வாழ்க்கை மீண்டும் மீண்டும் கற்றுத்தரும் பாடங்கள்!

வாழ்க்கை மீண்டும் மீண்டும் கற்றுத்தரும் பாடங்கள்!

வாழ்க்கை என்பது ஒவ்வொரு நாளும் நாம் புதிதாக ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டே செல்லும் ஓர் அனுபவப் பயணம்.
    
பிறந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை நாம் எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்தித்திருக்கிறோம்.

எத்தனையோ இன்ப துன்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறோம்.
    
எதிர்பாராத வெற்றிகளையும் ஏமாற்றங்களையும் சந்தித்திருக்கிறோம்.

சில அனுபவங்கள் நம்மை மகிழ்ச்சியில் மிதக்க வைத்திருக்கின்றன.

இன்னும் சில அனுபவங்கள் நம்மைத் தனிமையில் அமர்ந்து கண்ணீர் சிந்த வைத்திருக்கின்றன.

ஆனால், இத்தனை அனுபவங்களைக் கடந்து வந்த பிறகும், சில நேரங்களில் நம்மை நாமே திரும்பிப் பார்த்துக் கேட்க வேண்டிய ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

ஏன் என் வாழ்க்கையில் மட்டும் சில பிரச்சினைகள் திரும்பத் திரும்ப வந்து கொண்டிருக்கின்றன?

ஒரு மனிதரிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்த்த அன்பு கிடைக்காமல் போகிறது.

அந்த ஏமாற்றத்திலிருந்து மீண்டு வருகிறோம்.

காலம் கடக்கிறது. வேறொரு மனிதரைச் சந்திக்கிறோம்.
  
மீண்டும் அதே எதிர்பார்ப்பு, அதே ஏமாற்றம், அதே மனவேதனை!

ஒரு சூழ்நிலையில் நமது மனதைப் புண்படுத்திய அனுபவம் ஏற்படுகிறது.

அதிலிருந்து வெளியே வந்து புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறோம்.
   
ஆனால், சில காலத்திற்குப் பிறகு வேறொரு சூழ்நிலையில் அதே உணர்வுகளை எதிர்கொள்கிறோம்.

மனிதர்கள் வேறு. இடங்கள் வேறு. காலங்கள் வேறு.

ஆனால், மனதுக்குள் ஏற்படும் வலியும், இறுதியில் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளும் ஏதோ ஒரு வகையில் பழைய அனுபவத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன.

அப்போது நாம் வாழ்க்கையைக் குறை கூறுகிறோம்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களைக் குறை கூறுகிறோம்.
    
சில வேளைகளில் நமது அதிர்ஷ்டத்தையே நொந்து கொள்கிறோம்.

ஆனால், ஒரு கணம் அமைதியாக அமர்ந்து சிந்தித்துப் பார்த்தால், இந்தத் தொடர்ச்சியான அனுபவங்களுக்குப் பின்னால் நாம் இதுவரை கவனிக்கத் தவறிய ஏதோ ஒரு செய்தி இருக்கக்கூடும் என்பதை உணர முடியும்.

அன்பினியோரே!

நான் ஓர் அறிஞன் அல்லன்.
   
வாழ்க்கையின் எல்லா ரகசியங்களையும் அறிந்தவனும் அல்லன்.

ஆனால், எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்வின் பாதையில் நான் கண்டவைகளிலிருந்தும், கேட்டவைகளிலிருந்தும், அனுபவித்தவைகளிலிருந்தும் சில உண்மைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்கள் எப்போதும் புத்தகங்களின் வழியாகவோ, மற்றவர்கள் கூறும் அறிவுரைகளின் வழியாகவோ மட்டும் வருவதில்லை.

பல நேரங்களில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களின் வழியாகவும், எதிர்பாராத நிகழ்வுகளின் வழியாகவும், மனதை வருத்தும் ஏமாற்றங்களின் வழியாகவும் அவை நம்மை வந்தடைகின்றன.

அவற்றில் சில பாடங்களை நாம் முதல் அனுபவத்திலேயே புரிந்துகொள்கிறோம்.

