வாழ்க்கை ஒரு பந்தயமல்ல! உங்கள் வேகத்தில் பயணியுங்கள்!

வாழ்க்கை ஒரு பந்தயமல்ல! உங்கள் வேகத்தில் பயணியுங்கள்!

வாழ்க்கையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு பாதையில் பயணம் செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.
    
அந்தப் பயணத்தில் சிலர் மிக வேகமாக முன்னேறிச் செல்வதுபோல் தெரிகிறார்கள்.
    
சிலர் கல்வியில் உயர்கிறார்கள்.
    
சிலர் நல்ல வேலையில் அமர்கிறார்கள்.

இன்னும் சிலர் தொழிலில் வெற்றி பெற்று, வீடு வாங்கி, பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்து, சமூகத்தில் மதிப்பையும் புகழையும் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது, நம்மை அறியாமலேயே ஒரு கேள்வி மனதுக்குள் எழுகிறது.

“எல்லோரும் இவ்வளவு வேகமாக முன்னேறும்போது, நான் மட்டும் ஏன் இவ்வளவு மெதுவாகச் செல்கிறேன்?”

இந்தக் கேள்வி சில நேரங்களில் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.
    
ஆனால் பல நேரங்களில் அது நம்மை நாமே குறைத்து மதிப்பிடவும், நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தேவையற்ற கவலைகளை வளர்த்துக்கொள்ளவும் காரணமாகிவிடுகிறது.

மற்றவர்களின் வெற்றியைப் பார்த்து நம்முடைய வாழ்க்கையை அளக்கத் தொடங்குகிறோம்.
     
அவர்கள் எதைச் சாதித்திருக்கிறார்கள் என்று கணக்கிடுகிறோம்.

நாம் எதை இன்னும் அடையவில்லை என்று பட்டியலிடுகிறோம்.

இறுதியில், நம்மிடம் இருக்கும் மகிழ்ச்சியைக்கூட மறந்து, நம்மிடம் இல்லாதவற்றை நினைத்து வருந்தத் தொடங்குகிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

வாழ்க்கை என்பது எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் ஓட வேண்டிய பந்தயமல்ல.

ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான பாதையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, தங்களால் இயன்ற வகையில் பயணம் செய்ய வேண்டிய ஓர் அனுபவம்!

இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொண்டால், நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் பார்வையே மாறிவிடும்.

மற்றவர்களின் வேகம் நமது அளவுகோல் அல்ல!

இன்றைய உலகம் வேகத்தைப் பெரிதாகக் கொண்டாடுகிறது.

யார் விரைவாகப் படித்து முடிக்கிறார்கள்?

யார் சீக்கிரமாகப் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள்?

இளமையிலேயே உயர்ந்த பதவியை அடைகிறார்கள்?

யார் சமூக ஊடகங்களில் அதிகமான பாராட்டுகளைப் பெறுகிறார்கள்?

இப்படிப் பல அளவுகோல்களை வைத்து மனிதர்களின் வெற்றி தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஆனால், வெளியில் தெரியும் வெற்றிக்குப் பின்னால் இருக்கும் கதையை நாம் அறிவதில்லை.

ஒருவர் இன்று உயர்ந்த நிலையில் இருக்கலாம்.

அதற்காக அவர் கடந்து வந்த பாதை எளிதானதாக இருந்திருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது.
   
இன்னொருவர் இன்று ஒரு சிறிய முயற்சியைக்கூடச் செய்ய முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கலாம். அதற்காக அவர் வாழ்க்கையில் தோற்றுவிட்டார் என்றும் முடிவு செய்ய முடியாது.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பின்னணி இருக்கிறது.

குடும்பச் சூழல் வேறுபடுகிறது.
    
கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் வேறுபடுகின்றன.

உடல் மற்றும் மன வலிமை வேறுபடுகிறது.

வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் இழப்புகளும் சவால்களும் வேறுபடுகின்றன.

அப்படியிருக்கும்போது, அனைவரையும் ஒரே அளவுகோலில் வைத்து மதிப்பிடுவது எவ்வாறு நியாயமாகும்?

ஒரு தென்னை மரமும் ஒரு மாமரமும் ஒரே வேகத்தில் வளர்வதில்லை.

