நாம் உணர்வதற்கும், நாம் செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி!
நாம் உணர்வதற்கும், நாம் செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி!
சில நேரங்களில் காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும் வரைக்கும் நமது மனம் ஓய்வில்லாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
யாரோ ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை மனதை உறுத்திக்கொண்டிருக்கும்.
இன்னொருவர் நம்மைப் புறக்கணித்துவிட்டதாகத் தோன்றும்.
நாம் எதிர்பார்த்த ஒன்று நடக்காமல் போயிருக்கும்.
நாளை என்ன நடக்குமோ என்ற கவலை மனதைக் குடைந்துகொண்டிருக்கும்.
இப்படியான நேரங்களில் நாம் என்ன செய்கிறோம்?
சிலர் கோபப்படுகிறோம்.
சிலர் மற்றவர்களிடம் எரிந்து விழுகிறோம்.
சிலர் யாருடனும் பேசாமல் ஒதுங்கிக்கொள்கிறோம்.
இன்னும் சிலர் நடந்த சம்பவத்தைத் திரும்பத் திரும்ப மனதிற்குள் ஓட்டிப்பார்த்து, நடக்காதவற்றைக்கூட நடந்துவிட்டதைப்போல நினைத்துக் கவலைப்படுகிறோம்.
சிறிது நேரம் கழித்துத்தான் நாம் செய்தது சரியா என்று யோசிக்கிறோம்.
சொல்லக்கூடாத வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டோம் என்று வருந்துகிறோம்.
தேவையில்லாமல் ஒருவருடைய மனதைப் புண்படுத்திவிட்டோம் என்று உணர்கிறோம்.
சில நேரங்களில் நமக்கு நாமே கோபப்பட்டுக்கொள்கிறோம்.
அப்போது எனக்குள் ஒரு கேள்வி எழுவதுண்டு.
நமது மனதில் தோன்றும் ஒவ்வோர் உணர்ச்சிக்கும் உடனடியாகச் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு இருக்கிறதா?
கோபம் வந்தால் கோபப்பட்டுத்தான் ஆகவேண்டுமா?
பயம் வந்தால் பயந்துகொண்டே இருக்க வேண்டுமா?
ஒருவர் நம்மைப் புண்படுத்திவிட்டால், பதிலுக்கு அவரையும் புண்படுத்தித்தான் நமது மனக்காயத்தை ஆற்றிக்கொள்ள வேண்டுமா?
இல்லை என்பதுதான், வாழ்வின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, எனக்குப் புரிகின்ற ஒரு முக்கியமான உண்மை.
நமது உணர்ச்சிகள் நமக்குள் எழுவதை எப்போதும் நம்மால் தடுக்க முடியாது.
ஆனால், அந்த உணர்ச்சிகள் எழுந்தவுடன் அவை நம்மை எங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் ஆற்றலை நாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.
அந்தப் புரிதலில்தான் இருப்பு (Presence) என்ற ஆழமான கருத்தின் அழகைக் காண்கிறேன்.
இருப்பு என்றால் என்ன?
இருப்பு என்ற சொல்லைக் கேட்கும்போது, சிலருக்கு எப்போதும் அமைதியாக இருப்பது நினைவுக்கு வரலாம்.
எதற்கும் கோபப்படாமல், எதற்கும் கவலைப்படாமல், எதனாலும் மனம் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதுதான் ஆன்மீக வளர்ச்சி என்று நாம் நினைக்கக்கூடும்.
ஆனால் உண்மையான இருப்பு என்பது அதுவல்ல.
நாம் மனிதர்கள். நமக்குள் மகிழ்ச்சியும் இருக்கும் துக்கமும் இருக்கும்.
அன்பும் இருக்கும் ஏமாற்றமும் இருக்கும். சில நேரங்களில் நம்பிக்கையுடன் இருப்போம்.
வேறு சில நேரங்களில் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்படுவோம்.
இவற்றையெல்லாம் முற்றிலும் இல்லாமல் செய்வதுதான் விழிப்புணர்வு என்றால், அப்படியொரு வாழ்க்கையை வாழ்வது சாதாரண மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, யாருக்குமே எளிதானதல்ல.
நமது மனம் அமைதியாக இருக்கும்போது மட்டுமல்ல, அமைதியின்றித் தவிக்கும்போதும் நம்மை நாமே உணர்ந்துகொள்வதுதான் உண்மையான இருப்பு.
உதாரணமாக, இன்று யாரோ ஒருவர் உங்களிடம் கடுமையாகப் பேசிவிட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அந்த வார்த்தை உங்களுக்குள் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உடனே உங்கள் மனம், “இவருக்கு என்னை இப்படிப் பேச என்ன உரிமை இருக்கிறது? நானும் இவருக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்” என்று தூண்டுகிறது.
வழக்கமாக நாம் என்ன செய்வோம்? அந்தக் கோபத்தின் வேகத்திலேயே பதில் சொல்லிவிடுவோம்.
ஆனால், அந்தக் கணத்தில் நம்முடைய மனத்திற்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைச் சற்றுக் கவனித்துப் பார்த்தால் என்ன ஆகும்?
