நமக்குள் ஒலிக்கும் மெல்லிய குரலைக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்வோம்!

நமக்குள் ஒலிக்கும் மெல்லிய குரலைக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்வோம்!

உள்ளுணர்வு என்பது நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ள ஆன்மா தரும் அமைதியான வழிகாட்டுதல்.

சில நேரங்களில் நமது வாழ்க்கையில் சில முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகள் உருவாகின்றன. 

ஒரு மனிதரை நம்பலாமா, ஒரு வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ளலாமா, ஒரு உறவைத் தொடரலாமா, ஒரு புதிய பாதையில் பயணிக்கலாமா என்று பல கேள்விகள் நமக்குள் எழுகின்றன.

அந்த நேரங்களில் நமது மனம் பலவிதமான கணக்குகளைப் போடுகிறது. 

சாதக பாதகங்களை ஆராய்கிறது.

    

மற்றவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்கிறது. 

எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கும் என்று ஊகிக்கிறது.

    

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நாம் எடுக்கும் முடிவு சரியானதுதானா என்பதற்கு ஏதாவது ஓர் உறுதியான ஆதாரம் கிடைக்குமா என்று காத்திருக்கிறது.

ஆனால், இவற்றையெல்லாம் செய்வதற்கு முன்பாகவே நமக்குள் ஓர் உணர்வு தோன்றியிருக்கலாம்.

'இந்த விஷயத்தில் கொஞ்சம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்' என்று ஒரு மெல்லிய எண்ணம் தோன்றியிருக்கலாம்.

'இந்த மனிதரிடம் ஏதோ ஒன்று சரியாகப்படவில்லை' என்று காரணம் தெரியாத ஒரு தயக்கம் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

'இந்த வாய்ப்பை விட்டுவிடக்கூடாது' என்று மனதின் ஆழத்திலிருந்து ஓர் அமைதியான உந்துதல் எழுந்திருக்கலாம்.

அதற்கான காரணத்தை நம்மால் உடனடியாக விளக்க முடியாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால், ஏதோ ஒன்று நம்மை உள்ளுக்குள் எச்சரிப்பது போலவோ, அல்லது ஒரு நல்ல பாதையை நோக்கி அழைப்பது போலவோ உணர்ந்திருப்போம்.

இதைத்தான் பொதுவாக உள்ளுணர்வு என்று சொல்கிறோம்.

இந்த உள்ளுணர்வைப் பற்றித்தான் இன்று உங்களுடன் சில எண்ணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

உள்ளுணர்வு என்றால் என்ன?

நாம் பிறந்த நாளிலிருந்து பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டு வருகிறோம். 

எப்படிப் பேச வேண்டும், எப்படிப் பழக வேண்டும், எப்படிப் படிக்க வேண்டும், எப்படிப் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும், எப்படிச் சமூகத்தில் மதிப்புடன் வாழ வேண்டும் என்று பலவற்றையும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

குறிப்பாக, எதையும் நம்புவதற்கு முன்பு ஆதாரம் கேட்க வேண்டும், எதையும் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பு சிந்திக்க வேண்டும், முடிவெடுப்பதற்கு முன்பு பலமுறை ஆராய வேண்டும் என்று நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகிறது.

இவை அனைத்தும் அவசியமானவைதான்.

ஆனால், நமது அறிவால் ஆராய்ந்து அறிய முடியாத சில உணர்வுகளும் நமக்குள் இருக்கின்றன என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம்.

உதாரணமாக, ஒருவரைப் புதிதாகச் சந்திக்கிறோம். 

அவர் நம்மிடம் மிகவும் இனிமையாகப் பேசுகிறார்.

    

வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது எந்தக் குறையும் தெரியவில்லை.

    

இருந்தாலும் அவரிடம் பழகும்போது நமக்குள் ஏதோ ஒரு தயக்கம் ஏற்படுகிறது.

அதேபோல, சிலரைச் சந்திக்கும்போது அதிகம் பேசிப் பழகாமலேயே அவர்களிடம் ஒரு நம்பிக்கையும் நெருக்கமும் ஏற்படுகிறது.

இதற்கெல்லாம் உடனடியாக ஒரு காரணத்தைக் கூற முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், நமது கடந்தகால அனுபவங்கள், நாம் கவனித்துப் பதிவு செய்த சிறிய விஷயங்கள், மற்றவர்களின் முகபாவனைகள், பேச்சு, செயல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து நமது மனம் அமைதியாகச் சில முடிவுகளை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

அந்த உணர்வுதான் பல நேரங்களில் உள்ளுணர்வாக வெளிப்படுகிறது.

