மூன்று கண்ணாடிகளில் தெரியும் வாழ்க்கை

மூன்று கண்ணாடிகளில் தெரியும் வாழ்க்கை

நமது வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் ஏராளமான நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

சில நிகழ்வுகள் நம்மை மகிழ்ச்சியடையச் செய்கின்றன.

சில நிகழ்வுகள் நம்மை கோபப்படுத்துகின்றன.

சில நிகழ்வுகள் நம்மை வருத்துகின்றன.

சில நிகழ்வுகள் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன.

சில நிகழ்வுகள் நம்மை ஒருவரைப் பற்றி தவறாக எண்ணச் செய்கின்றன.

ஆனால், ஒரு நிகழ்வு நடந்தவுடன் நாம் உடனடியாக அதைப் பற்றிய ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறோம்.

“அவர் இப்படித்தான் நினைத்திருப்பார்.”

“அவர் வேண்டுமென்றே இப்படிச் செய்தார்.”

“என்னை அவமதிக்கத்தான் இப்படிப் பேசினார்.”

“அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை.”

“நான் சொல்வதை அவர் மதிக்கவில்லை.”

என்று நமது மனம் பல கதைகளை உருவாக்கத் தொடங்கிவிடுகிறது.

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால்...

நடக்கின்ற ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் மூன்று விதமான கண்ணாடிகள் இருக்கும்.

எமக்குத் தெரிவது ஒன்று.
பிறருக்குத் தெரிவது ஒன்று.
உண்மையில் நிகழ்ந்தது ஒன்று.

இந்த மூன்றுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வதே வாழ்க்கையில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிகப்பெரிய பாடங்களில் ஒன்று.

நமக்குத் தெரியும் கண்ணாடி

ஒரு நிகழ்வு நம் முன்னால் நடக்கிறது.

அதை நாம் நமது கண்களால் பார்க்கிறோம்.

நமது காதுகளால் கேட்கிறோம்.

நமது அனுபவங்களால் அதை அளக்கிறோம்.

நமது மனநிலைக்கு ஏற்ப அதற்கு ஒரு அர்த்தத்தையும் கொடுக்கிறோம்.

அதுதான் முதல் கண்ணாடி.

“எனக்குத் தெரிந்த உண்மை.”

ஆனால் அது முழுமையான உண்மையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஏனென்றால் நாம் பார்க்கும் பார்வைக்கு எல்லை உண்டு.

நாம் கேட்டதற்கும் எல்லை உண்டு.

நமக்குத் தெரிந்த தகவலுக்கும் எல்லை உண்டு.

அதைவிட முக்கியமாக, நமது மனநிலைக்கும் ஒரு தாக்கம் உண்டு.

ஒரு மனிதர் நம்மிடம் சிரிக்காமல் பேசினார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனே,

“அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை.”

என்று நாம் முடிவு செய்துவிடலாம்.

ஆனால் அவர் அன்று ஏதோ ஒரு கவலையில் இருந்திருக்கலாம்.

உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.

வீட்டில் ஏதாவது பிரச்சினை இருந்திருக்கலாம்.

அவருடைய மனதில் வேறு ஒரு கவலை ஓடிக்கொண்டிருந்திருக்கலாம்.

அல்லது உண்மையிலேயே அவர் நம்மிடம் கோபமாக இருந்திருக்கலாம்.

நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால் நாம் தெரிந்தது போல முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

இதுதான் முதல் கண்ணாடியின் ஆபத்து.

பிறருக்குத் தெரியும் கண்ணாடி

அதே நிகழ்வைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மற்றொருவரிடம் கேளுங்கள்.

அவர் வேறு விதமாகச் சொல்லலாம்.

“அவர் அப்படிச் சொல்லவில்லை. நீங்கள் கொஞ்சம் தவறாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்.”

என்று அவர் கூறலாம்.

ஏன்?

