நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்

சில எண்ணங்கள் நம்மைக் கடந்து செல்லும்போது ஒரு சிறிய புன்னகையைத் தந்துவிட்டுச் செல்கின்றன. 

சில எண்ணங்களோ நம்மைச் சற்று நிறுத்தி, நம்முடைய வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கின்றன. 

இன்று நான் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புவது அப்படிப்பட்ட சில சிந்தனைகள்தான்.

ஒரு மலரைப் பாருங்கள். அது மலர்கிறது, மணம் வீசுகிறது, நம்மை மகிழ்விக்கிறது. 

ஆனால் சில நாட்களில் உதிர்ந்தும் விடுகிறது. 

அதே மலரைத் தரும் செடியை நாம் பாதுகாத்து வளர்த்தால், அது மீண்டும் மீண்டும் பூத்துக்கொண்டே இருக்கும்.

நமது மனங்களில் அன்பு மலர்களாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது அன்பைத் தொடர்ந்து மலரச் செய்யும் செடியாகவே இருக்க வேண்டும்.

இந்தச் சிந்தனை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.

ஏனென்றால், ஒருவரிடம் ஒருநாள் அன்பாக நடந்துகொள்வது பெரிய விஷயமல்ல. 

அந்த அன்பைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துவதுதான் உண்மையான பண்பு. 

நமக்கு வேண்டியவர்கள், நம்மைப் பாராட்டுபவர்கள், நம்மிடம் அன்பு காட்டுபவர்கள் என்று ஒரு வட்டத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு அதற்குள் மட்டுமே அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்வது எளிது.

ஆனால் நம்மைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களிடமும், நம்முடைய அன்புக்குத் தகுந்த மதிப்பைக் கொடுக்காதவர்களிடமும், சில நேரங்களில் நம்மைத் துன்புறுத்தியவர்களிடமும் மனிதநேயத்துடன் நடந்துகொள்ள முடிகிறதா என்பதில்தான் நமது அன்பின் ஆழம் வெளிப்படுகிறது.

அதேவேளையில் ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

அன்பு காட்டுவது என்பது நம்மை நாமே இழந்து விடுவது அல்ல.

     

அன்பு செலுத்துவது என்பது எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு வாழ்வதும் அல்ல.

ஒருவரிடம் அன்பு காட்டலாம். ஆனால் அதற்காக நமது சுயமரியாதையை இழக்க வேண்டியதில்லை. 

ஒருவரை நேசிக்கலாம். 

ஆனால் அவர் நம்மைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்த அனுமதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அன்பு என்பது நமது உள்ளத்தின் இயல்பு. 

அதற்கான எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வது நமது அறிவின் பொறுப்பு.

அன்பைக் கைவிடாதீர்கள்ஆனால் அன்பின் பெயரால் உங்களைக் காயப்படுத்திக்கொள்ளவும் வேண்டாம்.

இன்னொரு சிந்தனை நமது உள்ளத்தில் எதை நிரப்பி வைத்திருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றியது.

ஒரு பாத்திரத்தில் எதை நிரப்புகிறோமோ அதுவே அதிலிருந்து வெளிப்படும்.

    

தண்ணீரை நிரப்பினால் தண்ணீர் வெளிவரும். பாலை நிரப்பினால் பால் வெளிவரும்.

மனித மனமும் அப்படித்தான்.

நமது மனதை எப்போதும் பொறாமை, கோபம், பழிவாங்கும் எண்ணம், மற்றவர்களைக் குறை கூறுதல், தேவையற்ற ஒப்பீடுகள் போன்றவற்றால் நிரப்பிக்கொண்டிருந்தால், நமது செயல்களிலும் பேச்சிலும் அவற்றின் தாக்கமே வெளிப்படும்.

மாறாக, நற்சிந்தனைகள், உயர்ந்த இலட்சியங்கள், பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணம், நன்றியுணர்வு, மனிதநேயம் ஆகியவற்றை நமது உள்ளத்தில் வளர்த்துக்கொண்டால், நம்முடைய செயல்களிலும் அவற்றின் பிரதிபலிப்பைக் காண முடியும்.

இதற்காக நாம் உலகத்தை மாற்ற வேண்டியதில்லை. 