ஆன்மீகப் பார்வையில் இதனை நமது ஆன்மாவின் வழிகாட்டுதல் என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

    

நமக்குள் இருக்கும் ஆழமான விழிப்புணர்வு, நாம் வெளிப்படையாகக் கவனிக்காத சில உண்மைகளை உணர்த்த முயல்வதாகவும் இதனைப் பார்க்கலாம்.

அதாவது, நமக்கு வெளியே யாரோ ஒருவர் வந்து வழிகாட்ட வேண்டும் என்பதில்லை. 

நமக்குள்ளேயே நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு அமைதியான உணர்வு இருக்கிறது என்பதுதான் இங்கே கவனிக்க வேண்டிய செய்தி.

பயத்திற்கும் உள்ளுணர்விற்கும் உள்ள வேறுபாடு!

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமக்குள் தோன்றும் எல்லா உணர்வுகளும் உள்ளுணர்வு அல்ல.

     

சில உணர்வுகள் பயத்திலிருந்து தோன்றுகின்றன. 

சில உணர்வுகள் கடந்தகாலக் காயங்களிலிருந்து தோன்றுகின்றன. 

சில உணர்வுகள் நமது ஆசைகளிலிருந்தும் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்தும் உருவாகின்றன.

உதாரணமாக, முன்பு ஒருவரால் ஏமாற்றப்பட்ட அனுபவம் நமக்கு இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

அதன் பின்னர் புதிதாக அறிமுகமாகும் ஒவ்வொருவரையும் சந்தேகத்துடன் பார்க்கத் தொடங்கலாம்.

இது உள்ளுணர்வு என்று சொல்ல முடியாது. 

கடந்தகால அனுபவத்தால் உருவான பயமாகவும் இருக்கலாம்.

அதேபோல, ஒரு புதிய முயற்சியைத் தொடங்கும்போது தோல்வி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற பயம் நம்மைத் தடுக்கலாம். 

அந்தத் தயக்கத்தை உள்ளுணர்வு என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

உண்மையான உள்ளுணர்வு பல நேரங்களில் அமைதியாக இருக்கும். 

அது நம்மை அவசரப்படுத்தாது.

    

மற்றவர்களை வெறுக்கச் சொல்லாது. நம்மைச் சிறுமைப்படுத்தாது. 

நமது மனதில் தேவையற்ற பதற்றத்தை உருவாக்காது.

மாறாக, சற்று நின்று சிந்திக்கச் சொல்லும். நம்முடைய நலனைப் பற்றிக் கவனிக்கச் சொல்லும். 

ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்விகளை எழுப்பும்.

பயம் பெரும்பாலும், 'இது நடந்துவிட்டால் என்ன செய்வது?' என்று நம்மை எதிர்காலக் கவலையில் தள்ளும்.

ஆனால், உள்ளுணர்வு சில நேரங்களில், 'இந்த வழி உனக்குச் சரியாக இருக்கிறதா என்று ஒருமுறை நிதானமாகப் பார்' என்று நம்மை விழிப்படையச் செய்யும்.

இந்த இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியம்.

மெல்லிய முணுமுணுப்புகளை நாம் ஏன் கவனிப்பதில்லை?

நமது வாழ்க்கையில் பலமுறை ஏதோ ஒரு விஷயம் சரியாக இல்லை என்று நமக்குள் தோன்றியிருக்கலாம்.

ஆனால், மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயத்தில் அந்த உணர்வைப் புறக்கணித்திருக்கலாம்.

ஒரு தவறான உறவில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்று நம்மை நாமே சமாதானப்படுத்தியிருக்கலாம்.

நமக்குப் பொருந்தாத ஒரு வேலையில் தொடர்ந்து உழைத்திருக்கலாம்.

நமது மனதுக்கு ஒத்துவராத ஒரு முடிவை, மற்றவர்களின் விருப்பத்திற்காக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்.

அந்த நேரங்களில் நமக்குள் ஒரு சிறிய குரல், 'இது உனக்குச் சரியான பாதையல்ல' என்று சொல்லியிருக்கலாம்.

ஆனால், நமது ஆசைகள் அந்தக் குரலைவிடப் பெரிதாக ஒலித்திருக்கலாம். 

மற்றவர்களின் கருத்துகள் அந்த உணர்வை மூடியிருக்கலாம்.

..   

எப்படியாவது எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் நமது மனதின் எச்சரிக்கையைப் புறக்கணித்திருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் அப்படிச் செய்ததன் விளைவாக ஏமாற்றத்தையும் வேதனையையும் சந்தித்திருக்கலாம்.