ஆனால் அவை இரண்டும் தத்தமது காலத்தில் பயனுள்ள கனிகளைத் தருகின்றன.

அவற்றின் வளர்ச்சியை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, ஒரு மரம் மற்றொன்றைவிடத் தாழ்ந்தது என்று சொல்ல முடியுமா?

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

ஒருவர் இருபத்தைந்து வயதில் சாதிப்பதை இன்னொருவர் நாற்பது வயதில் சாதிக்கலாம்.

ஒருவர் இளமையிலேயே தன்னுடைய இலக்கைக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

இன்னொருவர் பல அனுபவங்களுக்குப் பிறகுதான் தனக்கு உண்மையில் எது தேவை என்பதை உணரலாம்.

தாமதமாகக் கண்டுபிடிக்கப்படும் சரியான பாதையும், தவறான பாதையில் வேகமாகச் செல்வதைவிடச் சிறந்ததே!

எனவே, மற்றவர்கள் முன்னேறுகிறார்கள் என்பதற்காக நாம் நம்முடைய பயணத்தை அவசரப்படுத்த வேண்டியதில்லை.
    
நமக்கான பாதையைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்வதே முக்கியம்.

ஓய்வெடுப்பது தோல்வியல்ல!

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாம் மிகவும் சோர்ந்துபோய்விடுகிறோம்.

தொடர்ச்சியான உழைப்பு, குடும்பப் பொறுப்புகள், பொருளாதார நெருக்கடிகள், உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல்கள், எதிர்பாராத இழப்புகள் போன்றவை நமது மனவலிமையைப் பாதிக்கலாம்.

சில நாட்களில் எதையும் செய்யத் தோன்றாது. நாம் எடுத்த முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகிவிட்டனவோ என்று எண்ணத் தோன்றும்.

இதுவரை நம்பிக்கையுடன் சென்ற பாதையில்கூடச் சந்தேகம் ஏற்படலாம்.

அத்தகைய நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது இன்னும் அதிகமான வேகமல்ல.

சிறிது ஓய்வும் அமைதியும் புரிந்துகொள்ளுதலும்தான்.

ஆனால், நம்மில் பலர் ஓய்வெடுப்பதற்குக்கூடத் தயங்குகிறோம்.

ஓய்வெடுத்தால் மற்றவர்கள் நம்மைவிட முன்னேறிவிடுவார்கள் என்று பயப்படுகிறோம்.

ஒரு நாள் வேலையை நிறுத்தினால்கூட நமது வாழ்க்கை பின்னோக்கிச் சென்றுவிடும் என்று நினைக்கிறோம்.

உடல் களைத்திருக்கும்போது ஓய்வெடுக்காமல் தொடர்ந்து உழைத்தால், ஒரு கட்டத்தில் உடலே நம்மை நிறுத்திவிடும்.
மனம் களைத்திருக்கும்போது அதற்குச் செவிசாய்க்காமல் தொடர்ந்து ஓடினால், நம்முடைய மகிழ்ச்சியும் தெளிவும் பாதிக்கப்படலாம்.

ஒரு பயணி நீண்ட தூரம் நடக்கும்போது வழியில் அமர்ந்து இளைப்பாறுகிறார். அதனால் அவர் தனது இலக்கைக் கைவிட்டுவிட்டார் என்று அர்த்தமா? இல்லை. மீண்டும் நடப்பதற்கான வலிமையைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே அவர் ஓய்வெடுக்கிறார்.

வாழ்க்கையிலும் அப்படித்தான்.

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய இடைவெளி நம்முடைய எண்ணங்களைச் சீரமைக்க உதவுகிறது.

நாம் எதற்காக இவ்வளவு ஓடுகிறோம் என்பதைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

உண்மையில் நமக்குத் தேவையானது என்ன, மற்றவர்களைப் பார்த்து நாம் விரும்பத் தொடங்கியது என்ன என்பதைப் பிரித்தறிய உதவுகிறது.

எனவே, ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நேரத்தில் ஓய்வெடுங்கள்.

உங்கள் மனதிற்கு அமைதி தேவைப்படும்போது அமைதியாக இருங்கள்.

உதவி தேவைப்படும்போது நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் பேசுங்கள்.

ஓய்வு என்பது பயணத்தை முடிப்பதல்ல.