“எனக்குக் கோபம் வருகிறது. அவர் பேசிய விதம் என்னைப் புண்படுத்தியிருக்கிறது. இப்போது நான் கடுமையாகப் பேச வேண்டும் என்று மனம் தூண்டுகிறது” என்று நம்மால் உணர முடிந்தால், அங்கே ஒரு புதிய வாய்ப்பு உருவாகிறது.
கோபம் மறைந்துவிடவில்லை.
மனக்காயமும் உடனடியாக ஆறிவிடவில்லை.
ஆனால், கோபம் நம்மை முழுமையாக ஆக்கிரமித்து, நமது அடுத்த செயலைத் தீர்மானிப்பதற்கு முன்பாக, நம்மை நாமே கவனிக்கத் தொடங்கிவிட்டோம்.
அந்தக் கவனிப்புதான் விழிப்புணர்வு.
அந்த விழிப்புணர்வில் கிடைக்கும் சிறிய இடைவெளிதான் நம்மை நாமே வழிநடத்திக்கொள்ள உதவுகிறது.
உணர்ச்சிகள் நமக்குள் எழலாம் ஆனால் அவையே நாமல்ல!
இந்தக் கருத்தைப் புரிந்துகொள்வது நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
நாம் அடிக்கடி, “நான் கோபமாக இருக்கிறேன்”, “நான் பயந்துபோயிருக்கிறேன்”, “நான் நிம்மதியற்ற நிலையில் இருக்கிறேன்” என்று சொல்கிறோம்.
அந்த உணர்ச்சிகள் நமக்குள் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால், அவை நமது முழுமையான அடையாளம் அல்ல.
வானத்தில் மேகங்கள் தோன்றுவதைப்போல, நமது மனத்திலும் பலவிதமான உணர்ச்சிகள் தோன்றுகின்றன.
சில மேகங்கள் விரைவாகக் கடந்துபோகின்றன.
சில மேகங்கள் நீண்ட நேரம் வானத்தை மறைக்கின்றன.
சில நேரங்களில் புயல்கூட வீசுகிறது.
ஆனால், மேகம் வந்துவிட்டதால் வானம் அழிந்துவிடுவதில்லை.
அதேபோல, நமக்குள் கோபம் வந்துவிட்டதால் நாம் கோபக்காரர்களாகவே இருக்க வேண்டியதில்லை.
பயம் தோன்றிவிட்டதால் நம்மால் எதையும் எதிர்கொள்ள முடியாது என்று அர்த்தமில்லை.
மனம் சோர்ந்துவிட்டதால் நமது வாழ்க்கையே தோல்வியடைந்துவிட்டது என்றும் பொருளில்லை.
இதை வெறும் தத்துவமாகப் பார்க்காமல், அன்றாட வாழ்க்கையில் பயன்படுத்திப் பாருங்கள்.
ஒரு நாள் காலையில் எழுந்தவுடன் மனம் சோர்வாக இருக்கலாம்.
எந்த வேலையையும் செய்ய விருப்பமில்லாமல் இருக்கலாம்.
உடனே, “எனக்கு எப்போதும் இப்படித்தான். என் வாழ்க்கையில் எதுவுமே சரியாக இல்லை” என்று முடிவுக்கு வந்துவிடாமல், “இன்று என் மனம் சற்றுச் சோர்வாக இருக்கிறது.
இந்த உணர்வுடன் நான் என்னை எப்படி அன்பாக நடத்திக்கொள்ளலாம்?” என்று கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.
அந்த ஒரு கேள்வியே உங்கள் அணுகுமுறையை மாற்றிவிடும்.
உங்களை நீங்களே குறைசொல்லாமல், உங்களுக்குத் தேவையான ஓய்வைக் கொடுக்கலாம்.
ஒரு சிறிய நடைப்பயிற்சி செய்யலாம்.
பிடித்தமான பாடலைக் கேட்கலாம்.
நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் மனம் விட்டுப் பேசலாம்.
மனச்சோர்வை உடனே விரட்டியடிக்க வேண்டும் என்று உங்களுடன் நீங்களே போராட வேண்டியதில்லை.
முதலில், அது இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
பிறகு, உங்களுக்குத் தேவையானதை அன்புடன் தேர்ந்தெடுங்கள்.
வாழ்க்கையில் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் நம்மால் விரும்பியபடி மாற்றிவிட முடியாது.
ஆனால், அந்த உணர்ச்சிகளுடன் நாம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தை மாற்றிக்கொள்ளப் பழகலாம்.
கோபத்திற்கும் பதிலுக்கும் இடையில் ஒரு நிமிடம்!
வாழ்க்கையில் நமது நிம்மதியை அதிகமாகப் பாதிப்பது பல நேரங்களில் சம்பவங்கள் மட்டுமல்ல அந்தச் சம்பவங்களுக்கு நாம் உடனடியாக அளிக்கும் எதிர்வினைகளும்தான்.
கணவன் மனைவிக்கிடையே ஒரு கருத்து வேறுபாடு ஏற்படலாம்.
பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையில் ஒரு வாக்குவாதம் வரலாம்.
அலுவலகத்தில் ஒருவர் நமது வேலையைக் குறைசொல்லலாம்.
நண்பர் ஒருவர் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடந்துகொள்ளாமல் போகலாம்.
அந்தக் கணத்தில் மனம் உடனடியாக ஒரு பதிலை உருவாக்குகிறது.
“அவரும் இப்படித்தானே எப்போதும் செய்கிறார்!”
“என்னை யாருமே மதிப்பதில்லை!”
“இனிமேல் அவருடன் பேசவே கூடாது!”
இப்படி ஒரு சம்பவத்திலிருந்து தொடங்கிய எண்ணம், பழைய சம்பவங்களையும் இழுத்துக்கொண்டு வந்து நமது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய கதையை உருவாக்கிவிடுகிறது.
சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சிறிய பிரச்சினை, சில மணி நேரங்களுக்கு நமது மன அமைதியைப் பறித்துவிடுகிறது.
சில நேரங்களில் பல நாட்களுக்கும் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறது.
இதிலிருந்து விடுபடுவதற்கான எளிய வழிகளில் ஒன்று, பதிலளிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு சிறிய இடைவெளியை ஏற்படுத்திக்கொள்வது.
அது ஒரு நிமிடமாக இருக்கலாம். சில நேரங்களில் சில நொடிகளாகக்கூட இருக்கலாம்.
அந்த இடைவெளியில் மெதுவாக மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியே விடுங்கள்.
உங்கள் உடலில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்.
இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறதா? முகம் இறுகியிருக்கிறதா? குரல் உயரத் தயாராகிறதா?
எதையும் மாற்ற முயற்சிக்காமல் முதலில் கவனியுங்கள்.
பிறகு உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:
“நான் இப்போது சொல்லப்போகும் வார்த்தை இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்குமா?
அல்லது இதை இன்னும் பெரிதாக்குமா?”
இந்தக் கேள்விக்கான பதில் பல நேரங்களில் நம்மைச் சரியான திசையில் அழைத்துச் செல்லும்.
சில நேரங்களில் அமைதியாகப் பதில் சொல்லலாம்.
சில நேரங்களில், “இப்போது நாம் இருவரும் கோபமாக இருக்கிறோம். சிறிது நேரம் கழித்துப் பேசுவோம்” என்று கூறலாம்.
சில சூழ்நிலைகளில் நமக்குப் புண்படுத்தும் விதமாகப் பேசப்படுவதைத் தெளிவாக மறுக்கவும் வேண்டியிருக்கும்.
இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இருப்பு என்பது எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பதல்ல.
ஒருவர் தவறாக நடந்துகொண்டால் அதைத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டலாம்.
நமது எல்லைகளைப் பாதுகாக்கலாம்.
தேவையான இடத்தில் உறுதியான முடிவுகளை எடுக்கலாம்.
ஆனால், அவற்றைச் செய்வதற்கும் கோபத்தின் கட்டுப்பாட்டில் நம்மை இழந்துவிட்டுச் செயல்படுவதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.
உணர்ச்சிகளை அடக்கிக்கொள்வது வேறு உணர்ச்சிகளால் ஆளப்படாமல் இருப்பது வேறு.
முதலாவது நம்மை உள்ளுக்குள் அழுத்தக்கூடும்.
இரண்டாவது நம்மை நாமே புரிந்துகொண்டு, தெளிவுடன் செயல்பட உதவும்.
கவலைப்படும் மனத்துடன் நாம் எப்படி வாழ்வது?
நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் கவலைக்கு ஒரு முக்கியமான இடம் இருக்கிறது.
குடும்பத்தின் எதிர்காலம், பிள்ளைகளின் நலன், பொருளாதார நிலை, உடல்நலம், வேலை, உறவுகள் என்று கவலைப்படுவதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.
சில கவலைகள் நம்மைச் சரியான நடவடிக்கை எடுக்கத் தூண்டுகின்றன.
ஆனால், பல கவலைகள் நாம் செய்யக்கூடியதைத் தாண்டி, நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விஷயங்களையும் நினைத்துக்கொண்டே இருக்கச் செய்கின்றன.
நாளை நடக்கப்போகும் ஒரு சந்திப்பைப் பற்றி இன்று இரவே கவலைப்படுகிறோம்.
இன்னும் நிகழாத ஒரு பிரச்சினையை மனதிற்குள் பலமுறை அனுபவித்துவிடுகிறோம்.
ஒருவருடைய உடல்நலம் பற்றிய பயம், அவர் நம்முடன் இருக்கும்போதுகூட அவருடன் அமைதியாக இருக்கவிடாமல் செய்கிறது.
நாம் வாழ்வது நிகழ்காலத்தில்.
ஆனால், நமது மனம் மட்டும் எதிர்காலத்தில் நிகழக்கூடிய பல சாத்தியங்களுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
இப்படியான நேரங்களில், “கவலைப்படாதே” என்று நமக்கு நாமே சொல்வதால் மட்டும் கவலை மறைந்துவிடாது.
