நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டறிவோம்!

நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டறிவோம்!

உள்ளத்தின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் வாழ்க்கையே உண்மையான மகிழ்ச்சியின் தொடக்கம்.

வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சற்று அமைதியாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். 

நாம் வாழும் வாழ்க்கை உண்மையிலேயே நமக்குப் பிடித்த வாழ்க்கையா? 

அல்லது பிறர் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப நாம் அமைத்துக்கொண்ட வாழ்க்கையா?

நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நம்முடைய மனத்தின் தெளிவிலிருந்து பிறக்கின்றனவா? 

அல்லது மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள், மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள், மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன மதிப்பீடு செய்வார்கள் என்ற அச்சத்திலிருந்து பிறக்கின்றனவா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்குள் தேடிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஏனெனில், வாழ்க்கையில் பல நேரங்களில் நாம் நமக்காக வாழ்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

     

ஆனால் உண்மையில், மற்றவர்களின் விருப்பங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், வாழ்க்கை முறைகள், வெற்றியின் அளவுகோல்கள் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப நம்முடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

அப்படியானால், நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் நம்முடைய மனதுக்கு எவ்வளவு இடம் இருக்கிறது?

இந்தச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இன்று உங்களுடன் சில அனுபவப் பகிர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

நம்முடைய அக உலகமும் புற உலகமும்!

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இரண்டு உலகங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று அவனுக்குள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் அக உலகம். 

மற்றொன்று அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் புற உலகம்.

அக உலகம் என்பது நம்முடைய எண்ணங்கள், உணர்வுகள், நம்பிக்கைகள், ஆசைகள், விருப்பங்கள், அச்சங்கள், மனச்சாட்சிகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு.

புற உலகம் என்பது நம்முடைய குடும்பம், தொழில், உறவுகள், நட்புகள், சமூக வாழ்க்கை, நாம் எடுக்கும் முடிவுகள், நாம் மேற்கொள்ளும் செயல்கள் என நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் வாழ்க்கை.

இந்த இரண்டு உலகங்களுக்கும் இடையில் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது.

நமக்குள் என்ன இருக்கிறதோ, அது படிப்படியாக நம்முடைய செயல்களில் வெளிப்படத் தொடங்குகிறது. 

நம்முடைய எண்ணங்கள் நம்முடைய முடிவுகளைப் பாதிக்கின்றன. 

முடிவுகள் செயல்களாகின்றன.

     

செயல்கள் பழக்கங்களாகின்றன.

      

பழக்கங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் போக்கையே தீர்மானிக்கின்றன.

உதாரணமாக, ஒருவருக்குள் அமைதி இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

அந்த அமைதி அவருடைய பேச்சிலும், அணுகுமுறையிலும், பிறரிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்திலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.

அதேபோன்று, ஒருவருக்குள் தொடர்ந்து ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் மனப்பான்மை இருந்தால், அவருடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு வசதிகள் இருந்தாலும், மற்றவரிடம் இருப்பதைப் பார்த்து தனக்குக் கிடைத்திருப்பதைப் போதாததாக நினைக்கத் தொடங்குவார்.

இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்.

நம்முடைய புற வாழ்க்கையில் மாற்றம் வேண்டும் என்றால், அதற்கான தொடக்கம் நம்முடைய அக உலகத்தில்தான் இருக்கிறது.

நாம் உள்ளுக்குள் நம்பாத ஒன்றை வெளியில் நடித்துக்கொண்டு நீண்ட காலம் வாழ முடியாது.

     

நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மைக்கும், நாம் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் ஒரு ஒற்றுமை ஏற்படும்போதுதான் வாழ்க்கையில் ஒரு நிறைவு பிறக்கிறது.

பிறரின் அழுத்தத்திலிருந்து அல்ல, நம்முடைய தெளிவிலிருந்து பிறக்கும் முடிவுகள்!

