்க்கையை முழுமையாக நமது விருப்பத்திற்கேற்ப மாற்ற முடியாமல் போகலாம். 

ஆனால் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் நமது மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

அந்தப் பக்குவமே நமக்கான அமைதி. 

அந்த அமைதியே நமக்கான செல்வம். 

அந்தச் செல்வத்தை வளர்ப்பதற்கு நல்ல எண்ணங்கள் என்னும் விதைகளுக்கு தினமும் நீர் ஊற்றுவோம்.

உங்களால் முடியும்!

அன்பன்,

சக்தி சக்திதாசன்