நம் வாழ்வின் சவால்களுக்குப் பின்னால் ஓர் ஆன்மீகப் பொருள் இருக்கிறதா?
நம் வாழ்வின் சவால்களுக்குப் பின்னால் ஓர் ஆன்மீகப் பொருள் இருக்கிறதா?
அன்பான வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் ஒரு பொருள் இருக்கிறதா?
நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் நிகழ்வுகள் மட்டுமல்லாமல், மனதை வலிக்கச் செய்யும் துன்பங்களும், எதிர்பாராத தோல்விகளும், நம்மை நிலைகுலையச் செய்யும் சோதனைகளும் ஏதோ ஒரு வகையில் நம்மை வளர்ப்பதற்காகவே வருகின்றனவா?
இவை போன்ற கேள்விகளை நம் வாழ்வின் ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் நாம் நிச்சயமாகச் சந்தித்திருப்போம்.
வாழ்க்கை நமக்குச் சாதகமாக இருக்கும்போது, எல்லாமே நன்றாக நடக்கிறது என்று நினைக்கிறோம்.
நம் விருப்பங்கள் நிறைவேறும்போது நம்பிக்கையுடன் முன்னேறுகிறோம்.
ஆனால், நாம் எதிர்பார்த்தது நடக்காமல் போகும்போது, நம்முடைய திட்டங்கள் தடைப்படும்போது, அன்பானவர்களை இழக்கும்போது அல்லது நம்மால் மாற்ற முடியாத சூழ்நிலைகளில் சிக்கிக்கொள்ளும்போது, “ஏன் எனக்கு மட்டும் இத்தனை சோதனைகள்?” என்ற கேள்வி மனதிற்குள் எழுகிறது.
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடுவதுதான் சில நேரங்களில் நம்முடைய ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடக்கமாகவும் அமைகிறது.
நான் ஓர் அறிஞனாக இருந்து உங்களுக்கு அறிவுரை கூறும் நோக்கத்தில் இதை எழுதவில்லை.
வாழ்வின் பல்வேறு அனுபவங்களைக் கடந்து வந்த ஒருவனாகவும், இன்னும் வாழ்க்கையிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டிருப்பவனாகவும், என்னுள் எழுந்த சிந்தனைகளை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளவே விரும்புகிறேன்.
நம் ஆன்மா இந்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்ததா?
ஆன்மீகச் சிந்தனைகளில் ஓர் ஆழமான கருத்து உண்டு.
நம் ஆன்மா இந்த உடலையும், இந்த வாழ்க்கையையும், இதில் நாம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களையும் ஏதோ ஒரு நோக்கத்துடன் தேர்ந்தெடுத்திருக்கலாம் என்பதே அந்தக் கருத்து.
இது அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை அல்ல.
மாறாக, வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஓர் ஆன்மீகப் பார்வை.
இந்தப் பார்வையின் உள்ளே பொதிந்திருக்கும் செய்தியை நாம் சற்றுச் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.
நாம் பிறக்கும் குடும்பம், வாழும் சூழல், சந்திக்கும் மனிதர்கள், எதிர்கொள்ளும் இன்பதுன்பங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் நம்முடைய விருப்பப்படி தீர்மானிக்க முடிவதில்லை.
சிலர் வசதியான சூழலில் பிறக்கிறார்கள்.
சிலர் சிறுவயதிலிருந்தே பல சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறார்கள்.
சிலருக்கு வாழ்க்கை எளிதாகக் கதவுகளைத் திறக்கிறது.
வேறு சிலரோ ஒவ்வொரு கதவையும் திறப்பதற்குப் பெரும் போராட்டத்தைச் சந்திக்கிறார்கள்.
இப்படியான வேறுபாடுகள் ஏன் ஏற்படுகின்றன என்பதற்கு எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரே பதில் நம்மிடம் இல்லை.
ஆனால், நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கையை எவ்வாறு பயன்படுத்திக்கொள்கிறோம் என்பதில் நமக்குப் பங்கு இருக்கிறது.
ஒரு விதையை எடுத்துக்கொள்வோம்.
அது மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படும்போது, அதைச் சுற்றிலும் இருள்தான் இருக்கிறது.
மேலிருந்து பார்க்கும்போது அந்த விதை மறைந்துவிட்டதாகவே தோன்றும்.