சில நேரங்களில் பயணத்தைத் தொடர்வதற்கான வலிமையை மீட்டெடுப்பதாகும்.

குணமடைவதற்கும் அவரவர் நேரம் தேவை!

இந்தப் பதிவில் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய இன்னொரு கருத்து இருக்கிறது. அதுதான் குணமடைதல்.

உடலில் ஏற்படும் காயங்களுக்குக் காலம் தேவைப்படுவதுபோல, மனதில் ஏற்படும் காயங்களும் உடனடியாக மறைந்துவிடுவதில்லை.

நம்பிய ஒருவர் ஏமாற்றியிருக்கலாம். நெருக்கமான உறவு ஒன்று முறிந்திருக்கலாம்.
    
பல ஆண்டுகளாக உழைத்தும் எதிர்பார்த்த வெற்றி கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம்.

ந்நமக்கு மிகவும் பிடித்த ஒருவரை இழந்திருக்கலாம்.

இத்தகைய அனுபவங்களுக்குப் பிறகு, உடனே பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிட வேண்டும் என்று நம்மை நாமே வற்புறுத்திக்கொள்ள முடியாது.

சிலர் தங்களுடைய துயரத்தை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள்.

சிலர் அமைதியாகத் தனக்குள் வைத்துக்கொண்டு அதைச் சமாளிப்பார்கள்.

சிலர் விரைவாகத் தங்களைச் சீரமைத்துக்கொள்வார்கள்.
.   
இன்னும் சிலருக்குப் பல மாதங்களோ, அதற்கும் மேலான காலமோ தேவைப்படலாம்.

இதில் யார் சரி, யார் தவறு என்று தீர்ப்பளிக்க முடியாது.

முக்கியமானது, நாம் அனுபவித்த வலியை மறுப்பதல்ல.

அதைப் புரிந்துகொண்டு, அதிலிருந்து மெதுவாக மீண்டு வருவதுதான்.

உதாரணமாக, காதல் தோல்வியைச் சந்தித்த ஓர் இளைஞனை எடுத்துக்கொள்வோம்.

அவனுடைய நண்பர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதுபோல் தோன்றலாம்.

சிலர் புதிய உறவுகளைத் தொடங்கியிருக்கலாம்.

சிலர் திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கலாம்.

அவர்களைப் பார்த்து, “நானும் உடனடியாக இப்படியே மாறிவிட வேண்டும்” என்று அவன் தன்னை வற்புறுத்தினால், அவனுடைய மனக்காயம் இன்னும் ஆழமாகலாம்.

அவனுக்குத் தேவையானது மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பின்பற்றுவது அல்ல.

தனது அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்வதும், தன்னுடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வதும், மீண்டும் நம்பிக்கையுடன் வாழ்வதற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்வதும்தான்.

இது காதல் தோல்விக்கு மட்டுமல்ல. வேலை இழப்பு, தேர்வில் தோல்வி, தொழிலில் நஷ்டம், குடும்பப் பிரச்சினைகள் என வாழ்க்கையின் பல சூழல்களுக்கும் பொருந்தும்.

ஒரு காயத்திலிருந்து மீள்வதற்குத் தேவையான நேரத்தை எடுத்துக்கொள்வது பலவீனமல்ல.

நம்மை நாமே புரிந்துகொண்டு மீண்டும் எழுவதற்கான முயற்சியாகும்.

அதேவேளை, காலம் எல்லாவற்றையும் தானாகச் சரிசெய்துவிடும் என்று காத்திருப்பதும் சரியல்ல.
    
தேவையான உதவியை நாடுவதும், ஆரோக்கியமான மாற்றங்களைச் செய்வதும், சிறிய முயற்சிகளின் மூலம் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதும் அவசியம்.

நமக்குத் தேவையானது அவசரமல்ல; நிதானத்துடன் முன்னேறும் மனப்பக்குவம்.

சில நேரங்களில் பின்னோக்கிச் செல்வதும் முன்னேற்றமே!

பின்னோக்கிச் செல்வது என்றால் தோல்வி என்று நாம் பொதுவாக நினைக்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கையின் எல்லாச் சூழல்களிலும் அந்த எண்ணம் சரியாக இருப்பதில்லை.