அவருடைய இடத்திலிருந்து பார்த்தால் காட்சி வேறாகத் தெரிகிறது.

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை அவன் நிற்கும் இடத்திலிருந்து பார்க்கும்போது ஒரு விதமாகத் தெரியும்.

அதே வாழ்க்கையை இன்னொருவர் நிற்கும் இடத்திலிருந்து பார்க்கும்போது வேறு விதமாகத் தெரியும்.

இதைத்தான் நாம் பல நேரங்களில் மறந்துவிடுகிறோம்.

ஒரு சம்பவத்தில் இரண்டு பேர் இருந்தால், அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றிய இரண்டு கதைகள் இருக்கலாம்.

ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு சிறிய பிரச்சினை ஏற்பட்டாலும் கணவன் ஒரு விதமாகச் சொல்வார்.

மனைவி வேறு விதமாகச் சொல்வார்.

பெற்றோர் ஒரு விதமாகப் பார்ப்பார்கள்.

பிள்ளைகள் வேறு விதமாகப் பார்ப்பார்கள்.

நண்பர்கள் வேறு விதமாகப் பார்ப்பார்கள்.

ஒவ்வொருவருடைய பார்வையும் அவரவர் அனுபவத்திலிருந்து உருவாகிறது.

அதனால்,

“நான் பார்த்ததுதான் முழு உண்மை”

என்று நினைப்பது வாழ்க்கையில் பல தவறுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.

மூன்றாவது கண்ணாடி  உண்மையில் நடந்தது

இப்போது மிக முக்கியமான கண்ணாடிக்கு வருவோம்.

உண்மையில் என்ன நடந்தது?

இதுதான் மூன்றாவது கண்ணாடி.

இது நமது எண்ணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது.

பிறருடைய விளக்கங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது.

நமது கோபத்துக்கும் அப்பாற்பட்டது.

நமது விருப்பத்துக்கும் அப்பாற்பட்டது.

உண்மை என்பது உண்மைதான்.

ஆனால் அந்த உண்மையை நாம் எப்போதும் உடனடியாக அறிந்துகொள்ள முடியாது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் சவால்.

ஒரு சிறிய உதாரணம்

ஒரு நண்பர் நம்மிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பேசாமல் விட்டுவிட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

நமக்கு அது தெரிய வந்தவுடன்,

“அவர் என்னை நம்பவில்லை.”

என்று நினைத்துவிடுகிறோம்.

அடுத்ததாக,

“அவருக்கு நான் நண்பனாகவே தெரியவில்லை.”

என்று மனதில் வருத்தம் உருவாகிறது.

பின்னர் அந்த வருத்தம் கோபமாக மாறுகிறது.

அந்த கோபம் உறவைப் பாதிக்கிறது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு உண்மை தெரிய வருகிறது.

அந்த நண்பர் அந்த விஷயத்தை நம்மிடம் சொல்லாமல் இருந்தது நம்மைத் தவிர்ப்பதற்காக அல்ல.

நம்மை ஒரு பிரச்சினையிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக.

அப்போது என்ன ஆகிறது?

நாம் உருவாக்கிய கதை முழுவதும் சிதைந்து போகிறது.

அப்போது தான் புரிகிறது...

நிகழ்வு ஒன்றுதான்.
ஆனால் அதற்கு நாம் கொடுத்த விளக்கம் வேறு.

இதுதான் வாழ்க்கையில் நாம் அடிக்கடி சந்திக்கும் குழப்பம்.

நமது மனம் ஒரு கதாசிரியர்

நமது மனம் ஒரு பெரிய கதாசிரியர்.

நடந்த ஒரு சிறிய நிகழ்வை எடுத்துக்கொண்டு அதற்கு முன்னும் பின்னும் பல கதைகளை உருவாக்கிவிடும்.

ஒருவர் நம்முடைய தொலைபேசி அழைப்பை எடுக்கவில்லை.

அவ்வளவுதான் நிகழ்வு.