அதற்குப் பதிலாக, “நான் இப்போது கவலைப்படுகிறேன். இந்தக் கவலைக்கு ஏதாவது ஒரு நடைமுறைக் காரணம் இருக்கிறதா? இருந்தால், இன்று என்ன செய்ய முடியும்?” என்று கேட்டுப்பாருங்கள்.
ஒரு செயலைச் செய்ய முடிந்தால் அதைச் செய்யுங்கள்.
மருத்துவரிடம் ஆலோசனை பெற வேண்டுமென்றால் அதற்கான நேரத்தை ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.
பணத்தைத் திட்டமிட வேண்டுமென்றால் கணக்குகளைப் பாருங்கள்.
ஒருவருடன் பேசித் தெளிவுபடுத்த வேண்டுமென்றால் பேசுங்கள்.
ஆனால், நம்மால் இப்போது எதுவும் செய்ய முடியாத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மனம் திரும்பத் திரும்பக் கவலைப்படும்போது, அந்தக் கவலை நிகழ்காலத்தில் நாம் அனுபவிக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியையும் பறித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணருங்கள்.
நாளை என்ன நடக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.
ஆனால், இன்று நம்மால் செய்யக்கூடிய சிறிய நல்ல செயல்கள் இருக்கின்றன.
நம்முடன் வாழ்பவர்களிடம் அன்பாகப் பேசலாம்.
நமக்குக் கிடைத்த உணவை நன்றியுடன் சாப்பிடலாம்.
வெளியில் சிறிது நேரம் நடக்கலாம்.
ஒரு நல்ல புத்தகத்தை வாசிக்கலாம்.
நமக்குப் பிடித்தவருடன் மனம் விட்டுச் சிரிக்கலாம்.
இவை சிறிய செயல்களாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால், வாழ்க்கை என்பது பெரிய சம்பவங்களால் மட்டுமே ஆனதல்ல.
இத்தகைய சிறிய அனுபவங்களின் தொகுப்பும்தான் நமது வாழ்க்கை.
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அக்கறையை இழக்க வேண்டியதில்லை.
ஆனால், எதிர்காலத்தை நினைத்துக்கொண்டே நிகழ்காலத்தைத் தொலைத்துவிடவும் வேண்டியதில்லை.
மகிழ்ச்சி என்பது எல்லாம் நமது விருப்பப்படி நடப்பதில் இல்லை!
நம்மில் பலர் மகிழ்ச்சியைச் சில நிபந்தனைகளுடன் இணைத்துவிடுகிறோம்.
“இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டால் நான் நிம்மதியாக இருப்பேன்.”
“என் பிள்ளைகள் நான் நினைப்பதுபோல் நடந்துகொண்டால் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.”
“எல்லோரும் என்னைப் புரிந்துகொண்டால் எனக்கு எந்தக் கவலையும் இருக்காது.”
“எனது எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறினால்தான் என்னால் நிம்மதியாக வாழ முடியும்.”
இப்படியே நமது மகிழ்ச்சியைப் பலருடைய செயல்களுக்கும் பல வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளுக்கும் ஒப்படைத்துவிடுகிறோம்.
ஆனால், வாழ்க்கையைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது ஒரு உண்மை புரிகிறது.
நாம் விரும்பியபடி எல்லாமே நடந்த நாட்கள் மிகக் குறைவு.
நாம் எதிர்பார்க்காத பல சம்பவங்கள் நடந்திருக்கின்றன. நாம் நம்பியவர்கள் சில நேரங்களில் நம்மை ஏமாற்றியிருக்கலாம்.
நாம் திட்டமிட்ட பாதையில் செல்ல முடியாமல் வேறு வழியில் பயணிக்க வேண்டியிருந்திருக்கலாம்.
அப்படியென்றால், நமது மகிழ்ச்சி எப்போதும் வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளைச் சார்ந்தே இருக்க வேண்டுமா?
மற்றவர்கள் மாறினால்தான் நம்மால் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியுமா?
நாம் விரும்பியபடி உலகம் இயங்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, உலகம் நமக்கு முன்வைக்கும் சூழ்நிலைகளுக்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம் என்பதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினால், நமது கையில் இருக்கும் ஆற்றலை உணர முடியும்.
நம்மைப் புறக்கணிப்பவர்களின் மனதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
ஆனால், அவர்களுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் நினைத்துக்கொண்டு நமது நாளை வீணாக்காமல் இருக்கப் பழகலாம்.
நாம் அன்பு செலுத்துபவர்கள் எப்போதும் நம்முடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்த முடியாது.
ஆனால், கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும் அவர்களுடன் மரியாதையுடன் பேச முடியும்.
நமது வாழ்க்கையில் துன்பமே இருக்கக்கூடாது என்று உத்தரவிட முடியாது.
ஆனால், துன்பம் வரும் நேரத்தில் நம்மை நாமே கைவிடாமல் இருக்க முயற்சிக்க முடியும்.
இதுதான் இருப்பு நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு பெரிய சுதந்திரம்.