அப்போது பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, 'அன்றே எனக்குள் ஏதோ ஒரு தயக்கம் இருந்ததே! அதை அப்போதே கவனித்திருக்கலாமே!' என்று நினைத்திருக்கிறோம்.

இப்படிப்பட்ட அனுபவங்கள் நம்மில் பலருக்கும் இருக்கலாம்.

வாழ்க்கை நமக்குப் பாடம் புகட்டுவதற்கு எப்போதும் பெரிய சம்பவங்கள் தேவைப்படுவதில்லை. 

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய உணர்வே நம்மைத் திருத்துவதற்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது.

ஆனால், அந்த உணர்வைக் கவனிக்காமல் தொடர்ந்து அதே தவறைச் செய்யும்போது, வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் மூலமாக நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.

அதனால்தான் நமக்குள் எழும் மெல்லிய உணர்வுகளை அலட்சியப்படுத்தாமல் கவனிக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் தர்க்கம் தேவையா?

நாம் வாழும் உலகில் தர்க்கமும் அறிவும் மிகவும் அவசியமானவை.

ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது உண்மைகளை ஆராய வேண்டும். கிடைக்கும் தகவல்களைச் சரிபார்க்க வேண்டும்.

    

விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆனால், தர்க்கம் மட்டுமே வாழ்க்கையின் முழுமையான வழிகாட்டி என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.

ஏனென்றால், வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே கணக்கிட்டுத் தெரிந்துகொள்ள முடியாது.

நாம் எடுக்கும் ஒரு முடிவின் எல்லா விளைவுகளையும் முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்ள முடியாது. 

நாளை நமது வாழ்க்கையில் யார் வருவார்கள், என்ன வாய்ப்பு கிடைக்கும், எந்தச் சூழ்நிலை உருவாகும் என்பதையும் முழுமையாகக் கணிக்க முடியாது.

சில நேரங்களில் எல்லா ஆதாரங்களும் சாதகமாக இருந்தாலும் நமது மனம் அந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் எல்லா கணக்குகளும் நமக்குச் சாதகமாக இல்லாவிட்டாலும், ஒரு நல்ல முயற்சியைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆழமான நம்பிக்கை நமக்குள் எழலாம்.

அப்படிப்பட்ட நேரங்களில் நமது அறிவையும் உள்ளுணர்வையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

இரண்டையும் இணைத்துப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

உள்ளுணர்வு நம்மை ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்கச் செய்யலாம். 

அறிவு அந்த விஷயத்தை ஆராய்ந்து சரியான முடிவை எடுக்க உதவலாம்.

உள்ளுணர்வு ஒரு எச்சரிக்கையைத் தரலாம். தர்க்கம் அந்த எச்சரிக்கைக்கான காரணங்களைத் தேடலாம்.

இவ்வாறு இரண்டும் இணைந்து செயல்படும்போது நமது முடிவுகள் மேலும் தெளிவானவையாக அமையலாம்.

அமைதியாக இருக்கும்போதுதான் நமக்குள் இருக்கும் குரலைக் கேட்க முடியும்!

இன்றைய வாழ்க்கையைச் சற்று கவனித்துப் பாருங்கள்.

காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவு உறங்கச் செல்லும் வரை எத்தனை சிந்தனைகள் நமது மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன?

கைபேசி, செய்திகள், மற்றவர்களின் கருத்துகள், குடும்பப் பொறுப்புகள், வேலைப் பளு, எதிர்காலக் கவலைகள் என்று நமது மனதிற்கு ஓய்வே கிடைப்பதில்லை.

இத்தனை சத்தங்களுக்கு நடுவில் நமக்குள் எழும் மெல்லிய உணர்வுகளை எப்படிக் கவனிக்க முடியும்?

ஒரு குளத்தில் நீர் தெளிவாக இருக்கும்போதுதான் அதன் அடிப்பகுதியைப் பார்க்க முடியும்.

     

நீர் கலங்கியிருக்கும்போது எதுவும் தெளிவாகத் தெரியாது.

நமது மனமும் அப்படித்தான்.

மனம் எப்போதும் எண்ணங்களால் அலைமோதிக்கொண்டிருந்தால் நமக்குள் இருக்கும் ஆழமான உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்.

அதனால்தான் ஒவ்வொரு நாளும் சிறிது நேரமாவது அமைதியாக இருக்கப் பழக வேண்டும்.

அதற்காக நாம் எங்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை. 