ஆனால் நமது மனம் உடனே சொல்கிறது:

“என்னைத் தவிர்க்கிறார்.”

“என் மீது கோபமாக இருக்கிறார்.”

“வேண்டுமென்றே அழைப்பை எடுக்கவில்லை.”

“வேறு யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்.”

என்று பல கதைகளை உருவாக்கிவிடுகிறது.

ஆனால் உண்மை?

அவரது தொலைபேசி அமைதியாக இருக்கலாம்.

அவர் வாகனம் ஓட்டிக்கொண்டிருக்கலாம்.

அவர் தூங்கிக்கொண்டிருக்கலாம்.

அவர் வேலையில் இருக்கலாம்.

அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கலாம்.

அல்லது உண்மையிலேயே அவர் நம்மிடம் பேச விரும்பாமல் இருக்கலாம்.

எது உண்மை என்று தெரியாமல் நாம் முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

இதுதான் பிரச்சினை.

நிகழ்வு நடந்தவுடன் உண்மையைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, நமது மனம் ஒரு முடிவை உருவாக்கிவிடுகிறது.

அவசர முடிவுகள் உறவுகளை உடைக்கின்றன

வாழ்க்கையில் பல உறவுகள் பெரிய தவறுகளால் உடைவதில்லை.

சிறிய தவறான புரிதல்களால் உடைந்து போகின்றன.

ஒரு வார்த்தை.

ஒரு பார்வை.

ஒரு தொலைபேசி அழைப்புக்கு பதில் இல்லாதது.

ஒரு அழைப்பில் நம்மைச் சேர்க்காமல் விட்டது.

ஒரு நிகழ்வில் நமக்கு உரிய மரியாதை கிடைக்கவில்லை என்று நாம் நினைத்தது.

இப்படி சிறிய விஷயங்கள் மனதில் பெரிதாகி விடுகின்றன.

அதற்குக் காரணம் நிகழ்வு அல்ல.

நிகழ்வைப் பற்றி நாம் உருவாக்கிக் கொண்ட கதை.

அதனால்தான் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான பழக்கத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

உடனடியாக முடிவு செய்யாமல் இருப்பது.

“ஒரு நிமிடம்” என்று நம்மை நாமே நிறுத்துவோம்

யாராவது நம்மை வருத்தும் விதமாக ஏதாவது செய்தால், உடனே பதில் சொல்லாமல் ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருப்போம்.

நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்:

“நான் பார்த்தது முழு உண்மையா?”

“இதற்கு வேறு ஒரு விளக்கம் இருக்க முடியுமா?”

“அவருடைய நிலைமையில் இருந்து பார்த்தால் இது எப்படி இருக்கும்?”

“உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேனா?”

இந்த நான்கு கேள்விகளே பல தேவையற்ற பிரச்சினைகளைத் தவிர்க்க உதவும்.

சில நேரங்களில் ஒரு நிமிட அமைதி...

பல வருட உறவைக் காப்பாற்றிவிடும்.

ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லாமல் விட்டது...

ஒரு குடும்பத்தைப் பாதுகாத்துவிடும்.

ஒரு குற்றச்சாட்டைத் தவிர்த்தது...

ஒரு நட்பைத் தொடரச் செய்துவிடும்.

நாம் வயதாகும்போது புரியும் உண்மை

வாழ்க்கையின் ஆரம்ப காலத்தில் நாம் எல்லாவற்றையும் கருப்பு அல்லது வெள்ளையாகத்தான் பார்க்கிறோம்.

“இவர் நல்லவர்.”

“அவர் கெட்டவர்.”

“இது சரி.”

“அது தவறு.”

என்று விரைவாகத் தீர்ப்பு வழங்கிவிடுகிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்குப் பல அனுபவங்களைக் கொடுக்கக் கொடுக்க ஒரு உண்மை புரிகிறது.

மனித வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிமையானது அல்ல.

நல்ல மனிதனிடமும் தவறு இருக்கலாம்.