நமது மகிழ்ச்சி என்பது துன்பங்கள் இல்லாத வாழ்க்கை என்று பொருளல்ல.
துன்பங்கள் வந்தாலும், அவற்றுக்கு நடுவில் நம்மால் அனுபவிக்கக்கூடிய அன்பையும் அழகையும் நிம்மதியையும் முற்றிலும் இழந்துவிடாமல் வாழ்வதற்கான திறனும் மகிழ்ச்சியின் ஒரு பகுதிதான்.
மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்னால் நம்மைப் புரிந்துகொள்வோம்!
நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் நடத்தையை நாம் மிக விரைவாக மதிப்பிடுகிறோம்.
ஒருவர் நம்மிடம் பேசாமல் இருந்தால், அவர் நம்மை மதிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறோம்.
ஒருவர் நமது கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், அவர் நமக்கு எதிராக இருக்கிறார் என்று முடிவு செய்கிறோம்.
ஒருவர் நமது எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றாவிட்டால், அவரிடம் அன்பில்லை என்று நினைக்கிறோம்.
ஆனால், அவர்களுடைய மனத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பது நமக்குத் தெரியாது.
அவர்களும் ஏதோ ஒரு கவலையில் இருக்கலாம்.
அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் நாம் அறியாத சிரமங்கள் இருக்கலாம்.
நம்முடைய வார்த்தைகளை அவர்கள் வேறு விதமாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்.
இதனால் மற்றவர்கள் செய்யும் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.
நம்மைத் துன்புறுத்தும் நடத்தைக்கு நியாயம் கற்பிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.
ஆனால், நமது முதல் எண்ணமே முழுமையான உண்மை என்று முடிவெடுக்காமல் இருப்பது நல்லது.
இதற்கும் விழிப்புணர்வுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது.
முதலில் நமக்குள் என்ன உணர்வு எழுகிறது என்பதைக் கவனிக்கிறோம்.
பிறகு, அந்த உணர்வின் அடிப்படையில் நாம் உருவாக்கும் முடிவு உண்மையா என்று ஆராய்கிறோம்.
அதன் பிறகு எப்படிச் செயல்படுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறோம்.
இப்படிச் செய்யும்போது நமது உறவுகளில் தேவையற்ற மோதல்கள் குறையக்கூடும்.
மற்றவர்களைக் கேட்கும்போது முழுமையாகக் கேட்க முடியும்.
உடனே நம்மை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் குறையும்.
ஒருவர் தவறு செய்துவிட்டால் அவரை முழுமையாகத் தவறான மனிதராகவே கருதாமல், அந்தச் செயலையும் அந்த மனிதரையும் தனித்தனியாகப் பார்க்க முடியும்.
அதே நேரத்தில், நம்முடைய தவறுகளையும் ஒப்புக்கொள்ள முடியும்.
“அந்த நேரத்தில் நான் கோபத்தில் அப்படிப் பேசிவிட்டேன். அது சரியல்ல. என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வதற்கு மனப்பக்குவம் தேவை.
தவறே செய்யாத மனிதராக இருப்பதைவிட, தன் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ளத் தெரிந்த மனிதராக இருப்பது மேலானது.
இந்தப் பக்குவம் நமது குடும்ப வாழ்க்கையிலும் நட்பிலும் வேலை செய்யும் இடங்களிலும் மிகுந்த அமைதியை உருவாக்கக்கூடும்.
அன்றாட வாழ்க்கையில் இருப்பைப் பயிற்சி செய்வது எப்படி?
இதற்காக நாம் தனியாக ஒரு மலைக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை.
எல்லாப் பொறுப்புகளையும் விட்டுவிட்டு ஓர் அமைதியான இடத்தில் வாழ வேண்டியதுமில்லை.
நாம் வாழும் வாழ்க்கையிலேயே இதைப் பயிற்சி செய்ய முடியும்.
காலையில் எழுந்தவுடன் அன்றைய வேலைகளையும் கவலைகளையும் நினைத்துத் தாவுவதற்கு முன்னால், ஓரிரு நிமிடங்கள் அமைதியாக அமருங்கள்.
மூச்சு உள்ளே வருவதையும் வெளியே செல்வதையும் கவனியுங்கள்.
எண்ணங்கள் வந்தால் அவற்றை விரட்ட வேண்டாம்.
மனம் வேறு எங்காவது சென்றுவிட்டால், அது சென்றுவிட்டதை உணர்ந்து மீண்டும் மூச்சின் மீது கவனத்தைத் திருப்புங்கள்.
அந்தச் சில நிமிடங்கள் மனத்தை முற்றிலும் எண்ணமற்றதாக்குவதற்காக அல்ல.
மனம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதைப் பழகிப் பார்ப்பதற்காக.
பிறகு அன்றாட வேலைகளைச் செய்யும்போது, ஒரே நேரத்தில் பத்து விஷயங்களை நினைத்துக்கொண்டு எதையும் முழுமையாக அனுபவிக்காமல் இருப்பதைச் சற்றுக் குறைத்துப் பாருங்கள்.