ஆனால், அந்த இருளுக்குள் ஒரு புதிய உயிர் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது.
விதை தன்னுடைய பழைய வடிவத்தை இழந்தால்தான் முளையாக வெளிவர முடியும்.
மனித வாழ்க்கையிலும் சில அனுபவங்கள் இப்படித்தான் அமைகின்றன.
நம்முடைய பழைய எண்ணங்கள், தவறான நம்பிக்கைகள், அளவுக்கு மீறிய எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றைச் சோதனைகள் அசைத்துப் பார்க்கின்றன.
நாம் எதன் மீது உண்மையாக நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறோம் என்பதை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஒரு தோல்வி நம்முடைய திறமையை வளர்க்கலாம்.
ஒரு பிரிவு அன்பின் உண்மையான மதிப்பைப் புரியவைக்கலாம்.
ஒரு ஏமாற்றம் மனிதர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் நிதானத்தைக் கற்றுத்தரலாம்.
ஒரு நீண்ட காத்திருப்பு பொறுமையின் அர்த்தத்தை உணர்த்தலாம்.
இதற்காகத் துன்பத்தைத் தேடிச் செல்ல வேண்டியதில்லை.
துன்பம் வந்தால் அதனை நல்லதாகவே கருத வேண்டும் என்றும் சொல்ல முடியாது.
சில துன்பங்கள் நம்மை உடைக்கின்றன.
சில இழப்புகள் நீண்ட காலம் நம்மை வாட்டுகின்றன.
அவற்றுக்கு உடனடியாகப் பொருள் கண்டுபிடிக்கவும் முடியாது.
ஆனால், அவற்றைக் கடந்து செல்லும்போது, ஒருநாள் அந்த அனுபவத்திலிருந்து நாம் என்ன கற்றுக்கொண்டோம் என்று அமைதியாகச் சிந்திக்க முடியும்.
நம்மைத் துன்புறுத்திய நிகழ்வு நம்முடைய வாழ்க்கையின் முடிவாக இல்லாமல், நம்மைப் பற்றி நாம் அறிந்துகொள்ளும் புதிய தொடக்கமாகவும் மாறலாம்.
சவால்கள் நம் நம்பிக்கையை ஆழப்படுத்துகின்றனவா?
நம்பிக்கை என்றால் என்ன?
எல்லாம் நம் விருப்பப்படி நடக்கும் என்று நினைப்பது மட்டுமா?
நாம் திட்டமிட்ட அனைத்தும் வெற்றிபெறும் என்று எதிர்பார்ப்பதா?
அல்லது எதிர்காலம் எப்படி அமையும் என்பது தெரியாத நிலையிலும், நம்மால் இயன்றதைச் செய்து நிதானமாக முன்னேறுவதா?
உண்மையான நம்பிக்கை என்பது எல்லாம் சரியாகவே நடக்கும் என்ற உறுதிமொழி அல்ல.
எது நடந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையை வளர்த்துக்கொள்வதும்கூட நம்பிக்கைதான்.
நாம் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது இறைவனை நினைப்பது எளிது.
நம் விருப்பங்கள் நிறைவேறும்போது நன்றியுணர்வுடன் பிரார்த்தனை செய்வதும் எளிது.
ஆனால், நாம் வேண்டிக்கொண்டது கிடைக்காதபோது, நமக்குப் பிரியமான ஒருவர் நம்மை விட்டுப் பிரியும்போது, எதிர்காலம் இருண்டதாகத் தோன்றும்போது, அந்த நம்பிக்கையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதுதான் உண்மையான சோதனையாக அமைகிறது.
சில நேரங்களில் நம்முடைய கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைப்பதில்லை.
நாம் வேண்டிய உதவி உடனடியாக வருவதில்லை.
நாம் விரும்பிய கதவு திறப்பதில்லை.
அப்போது நம்முடைய மனம் சோர்ந்துபோகிறது.
ஆனால், ஒரு கதவு மூடப்பட்டுவிட்டதால் நம் வாழ்க்கையின் எல்லாப் பாதைகளும் முடிந்துவிட்டன என்று அர்த்தமில்லை.
நாம் விரும்பிய வேலை கிடைக்காமல் போகலாம்.
அதனால் நம் திறமைகள் அனைத்தும் பயனற்றவை என்று முடிவுசெய்ய முடியாது.
ஒரு உறவு முறிந்துபோகலாம்.
