ஆன்மீகப் பயணம் என்பது புதிதாக அறிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல...

ஆன்மீகப் பயணம் என்பது புதிதாக அறிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல... அறிந்தவற்றிலிருந்து விடுபடுவதும்தான்

வாழ்க்கையில் நாம் பிறந்தது முதல் ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டே இருக்கிறோம். 

முதலில் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறோம். 

நடக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

    

பின்னர் படிக்கவும், எழுதவும், தொழில் செய்யவும், குடும்பத்தை நடத்தவும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

    

வயது வளர வளர நமது அறிவும் அனுபவமும் வளர்கின்றன. மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறோம். 

புத்தகங்களைப் படிக்கிறோம்.

      

பெரியவர்கள் சொல்லும் அறிவுரைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். 

சமுதாயம் காட்டுகின்ற வழிகளில் பயணிக்கிறோம். 

இப்படி நம்மை அறியாமலேயே பல நம்பிக்கைகளையும் கருத்துகளையும் நமக்குள் சேர்த்துக்கொள்கிறோம். 

ஆனால், இத்தனை ஆண்டுகள் நாம் கற்றுக்கொண்டவற்றில் எல்லாமே உண்மையானவையா என்ற ஒரு கேள்வியை எப்போதாவது நமக்குள் கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறோமா? 

நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் சில விஷயங்கள் நம்முடைய சொந்த அனுபவத்தால் வந்தவையா?

     

அல்லது மற்றவர்கள் சொன்னதால் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டவையா?

     

இந்தக் கேள்விகளில்தான் ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஒரு முக்கியமான தொடக்கம் இருக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்றாலே புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொள்வது, புதிய மந்திரங்களைத் தெரிந்துகொள்வது, பல நூல்களைப் படிப்பது, பல குருமார்களின் உபதேசங்களைக் கேட்பது என்றுதான் பலரும் நினைக்கிறோம். 

இவையெல்லாம் ஒருவருடைய ஆன்மீகத் தேடலுக்கு உதவக்கூடியவையே. 

ஆனால், ஆன்மீகப் பயணம் என்பது இவற்றைச் சேர்த்துக்கொண்டே போவதல்ல. 

சில நேரங்களில் நாம் ஏற்கெனவே மனதில் சேர்த்து வைத்திருக்கும் எண்ணங்களிலிருந்தும் நம்பிக்கைகளிலிருந்தும் விடுபடுவதும்தான் உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியாக இருக்கிறது.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே இதற்குப் பல உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.

நாம் நம்புவது எல்லாமே உண்மையாக இருக்க வேண்டுமா?

சிறு வயதிலிருந்தே நமக்கு பல விஷயங்கள் சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. 

இதுதான் நல்லது, இதுதான் கெட்டது, இப்படித்தான் வாழ வேண்டும், இப்படித்தான் மற்றவர்களிடம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று பல அறிவுரைகள் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து கிடைக்கின்றன. 

பெற்றோர் சொல்வதை நம்புகிறோம். 

ஆசிரியர்கள் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். 

சமுதாயம் பின்பற்றுவதை நாமும் பின்பற்றுகிறோம்.

அப்படிக் கற்றுக்கொண்ட பல விஷயங்கள் நமது வாழ்க்கைக்கு நல்ல வழிகாட்டிகளாக அமைந்திருக்கின்றன என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

ஆனால், காலம் மாறும்போது சில நம்பிக்கைகளை மீண்டும் பரிசோதித்துப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் ஏற்படுகிறது.

உதாரணமாக, ஒருவருக்கு வாழ்க்கையில் பணம் இருந்தால்தான் மதிப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கலாம்.

     

இன்னொருவருக்கு உயர்ந்த பதவி கிடைத்தால்தான் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றதாக அர்த்தம் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.

     

வேறொருவருக்கு மற்றவர்கள் தன்னைப் பாராட்டிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கலாம்.

இவற்றை எல்லாம் நாம் உண்மையாக நம்புகிறோமா?

    

அல்லது நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் உலகம் அப்படித்தான் நம்புகிறது என்பதால் நாமும் அப்படியே நினைக்கிறோமா?

ஒரு நாள் அமைதியாக உட்கார்ந்து இதைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள். 