பெரிய ஆன்மீகச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டியதில்லை.

      

தனியாக அமர்ந்து சில நிமிடங்கள் நமது மூச்சைக் கவனித்தாலே போதும்.

எண்ணங்கள் வரலாம். போகலாம். அவற்றுடன் போராட வேண்டியதில்லை. 

அவற்றைத் தொடர்ந்து செல்லாமலும் இருக்கலாம்.

அந்த அமைதியான நேரத்தில் நமது மனதில் என்னென்ன உணர்வுகள் எழுகின்றன என்பதை மட்டும் கவனிக்கலாம்.

எதை நினைக்கும்போது மனம் அமைதியடைகிறது? 

எதை நினைக்கும்போது தேவையற்ற பதற்றம் ஏற்படுகிறது?

       

எந்தச் செயலைச் செய்யும்போது நமது மனம் நிறைவடைகிறது?

     

எந்தச் சூழ்நிலையில் நம்மை நாமே இழந்துவிடுகிறோம்?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடும்போது நம்மைப் பற்றிய புரிதல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளரத் தொடங்குகிறது.

நம்மை நாமே புரிந்துகொள்வதுதான் உள்ளுணர்வை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்வதற்கான முதல் படி.

நமது ஆன்மாவின் வழிகாட்டுதல் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிப்பதல்ல!

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான உண்மையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உள்ளுணர்வைக் கேட்பது என்றால், வாழ்க்கையில் ஏற்படும் எல்லாச் சிரமங்களையும் தவிர்த்துவிடுவது என்று அர்த்தமல்ல.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு சவாலிலிருந்தும் விலகிவிட வேண்டும் என்பதும் அதன் பொருளல்ல.

சில நேரங்களில் நமக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கும் ஒரு புதிய முயற்சிதான் நமது வளர்ச்சிக்குத் தேவையானதாக இருக்கலாம்.

ஒரு புதிய தொழிலைத் தொடங்குவது, புதிய நாட்டில் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்வது, நமது கருத்தைத் தைரியமாக வெளிப்படுத்துவது, தவறான பழக்கத்திலிருந்து வெளியேறுவது போன்ற செயல்கள் ஆரம்பத்தில் நமக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

அந்தப் பயத்தை உள்ளுணர்வின் எச்சரிக்கை என்று தவறாக நினைத்து நாம் பின்வாங்கிவிடக்கூடாது.

மாறாக, அந்தப் பயம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை ஆராய வேண்டும்.

நாம் தோல்வியடைந்துவிடுவோமோ என்ற பயமா? 

மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலையா?

      

அல்லது உண்மையிலேயே அந்தச் சூழ்நிலையில் ஏதோ ஒரு ஆபத்து இருக்கிறதா?

இவற்றை நிதானமாக ஆராயும்போது நமது மனதின் உண்மையான நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

ஆன்மீகப் பார்வையில் ஆன்மாவின் வழிகாட்டுதல் என்பது நம்மைச் சுருக்கிக் கொள்வதற்கானதல்ல. 

நமது உண்மையான இயல்பைப் புரிந்துகொண்டு, விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வதற்கான அழைப்பாகும்.

சில நேரங்களில் அந்த அழைப்பு நம்மை ஒரு பாதையிலிருந்து விலகச் சொல்லலாம். 

வேறு சில நேரங்களில் நமக்குப் பயமாக இருக்கும் பாதையில் தைரியமாக முதல் அடியை எடுத்து வைக்கச் சொல்லலாம்.

அதனைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் தேவைப்படுவது அவசரமல்ல; விழிப்புணர்வு.

நம்மை நாமே நம்பத் தொடங்குவோம்!

வாழ்க்கையில் மற்றவர்களின் ஆலோசனைகள் நமக்குத் தேவை.

       

அனுபவம் உள்ளவர்களிடம் கருத்துக் கேட்பதும் நல்லது.

      

ஆனால், நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்திற்காகக் காத்திருக்கும் பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ளக்கூடாது.

ஏனென்றால், நமது வாழ்க்கையை வாழப்போவது நாம்தான்.

நமது முடிவுகளின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளப் போவதும் நாம்தான்.

மற்றவர்கள் நமக்கு வழிகாட்டலாம். ஆனால், நமக்குப் பதிலாக அவர்கள் வாழ்க்கையை வாழ முடியாது.

எனவே, நமது மனதில் எழும் உணர்வுகளுக்கு மதிப்புக் கொடுக்க வேண்டும். 