அதனால் அன்பு என்ற உணர்வே பொய்யாகிவிடாது.
ஒரு முயற்சி தோல்வியடையலாம்.
அதனால் முயற்சி செய்வதற்கான நம் ஆற்றல் அழிந்துவிடாது.
சில கதவுகள் திறக்கப்படாதபோது, வேறு வழியைத் தேட வேண்டியிருக்கும்.
சில நேரங்களில் நம்முடைய முயற்சியை மாற்ற வேண்டும்.
சில நேரங்களில் உதவி கேட்க வேண்டும்.
வேறு சில நேரங்களில் சிறிது ஓய்வெடுத்து, மீண்டும் எழுந்து நடக்க வேண்டும்.
இவை அனைத்துமே நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடுகள்தான்.
ஆன்மீக நம்பிக்கை என்பது கைகளை மடித்துக்கொண்டு எல்லாவற்றையும் இறைவனிடம் விட்டுவிடுவது மட்டுமல்ல.
நம்மால் செய்யக்கூடியதைச் செய்வதும், நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளக் கற்றுக்கொள்வதும், இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதும்தான்.
நம் மனம் கலங்கும் நேரங்களில், “இந்தச் சூழ்நிலையிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்? அடுத்ததாக என்ன செய்ய முடியும்?” என்று நம்மையே கேட்டுக்கொண்டால், சவால்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் புதிய வாய்ப்புகளைச் சிறிது சிறிதாகக் காணத் தொடங்கலாம்.
நம்மால் பார்க்க முடியாத எதிர்காலத்தை நம்புவது என்பது கண்களை மூடிக்கொண்டு நடப்பதல்ல.
இன்றைய இருளை மட்டுமே பார்த்து, நாளைய வெளிச்சம் ஒருபோதும் வராது என்று முடிவெடுக்காமல் இருப்பதுதான்.
நாம் தனியாகப் பயணிக்கிறோமா?
வாழ்க்கையின் சில தருணங்களில் நம்மைச் சுற்றிலும் பலர் இருந்தாலும் நாம் தனிமையாக உணர்கிறோம்.
நம் மனதில் இருக்கும் வேதனையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள யாராலும் முடியவில்லை என்று தோன்றலாம். வெளியில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாலும் உள்ளுக்குள் சொல்ல முடியாத கவலைகளைச் சுமந்துகொண்டிருக்கலாம்.
அத்தகைய நேரங்களில், நம்மோடு யாராவது இருக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் இயல்பாக எழுகிறது.
ஆன்மீக மரபுகள் நமக்குச் சொல்லும் ஓர் அழகான கருத்து என்னவென்றால், நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் தனியாக இல்லை என்பதாகும்.
சிலர் இதனை இறைவனின் அருளாகப் பார்க்கிறார்கள்.
சிலர் தெய்வீக வழிகாட்டிகளின் துணையாக நம்புகிறார்கள்.
இன்னும் சிலர் தங்கள் முன்னோர்களின் ஆசீர்வாதமாகவும், தங்களைவிட உயர்ந்த ஓர் அன்புச் சக்தியின் பாதுகாப்பாகவும் உணர்கிறார்கள்.
நம் நம்பிக்கைகள் வெவ்வேறாக இருக்கலாம்.
ஆனால், இந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில் இருக்கும் ஆறுதல் ஒன்றுதான்.
நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு சுமையையும் தனியாகச் சுமக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
நம் முன்னோர்களை நினைத்துப் பாருங்கள். இன்று நாம் வாழும் வாழ்க்கைக்குப் பின்னால் எத்தனையோ தலைமுறைகளின் உழைப்பு இருக்கிறது.
அவர்கள் சந்தித்த துன்பங்கள், செய்த தியாகங்கள், கற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கைப் பாடங்கள் ஆகியவற்றின் சில பகுதிகள் நம் குடும்பத்தின் வழியாகவும் பண்பாட்டின் வழியாகவும் நம்மை வந்தடைந்திருக்கின்றன.
நாம் அவர்களை நேரில் பார்த்திருக்காமல் இருக்கலாம்.
அவர்களின் குரலைக் கேட்டிருக்காமல் இருக்கலாம்.
ஆனாலும், அவர்கள் வாழ்ந்த விதம், நமக்காக விட்டுச்சென்ற நற்பண்புகள், அவர்கள் சொல்லிக்கொடுத்த நம்பிக்கைகள் ஆகியவை நம்முடைய வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து வாழலாம்.