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் பல விஷயங்கள் உண்மையில் நமக்குத் தேவையானவையா அல்லது மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்ததால் நமக்குள் உருவான ஆசைகளா என்பது புரிய ஆரம்பிக்கும்.

அந்தப் புரிதல் கிடைக்கும்போது, சில தேவையற்ற நம்பிக்கைகளை நம்மால் மெதுவாகக் கைவிட முடியும். 

அதுவும் ஒரு வகையான ஆன்மீக வளர்ச்சிதான்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் பல அடையாளங்களுடன் வாழ்கிறோம்.

ஒருவருக்கு நான் ஒரு தந்தை. இன்னொருவருக்கு நான் ஒரு தாய்.

     

ஒருவருக்கு நான் ஒரு கணவன் அல்லது மனைவி. 

தொழில் செய்யும் இடத்தில் ஒரு பணியாளர். சமுதாயத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்தைக் கொண்டவர்.

இந்த அடையாளங்கள் எல்லாம் நமது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். 

அவற்றை மறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

ஆனால், இந்த அடையாளங்கள்தான் முழுமையான நாம் என்று நினைத்துக்கொள்வதில்தான் சிக்கல் ஆரம்பமாகிறது.

ஒருவர் நம்மைப் பார்த்து நீங்கள் இப்படிப்பட்டவர் என்று சொல்லும்போது, அதை நாமும் நம்பிவிடுகிறோம். 

ஒருவர் நம்மைப் பாராட்டினால் மகிழ்கிறோம். 

ஒருவர் குறை கூறினால் உடைந்து போகிறோம். 

மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதையே நமது மன அமைதியின் அளவுகோலாக வைத்துக்கொள்கிறோம்.

இங்கேதான் நாம் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மற்றவர்கள் நமக்குக் கொடுத்த பெயர்களும் அடையாளங்களும் நம்முடைய உண்மையான இயல்பைத் தீர்மானிக்க முடியுமா?

ஒருவர் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளாமல் தவறாக மதிப்பிட்டால் அதற்காக நாம் நம்மையே தவறானவர்களாக நினைக்க வேண்டுமா? 

ஒருவர் நம்மைப் பாராட்டவில்லை என்பதற்காக நமது மதிப்பு குறைந்துவிடுமா?

நிச்சயமாக இல்லை.

நாம் யார் என்பதை மற்றவர்கள் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. 

நமது செயல்கள், நமது எண்ணங்கள், நமது மனச்சாட்சி ஆகியவற்றின் வழியாக நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும்.

மற்றவர்கள் நம்மீது சுமத்திய தேவையற்ற அடையாளங்களை உதிர்த்துவிட்டு, நமது இயல்போடு வாழத் தொடங்கும்போது மனதிற்குள் ஒரு புதிய சுதந்திரம் பிறக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரத்தை விடுவோம்.

இன்றைய உலகில் எதற்கெடுத்தாலும் உடனடியாகப் பதில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரம் நம்மிடம் இருக்கிறது. 

யார் என்ன சொன்னார்கள்? 

ஏன் அப்படிச் செய்தார்கள்? 

நாளை என்ன நடக்கும்? 

நமக்கு என்ன கிடைக்கும்?

     

அடுத்தவர் என்ன நினைக்கிறார்?

    

என்று ஓயாமல் கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றுக்கும் நம்மிடம் பதில் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். 

நமக்குப் புரியாத ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறோம். 

நமது விருப்பப்படி எல்லாமே நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கை நாம் நினைப்பதுபோல் எப்போதும் நடப்பதில்லை.

சில நிகழ்வுகளுக்குக் காரணம் உடனடியாகப் புரியாது. 

சில மனிதர்களின் நடத்தையை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

     

சில இழப்புகளுக்கான விளக்கத்தை நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியாது. 

சில கேள்விகளுக்கு வாழ்க்கை பதில் சொல்லாமலேயே காலத்தைக் கடத்திவிடும்.

அப்படிப்பட்ட நேரங்களில் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று மனதை வருத்திக்கொள்வதை விட, புரியாதவற்றை அப்படியே விட்டுவிடவும் நாம் பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.

அது அறியாமை அல்ல. நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம்.

எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் குறையும்போது, நம்முடைய மனதிற்குள் தேவையற்ற போராட்டங்களும் குறைகின்றன.

     

வாழ்க்கையை அதன் இயல்பில் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் உருவாகிறது.