தேநீர் குடிக்கும்போது அதன் சுவையைக் கவனியுங்கள்.
உணவு உண்ணும்போது உணவின் சுவையையும் நறுமணத்தையும் உணருங்கள்.
நடைப்பயிற்சி செய்யும்போது உங்கள் கால்கள் தரையில் படுவதையும், சுற்றியுள்ள காட்சிகளையும் கவனியுங்கள்.
உங்கள் வாழ்க்கைத் துணை உங்களிடம் ஏதாவது சொல்லும்போது, அடுத்ததாக நீங்கள் என்ன பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று யோசித்துக்கொண்டிருப்பதைவிட, அவர் சொல்வதை உண்மையாகக் கேளுங்கள்.
ஒரு குழந்தை உங்களிடம் பேசும்போது, கைப்பேசியைப் பார்த்துக்கொண்டே தலையசைப்பதற்குப் பதிலாக, சில நிமிடங்கள் முழுக் கவனத்தையும் அந்தக் குழந்தைக்குக் கொடுங்கள்.
இவற்றில் எதுவுமே பெரிய சாதனைகள் அல்ல.
ஆனால், நாம் உடலால் ஒரு இடத்தில் இருந்துகொண்டு மனதால் வேறொரு இடத்தில் வாழும் பழக்கத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியே வர உதவும்.
முக்கியமாக, உணர்ச்சிகள் தீவிரமாக எழும் நேரங்களில் இந்தப் பயிற்சியை நினைவுகூருங்கள்.
கோபம் வந்தால், “எனக்குக் கோபம் வருகிறது” என்று உணருங்கள்.
பயம் வந்தால், “எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது” என்று ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்.
துக்கம் வந்தால், “நான் இப்போது துக்கத்தில் இருக்கிறேன்” என்று உங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.
உணர்ச்சிகளைப் பற்றிய இந்த எளிய கவனிப்பு, அவற்றை மறுப்பதற்கும் அவற்றால் முழுமையாக ஆளப்படுவதற்கும் இடையில் ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கும்.
எல்லா நேரங்களிலும் இதைச் செய்ய முடியாது.
சில நேரங்களில் மீண்டும் கோபத்தில் பேசிவிடுவோம்.
சில நேரங்களில் கவலையில் மூழ்கிவிடுவோம்.
சில சமயங்களில் பழைய பழக்கங்களுக்குத் திரும்பிவிடுவோம்.
அதற்காக நம்மை நாமே குறைசொல்ல வேண்டாம்.
பிறகு அதை உணர்ந்து, அடுத்த முறை சற்றுக் கூடுதல் கவனத்துடன் செயல்பட முயற்சிப்பதே வளர்ச்சி.
ஒரு நாள் முழுவதும் அமைதியாக இருந்துவிட்டோமா என்பதல்ல முக்கியம்.
அமைதியை இழந்துவிட்ட நேரத்தில், அதை இழந்துவிட்டோம் என்பதை எவ்வளவு விரைவாக உணர்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்.
ஆன்மீக முதிர்ச்சி என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகுவதல்ல!
ஆன்மீகம் என்றால் உணர்ச்சிகளைத் தாண்டிய ஓர் உயர்ந்த நிலையை அடைவது என்று சில நேரங்களில் நாம் நினைக்கிறோம்.
ஆனால், நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பதிலும் ஆன்மீக முதிர்ச்சியின் அழகைக் காண முடியும்.
நமக்குப் பிடிக்காத ஒருவரிடம் மரியாதையுடன் பேசுவதில் அது இருக்கலாம்.
நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட ஒருவரிடம் பொறுமையாக விளக்குவதில் அது இருக்கலாம்.
நாம் தவறு செய்துவிட்டால் அதை ஒப்புக்கொள்வதில் அது இருக்கலாம்.
நமது பிள்ளைகள் நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதில் அது இருக்கலாம்.
நமது வாழ்க்கைத் துணையின் கருத்து நம்முடைய கருத்திலிருந்து வேறுபடும்போது, அந்த வேறுபாட்டை அன்புக்கு எதிரானதாகக் கருதாமல் இருப்பதிலும் அது இருக்கலாம்.
இவற்றையெல்லாம் செய்யும்போது நமக்குள் கோபமே வராது என்று அர்த்தமல்ல.
சில நேரங்களில் வருத்தப்படுவோம்.
சில நேரங்களில் நம்மால் முடியாமல் போகும்.
சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடக்கவும் முடியாது.
ஆனால், நமது உணர்ச்சிகளைக் கவனித்து, அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் தேவைகளைப் புரிந்துகொண்டு, நமது மதிப்புகளுக்கு ஏற்றவாறு செயல்பட முயற்சிக்கிறோம்.
இதுவே வாழ்க்கையிலிருந்து விலகாமல், வாழ்க்கைக்குள்ளேயே விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வது.
எனக்குத் தோன்றுவது என்னவென்றால், ஆன்மீக முதிர்ச்சி என்பது மற்றவர்கள் நம்மைப் பார்த்து வியக்கும்படி மாறுவதில் இல்லை.