அதே நேரத்தில் அவற்றை அறிவின் வெளிச்சத்தில் ஆராயவும் வேண்டும்.

ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு நம்மை நாமே சில கேள்விகள் கேட்டுக்கொள்ளலாம்.

நான் இந்த முடிவை எடுப்பது உண்மையான விருப்பத்தினாலா அல்லது மற்றவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவா?

நான் இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது நம்பிக்கையினாலா அல்லது எதையாவது இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தினாலா?

இந்த முடிவு எனது மன அமைதிக்கும், எனது வாழ்க்கையின் நலனுக்கும் ஏற்றதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவசரப்படாமல் தேடும்போது நமது முடிவுகளில் தெளிவு பிறக்கும்.

அந்தத் தெளிவுதான் நம்மை நாமே நம்புவதற்கான அடித்தளமாக அமையும்.

இறுதியாக ஒரு சிறிய சிந்தனை!

வாழ்க்கையில் நம்மை வழிநடத்துவதற்கு வெளியில் பல குரல்கள் இருக்கின்றன.

சிலர் நம்மைப் பாராட்டுவார்கள். சிலர் குறை கூறுவார்கள். 

சிலர் ஆலோசனை வழங்குவார்கள். இன்னும் சிலர் நமக்காக முடிவெடுக்கவும் முயற்சிப்பார்கள்.

இவற்றையெல்லாம் கேட்டுக்கொள்வதில் தவறில்லை.

ஆனால், இத்தனை குரல்களுக்கு நடுவில் நமக்குள் இருக்கும் அமைதியான குரலைக் கேட்க மறந்துவிடக்கூடாது.

நமது உள்ளுணர்வு என்பது எதிர்காலத்தை முன்கூட்டியே சொல்லும் ஏதோ ஒரு மந்திர சக்தி என்று நான் கருதவில்லை.

அது நமது அனுபவங்களும், ஆழமான சிந்தனைகளும், விழிப்புணர்வும் இணைந்து நமக்குள் உருவாக்கும் ஓர் உணர்வாக இருக்கலாம்.

      

ஆன்மீகமாகப் பார்க்கும்போது, நமது ஆன்மா நமக்கு வழங்கும் அமைதியான வழிகாட்டுதலாகவும் அதனை உணரலாம்.

அந்த உணர்வை மதிப்போம். ஆனால், கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றாமல் அறிவுடன் ஆராய்வோம்.

நமது மனதில் எழும் ஒவ்வொரு பயத்தையும் உண்மை என்று நம்ப வேண்டாம். 

அதேபோல, நமக்குள் எழும் ஒவ்வொரு நல்லுணர்வையும் காரணமின்றிப் புறக்கணிக்கவும் வேண்டாம்.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம், நம்மை நாமே கேட்கக் கற்றுக்கொள்வதுதான்.

ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு கொஞ்சம் அமைதியாக இருப்போம். 

நமது மனதின் உண்மையான உணர்வுகளைக் கவனிப்போம்.

    

தேவையானவற்றை ஆராய்வோம்.

     

பின்னர் தெளிவுடன் செயல்படுவோம்.

நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் எல்லா வழிகளும் நமக்குச் சாதகமாக அமையாது. 

எல்லா மனிதர்களும் நமக்குப் பொருத்தமானவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். 

எல்லா வாய்ப்புகளும் நமது நன்மைக்கானவையாகவும் இருக்காது.

ஆனால், நம்மை நாமே புரிந்துகொண்டு விழிப்புணர்வுடன் வாழத் தொடங்கினால், தவறான பாதைகளில் நீண்ட தூரம் பயணிப்பதைத் தவிர்க்க முடியும்.

நம்மைக் காப்பாற்றுவெளியிலிருந்துவதற்காக எப்போதும் யாராவது வருவார்கள் என்று காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.

நம்மை நாமே கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பும், நமது வாழ்க்கையை நாமே தெளிவுடன் வழிநடத்தும் ஆற்றலும் நம்மிடம் இருக்கின்றன.

அந்த ஆற்றலை உணர்வோம்.

நமக்குள் ஒலிக்கும் மெல்லிய குரலைக் கேட்போம்.

ஏனெனில், உலகத்தின் சத்தங்களைக் கேட்பதற்கு நாம் பழகியிருக்கிறோம்; இனி நமக்குள் இருக்கும் அமைதியையும் கேட்கப் பழகுவோம்.

அதுவே நம்மை நாமே கண்டறியும் பயணத்தின் அழகான தொடக்கமாக இருக்கட்டும்!

அன்பன் 

சக்தி சக்திதாசன்