அறிவைச் சேகரிப்பதற்கும் அனுபவமாக்குவதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

நாம் பல ஆன்மீக நூல்களைப் படிக்கலாம். பல மகான்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாம். 

பல உபதேசங்களைக் கேட்கலாம். பல தியான முறைகளையும் பயிற்சி செய்யலாம்.

இவை அனைத்தும் நல்ல முயற்சிகள்தான்.

ஆனால், ஒரு கேள்வி.

நாம் படித்தவற்றில் எவ்வளவு நமது வாழ்க்கையில் நடைமுறையாக மாறியிருக்கிறது?

அன்பைப் பற்றிப் பல நூல்களைப் படித்திருக்கலாம். 

ஆனால் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடம் அன்பாக நடந்துகொள்கிறோமா?

பொறுமையைப் பற்றிப் பல உபதேசங்களைக் கேட்டிருக்கலாம்.

    

ஆனால் ஒருவர் நமக்கு எதிராகப் பேசும்போது நம்மால் அமைதியாக இருக்க முடிகிறதா?

பற்றற்ற நிலையைப் பற்றிப் பல விளக்கங்களைக் கேட்டிருக்கலாம்.

     

ஆனால் நமக்குப் பிடித்த ஒரு பொருளை இழக்கும்போது மனம் எவ்வளவு கலங்குகிறது?

இங்கேதான் அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஒரு விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்வது அறிவு. 

அந்த விஷயத்தை நமது வாழ்க்கையில் உணர்ந்து வாழ்வது அனுபவம்.

நெருப்புச் சுடும் என்று புத்தகத்தில் படிப்பது ஒன்று. 

நெருப்பைத் தொட்டுப் பார்த்து அதன் வெப்பத்தை உணர்வது இன்னொன்று.

அதேபோல, ஆன்மீகத்தைப் பற்றி ஆயிரம் விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்வதைவிட, ஒரு சிறிய உண்மையை நமது வாழ்க்கையில் உணர்ந்து அதன்படி வாழ்வது மிகப் பெரிய அனுபவமாக இருக்கலாம்.

எனவே, ஆன்மீக அறிவை ஒரு பதக்கத்தைப் போல நெஞ்சில் மாட்டிக்கொண்டு, மற்றவர்களிடம் நமது அறிவைப் பறைசாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. 

நாம் எவ்வளவு படித்திருக்கிறோம் என்பதைவிட, நாம் எவ்வளவு மாறியிருக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

மௌனத்திற்குள்ளும் ஒரு பதில் இருக்கிறது.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய பழக்கத்தை ஏற்படுத்திப் பாருங்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் சிறிது நேரம் எதையும் படிக்காமல், யாருடைய பேச்சையும் கேட்காமல், தொலைபேசியையும் பார்க்காமல் அமைதியாக உட்கார்ந்து பாருங்கள்.

மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களைத் தடுக்க முயற்சிக்க வேண்டாம். 

அவற்றுடன் சண்டையிடவும் வேண்டாம். 

நல்ல எண்ணம், கெட்ட எண்ணம் என்று பிரித்துப் பார்க்கவும் வேண்டாம். 

எண்ணங்கள் வரட்டும், போகட்டும். அவற்றை வெறுமனே கவனித்துக்கொண்டிருங்கள்.

ஆரம்பத்தில் மனம் பல திசைகளில் ஓடும். 

நேற்று நடந்ததை நினைவுபடுத்தும். 

நாளை நடக்கப்போவதைப் பற்றிக் கவலைப்படும். 

யாரோ சொன்ன வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தும்.

ஆனால், நாம் அவசரப்படாமல் அமைதியாக இருக்கப் பழகும்போது, நம்முடைய எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறோம்.

எப்போதும் வெளியிலிருந்து ஏதாவது ஒன்றைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நமக்கு, நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க நேரம் கிடைக்கிறது.

அந்த அமைதியில் சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவையான தெளிவு பிறக்கலாம். 

நீண்ட நாட்களாக நம்மை வருத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு பிரச்சினையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க முடியும்.

     

ஒருவர்மீது வைத்திருந்த கோபம் தேவையற்றது என்பதை உணரலாம். 

நாம் பிடிவாதமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு கருத்தை விட்டுவிடவும் மனம் தயாராகலாம்.