ஒரு தொழிலில் தொடர்ந்து நஷ்டம் ஏற்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அந்தத் தொழிலில் ஏற்கெனவே முதலீடு செய்துவிட்டோம் என்பதற்காக மேலும் மேலும் பணத்தை இழப்பது புத்திசாலித்தனமா?

அல்லது சிறிது காலம் நின்று, தவறுகளை ஆராய்ந்து, தேவையான மாற்றங்களைச் செய்வது புத்திசாலித்தனமா?

இரண்டாவது வழிதான் நமக்குச் சிறந்த முடிவைத் தரக்கூடும்.

அதேபோல, நம்முடைய படிப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும், வேலையை மாற்றுவதிலும், உறவுகளை அணுகுவதிலும், வாழ்க்கையின் இலக்குகளைத் தீர்மானிப்பதிலும் சில நேரங்களில் நாம் எடுத்த முடிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

ஒரு காலத்தில் நமக்கு ஏற்றதாக இருந்த பாதை, இன்று நமக்குப் பொருந்தாமல் போகலாம்.

நாம் வளரும்போது நம்முடைய தேவைகளும் புரிதல்களும் மாறலாம்.

அப்படியிருக்கும்போது, “நான் ஏற்கெனவே இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டேன் இனி எப்படியாவது இதிலேயே செல்ல வேண்டும்” என்று பிடிவாதம் பிடிப்பது அவசியமில்லை.

தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்வது தோல்வியல்ல. தன்னுடைய இலக்கை மறுபரிசீலனை செய்வதும் தவறல்ல.

தேவையானபோது புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் பலவீனமல்ல.

ஆனால், ஒவ்வொரு சிரமம் வந்தவுடனும் இலக்கைக் கைவிடுவது வேறு.

உண்மையில் அந்தப் பாதை நமக்குப் பொருந்தவில்லை என்பதை உணர்ந்து மாற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது வேறு.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அறிய நிதானமான சிந்தனை தேவைப்படுகிறது.

அதற்காகவே சில நேரங்களில் நம்முடைய பயணத்தை நிறுத்தி, நாம் எங்கே இருக்கிறோம், எங்கே செல்ல விரும்புகிறோம், இப்போது செல்லும் வழி நம்மை அந்த இலக்கை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறதா என்று கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

வேகமாகச் செல்வதைவிடச் சரியான திசையில் செல்வதே முக்கியம்.

நம்முடைய உண்மையான வேகத்தைக் கண்டறிவோம்!

நம்முடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்கள் பாராட்டும் வேகத்தில் அமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. நம்முடைய மனம் ஏற்றுக்கொள்ளும் வேகத்தில், நம்முடைய பொறுப்புகளுக்கு மதிப்பளிக்கும் வேகத்தில், நம்முடைய உண்மையான தேவைகளுக்குப் பொருந்தும் வேகத்தில் வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இதற்காக எந்த இலட்சியமும் இல்லாமல் வாழ வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.
    
முன்னேற்றத்தைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லவில்லை.

நாம் கனவுகளைகடைவதற்காக உழைக்க வேண்டும்.

தோல்வி வந்தால் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
    
வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போது அவற்றைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால், இவற்றையெல்லாம் செய்யும்போது நம்முடைய மன அமைதியையும் உடல் நலத்தையும் உறவுகளையும் இழந்துவிடக்கூடாது.

சிலர் அதிக வருமானம் பெறுவதற்காகக் குடும்பத்துடன் செலவிட வேண்டிய நேரத்தை இழக்கிறார்கள்.

சிலர் சமூகத்தில் உயர்ந்த இடத்தைப் பெறுவதற்காகத் தங்களுக்குப் பிடித்த செயல்களை முற்றிலும் கைவிடுகிறார்கள்.
    
இன்னும் சிலர் மற்றவர்களின் பாராட்டைப் பெறுவதற்காகத் தங்களுடைய உண்மையான விருப்பங்களைக்கூட மறைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

ஒரு நாள் அவர்கள் விரும்பிய வெற்றியை அடைந்தாலும், அந்தப் பயணத்தில் இழந்தவற்றை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, “நான் எதற்காக இவ்வளவு அவசரப்பட்டேன்?” என்ற கேள்வி எழலாம்.