நாம் நம்மையே சற்றுத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, நம்முடன் வாழ்பவர்களுக்கு நம்மால் இயன்ற அளவு அன்பையும் அமைதியையும் கொடுக்கக்கூடியவர்களாக மாறுவதில்தான் இருக்கிறது.
தியானம், மூச்சைக் கவனித்தல், அமைதியாக அமர்தல் போன்ற பயிற்சிகள் இந்த விழிப்புணர்வை வளர்க்க உதவலாம்.
ஆனால், அந்த விழிப்புணர்வு நமது பேச்சிலும் செயலிலும் உறவுகளிலும் வெளிப்படும்போதுதான் அதன் பயன் அன்றாட வாழ்க்கையில் உணரப்படுகிறது.
தியானத்தில் அமைதியாக அமர்ந்துவிட்டு, வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திற்கும் மற்றவர்களிடம் கோபப்படுகிறோம் என்றால், நமது விழிப்புணர்வை அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவர இன்னும் பயிற்சி தேவைப்படுகிறது என்பதையே அது காட்டுகிறது.
அதற்காக நம்மைத் தாழ்வாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.
வாழ்க்கையே நமக்குத் தொடர்ந்து கற்றுக்கொடுக்கும் ஓர் அனுபவப் பள்ளிதானே!
அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் நமது சுதந்திரம் இருக்கிறது!
வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, பல அனுபவங்கள் எனக்குச் சொல்லும் ஒரு செய்தி உண்டு.
நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நமது விருப்பப்படி அமைத்துக்கொள்ள முடியாது.
எதிர்பாராத சம்பவங்கள் நிகழும். நம்பிக்கைகள் உடையலாம். உறவுகளில் சிக்கல்கள் வரலாம்.
உடலிலும் மனத்திலும் சோர்வு ஏற்படலாம்.
நாம் மிகவும் விரும்பிய சில விஷயங்கள் நமக்குக் கிடைக்காமலேயே போகலாம்.
ஆனால், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நம்மிடமிருந்து நமது முழுமையான சுதந்திரத்தையும் பறித்துவிட வேண்டியதில்லை.
ஒருவர் நம்மைப் புண்படுத்தியிருக்கலாம்.
அந்தச் சம்பவத்தை மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால், அந்த வலியை மனதிற்குள் மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்து நமது இன்றைய நாளையும் துன்பமாக்க வேண்டுமா என்பதை நாம் ஆராய முடியும்.
நமக்கு ஒரு தோல்வி ஏற்பட்டிருக்கலாம்.
அதை அழித்துவிட முடியாது.
ஆனால், அந்தத் தோல்வியையே நமது முழு அடையாளமாக்கிக்கொண்டு வாழ வேண்டுமா, அல்லது அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிக்க முயற்சிக்கலாம்.
நமது மனம் சில நேரங்களில் நம்மை அச்சுறுத்தும் எண்ணங்களை உருவாக்கலாம்.
ஆனால், ஒவ்வோர் எண்ணத்தையும் உண்மை என்று நம்பி அதற்கேற்ப வாழ வேண்டிய அவசியமில்லை.
இங்கேதான் நாம் உணர்வதற்கும், அதன்பின் நாம் செய்வதற்கும் இடையில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியின் உண்மையான ஆற்றல் வெளிப்படுகிறது.
அந்த இடைவெளி என்பது உணர்ச்சிகளை மறுப்பதற்கான இடமல்ல.
நம்மை நாமே புரிந்துகொள்வதற்கான இடம்.
அது கோபத்தை அடக்குவதற்கான இடமல்ல.
கோபத்தின் வேகத்தில் நமக்குப் பின்னர் வருத்தம் தரக்கூடிய செயல்களைச் செய்வதைத் தவிர்ப்பதற்கான வாய்ப்பு.
அது பயத்தை முற்றிலும் அழிப்பதற்கான இடமல்ல.
பயம் இருந்தாலும் நமக்கு முக்கியமான ஒரு நல்ல செயலைச் செய்யத் துணிவதற்கான இடம்.
அது துக்கத்தை உடனடியாக மறப்பதற்கான இடமல்ல.
துக்கத்துடன் வாழ்ந்துகொண்டே, வாழ்க்கையில் இன்னும் இருக்கும் அன்பையும் அழகையும் உணர்வதற்கான இடம்.
அந்த இடைவெளியில் நாம் நம்மைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.
பழைய பழக்கத்தைத் தொடர்வதற்குப் பதிலாகப் புதிய வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
பழிவாங்குவதற்குப் பதிலாக நமது மன அமைதியைப் பாதுகாக்கலாம்.
உடனடியாகத் தீர்ப்பளிப்பதற்குப் பதிலாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கலாம்.
நம்மை நாமே குறைசொல்வதற்குப் பதிலாக, தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.
இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நமக்குக் கைகூடிவிடாது.
ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, நமது வாழ்க்கையை இன்னும் பொறுப்புடனும் தெளிவுடனும் வாழும் திறனை வளர்த்துக்கொள்கிறோம்.