இதற்காக நமக்கு ஏதோ ஓர் அதிசயம் நிகழ வேண்டியதில்லை.

     

நம்மை நாமே கவனிக்கத் தொடங்குவதுதான் முக்கியம்.

குருவையும் நூல்களையும் மதிப்போம் ஆனால் நமது அனுபவத்தையும் மறந்துவிட வேண்டாம்.

வாழ்க்கையில் நம்மை வழிநடத்த நல்ல மனிதர்கள் தேவை. 

நமக்குத் தெளிவு தரும் புத்தகங்கள் தேவை. 

நமது அறியாமையை அகற்ற உதவும் குருமார்களும் தேவைப்படலாம்.

ஆனால், அவர்கள் காட்டும் வழியைப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் சொல்வதையெல்லாம் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்வதுதான் ஆன்மீகம் என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.

ஒரு நல்ல வழிகாட்டி நம்மை எப்போதும் தன்னையே சார்ந்திருக்கச் செய்வதில்லை.

     

நம்மை நாமே சிந்திக்கவும், உணரவும், நமது அனுபவத்தின் வழியாக உண்மையைத் தேடவும் ஊக்குவிப்பார்.

ஒருவர் சொன்னார் என்பதற்காக ஒன்றை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வதும் வேண்டாம்.

     

ஒருவர் மறுத்தார் என்பதற்காக அதைத் தவறு என்று தள்ளிவிடுவதும் வேண்டாம்.

கேட்போம். சிந்திப்போம். அனுபவிப்போம். நமக்குள் தெளிவு பிறக்கும்போது ஏற்றுக்கொள்வோம்.

இதுவே நம்முடைய ஆன்மீகப் பயணத்தில் இருக்க வேண்டிய ஒரு நல்ல அணுகுமுறை என்று நான் எண்ணுகிறேன்.

விடுவதே சில நேரங்களில் மிகப் பெரிய விடுதலை!

வாழ்க்கையின் முதிர்ச்சியை அடையும்போது ஒரு உண்மை நமக்குப் புரிய ஆரம்பிக்கிறது.

  

இத்தனை காலம் நாம் எவ்வளவோ விஷயங்களைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

     

சொத்துகளைச் சேர்த்திருக்கிறோம். 

உறவுகளைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

     

அனுபவங்களைச் சேர்த்திருக்கிறோம். 

அறிவைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

       

நம்பிக்கைகளைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால், இவற்றையெல்லாம் சேர்த்துக்கொண்டே போவதுதான் வாழ்க்கையின் நோக்கமா?

சிலவற்றை விட்டுவிடவும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா?

நம்மை வருத்திய பழைய நினைவுகளை விட்டுவிடலாம்.

      

நமக்குத் தேவையில்லாத கோபத்தை விட்டுவிடலாம்.

      

மற்றவர்களுடன் நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் பழக்கத்தை விட்டுவிடலாம். 

எல்லோரிடமும் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை விட்டுவிடலாம். 

எல்லாவற்றிலும் நாம்தான் சரி என்ற அகந்தையையும் விட்டுவிடலாம்.

இவற்றை விட்டுவிடுவதால் நாம் எதையும் இழந்துவிடுவதில்லை.

      

மாறாக, நமது மனதிற்குள் புதிய இடம் உருவாகிறது.

அந்த இடத்தில் அன்பு வளரலாம். பொறுமை மலரலாம். 

பிறரைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பக்குவம் உருவாகலாம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை நிம்மதியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மை பிறக்கலாம்.

இதுதான் ஆன்மீகத்தின் உண்மையான பயன் என்று நான் கருதுகிறேன்.

என்னுடைய சில எண்ணங்கள்...

வாழ்வின் முதுமை வாசலில் நின்று கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, எனக்குள் பல சிந்தனைகள் எழுகின்றன.

வாழ்க்கை முழுவதும் நாம் ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டே ஓடுகிறோம். 

ஒரு காலத்தில் பணத்தைத் தேடுகிறோம். 

இன்னொரு காலத்தில் பதவியைத் தேடுகிறோம். 

பின்னர் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறோம். 

வயது முதிரும்போது மன அமைதியைத் தேடுகிறோம்.

ஆனால், இத்தனை காலம் நாம் தேடிக்கொண்டிருந்த அமைதி நமக்குள்ளேயே இருக்கக்கூடும் என்பதை உணர்வதற்கே நமக்கு இத்தனை காலம் தேவைப்படுகிறது.