தவறு செய்த மனிதனிடமும் நல்ல மனம் இருக்கலாம்.

நாம் விரும்பாத ஒருவரிடம் கூட நம்மால் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய நல்ல குணம் இருக்கலாம்.

நாம் மிகவும் நம்பிய ஒருவரிடம்கூட நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு பக்கம் இருக்கலாம்.

அதனால் மனிதர்களை ஒரு சம்பவத்தின் அடிப்படையில் முழுமையாக அளந்து விடக்கூடாது.

முதுமை சொல்லித்தரும் பாடம்

வாழ்வின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது பல விஷயங்கள் வேறுவிதமாகத் தெரிகின்றன.

இளமையில் நம்மை மிகவும் காயப்படுத்திய சில சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்க்கிறோம்.

அப்போது மிகவும் பெரியதாகத் தெரிந்த அந்தப் பிரச்சினைகள் இன்று சிறியதாகத் தெரிகின்றன.

அப்போது பகை என்று நினைத்த சில உறவுகள் இன்று புரிதலாகத் தெரிகின்றன.

அப்போது நம்மை அவமதித்ததாக நினைத்த சில வார்த்தைகள் இன்று அறிவுரையாகத் தோன்றுகின்றன.

அப்போது நம்மைத் தவிர்த்ததாக நினைத்த சில மனிதர்கள், உண்மையில் அவர்களுடைய சொந்தப் போராட்டத்தில் இருந்திருக்கலாம் என்று இன்று புரிகிறது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தருவது இதுதான்:

காலம் நகரும்போது கண்ணாடி மாறுவதில்லை; நமது பார்வை மாறுகிறது.

சமூக ஊடக உலகில் இந்த உண்மை இன்னும் முக்கியம்

இன்றைய உலகில் இந்த மூன்று கண்ணாடிகளின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம்.

ஒருவர் சமூக ஊடகத்தில் ஒரு கருத்தை எழுதுகிறார்.

நாம் அதை வாசிக்கிறோம்.

அவருடைய முகம் நமக்குத் தெரியாது.

அவருடைய குரல் நமக்குக் கேட்காது.

அவருடைய மனநிலை நமக்குத் தெரியாது.

அவருடைய பின்னணி நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால் இரண்டு வரிகளைப் படித்துவிட்டு அவரைப் பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வந்து விடுகிறோம்.

அவரை விமர்சிக்கிறோம்.

சில நேரங்களில் அவமானப்படுத்துகிறோம்.

சில நேரங்களில் உறவையே முறித்துக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் அந்த இரண்டு வரிகளுக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையை நாம் அறிந்திருக்கிறோமா?

இல்லை.

அதனால்தான் சமூக ஊடக காலத்தில் சிந்தித்து பதிலளிப்பது மிகவும் முக்கியம்.

உண்மையைத் தேடுவது என்றால் என்ன?

உண்மையைத் தேடுவது என்றால் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் சந்தேகிப்பது அல்ல.

அதேபோல் யாரையும் நம்பக்கூடாது என்பதும் அல்ல.

உண்மையைத் தேடுவது என்றால்...

நாம் அறிந்தது எவ்வளவு?
நாம் அறியாதது எவ்வளவு?

என்பதை உணர்வது.

“எனக்குத் தெரிந்தது இதுதான்” என்று சொல்லத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

“இதற்கு இன்னொரு பக்கம் இருக்கலாம்” என்று எண்ணத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

“எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று ஒப்புக்கொள்ளவும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

இந்த மூன்றும் பலவீனத்தின் அடையாளங்கள் அல்ல.

அவை முதிர்ச்சியின் அடையாளங்கள்.

ஒரு நல்ல மனிதனின் அடையாளம்

எல்லாவற்றுக்கும் உடனடியாக பதில் சொல்வது அறிவு அல்ல.

எல்லாவற்றிலும் தனது கருத்தே சரி என்று நினைப்பது அறிவு அல்ல.