ஒரு கடினமான நேரத்தில், நம் தாய் சொன்ன ஒரு வார்த்தை நினைவுக்கு வரலாம்.
தந்தை கற்றுக்கொடுத்த ஒரு பண்பு நம்மைத் தவறான முடிவிலிருந்து காப்பாற்றலாம்.
நம்மோடு வாழ்ந்த ஒருவர் காட்டிய அன்பு, நாம் இன்னொருவருக்கு அன்பு காட்டுவதற்குக் காரணமாக அமையலாம்.
இவை எல்லாம் கடந்த காலத்திலிருந்து நிகழ்காலத்திற்கு வரும் வழிகாட்டுதல்களாக இருக்கலாம்.
ஆன்மீக நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தேவதைகள், தெய்வீக வழிகாட்டிகள் நம்மோடு இருப்பதாக நம்புபவர்களும் உண்டு.
அந்த நம்பிக்கை அவர்களுக்குத் துணிவையும் மனஅமைதியையும் தரலாம்.
இதனை ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உள்ளுணர்வுக்கும் நம்பிக்கைக்கும் ஏற்ப அணுகலாம்.
அதே நேரத்தில், நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களின் உதவியையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.
நம்முடைய துயரத்தைப் பொறுமையாகக் கேட்கும் நண்பர், சரியான நேரத்தில் ஒரு நல்ல வார்த்தை சொல்லும் உறவினர்,
நம் திறமையை நம்பி வாய்ப்பளிக்கும் ஒருவர், தேவையான நேரத்தில் வழிகாட்டும் ஆசிரியர் ஆகியோர் நம் வாழ்க்கையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
சில நேரங்களில் நாம் வேண்டிக்கொண்ட உதவி, ஒரு மனிதரின் வடிவில் நம்மை வந்தடைகிறது.
அதனால், நமக்கு உதவுபவர்களை மதிப்போம்.
நமக்குத் தேவைப்படும்போது உதவி கேட்கத் தயங்க வேண்டாம்.
நாமும் இயன்ற இடங்களில் மற்றவர்களுக்கு உதவுவோம்.
ஏனெனில், நம்மைத் தாங்கும் அன்பை உணர்வதற்கான மிக அழகான வழிகளில் ஒன்று, அந்த அன்பை மற்றவர்களுக்கும் வழங்குவதாகும்.
வாழ்க்கை அனுப்பும் அறிகுறிகளை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?
சில சமயங்களில் வாழ்க்கையில் வியப்பூட்டும் நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன.
நீண்ட நாட்களாக நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒருவரை எதிர்பாராத இடத்தில் சந்திக்கிறோம்.
நமக்கு ஒரு கேள்வி எழுந்திருக்கும் நேரத்தில், அதற்குத் தொடர்புடைய ஒரு கருத்து எங்கிருந்தோ நம் கவனத்திற்கு வருகிறது.
பல நாட்களாக மனதில் இருந்த ஒரு குழப்பத்திற்கான தெளிவு, ஒருவருடனான உரையாடலில் கிடைக்கிறது.
இப்படியான நிகழ்வுகளைச் சிலர் தற்செயலான ஒற்றுமைகள் என்று பார்க்கிறார்கள்.
வேறு சிலர் அவற்றை ஆன்மீக அறிகுறிகளாக உணர்கிறார்கள்.
ஆங்கிலத்தில் இவற்றை synchronicities என்று குறிப்பிடுவார்கள்.
ஒரு நிகழ்வு நமக்கு ஆழமான பொருளைக் கொடுக்கலாம்.
நம் மனதில் ஒரு புதிய சிந்தனையைத் தூண்டலாம்.
நம் வாழ்க்கைப் பாதையை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கலாம்.
ஆனால், நாம் காணும் ஒவ்வொரு தற்செயல் நிகழ்வும் கட்டாயமாகத் தெய்வீகச் செய்திதான் என்று முடிவுசெய்ய வேண்டியதில்லை.
நம் மனம் சில நேரங்களில் தொடர்பில்லாத நிகழ்வுகளுக்குக்கூட தொடர்பை உருவாக்கலாம்.
எனவே, ஆன்மீக உணர்வுடன் இருப்பதோடு விவேகத்தையும் வளர்த்துக்கொள்வது அவசியம்.