முதலில் நமது மனதுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கத் தொடங்கினாலே போதும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் நமது மனதில் தோன்றும் முதல் எண்ணம் என்ன?

இன்றும் யாரோ ஒருவருடன் போட்டியிட வேண்டும் என்ற எண்ணமா?

நேற்று ஒருவர் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமா?

அல்லது இன்று என்னால் முடிந்த அளவுக்கு யாருக்காவது ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டும் என்ற எண்ணமா?

இந்தச் சிறிய மாற்றம்தான் ஒரு நாளின் போக்கையே மாற்றிவிடக்கூடும்.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது. 

வெளியில் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் உள்ளத்தில் எத்தனை கவலைகள் இருக்கின்றன என்பது நமக்குத் தெரியாது.

அதனால் நமது வார்த்தைகளில் கொஞ்சம் மென்மையும், அணுகுமுறையில் கொஞ்சம் புரிதலும் இருந்தால், ஒருவருடைய நாளையே அழகாக்கிவிட முடியும்.

ஒரு நல்ல வார்த்தை பேசுவதற்குப் பணம் தேவையில்லை.

     

ஒருவருடைய மனக்கவலையைக் கேட்பதற்கு எந்தப் பட்டமும் தேவையில்லை. 

நம்மால் முடிந்த ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்வதற்குப் பெரிய வசதியும் தேவையில்லை.

நமது மனதில் நல்ல எண்ணங்கள் இருந்தால், அவற்றைச் செயல்களாக மாற்றுவதற்கான வாய்ப்புகள் நம்மைச் சுற்றியே இருக்கின்றன.

இப்போது இன்னொரு விஷயத்தைப் பார்ப்போம்.

நமது வாழ்க்கையில் கவலைகள் இல்லாத நாட்கள் எத்தனை?

ஒரு கவலை முடிந்ததும் இன்னொன்று வந்துவிடுகிறது.

     

ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கண்டதும் வேறொரு பிரச்சினை கதவைத் தட்டுகிறது.

சில கவலைகள் நம்முடைய தவறுகளால் வருகின்றன. 

சில மற்றவர்களின் செயல்களால் வருகின்றன. 

இன்னும் சில நமது கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட சூழ்நிலைகளால் உருவாகின்றன.

ஆனால் அவற்றையெல்லாம் நாம் எப்படிக் கையாளுகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

எனக்கு ஒரு சிறிய கற்பனை உவமை நினைவுக்கு வருகிறது.

நாம் பயன்படுத்தும் கைக்குட்டையை நினைத்துப் பாருங்கள். 

அதில் படிந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு மீண்டும் பயன்படுத்துகிறோம்.

    

அதேபோல் நமது மனதில் படிந்துகொள்ளும் தேவையற்ற கவலைகளையும் அவ்வப்போது தட்டிவிடக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதற்குப் பதிலாக, மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை எப்படிப் பாதுகாக்கிறோம்?

நமது சட்டைப் பையில் இருக்கும் பேனாவை எவ்வளவு கவனமாகப் பாதுகாக்கிறோமோ, அதைவிட அதிக அக்கறையுடன் நல்ல நினைவுகளை நமது இதயத்தில் பாதுகாக்க வேண்டும்.

ஒருவர் நமக்குச் செய்த சிறிய உதவி, நண்பருடன் பகிர்ந்துகொண்ட சிரிப்பு, குடும்பத்தினருடன் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணம், நம்மைத் தேடி வந்து நலம் விசாரித்த ஒருவரின் அன்பு, நாம் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் கிடைத்த ஒரு பாராட்டு என எத்தனையோ இனிய நினைவுகள் நம்மிடம் இருக்கின்றன.

ஆனால் என்ன நடக்கிறது?

பத்து பேர் நம்மைப் பாராட்டியிருந்தாலும், ஒருவர் சொன்ன ஒரு கசப்பான வார்த்தையை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பலர் நம்மிடம் அன்பாக நடந்துகொண்டிருந்தாலும், ஒருவர் நம்மைப் புறக்கணித்துவிட்டார் என்பதையே மனதில் சுமந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

நம்மை மகிழ்வித்த நூறு நிகழ்வுகளை மறந்துவிட்டு, நம்மைக் காயப்படுத்திய ஒரு நிகழ்வுக்கு மட்டும் மனதில் நிரந்தர இடம் கொடுத்துவிடுகிறோம்.