வெற்றியை அடைவது முக்கியம். ஆனால், அந்த வெற்றியை அடையும் வழியில் நம்முடைய மனிதத் தன்மையையும் மனநிம்மதியையும் பாதுகாத்துக்கொள்வதும் முக்கியம்.

மற்றவர்களை மகிழ்விப்பதற்காக வாழ்வதைவிட, நமக்கு உண்மையில் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை உருவாக்குவது மேலானது.

அதற்காகவே ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வாழ்க்கையைத் தாங்களே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமக்கான வேகம் என்பது எப்போதும் மெதுவாகச் செல்வது என்று பொருளல்ல.

சில நேரங்களில் வேகமாகச் செயல்பட வேண்டியிருக்கும்.

சில நேரங்களில் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும்.

சில நேரங்களில் ஓய்வெடுக்க வேண்டியிருக்கும். இன்னும் சில நேரங்களில் அனைத்தையும் மறுபரிசீலனை செய்து புதிய முடிவை எடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

எப்போது வேகமாகச் செல்ல வேண்டும், எப்போது நிற்க வேண்டும், எப்போது பாதையை மாற்ற வேண்டும் என்பதை உணர்ந்துகொள்வதே வாழ்க்கைப் பக்குவம்.

இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான சவால்களில் ஒன்று சமூக ஊடகங்களால் ஏற்படும் ஒப்பீடு.

ஒருவர் வெளிநாட்டில் சுற்றுலா செல்கிறார்.

இன்னொருவர் புதிய வீடு வாங்குகிறார்.

ஒருவர் பதவி உயர்வு பெறுகிறார். இன்னொருவர் தனது திருமண வாழ்க்கையின் அழகான தருணங்களைப் பகிர்கிறார்.

இவற்றைப் பார்க்கும்போது அவர்களுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது என்று நாம் நினைத்துவிடுகிறோம்.

ஆனால், சமூக ஊடகங்களில் தெரிவது பெரும்பாலும் வாழ்க்கையின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில தருணங்கள்தான்.

அவர்களுடைய கவலைகள், தோல்விகள், குடும்பப் பிரச்சினைகள், தனிப்பட்ட போராட்டங்கள் அனைத்தும் அங்கே தெரிவதில்லை.

அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் அழகான சில நிமிடங்களுடன் நம்முடைய வாழ்க்கையின் முழுமையான அனுபவத்தை ஒப்பிடுவது நியாயமா?

ஒருவரின் வெற்றி நமக்கு ஊக்கமளிக்கலாம்.

அவரிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஆனால், அதே வெற்றி நமக்குக் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தோல்வியாகக் கருதக்கூடாது.

மற்றவர்களின் முன்னேற்றத்தைப் பார்த்து நாமும் வளர வேண்டும் என்ற ஆர்வம் ஏற்படுவது நல்லது.
        
ஆனால், அவர்களைப் பார்த்து நம்மை வெறுக்கத் தொடங்கினால் அந்த ஒப்பீடு நமக்குத் தீங்கு விளைவிக்கிறது.

எனவே, சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தும்போது ஒரு கேள்வியை நமக்குள் கேட்டுக்கொள்வோம்.

“இந்தப் பதிவைப் பார்த்த பிறகு எனக்குள் நம்பிக்கை வளர்கிறதா? அல்லது என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மை வளர்கிறதா?”

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் நம்முடைய பயன்பாட்டைச் சீரமைக்க உதவும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையின் முன்னேற்றத்தை அளவிடுவதற்கு மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பயன்படுத்த வேண்டியதில்லை.
    
நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று சிறிது தெளிவாகச் சிந்திக்கிறோமா?

நம்முடைய தவறுகளிலிருந்து ஏதாவது கற்றுக்கொண்டோமா?
    
உறவுகளை இன்னும் அன்புடன் அணுகுகிறோமா?

நம்முடைய பொறுப்புகளை இன்னும் நேர்மையாக நிறைவேற்றுகிறோமா?

இத்தகைய கேள்விகள்தான் நம்முடைய உண்மையான வளர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகின்றன.

வாழ்க்கையில் நின்றுவிட்டதாகத் தோன்றும் காலங்களுக்கும் அர்த்தம் உண்டு!

சில காலங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாததுபோல் தோன்றலாம்.

நாம் முயற்சி செய்கிறோம்.

ஆனால் எதிர்பார்த்த பலன் கிடைப்பதில்லை.
  