உதாரணமாக, நீண்ட காலமாக ஒரு புதிய தொழிலைத் தொடங்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள் என வைத்துக்கொள்வோம்.
ஒருநாள் அதற்குச் சாதகமான ஒரு செய்தியைப் படிக்கிறீர்கள். மறுநாள் ஒரு நண்பர் அதே துறையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.
இன்னொரு நாளில் அந்தத் தொழிலில் வெற்றிபெற்ற ஒருவரைச் சந்திக்கிறீர்கள்.
இவை உங்களுக்குள் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தலாம்.
புதிய வாய்ப்புகளை ஆராயத் தூண்டலாம்.
ஆனால், அந்த அறிகுறிகளை மட்டுமே நம்பித் திட்டமிடாமல், தேவையான அறிவைப் பெறுவதும், செலவுகளைக் கணக்கிடுவதும், ஆபத்துகளைப் புரிந்துகொள்வதும் முக்கியம்.
ஆன்மீகம் நம் சிந்தனையை விரிவுபடுத்த வேண்டும்; நம்முடைய சிந்திக்கும் திறனைப் பறித்துவிடக் கூடாது.
அதேபோல், கனவுகளையும் நாம் அணுகலாம். சில கனவுகள் நம் ஆழ்மனதில் இருக்கும் ஆசைகள், பயங்கள், நினைவுகள் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாக இருக்கலாம். ஒரு கனவு நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கலாம். மறந்துபோன ஓர் உணர்வை நினைவூட்டலாம்.
அதனை உடனடியாக எதிர்காலத்தை அறிவிக்கும் செய்தியாகக் கருதாமல், “இந்தக் கனவு என்னுள் எத்தகைய உணர்வை எழுப்புகிறது? என் மனம் எதைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறது?” என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ளலாம்.
உள்ளுணர்வுக்கும் இதே அணுகுமுறை பொருந்தும்.
சில நேரங்களில் ஒரு முடிவைப் பற்றிய தெளிவற்ற உணர்வு நமக்குள் எழலாம்.
அதை உடனடியாகப் புறக்கணிக்கவும் வேண்டாம் அதையே தவறாத வழிகாட்டுதலாகவும் கருத வேண்டாம்.
நம் அனுபவம், உண்மையான தகவல்கள், நிதானமான சிந்தனை ஆகியவற்றோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம்.
நமக்கு வரும் ஒவ்வோர் அனுபவத்திலிருந்தும் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதே முக்கியம்.
வாழ்க்கையின் அறிகுறிகளைத் தேடிக்கொண்டே இருப்பதைவிட, நம் வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே இருக்கும் உண்மைகளை விழிப்புணர்வுடன் கவனிப்பது அதிகப் பயனைத் தரும்.
பிரார்த்தனையும் அமைதியும் நமக்குத் தரும் வலிமை
நாம் வழிதவறிவிட்டதாக உணரும்போது வழிகாட்டுதலைக் கேட்கலாம்.
மனம் சோர்ந்திருக்கும்போது ஆறுதலை வேண்டலாம்.
நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ளும்போது, அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் பொறுமையை வேண்டலாம்.
இதற்குப் பெரிய சடங்குகளோ, கடினமான வழிபாட்டு முறைகளோ அவசியமில்லை.
அமைதியான ஓர் இடத்தில் சில நிமிடங்கள் அமர்ந்து, நம் மூச்சைக் கவனிக்கலாம்.
மனதில் எழும் எண்ணங்களை உடனே தீர்ப்பளிக்காமல் கவனிக்கலாம்.
நமக்குள் இருக்கும் அச்சத்தையும் கவலையையும் ஒப்புக்கொள்ளலாம்.
“இப்போது என்னால் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
இருந்தாலும், என்னால் இயன்றதைச் செய்வேன்.
எனக்குத் தேவையான தெளிவும் மனவலிமையும் கிடைக்கட்டும்” என்று உள்ளத்தில் வேண்டிக்கொள்ளலாம்.
இத்தகைய பிரார்த்தனை நமக்குள் ஓர் அமைதியை உருவாக்கலாம். உடனடியாகப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாவிட்டாலும், அதை எதிர்கொள்ளும் விதம் மாறக்கூடும்.