நாம் வாழ்க்கையில் எடுக்கும் பல முடிவுகளைச் சற்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

படிக்க வேண்டிய துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பது முதல் தொழிலைத் தீர்மானிப்பது வரை, திருமண வாழ்க்கை முதல் குடும்பப் பொறுப்புகள் வரை, வீடு வாங்குவது முதல் பொருளாதாரத் திட்டங்கள் வரை, பல முடிவுகளில் மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள் கலந்திருக்கின்றன.

பெற்றோர் விரும்புகிறார்கள் என்பதற்காக ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். 

நண்பர்கள் முன்னேறுகிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் அதே பாதையில் ஓடுகிறோம். 

சமூகம் மதிக்கிறது என்பதற்காக ஒரு வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுகிறோம்.

இவற்றில் தவறு இருக்கிறது என்று நான் சொல்லவில்லை.

     

பெற்றோரின் அனுபவம் நமக்குத் துணையாக இருக்கலாம்.

      

நண்பர்களின் ஆலோசனை நமக்கு வழிகாட்டலாம். 

சமூகத்தின் அனுபவங்களிலிருந்தும் நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஆனால், ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு அது நமக்குப் பொருத்தமானதா என்று சிந்திக்க வேண்டியது நம்முடைய பொறுப்பு.

பிறருடைய ஆலோசனையைக் கேட்பது நல்லது. 

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையின் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை முழுமையாகப் பிறரிடம் ஒப்படைத்துவிடுவது சரியல்ல.

ஒருவர் கடலில் பயணம் செய்வதற்காகப் புறப்படும்போது, மற்றவர்கள் காட்டும் திசையைப் புரிந்துகொள்ளலாம். 

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் தன்னுடைய கப்பலை எப்படிச் செலுத்த வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

அதேபோல, வாழ்க்கையில் பிறருடைய அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஆனால் உங்களுடைய உள்ளத்தின் குரலையும் கேளுங்கள்.

நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நமக்குள் தெளிவையும் பொறுப்புணர்வையும் உருவாக்க வேண்டும். 

பிறர் பாராட்டுவார்கள் என்பதற்காக எடுக்கப்படும் முடிவுகளைக் காட்டிலும், நம்முடைய மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாக இருந்து எடுக்கப்படும் முடிவுகளே நீண்ட காலத்தில் நமக்கு நிம்மதியைத் தரும்.

மகிழ்ச்சியை எதிர்காலத்துக்கு ஒத்திவைக்காதீர்கள்!

வாழ்க்கையில் நாம் அடிக்கடி செய்யும் ஒரு தவறு இருக்கிறது.

இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டிய காரணங்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, எதிர்காலத்தில் ஏதாவது ஒன்று நடந்த பிறகுதான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறோம்.

படிப்பு முடிந்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

நல்ல வேலை கிடைத்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

வீடு வாங்கியதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

கடன்கள் தீர்ந்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் முன்னேறியதும் நிம்மதியாக இருப்பேன்.

ஓய்வுபெற்றதும் எனக்கான வாழ்க்கையை வாழ்வேன்.

இப்படியாக நம்முடைய மகிழ்ச்சியை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எதிர்காலத்துக்கு ஒத்திவைத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த எதிர்காலம் வந்ததும் இன்னொரு எதிர்பார்ப்பு நமக்காகக் காத்திருக்கிறது.

இது ஒரு முடிவில்லாத பயணமாக மாறிவிடுகிறது.

வாழ்க்கையில் இலக்குகள் இருக்க வேண்டும். 

முன்னேற்றத்திற்கான முயற்சிகள் இருக்க வேண்டும். 

நாளை இன்றைவிடச் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமும் இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் அதற்காக இன்றைய நாளை நாம் இழந்துவிடக் கூடாது.

நாளைய மகிழ்ச்சிக்காக இன்றைய மகிழ்ச்சியை முழுமையாகத் தியாகம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை.

காலையில் எழுந்து சூரிய ஒளியை ரசிப்பது, குடும்பத்தினருடன் மனம் விட்டுப் பேசுவது, நண்பரின் நலனை விசாரிப்பது, நமக்குப் பிடித்த ஒரு பாடலைக் கேட்பது, அமைதியாகச் சிறிது நேரம் நம்முடன் நாமே இருப்பது என வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடிய எத்தனையோ சிறிய தருணங்கள் இருக்கின்றன.