பிறருடைய பார்வையையும் கேட்பது அறிவு.

தனது முடிவு தவறாக இருக்கலாம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது அறிவு.

உண்மை தெரியும் வரை காத்திருப்பது அறிவு.

தவறாகப் புரிந்துகொண்டதை உணர்ந்தவுடன் மன்னிப்புக் கேட்பது இன்னும் பெரிய அறிவு.

வாழ்க்கையில் நம்முடைய நோக்கம் எல்லா விவாதங்களிலும் வெற்றி பெறுவது அல்ல.

நமது உறவுகளைப் பாதுகாப்பதும், மன அமைதியைப் பாதுகாப்பதும், உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதும்தான் முக்கியம்.

மூன்று கண்ணாடிகளையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம்

எனவே, இனிமேல் நமது வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு நிகழ்வு நடந்தால் உடனடியாக தீர்ப்பு வழங்காமல் இருப்போம்.

முதலில் கேட்போம்:

முதல் கண்ணாடி
எனக்குத் தெரிவது என்ன?

அடுத்து கேட்போம்

இரண்டாவது கண்ணாடி
பிறருக்குத் தெரிவது என்ன?

பின்னர் நம்மை நாமே கேட்போம்:

மூன்றாவது கண்ணாடி
உண்மையில் நடந்தது என்ன?

இந்த மூன்றையும் பிரித்துப் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டால், நமது வாழ்க்கையில் பல தேவையற்ற கோபங்கள் குறையும்.

பல தவறான புரிதல்கள் விலகும்.

பல உறவுகள் காப்பாற்றப்படும்.

பல மனிதர்களை நாம் புதிதாகப் புரிந்துகொள்வோம்.

முக்கியமாக...

நம்முடைய மனம் நம்மை ஏமாற்றும் தருணங்களையும் நாம் அறிந்துகொள்ளத் தொடங்குவோம்.

இறுதியாக...

வாழ்க்கை என்பது நாம் பார்க்கும் காட்சிகள் மட்டுமல்ல.

நாம் கேட்கும் வார்த்தைகளும் மட்டுமல்ல.

நாம் நினைக்கும் எண்ணங்களும் மட்டுமல்ல.

அவற்றுக்குப் பின்னால் இன்னொரு உண்மை இருக்கலாம்.

அந்த உண்மையை அறிய பொறுமை வேண்டும்.

பிறருடைய நிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் மனம் வேண்டும்.

நம்முடைய கருத்து தவறாக இருக்கலாம் என்ற பணிவு வேண்டும்.

வாழ்க்கையின் பல வருட அனுபவங்களுக்குப் பிறகு நான் புரிந்துகொண்ட ஒரு சிறிய உண்மை இதுதான்:

நாம் பார்க்கிறதெல்லாம் முழு உண்மை அல்ல.

நாம் கேட்கிறதெல்லாம் முழு உண்மை அல்ல.

நாம் நினைப்பதெல்லாம் உண்மை அல்ல.

உண்மையை அறிந்துகொள்ள...

சில நேரங்களில் பார்க்காமல் சிந்திக்க வேண்டும்.

சில நேரங்களில் பேசாமல் கேட்க வேண்டும்.

சில நேரங்களில் தீர்ப்பளிக்காமல் காத்திருக்க வேண்டும்.

சில நேரங்களில் நம்முடைய கண்ணாடியையே சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

ஏனென்றால்...

கண்ணாடியில் தெரியும் காட்சி மாறுவதில்லை.

கண்ணாடியின் தன்மையைப் பொறுத்துத்தான் காட்சி மாறித் தெரிகிறது.

அதேபோல வாழ்க்கையிலும்...

நிகழ்வு ஒன்று.
பார்வைகள் பல.
உண்மை ஒன்று.

அந்த உண்மையை அறிந்துகொள்ளும் பயணமே...

முதிர்ச்சியின் பயணம்.

அன்புடன்,
உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்