சிலவற்றைப் புரிந்துகொள்ள நமக்குக் காலம் தேவைப்படுகிறது. இன்னும் சிலவற்றை உணர்வதற்கு, அதே அனுபவத்தை வேறொரு வடிவத்தில் மீண்டும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மீண்டும் வரும் அனுபவங்கள் எதைச் சொல்கின்றன?

வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமது தவறினால் மட்டுமே ஏற்படுகிறது என்று சொல்ல முடியாது.

எல்லா துன்பங்களுக்கும் நாமே காரணம் என்றும் கூற முடியாது.
    
சில நிகழ்வுகள் நமது கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டவை.
    
சில மனிதர்களின் செயல்கள் நம்மால் மாற்ற முடியாதவை.

சில இழப்புகள் நாம் எவ்வளவுதான் முயன்றாலும் தவிர்க்க முடியாதவை.

ஆனால், அந்த நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு நாம் என்ன கற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் நமது வளர்ச்சி இருக்கிறது.

உதாரணமாக, ஒருவரை நம்பி நாம் ஏமாற்றமடைகிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அந்த அனுபவம் நம்மை மிகவும் பாதிக்கிறது.

மனிதர்களை நம்புவதே தவறு என்று முடிவெடுக்கிறோம்.

அடுத்த முறை யாராவது நம்மிடம் அன்பாகப் பேசினாலும் சந்தேகப்படுகிறோம்.

நம்மைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்புச் சுவரை எழுப்பிக்கொள்கிறோம்.

இன்னொரு பக்கம், அந்த அனுபவத்திலிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளாமல், ஒருவருடைய வார்த்தைகளையே உண்மையாக நம்பி, அவருடைய செயல்களை ஆராயாமல், மீண்டும் அதேபோன்ற உறவில் நம்மை இணைத்துக்கொள்கிறோம்.

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்ன?

நம்பிக்கை வைப்பது தவறல்ல. ஆனால், நம்பிக்கைக்கும் விவேகத்திற்கும் இடையில் ஓர் உறவு இருக்கிறது.

அன்பு காட்டுவது தவறல்ல.
   
ஆனால், அன்பு என்ற பெயரில் நம்முடைய சுயமரியாதையை இழப்பது அவசியமல்ல.

ஒரு கசப்பான அனுபவத்திற்குப் பிறகு எல்லோரையும் வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

அதே நேரத்தில், அந்த அனுபவத்திலிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளாமல் மீண்டும் அதே தவறைச் செய்வதும் நமக்கு நன்மை தராது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம், மனிதர்களிடமிருந்து விலகி வாழ்வது அல்ல.

யாரை எவ்வளவு நம்ப வேண்டும், எங்கே அன்பு காட்ட வேண்டும், எங்கே எல்லை வகுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதாக இருக்கலாம்.

மனிதர்கள் மாறினாலும் மனப்பாடம் மாறுகிறதா?

நமது வாழ்க்கையில் ஒரு விசித்திரமான உண்மை இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் நாம் மனிதர்களை மாற்றுகிறோம்.

இடங்களை மாற்றுகிறோம்.
   
வேலைகளை மாற்றுகிறோம்.

நமது பழக்கவழக்கங்களையும் மாற்ற முயற்சி செய்கிறோம்.
   
ஆனால், நமக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் சில எண்ணங்களையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் மாற்ற மறந்துவிடுகிறோம்.

அதனால், வெளியில் எல்லாம் புதிதாகத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் பழைய வாழ்க்கையையே நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

எப்போதும் மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்க்கும் ஒருவர், தன்னைப் பாராட்டாத மனிதர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதாக உணரலாம்.

எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைப்பவர், தனது விருப்பங்களைத் தியாகம் செய்து கொண்டே இருக்கலாம்.
   
யாரையும் இழந்துவிடக் கூடாது என்று பயப்படுபவர், தன்னை மதிக்காத உறவுகளைக்கூட விட்டுவிலக முடியாமல் தவிக்கலாம்.

இப்படியான சூழ்நிலைகளில் பிரச்சினை வெளியே மட்டுமே இருக்கிறதா என்று நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் நம்மை எவ்வாறு நடத்துகிறார்கள் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.
    