அவற்றை உணர்ந்து அனுபவிக்கப் பழக வேண்டும்.

மகிழ்ச்சி என்பது எல்லாப் பிரச்சினைகளும் முடிந்த பிறகு நமக்குக் கிடைக்கும் பரிசு அல்ல.

     

பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியிலும் வாழ்க்கையில் இருக்கும் நல்லவற்றை உணர்ந்து வாழும் மனப்பக்குவமும் மகிழ்ச்சிதான்.

உங்கள் பயணத்தைப் பிறருடைய காலத்தோடு ஒப்பிடாதீர்கள்!

இன்றைய உலகத்தில் நம்முடைய மன அமைதியை அதிகமாகப் பாதிப்பது ஒப்பீடு.

நம்மைவிட இளைய ஒருவர் பெரிய பதவியில் இருக்கிறார். 

நம்முடன் படித்தவர் பெரிய வீடு வாங்கிவிட்டார். 

நம்முடைய நண்பர் வெளிநாட்டில் உயர்ந்த வாழ்க்கை வாழ்கிறார்.

     

நம்முடைய வயதையொத்த ஒருவர் தொழிலில் மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்றிருக்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏதோ குறை இருப்பதாக நினைக்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஆனால் நாம் மறந்துவிடும் ஓர் உண்மை இருக்கிறது.

ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கைப் பயணமும் வேறுபட்டது.

ஒவ்வொருவருக்கும் தொடங்கிய இடம் வேறு. கிடைத்த வாய்ப்புகள் வேறு. குடும்பச் சூழ்நிலைகள் வேறு. 

எதிர்கொண்ட சவால்கள் வேறு. அவர்களுடைய திறமைகளும் விருப்பங்களும் வேறு.

இப்படிப் பல வேறுபாடுகள் இருக்கும்போது, எல்லோருடைய வாழ்க்கையையும் ஒரே அளவுகோலால் அளப்பது எப்படி நியாயமாகும்?

ஒரு மரம் விரைவாக வளர்கிறது. இன்னொரு மரம் மெதுவாக வளர்கிறது. 

ஒரு செடி குறுகிய காலத்தில் பூக்கிறது. 

மற்றொன்று நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் மலர்கிறது.

ஆனால் அவற்றின் வளர்ச்சியை ஒப்பிட்டு எந்த மரமும் தன்னுடைய வளர்ச்சியை நிறுத்துவதில்லை.

இயற்கை ஒவ்வொன்றுக்கும் அதற்கான காலத்தையும் தன்மையையும் வழங்கியிருக்கிறது.

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

ஒருவர் இருபத்தைந்து வயதில் வெற்றி பெறலாம். 

இன்னொருவர் நாற்பது வயதில் தன்னுடைய பாதையைக் கண்டறியலாம். 

மற்றொருவர் ஐம்பது வயதில்தான் தனக்குள் மறைந்திருக்கும் திறமையை உணரலாம்.

அதனால் யாரும் தாமதமாகிவிட்டதாக நினைத்துத் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய நேற்றைய நிலையோடு இன்றைய நிலையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது வளர்ச்சிக்கு உதவும்.

     

ஆனால் மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையோடு நம்முடைய வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பல நேரங்களில் தேவையற்ற மன அழுத்தத்தையே உருவாக்கும்.

நாம் அடைய வேண்டியது பிறருடைய இடத்தை அல்ல. நம்முடைய வாழ்க்கையில் நமக்குரிய வளர்ச்சியை!

வளர்வதற்கான சுதந்திரமும், பாதையை மாற்றுவதற்கான துணிவும்!

வாழ்க்கையில் நாம் ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டால், அதிலேயே கடைசிவரை பயணிக்க வேண்டும் என்று சில நேரங்களில் நமக்குள் ஒரு கட்டுப்பாட்டை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டோம் என்பதற்காக அது தவறாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து அதிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஒரு தொழிலில் இறங்கிவிட்டோம் என்பதற்காக அதில் மகிழ்ச்சியில்லாவிட்டாலும் தொடர்ந்து போராடுகிறோம். 