திட்டமிடுகிறோம்.

ஆனால் சூழ்நிலைகள் ஒத்துழைப்பதில்லை.

மற்றவர்கள் முன்னேறிச் செல்வதைப் பார்க்கிறோம்.

ந்ச்ம்முடைய வாழ்க்கை மட்டும் ஒரே இடத்தில் நிற்பதுபோல் உணர்கிறோம்.

அந்த நேரங்களில் நம்முடைய முயற்சிகளின் மதிப்பை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் இருக்கும் காலத்தைப் பாருங்கள்.
    
வெளியிலிருந்து பார்ப்பவருக்கு அங்கே எந்த வளர்ச்சியும் தெரிவதில்லை.

ஆனால், மண்ணுக்குள் அதன் வேர்கள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கலாம்.

சரியான சூழல் கிடைக்கும்போது அந்த விதை முளைத்துத் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது.

மனித வாழ்க்கையிலும் சில காலங்கள் இப்படித்தான் இருக்கின்றன.

நாம் அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்.

நம்முடைய பலவீனங்களைப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். மனவலிமையை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
    
எதிர்காலத்தில் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளுக்கான தெளிவைப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் உடனடியாகப் பிறருக்குத் தெரியாது.

சில நேரங்களில் நமக்கே தெரியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், இந்த இடைவெளிகள் அனைத்தும் வீணானவை என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது.

அதே நேரத்தில், எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாத நிலையை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொண்டு முயற்சியைக் கைவிடுவதும் சரியல்ல.

நம்முடைய நிலையை நேர்மையாக ஆராய்ந்து, செய்யக்கூடிய சிறிய மாற்றங்களைத் தொடங்க வேண்டும்.

இன்று ஒரு பக்கம் படித்தல், நாளை ஒரு புதிய திறனைக் கற்றுக்கொள்ளுதல், தேவைப்பட்டால் ஒருவரிடம் ஆலோசனை கேட்டல், ஒரு சிறிய இலக்கை அடைதல் என முன்னேறலாம்.

முன்னேற்றம் என்பது எப்போதும் பெரிய சாதனைகளில் மட்டுமே வெளிப்படுவதில்லை.

சில நேரங்களில் நம்முடைய வாழ்க்கையைச் சீரமைக்கும் சிறிய செயல்களில்தான் அது தொடங்குகிறது.

மற்றவர்களுக்குத் தெரியாத வளர்ச்சியும் வளர்ச்சிதான்.
  
முக்கியமானது, நம்முடைய வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் முயற்சியைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வது.

நம்முடைய வாழ்க்கைப் பாதைக்கு நாமே பொறுப்பேற்போம்!

இந்தக் கருத்துகளை எல்லாம் சிந்தித்த பிறகு, நாம் ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு வரவேண்டும்.

மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடாமல் வாழ்வது என்றால், நம்முடைய பொறுப்புகளைத் தவிர்ப்பது அல்ல.
    
நமக்கான நேரத்தை எடுத்துக்கொள்வது என்றால், காலத்தை வீணடிப்பது அல்ல. ஓய்வெடுப்பது என்றால், இலக்குகளைக் கைவிடுவது அல்ல.

மாறாக, நம்முடைய வாழ்க்கையை விழிப்புணர்வுடன் நடத்துவதுதான் இதன் அடிப்படை நோக்கம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் உண்மையில் எதை அடைய விரும்புகிறோம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

அந்த இலக்கை நோக்கி நம்மால் இயன்ற முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

எதிர்பாராத தடைகள் வந்தால் அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

நம்முடைய மனம் களைத்திருக்கும்போது ஓய்வெடுக்க வேண்டும்.

நம்முடைய முடிவுகள் தவறாக இருக்கலாம் என்று தோன்றும்போது அவற்றை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்.
     
நமக்குத் தெரியாதவற்றைக் கற்றுக்கொள்ளத் தயங்கக்கூடாது.
    
தேவையான நேரத்தில் பிறருடைய உதவியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இவை அனைத்தும் நம்முடைய வாழ்க்கையை இன்னும் தெளிவான பாதையில் கொண்டுசெல்லும்.

மற்றவர்கள் நம்மைக் கடந்து வேகமாகச் செல்வதைப் பார்த்து அஞ்ச வேண்டியதில்லை.