அவர்களுடைய நடத்தைக்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம்?
   
நமக்குத் துன்பம் தரும் சூழ்நிலைகளை ஏன் தொடர்ந்து ஏற்றுக்கொள்கிறோம்?

மாற்றம் தேவை என்று தெரிந்தும் ஏன் அதற்கான முதல் அடியை எடுத்து வைக்கத் தயங்குகிறோம்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் நேர்மையாகப் பதில் தேடத் தொடங்கும்போதுதான் நமது வாழ்க்கையைப் பற்றிய புதிய புரிதல் பிறக்கிறது.

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது புதிய மனிதர்கள் அல்ல பழைய அனுபவங்களைப் பார்க்கும் புதிய பார்வை!

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது புதிய சூழ்நிலை அல்ல அந்தச் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும் புதிய மனப்பக்குவம்!

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான பெரிய முயற்சி அல்ல நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளாமல் உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளும் சிறிய துணிச்சல்!

வாழ்க்கை தண்டிக்கிறதா, வழிகாட்டுகிறதா?

வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து துன்பங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று நாம் எண்ணுவது இயல்பானது.

நாம் யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை.

முடிந்தவரை நல்லவர்களாக வாழ முயற்சி செய்கிறோம்.

பிறருக்கு உதவுகிறோம்.
   
உறவுகளைக் காப்பாற்றுகிறோம்.
   
இருந்தும் ஏன் இத்தனை ஏமாற்றங்கள்?

ஏன் இத்தனை சோதனைகள்?

ஏன் மனம் விரும்பியபடி எதுவும் அமையவில்லை?

என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

இந்தக் கேள்விகளுக்கு எல்லோருக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரே பதில் இருக்க முடியாது.

ஆனால், ஒரு வேறுபட்ட பார்வையை நாம் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம்.

நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு சிரமத்தையும் தண்டனையாகப் பார்க்காமல், அதிலிருந்து என்ன புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று பார்க்கத் தொடங்கினால், நமது மனநிலை மாறத் தொடங்கும்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமக்கு ஏற்படும் ஒவ்வொரு துன்பமும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவே திட்டமிட்டு அனுப்பப்பட்டது என்று அர்த்தமல்ல.
    
வாழ்க்கையில் சில அநீதிகள் நடக்கின்றன.

சில இழப்புகளுக்கு விளக்கம் கிடைப்பதில்லை.

சில காயங்கள் நமது தவறினால் ஏற்படுவதில்லை.

ஆனால், அத்தகைய அனுபவங்கள் நம்மை வந்தடைந்த பிறகு, அவற்றை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது, நம்மை எவ்வாறு காப்பாற்றிக்கொள்வது, மீண்டும் எவ்வாறு எழுந்து நிற்பது என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வாய்ப்பு நமக்கு இருக்கிறது.

ஒரு தோல்வி நமது திறமையைப் பற்றிய உண்மையை உணர்த்தலாம்.

ஒரு பிரிவு நமது பற்றுதல்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கலாம்.

ஒரு ஏமாற்றம் நமது எதிர்பார்ப்புகளை மறுபரிசீலனை செய்ய உதவலாம்.

ஒரு தனிமை, நம்முடன் நாமே வாழக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பாக அமையலாம்.

அந்த அனுபவங்கள் நமக்குப் பிடித்தமானவை என்பதற்காக அல்ல.

அவற்றிலிருந்து நம்மால் ஏதாவது புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதற்காக!

வாழ்க்கை எப்போதும் நம்முடைய விருப்பப்படி நடக்காது.

ஆனால், நடந்தவற்றைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இனி எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் மனப்பக்குவத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

பாடத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்றால் என்ன?

ஒரு பாடத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது, நடந்த அனைத்தையும் சரி என்று ஒப்புக்கொள்வதல்ல.

நம்மை ஒருவர் காயப்படுத்தினால், அவர் செய்தது சரி என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
   
நமக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டால், அதை அமைதியாகப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் தவறு நடந்திருந்தால், அதற்காக நம்மையே வாழ்நாள் முழுவதும் தண்டித்துக்கொள்ளவும் வேண்டியதில்லை.