ஒரு உறவில் இருக்கிறோம் என்பதற்காக நம்முடைய மன உண்மைகளை வெளிப்படுத்தாமல் வாழ்கிறோம். 

ஒரு வாழ்க்கை முறையைப் பழகிவிட்டோம் என்பதற்காக அதிலிருந்து வெளியேறத் தயங்குகிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கை என்பது ஒரே பாதையில் செல்ல வேண்டிய கட்டாயப் பயணம் அல்ல.

நாம் வளரும்போது நம்முடைய சிந்தனைகளும் மாறுகின்றன. அனுபவங்கள் நமக்குப் புதிய புரிதல்களைத் தருகின்றன. 

நேற்று சரியானதாகத் தோன்றிய ஒன்று இன்று நமக்குப் பொருத்தமற்றதாகத் தெரியலாம்.

அதற்காக நம்மை நாமே குற்றம் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

மாறாக, புதிய உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கேற்ப நம்முடைய பாதையை மாற்றிக்கொள்ளும் துணிவு வேண்டும்.

பாதையை மாற்றுவது தோல்வியல்ல. 

சில நேரங்களில் அது நம்முடைய வளர்ச்சியின் அடையாளம்.

நாம் தவறான திசையில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்த பிறகும், மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற காரணத்திற்காக அதே பாதையில் தொடர்வதுதான் உண்மையான இழப்பு.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொரு சிறிய தடையையும் சந்திக்கும்போது பாதையை மாற்றுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல. 

அதேபோல், நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மையை உணர்ந்த பிறகும் மாற்றத்தைத் தவிர்ப்பதும் புத்திசாலித்தனம் அல்ல.

எப்போது பொறுமையாகத் தொடர வேண்டும், எப்போது நின்று சிந்திக்க வேண்டும், எப்போது புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதை உணர்வதற்குத்தான் தெளிவு தேவைப்படுகிறது.

அந்தத் தெளிவே நம்முடைய சுதந்திரத்தின் அடிப்படை.

நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டடைவோம்!

இந்தச் சிந்தனைகளின் இறுதியில் நாம் வந்தடைய வேண்டிய இடம் ஒன்றுதான்.

அதுதான் நமக்கான வாழ்க்கையின் லயம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனக்கான ஓர் இயல்பான வாழ்க்கை ஓட்டம் இருக்கிறது.

சிலருக்கு அதிகமான சமூக உறவுகள் தேவைப்படலாம்.

    

சிலருக்கு அமைதியான தனிமை தேவைப்படலாம். 

சிலர் வேகமாகச் செயல்பட விரும்பலாம். 

சிலர் நிதானமாக ஒவ்வொன்றையும் சிந்தித்துச் செயல்பட விரும்பலாம்.

ஒருவர் அதிகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை விரும்பலாம்.

 

இன்னொருவர் குடும்பத்துடன் செலவிடும் நேரத்தையே மிகப்பெரிய செல்வமாகக் கருதலாம்.

இதில் எது சரி, எது தவறு என்று பொதுவாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.

நம்முடைய இயல்பையும், நம்முடைய தேவைகளையும், நம்முடைய பொறுப்புகளையும் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப வாழ்வதுதான் முக்கியம்.

இசையில் எல்லா வாத்தியங்களும் ஒரே தாளத்தில் ஒலிப்பதில்லை.

     

ஒவ்வொரு வாத்தியத்திற்கும் தனித்துவமான ஒலி இருக்கிறது.

     

அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து இசைக்கப்படும்போதுதான் இனிமையான இசை பிறக்கிறது.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

நம்முடைய குடும்பப் பொறுப்புகள், தொழில், உறவுகள், தனிப்பட்ட விருப்பங்கள், ஓய்வு, ஆன்மீகத் தேடல் என அனைத்திற்கும் உரிய இடத்தைக் கொடுத்து வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்தவர் வாழ்க்கையின் வேகத்தைப் பார்த்து நம்முடைய வேகத்தைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறை நமக்குப் பொருந்துமா என்று சிந்திக்காமல் அதைப் பின்பற்றக் கூடாது.