அவர்கள் அவர்களுடைய பாதையில் பயணிக்கிறார்கள்.

நாம் நம்முடைய பாதையில் பயணிக்கிறோம்.

அவர்களுடைய வெற்றி அவர்களுடைய அனுபவத்தின் ஒரு பகுதி. நம்முடைய அனுபவம் நமக்கானது.

அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

அவர்களைப் பாராட்டலாம்.
    
அவர்களுடைய வளர்ச்சியால் ஊக்கம் பெறலாம்.

ஆனால், நம்முடைய வாழ்க்கையின் மதிப்பை அவர்களுடைய சாதனைகளால் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் அடைந்த முன்னேற்றத்தை உணர்ந்துகொள்வோம்.

இன்னும் செல்ல வேண்டிய தூரத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்.
    
அவசரப்படாமல், அதேவேளை முயற்சியைக் கைவிடாமல் பயணிப்போம்.

வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நாம் எவ்வளவு வேகமாக ஓடினோம் என்பது மட்டுமே முக்கியமாக இருக்காது.

அந்தப் பயணத்தில் எத்தனை அனுபவங்களைப் பெற்றோம், எத்தனை தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்டோம், எத்தனை உறவுகளைப் பாதுகாத்தோம், எத்தனை துயரங்களைக் கடந்து வந்தோம், நம்முடைய மனத்திற்கும் மற்றவர்களுக்கும் எவ்வளவு நன்மை செய்தோம் என்பவையும் முக்கியமாக இருக்கும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்களின் கடிகாரத்தைக் கொண்டு அளக்க வேண்டாம்.

ஒருவருக்கு வசந்தம் முன்கூட்டியே வரலாம்.

இன்னொருவருக்கு அது சற்றுத் தாமதமாக வரலாம். அதனால் வசந்தத்தின் அழகு குறைந்துவிடுவதில்லை.

நமக்கான காலத்தில் மலர்வதற்கான வாய்ப்பை நமக்கு நாமே மறுத்துவிட வேண்டாம்.

சில நேரங்களில் வேகமாக முன்னேறுவோம். சில நேரங்களில் நிதானமாக நடப்போம். சில நேரங்களில் ஓய்வெடுப்போம். தேவைப்பட்டால் பாதையை மாற்றிக்கொள்வோம்.

ஆனால், நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய நம்பிக்கையை மட்டும் இழந்துவிட வேண்டாம்.

ஏனெனில், நம்முடைய பயணத்தின் மதிப்பு மற்றவர்கள் நம்மை எவ்வளவு விரைவாகக் கடந்து செல்கிறார்கள் என்பதில் இல்லை.
    
நாம் நமக்கான பாதையில் எவ்வளவு விழிப்புணர்வுடனும் நேர்மையுடனும் அன்புடனும் வாழ்கிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

வாழ்க்கை ஒரு பந்தயமல்ல.
   
ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பாதை இருக்கிறது. குணமடைவதற்கும் வளர்வதற்கும் தெளிவைப் பெறுவதற்கும் அவரவர் நேரம் தேவைப்படுகிறது.

மற்றவர்களின் வேகத்தைக் கண்டு உங்கள் பயணத்தை வெறுக்காதீர்கள்.

உங்களுக்குத் தேவையான ஓய்வை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் பாதையைத் திருத்திக்கொள்ளுங்கள்.
    
உங்களுடைய உண்மையான இலக்கை நோக்கித் தொடர்ந்து முன்னேறுங்கள்.

நாம் மெதுவாகச் செல்வதால் பின்தங்கிவிடுவதில்லை.
   
நம்முடைய வாழ்க்கைக்குப் பொருந்தாத வேகத்தில் ஓடி, நம்மையே இழந்துவிடும்போதுதான் நம்முடைய பயணத்தின் உண்மையான நோக்கத்தை மறந்துவிடுகிறோம்.

உங்களுடைய வாழ்க்கையை உங்களுடைய வேகத்தில் வாழுங்கள்.

ஆனால், உங்கள் கனவுகளையும் முயற்சிகளையும் கைவிடாதீர்கள்.
   
நிதானமும் முயற்சியும் இணையும் இடத்தில்தான் தெளிவான முன்னேற்றம் பிறக்கிறது.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்