ஏற்றுக்கொள்வது என்பது, நடந்ததை நடந்ததாகப் பார்க்கும் மனநிலை.

நடந்ததை மாற்ற முடியாது என்பதை உணர்வது.

ஆனால், அதற்குப் பிறகு நாம் எடுக்கும் முடிவுகளை மாற்ற முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

ஒரு உறவு நமக்கு அமைதியைத் தரவில்லை என்ற உண்மையை உணர்ந்துகொள்வது.

ஒரு பழக்கம் நம்மை மீண்டும் மீண்டும் பாதிக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்வது.

நாம் தவறு செய்திருந்தால் அதை மறைக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வது. நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மால் மாற்றக்கூடியவற்றில் கவனம் செலுத்துவது.

இதுதான் உண்மையான ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

சில நேரங்களில் நமது மனம் உண்மையை அறிந்திருந்தாலும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது.
    
ஏனெனில், உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டால் சில மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

சில உறவுகளிலிருந்து விலக வேண்டியிருக்கும்.

சில ஆசைகளைக் கைவிட வேண்டியிருக்கும்.

நம்மைப் பற்றிய சில தவறான நம்பிக்கைகளை உடைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

அதற்குப் பதிலாக, பழக்கமான துன்பத்திலேயே வாழ்வது நமக்குச் சுலபமாகத் தோன்றலாம்.

பழகிப்போன வேதனைக்குக்கூட மனம் ஒரு விதத்தில் பழகிவிடுகிறது.

புதிதாக ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதைவிட, பழைய பாதையில் தொடர்ந்து நடப்பது எளிதாக இருக்கிறது.

ஆனால், நாம் வாழும் வாழ்க்கை நமக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை என்று தெரிந்தும், அதையே தொடர்ந்து தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டிருந்தால், மாற்றம் எங்கிருந்து வரும்?

அதனால்தான் சில நேரங்களில் வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய செயல், இன்னும் அதிகமாகப் போராடுவது அல்ல.

எதற்காகப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அமைதியாகச் சிந்திப்பதுதான்.

அந்த வட்டத்தை உடைப்பது நம் கைகளில்தான் இருக்கிறதா?

ஒரு வட்டத்திற்குள் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், தான் எவ்வளவு தூரம் நடந்தாலும் மீண்டும் அதே இடத்திற்கே வந்து சேர்வதைப்போல, சில அனுபவங்களும் நம்மை ஒரே இடத்தில் நிறுத்திவிடுகின்றன.

அதே எதிர்பார்ப்பு.

அதே பயம்.

அதே கோபம்.

அதே பிடிவாதம்.

அதே முடிவு.

அதன் பின்னர் அதே ஏமாற்றம்.

இந்த வட்டத்தை உடைப்பதற்கான முதல் படி, நமது வாழ்க்கையில் திரும்பத் திரும்ப நிகழும் அனுபவங்களை நேர்மையாகக் கவனிப்பதாகும்.

எந்தச் சூழ்நிலையில் நான் அதிகமாக மனம் உடைகிறேன்?
   
எந்த வகையான மனிதர்களிடம் நான் மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற்றமடைகிறேன்?

எதை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் என்னுடைய அமைதியை இழக்கிறேன்?

எந்தப் பழக்கத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று தெரிந்தும் மாற்றாமல் இருக்கிறேன்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைப் பிறரிடம் தேடுவதற்கு முன்பு, நமக்குள் தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

அதற்காக நம்மை நாமே குற்றவாளியாக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய கடந்த காலத்தை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

நடந்த தவறுகளை நினைத்து முடிவில்லாமல் வருந்திக்கொண்டிருக்கவும் வேண்டியதில்லை.

நம்மைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவே இந்தச் சிந்தனை.

நேற்று நாம் எடுத்த முடிவு, அன்றைய அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் ஏற்றதாக இருந்திருக்கலாம்.

இன்று புதிய புரிதல் கிடைத்திருக்கிறது என்றால், நாளைய முடிவை மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

அதுதான் வளர்ச்சி!