நம்முடைய மனம் எதை விரும்புகிறது, நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு உண்மையில் எது தேவைப்படுகிறது, நம்முடைய செயல்கள் நம்முடைய மனச்சாட்சியோடு ஒத்துப்போகின்றனவா என்பதை அவ்வப்போது நமக்குள் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

அப்படிக் கேட்கும்போதுதான் நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைப் படிப்படியாகக் கண்டறிய முடியும்.

அந்த லயத்தைக் கண்டறிந்த பிறகு, வாழ்க்கையில் சவால்கள் வராது என்று அர்த்தமல்ல. துன்பங்கள் மறைந்துவிடும் என்றும் அர்த்தமல்ல.

ஆனால், அவற்றுக்கு மத்தியில் நம்மை நாம் இழக்காமல் வாழும் பக்குவம் கிடைக்கும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பிறருடைய பாராட்டுக்காகவோ, அங்கீகாரத்திற்காகவோ தொடர்ந்து மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.

நமக்குள் ஒரு நிறைவு உருவாகும்.

இறுதியாக ஒரு சிறிய சிந்தனை!

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது எனக்குள் தோன்றும் ஓர் உண்மை என்னவென்றால், நாம் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்தோம் என்பதைவிட, அந்தப் பயணத்தில் நம்மை நாம் எவ்வளவு தூரம் புரிந்துகொண்டோம் என்பதுதான் முக்கியமானது.

எத்தனையோ ஆண்டுகள் பிறருக்காக வாழ்ந்திருக்கலாம்.

     

பலருடைய எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றியிருக்கலாம். 

பல இலக்குகளை அடைந்திருக்கலாம். 

பல தோல்விகளையும் வெற்றிகளையும் சந்தித்திருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் நம்முடைய உள்ளத்தின் குரலைக் கேட்க நமக்கு நேரம் கிடைத்ததா?

நம்முடைய மகிழ்ச்சியை நாம் அனுபவித்தோமா?

நம்முடைய வாழ்க்கையை நம்முடைய விருப்பத்திற்கேற்ப வாழத் துணிந்தோமா?

இந்தக் கேள்விகள் நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டுவதற்காக அல்ல.

     

இனிவரும் நாட்களை இன்னும் அர்த்தமுள்ளதாக அமைத்துக்கொள்வதற்காக!

நேற்று எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதை மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் இன்று எப்படி வாழப்போகிறோம் என்பதைத் தீர்மானிக்க நமக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது.

எனவே, நம்முடைய அக உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்.

     

நம்முடைய உண்மையான விருப்பங்களையும் தேவைகளையும் அறிந்துகொள்வோம். 

பிறருடைய அழுத்தத்திற்காக நம்முடைய முடிவுகளை எடுக்காமல், தெளிவோடு முடிவெடுப்போம்.

மகிழ்ச்சியை நாளைக்குத் தள்ளிப்போடாமல் இன்றைய சிறிய தருணங்களிலும் அனுபவிப்போம்.

பிறருடைய வளர்ச்சியைப் பார்த்து நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தாழ்த்திக்கொள்ளாமல், நம்முடைய சொந்தப் பயணத்தில் தொடர்ந்து முன்னேறுவோம்.

தேவைப்படும்போது புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தயங்காமல் இருப்போம்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முடைய மனத்தின் உண்மைக்கும் நாம் வாழும் புற வாழ்க்கைக்கும் இடையில் ஓர் அழகான ஒற்றுமையை உருவாக்க முயற்சிப்போம்.

ஏனெனில், வாழ்க்கை என்பது மற்றவர்கள் நமக்காக எழுதிய கதையை நடித்துக் காட்டுவது அல்ல. 

நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மையை உணர்ந்து, நமக்கான கதையை நாமே வாழ்ந்து காட்டுவது!

நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டறிந்து, அந்த லயத்தில் நிம்மதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பயணிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.

அந்தப் பயணத்தில் நம்மை நாமே தொலைத்துவிடாமல், நம்மை நாமே கண்டடைவோம்.

அன்பன்,

சக்தி சக்திதாசன்