இது நியாயமா?

கடந்த காலத்தில் நடந்ததை மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் அந்த நிகழ்வுக்கு இன்று நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை மாற்ற முடியும்.

மன்னிப்பது என்பது நடந்ததை மறந்துவிடுவது என்று பொருளல்ல.

     

அந்த நிகழ்வு தொடர்ந்து நமது மன அமைதியைத் திருட அனுமதிக்காமல் இருப்பதுதான் அதன் உண்மையான பொருள்.

சில நினைவுகள் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கட்டும். 

சில நினைவுகள் நமக்குப் பாடம் கற்பிக்கட்டும். 

ஆனால் எந்த நினைவும் நமது இன்றைய வாழ்க்கையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துவிடக் கூடாது.

நேற்றைய காயங்களைச் சுமந்துகொண்டு இன்றைய மகிழ்ச்சியைத் தவறவிட்டுவிடாதீர்கள்.

இனி, இந்தப் பதிவில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ரோஜாவையும் முள்ளையும் பற்றிய சிந்தனைக்கு வருவோம்.

ஒரு ரோஜாச் செடியைப் பார்க்கும்போது சிலர் முதலில் அதன் அழகான மலரைப் பார்க்கிறார்கள். 

இன்னும் சிலர் அதிலிருக்கும் முட்களைப் பார்க்கிறார்கள்.

இருவரும் ஒரே செடியைத்தான் பார்க்கிறார்கள். 

ஆனால் அவர்களுடைய பார்வை வேறுபடுகிறது.

ஒருவர், "இவ்வளவு அழகான மலருக்குள் ஏன் இத்தனை முட்கள்?" என்று கேட்கிறார்.

இன்னொருவர், "இந்த முட்களுக்கிடையிலும் எவ்வளவு அழகாக மலர் மலர்ந்திருக்கிறது!" என்று வியக்கிறார்.

இங்கே ரோஜாச் செடி மாறவில்லை.

    

அதன் முட்களும் மாறவில்லை.

    

மாறியிருப்பது அதைப் பார்க்கும் மனிதரின் பார்வை மட்டுமே.

நமது வாழ்க்கையிலும் இதுதான் நடக்கிறது.

ஒருவருக்குக் கிடைத்திருக்கும் வசதிகளைப் பார்த்து இன்னொருவர் பொறாமைப்படுகிறார். 

ஆனால் அந்த வசதிகளை அடைவதற்காக அவர் கடந்து வந்த சிரமங்களைப் பற்றி யோசிப்பதில்லை.

ஒருவருடைய வெற்றியைப் பார்த்து வியக்கிறோம். 

ஆனால் அந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் இருந்த தோல்விகளையும், கண்ணீரையும், காத்திருப்பையும் கவனிப்பதில்லை.

நமக்குக் கிடைக்காத ஒன்றை நினைத்து வருந்தும்போது, ஏற்கெனவே நம்மிடம் இருக்கும் எத்தனையோ அருமையான விஷயங்களை மறந்துவிடுகிறோம்.

நம்மிடம் இல்லாததைப் பற்றிய சிந்தனை நமது மகிழ்ச்சியைக் குறைக்கிறது. 

நம்மிடம் இருப்பதை உணர்ந்து ரசிக்கும் மனப்பக்குவம் மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கிறது.

இதற்காக வாழ்க்கையில் நடக்கும் எல்லாத் துன்பங்களையும் அழகாகவே பார்க்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.

வலி என்றால் வலிதான். இழப்பு என்றால் இழப்புத்தான். ஏமாற்றம் என்றால் ஏமாற்றம்தான். 

அவற்றை மறுத்துவிடுவதோ, அவற்றை அனுபவிப்பவர்களிடம் புன்னகையுடன் இருங்கள் என்று சொல்வதோ சரியான அணுகுமுறையல்ல.