நான் பெரிய ஆன்மீக ஞானி அல்ல.

     

பல நூல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்த அறிஞனும் அல்ல. 

வாழ்க்கையில் நான் கண்டவை, கேட்டவை, அனுபவித்தவை ஆகியவற்றிலிருந்து எனக்குள் தோன்றும் எண்ணங்களைத்தான் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில், ஆன்மீகம் என்பது உலகத்தை விட்டு விலகிச் செல்வதல்ல.

    

குடும்பத்தை மறப்பதல்ல.

     

உறவுகளைத் துறப்பதல்ல. 

நமது அன்றாடக் கடமைகளிலிருந்து ஓடிப்போவதுமல்ல.

குடும்பத்துடன் வாழ்ந்துகொண்டே மனதில் அமைதியை வளர்த்துக்கொள்வது.

     

உறவுகளுடன் இருந்துகொண்டே தேவையற்ற எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துக்கொள்வது.

      

மற்றவர்களிடம் அன்பு செலுத்திக்கொண்டே அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்காமல் இருப்பது. 

வாழ்க்கையில் கிடைப்பதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வதும், கிடைக்காதவற்றை நினைத்து நம்மை நாமே வருத்திக்கொள்ளாமல் இருப்பதும் எனக்குத் தெரிந்த ஆன்மீகத்தின் எளிய வடிவங்கள்.

நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை இன்னும் நிறைய இருக்கின்றன.

     

அதேவேளை, நாம் கற்றுக்கொண்டவற்றில் எவை நமக்குப் பயனளிக்கின்றன, எவை நம்மைத் தேவையற்ற கட்டுப்பாடுகளுக்குள் வைத்திருக்கின்றன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

சில நேரங்களில் ஒரு புத்தகம் நமக்கு அறிவைக் கொடுக்கும். 

ஒரு குரு நமக்கு வழியைக் காட்டுவார். 

ஒரு அனுபவம் நமக்குப் பாடத்தைக் கற்றுத்தரும். 

ஆனால், அந்த அறிவையும் வழிகாட்டுதலையும் அனுபவத்தையும் நமது உள்ளத்தில் அமைதியாகப் பரிசீலித்து உணர வேண்டியது நாம்தான்.

எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொண்ட பிறகுதான் அமைதி கிடைக்கும் என்பதில்லை.

      

சிலவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்பதை உணரும்போதும் அமைதி கிடைக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் நமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும்போதுதான் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்பதில்லை.

      

சிலவற்றைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும்போதும் மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது.

எல்லோரும் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளும்போதுதான் நிம்மதி கிடைக்கும் என்பதில்லை.

       

நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போதும் நிம்மதி பிறக்கிறது.

எனவே, அன்பானவர்களே!

ஆன்மீகப் பயணத்தில் இன்னும் எத்தனை நூல்களைப் படித்தோம், எத்தனை உபதேசங்களைக் கேட்டோம், எத்தனை புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டோம் என்று கணக்குப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, எத்தனை தேவையற்ற நம்பிக்கைகளிலிருந்து விடுபட்டோம், எத்தனை கோபங்களைக் கைவிட்டோம், எத்தனை எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துக்கொண்டோம், எத்தனை முறை நமது மனச்சாட்சியின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தோம் என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்.

ஏனெனில், ஆன்மீகப் பயணம் என்பது நமக்குள் புதிதாக ஒன்றை உருவாக்கிக்கொள்வது நாமே நம்முடைய உண்மையான இயல்பை மறைத்துக்கொண்டிருக்கும் தேவையற்றவற்றை ஒவ்வொன்றாக அகற்றிக்கொள்வதும்தான்.

சில நேரங்களில் மேலும் மேலும் கற்றுக்கொள்வதைவிட, தேவையற்றவற்றை மறந்துவிட்டு அமைதியாக இருப்பதில்தான் உண்மையான ஞானம் பிறக்கிறது.

நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ளும் அந்தப் பயணம் தொடரட்டும்.

     

அந்தப் பயணத்தில் அன்பும், அமைதியும், தெளிவும் நமது வாழ்க்கையில் நிறைந்திருக்கட்டும்.

அன்பன், 

சக்தி சக்திதாசன்