அதற்காக வாழ்க்கையில் எந்தத் துன்பமும் நம்மைத் தொடாது என்று அர்த்தமில்லை.
துன்பம் நம்மைத் தொடலாம். சில நேரங்களில் அது நம்மை ஆழமாகப் பாதிக்கவும் செய்யலாம்.
அப்படியான நேரங்களில் உதவி கேட்பதும், நம்பிக்கையானவர்களுடன் பேசுவதும், தேவையான ஓய்வை எடுத்துக்கொள்வதும் நமது விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதிதான்.
எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளித்துக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பதுதான் வலிமை என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை.
நமது உணர்ச்சிகளை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், நமக்குத் தேவையான உதவியை நாடுவதற்கும் துணிவு தேவைப்படுகிறது.
அன்பினியோரே!
வாழ்க்கையில் நாம் எவ்வளவோ விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
படிக்கிறோம். வேலை செய்கிறோம்.
குடும்பத்தை உருவாக்குகிறோம்.
பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக உழைக்கிறோம்.
பல சாதனைகளை அடைய முயற்சிக்கிறோம்.
ஆனால், நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை அமைதியாகக் கவனித்துக்கொள்வதற்கு மட்டும் சில நேரங்களில் நேரம் ஒதுக்க மறந்துவிடுகிறோம்.
நமது மனம் கோபப்படும்போது, கவலைப்படும்போது, பயப்படும்போது, ஏமாற்றமடையும்போது, அதனுடன் நாமும் சேர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
சற்றே நின்று பார்ப்போம்.
நமக்குள் ஓர் உணர்ச்சி எழுகிறது. அதை உணர்கிறோம்.
அந்த உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.
அதன் பிறகு எப்படிச் செயல்படுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறோம்.
இவ்வளவுதான்.
ஆனால், இந்த எளிய பழக்கம் நமது வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கக்கூடும்.
நமது மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களின் கைகளில் முழுமையாக ஒப்படைக்காமல் இருக்க உதவும்.
தேவையற்ற வாக்குவாதங்களைக் குறைக்க உதவும். உறவுகளில் அன்பையும் புரிதலையும் வளர்க்க உதவும்.
மனம் சோர்ந்த நேரங்களில் நம்மை நாமே அன்புடன் நடத்திக்கொள்ள உதவும்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முடைய வாழ்க்கையை நாம் உண்மையாக வாழ உதவும்.
நாளை என்ன நடக்கும் என்று தெரியாமல் இருக்கலாம்.
கடந்த காலத்தில் நடந்தவற்றை மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால், இந்தக் கணத்தில் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, அடுத்ததாக எப்படிச் செயல்படுவது என்பதை விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்க நாம் முயற்சிக்க முடியும்.
இன்று யாராவது உங்களைப் புண்படுத்தினால், உடனே பதிலளிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு கணம் நின்று பாருங்கள்.
இன்று ஏதாவது கவலை உங்களை ஆட்கொண்டால், அந்தக் கவலையை விரட்டியடிப்பதற்கு முன்னால் அது என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்.
இன்று மனம் சோர்ந்திருந்தால், உங்களை நீங்களே குறைசொல்லாமல், உங்களுக்குத் தேவையான அன்பைக் கொடுங்கள்.
இன்று உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைத்தால், நாளையை நினைத்துக் கவலைப்படாமல் அந்த மகிழ்ச்சியை முழுமையாக அனுபவியுங்கள்.
ஏனென்றால், வாழ்க்கை என்பது நாம் அடைய வேண்டிய இலக்குகளின் பட்டியல் மட்டுமல்ல.
நாம் ஒவ்வொரு நாளும் அனுபவித்து வாழ வேண்டிய ஓர் அழகான பயணமும் கூட.
நமது மனதில் என்ன எழுகிறது என்பதை எப்போதும் நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால், அதனுடன் நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.
அந்தக் கற்றலின் வழியில், நமது உணர்ச்சிகளை எதிரிகளாகப் பார்க்காமல், அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவோம்.
நமது மனம் அமைதியாக இருக்கும்போது மட்டுமல்ல, அமைதியிழந்து தவிக்கும்போதும் நம்முடன் நாமே இருப்போம்.
ஏனென்றால், உண்மையான இருப்பு என்பது வாழ்க்கையின் புயல்களே இல்லாமல் வாழ்வதல்ல புயல் வீசும் நேரத்திலும் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, அடுத்த அடியை விழிப்புணர்வுடன் எடுத்து வைப்பதுதான்.
அந்தச் சிறிய இடைவெளியை நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் உருவாக்கப் பழகுவோம்.
அந்த இடைவெளியில் நமது தெளிவு இருக்கிறது.
அந்த இடைவெளியில் நமது தேர்வு இருக்கிறது.
அந்த இடைவெளியில்தான் நம்மை நாமே இழந்துவிடாமல், அன்புடனும் பொறுப்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வாழ்வதற்கான உண்மையான ஆற்றல் இருக்கிறது.
அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்
posted by சக்தி சக்திதாசன் at 2:18 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home