ஆனால் அந்த வலிகளுக்குள்ளேயே நமது வாழ்க்கையை முடக்கிவிடாமல், அவற்றைக் கடந்து செல்லும் மனவலிமையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

ஒரு தோல்வி நம்மைத் தாழ்த்துவதற்காக மட்டுமே வருவதில்லை. 

சில நேரங்களில் அது நாம் செல்லும் பாதையை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

ஒரு பிரிவு நம்மைத் தனிமைப்படுத்துவதற்காக மட்டுமே நிகழ்வதில்லை. 

சில நேரங்களில் நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பையும் தருகிறது.

ஒரு ஏமாற்றம் நம்மை நிரந்தரமாக உடைத்துவிட வேண்டியதில்லை.

     

சில நேரங்களில் யாரிடம் எவ்வளவு எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்பதைப் புரியவைக்கிறது.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்காது. 

ஆனால் ஒவ்வொரு நிகழ்விலிருந்தும் ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அந்தப் பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்வதே வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதற்கான வழி.

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்தச் சிந்தனைகளையெல்லாம் ஒன்றாக இணைத்துப் பார்த்தால் ஒரு சிறிய உண்மை புரிகிறது.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையின் தரம் என்பது நமக்குக் கிடைக்கும் வசதிகளால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. 

நமது மனதில் வளர்த்துக்கொள்ளும் எண்ணங்களாலும், பிறரிடம் வெளிப்படுத்தும் அன்பாலும், நிகழ்வுகளை அணுகும் பார்வையாலும் அது தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

நாம் எல்லோரிடமும் அன்பைப் பெற முடியாது. 

ஆனால் நம்மால் முடிந்தவரை அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும்.

நமது வாழ்க்கையில் கவலைகள் வருவதைத் தடுக்க முடியாது.

    

ஆனால் அவற்றை நிரந்தரச் சுமையாக மாற்றிக்கொள்ளாமல் இருக்கப் பழகலாம்.

எல்லா முட்களையும் அகற்றிவிட்டுத்தான் ரோஜாவை ரசிக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

    

முட்களுக்கிடையிலும் மலர்ந்திருக்கும் அழகைக் காணக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இன்றைய இளையோரிடம் நான் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புவது ஒன்றுதான்.

வாழ்க்கையை எப்போதும் ஒரு பிரச்சினையாகவே பார்க்காதீர்கள்.

    

அது அனுபவிக்க வேண்டிய ஓர் அரிய வாய்ப்பு.

உங்கள் மனதில் அன்பை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள். 

உங்கள் சிந்தனைகளில் நல்லவற்றை நிரப்பிக்கொள்ளுங்கள். 

உங்களை வருத்தும் தேவையற்ற நினைவுகளுக்கு விடைகொடுக்கப் பழகுங்கள். 

உங்களிடம் இருப்பவற்றை ரசிக்கத் தொடங்குங்கள்.

முக்கியமாக, மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையுடன் உங்கள் வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்காதீர்கள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பாதை. 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு வேகம். 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவம்.

உங்களுக்கான பாதையில் நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்கிறீர்கள் என்பதை மட்டும் அவ்வப்போது திரும்பிப் பாருங்கள்.

நேற்றைய உங்களைவிட இன்று கொஞ்சம் நல்ல மனிதராக இருக்க முடிந்தால் அதுவே மிகப்பெரிய முன்னேற்றம்.

மலர்கள் உதிரலாம்; ஆனால் செடி தொடர்ந்து பூக்கட்டும்.

கவலைகள் வரலாம்; ஆனால் மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்துவிடாதீர்கள்.

முட்கள் இருக்கலாம்; ஆனால் ரோஜாவின் அழகை மறந்துவிடாதீர்கள்.

வாழ்க்கையைச் சுமையாகச் சுமக்காதீர்கள். 

அதன் அழகையும், அனுபவங்களையும், அன்பையும் ரசித்து வாழப் பழகுங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை என்பது வெறுமனே நாட்களைக் கடப்பதல்ல.

கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு நாளிலும் வாழ்வின் அர்த்தத்தைக் கண்டடைவதாகும்.

உங்களாலும் முடியும்!

உங்களால் முடியும்

அன்பன் 

சக்தி சக்திதாசன்