நாம் எப்போதும் பதில்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், சில நேரங்களில் பதில்களைத் தேடும் முயற்சியைச் சிறிது நேரம் நிறுத்திவிட்டு அமைதியாக இருப்பதும் அவசியம்.
மனம் பதற்றத்தில் இருக்கும்போது ஒரு சிறிய பிரச்சினைகூட மலையைப் போலத் தோன்றலாம். மனம் அமைதியடையும்போது அதே பிரச்சினையைப் புதிய கோணத்தில் பார்க்க முடியும்.
அமைதி என்பது செயலற்ற நிலை அல்ல. அடுத்த அடியைச் சரியாக எடுத்து வைப்பதற்கான உள்தயாரிப்பு.
ஆன்மீகப் பயிற்சியின் நோக்கங்களில் ஒன்று, வெளியில் என்ன நடக்கிறது என்பதை மட்டும் கவனிப்பதிலிருந்து, நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதையும் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்வதாகும்.
பயம் எழும்போது பயத்தை அறிதல் கோபம் எழும்போது கோபத்தை அறிதல் கவலை எழும்போது கவலையை அறிதல்.
அவற்றோடு உடனடியாகப் போராடாமல், அவை நம் மனதில் தோன்றும் அனுபவங்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல்.
இப்படியான விழிப்புணர்வு வளரும்போது, ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் நம்மை ஆட்டிப்படைக்க வேண்டிய அவசியம் குறையலாம்.
நிதானமாகச் சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் ஆற்றல் அதிகரிக்கலாம்.
அதே நேரத்தில், துன்பம் நீண்ட காலமாக நம்மை வாட்டினால், நம்பிக்கைக்குரியவர்களிடம் பேசுவதும், தேவையானால் தகுந்த நிபுணரின் உதவியைப் பெறுவதும் முக்கியம். உதவி கேட்பது நம்பிக்கையின்மையின் அடையாளமல்ல.
நம்மை நாம் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் அறிவின் அடையாளம்.
நாம் தாங்கப்படுகிறோம் என்பதை உணர்வது எப்படி?
நம் மனதால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மேலான ஓர் அன்புச் சக்தியால் நாம் தாங்கப்படுகிறோம் என்ற எண்ணம், பலருக்கு ஆழமான ஆறுதலைத் தருகிறது.
அந்த அன்புச் சக்தியை ஒருவர் இறைவன் என்று அழைக்கலாம். இன்னொருவர் பிரபஞ்சத்தின் பேராற்றல் என்று உணரலாம். வேறொருவர் மனிதர்களுக்கிடையே பரவும் கருணையிலும் அன்பிலும் அதைக் காணலாம்.
அந்தப் பெயர்களில் வேறுபாடு இருந்தாலும், நம்மைவிடப் பெரிய ஒன்றின் முன்னிலையில் பணிவுடன் இருப்பது நம்முடைய அகந்தையைக் குறைக்கவும், வாழ்க்கையை விரிந்த பார்வையில் பார்க்கவும் உதவலாம்.
நாம் விரும்பிய அனைத்தையும் பெற முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது பணிவு வளர்கிறது.
நமக்குக் கிடைத்தவற்றை உணரும்போது நன்றியுணர்வு வளர்கிறது.
பிறர் அனுபவிக்கும் துன்பத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது கருணை வளர்கிறது.
இவைதான் ஆன்மீகத்தின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தேவையான வெளிப்பாடுகள் என்று நான் கருதுகிறேன்.
நாம் இறைவனை நம்புகிறோம் என்றால், அந்த நம்பிக்கை நம் நடத்தையில் வெளிப்பட வேண்டாமா?
நம் பிரார்த்தனைகள் நம்மை இன்னும் அன்பானவர்களாக மாற்ற வேண்டாமா?
நம் தியானம் நம்மை இன்னும் பொறுமையுள்ளவர்களாக மாற்ற வேண்டாமா?
வழிபாட்டுத் தலத்தில் அமைதியாக இருந்து, வீட்டில் மற்றவர்களிடம் கடுமையாக நடந்துகொண்டால், நாம் தேடும் அமைதியை முழுமையாக உணர்ந்துவிட்டோமா என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஆன்மீகம் என்பது உலகத்தைவிட்டு விலகிச் செல்வது மட்டுமல்ல.
உலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டே, நம் எண்ணங்களிலும் செயல்களிலும் விழிப்புணர்வை வளர்த்துக்கொள்வதுமாகும்.
நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் உணர்வுகளை மதிப்பது, இயன்றவரை பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது, தவறு செய்தால் அதை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்வது, நமக்குக் கிடைத்த நன்மைகளுக்கு நன்றி கூறுவது, நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு அன்பைப் பகிர்வது ஆகியவை எல்லாம் ஆன்மீக வாழ்வின் பகுதிகள்தான்.
வாழ்க்கை நமக்குத் தொடர்ந்து பாடங்களை வழங்குகிறது.
சில பாடங்கள் மகிழ்ச்சியின் வழியாக வருகின்றன.
சில பாடங்கள் கண்ணீரின் வழியாக வருகின்றன.
சில பாடங்கள் மனிதர்களின் அன்பால் நம்மைச் சென்றடைகின்றன.
வேறு சில பாடங்களைத் தனிமையில் அமர்ந்து நம்முடைய மனத்தைக் கவனிக்கும்போதுதான் புரிந்துகொள்கிறோம்.
எல்லாவற்றையும் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.
எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் இன்றே பதில் கிடைக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை.
சில புரிதல்கள் காலத்தோடு வருகின்றன.
சில உண்மைகள் அனுபவத்தோடு தெளிவடைகின்றன.
சில காயங்கள் ஆறிய பின்னர்தான், அவற்றைக் கடந்து வந்த நம்முடைய வலிமையை உணர முடிகிறது.
ஆகவே, நம் வாழ்க்கைப் பாதையை மற்றவர்களின் பாதையோடு ஒப்பிடுவதைவிட, நம்முடைய பயணத்தை நாமே புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.
இன்று நாம் சந்திக்கும் சவால் நாளை நமக்கு என்ன கற்றுத்தரும் என்பது தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தச் சவாலுக்கு நடுவிலும் நம்முடைய மனிதநேயத்தைக் கைவிடாமல் இருக்க முடியும்.
நம்பிக்கையை முழுமையாக இழந்துவிடாமல் இருக்க முடியும்.
தேவையான உதவியை நாட முடியும்.
நம்மால் இயன்ற முயற்சியைத் தொடர முடியும்.
நாம் ஆன்மீகத்தை நம்புகிறவர்களாக இருந்தால், அந்த நம்பிக்கை நமக்கு ஆறுதலாக இருக்கட்டும்.
நாம் கேள்வி கேட்கும் இயல்புடையவர்களாக இருந்தால், அந்தக் கேள்விகள் நம்மை உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்லட்டும்.
நம் நம்பிக்கைகள் எதுவாக இருந்தாலும், அவை நம்மை அன்பிலும் அறிவிலும் கருணையிலும் வளர்க்கட்டும்.
இறுதியாக, நம் வாழ்க்கை ஒரு பயணம் என்பதை நினைவில் கொள்வோம்.
ஒவ்வொரு நாளும் நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
ஒவ்வொரு அனுபவமும் நம்மைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒவ்வொரு புதிய விடியலும், நம் வாழ்க்கையை இன்னும் சிறப்பாக வாழ்வதற்கான ஒரு புதிய வாய்ப்பைத் தருகிறது.
நாம் தனியாக இல்லை என்று நம்புவது நமக்கு ஆறுதலைத் தரலாம்.
ஆனால், நம்மோடு பயணிக்கும் அன்பை உணர்ந்து, நாமும் மற்றவர்களுக்கு ஓர் ஆதரவாக மாறும்போதுதான் அந்த நம்பிக்கை நம் வாழ்வில் முழுமையான பொருளைப் பெறுகிறது.
நம் பாதையில் இருள் வந்தால், வெளிச்சத்தைத் தேடுவோம்.
பதில் கிடைக்காவிட்டால், பொறுமையுடன் காத்திருப்போம்.
தடைகள் வந்தால், புதிய வழிகளை ஆராய்வோம்.
மனம் சோர்ந்தால், ஓய்வெடுத்து மீண்டும் எழுவோம்.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நம்முள் இருக்கும் அன்பையும், விழிப்புணர்வையும், நம்பிக்கையையும் வளர்த்துக்கொள்வோம்.
ஏனெனில், வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் நம்முடைய வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்பாக மாற்றிக்கொள்ளும் ஆற்றல் நம்முள் இருக்கிறது.
அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்
posted by சக்தி சக்திதாசன் at 10:49 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home