ஒரே தவறைச் செய்ததற்காக நம்மை வெறுப்பதைவிட, அந்தத் தவறு ஏன் மீண்டும் நிகழ்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

பழைய அனுபவத்தை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அந்த அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை நாளைய வாழ்க்கையில் பயன்படுத்துவது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.

நாம் மாறத் தொடங்கும்போது, எல்லா மனிதர்களும் மாறிவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

எல்லாச் சூழ்நிலைகளும் நமக்குச் சாதகமாகிவிடும் என்றும் சொல்ல முடியாது.

ஆனால், மாறிவரும் சூழ்நிலைகளுக்கிடையில் நமது முடிவுகள் மாறலாம்.

நமது எதிர்வினைகள் மாறலாம்.
   
நமது எல்லைகள் தெளிவாகலாம். நமது எதிர்பார்ப்புகள் யதார்த்தமானவையாகலாம்.

அப்போது பழைய அனுபவம் மீண்டும் வந்தாலும், அதை எதிர்கொள்ளும் மனிதராக நாம் பழையவராக இருக்க மாட்டோம்.

இதுவே அந்த வட்டம் உடையத் தொடங்கும் தருணம்!

அமைதியாகச் சிந்திப்போம் அவசரமாகத் தீர்ப்பளிக்க வேண்டாம்!

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் உடனடியாக ஒரு பதிலைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் நமக்கு இருக்கிறது.

ஏன் இது நடந்தது?

யார் காரணம்?

எப்போது சரியாகும்?

இனி என்ன செய்வது?

என்று பல கேள்விகள் நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன.

ஆனால், சில கேள்விகளுக்கான பதில்கள் உடனடியாகக் கிடைப்பதில்லை.

காலம் கடந்த பிறகுதான் சில அனுபவங்களின் உண்மையான பொருள் நமக்குப் புரிகிறது.

அதனால், மனம் குழம்பியிருக்கும் நேரத்தில் அவசரமாக முடிவெடுப்பதைவிட, சிறிது நேரம் அமைதியாக இருப்பது நல்லது.

நமது உணர்வுகளை மறுக்காமல் அவற்றைக் கவனிப்போம்.

நம்மை வருத்திய அனுபவத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து நம்மை நாமே காயப்படுத்திக்கொள்ளாமல், அதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று சிந்திப்போம்.

சில நேரங்களில் நாம் மாற்ற வேண்டியது மற்றவர்களை அல்ல அவர்களிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்க்கும் விஷயங்களைப் பற்றிய நமது புரிதலை.

சில நேரங்களில் நாம் மாற்ற வேண்டியது நமது இலக்கை அல்ல அந்த இலக்கை அடைவதற்காக நாம் தேர்ந்தெடுத்த பாதையை.

சில நேரங்களில் நாம் கைவிட வேண்டியது நமது கனவுகளை அல்ல.

அந்தக் கனவுகள் நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக நம்மை வருத்திக்கொள்ளும் பிடிவாதத்தை.

இவை அனைத்தையும் உணர்ந்துகொள்ள நமக்கு அமைதியும் நேர்மையும் தேவை.

வாழ்க்கையில் முன்னேறுவது என்பது எப்போதும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதல்ல.

சில நேரங்களில் நின்று திரும்பிப் பார்ப்பதும் முன்னேற்றத்தின் ஒரு பகுதிதான்.

பின்னோக்கிப் பார்ப்பது கடந்த காலத்தில் வாழ்வதற்காக அல்ல கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, எதிர்காலத்தில் அதே தவறுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக!

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கை நமக்கு எத்தனையோ அனுபவங்களைத் தருகிறது.
   
அவற்றில் சில நம்மைச் சிரிக்க வைக்கின்றன.

சில நம்மைக் கண்ணீர் சிந்த வைக்கின்றன.

சில நம்மை உயர்த்துகின்றன.

சில நம்மை நிலைகுலையச் செய்கின்றன.

ஆனால், ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

நடந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் மாற்ற முடியாது.

ஆனால், அந்த நிகழ்வுகளிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்கள் நமது எதிர்காலத்தை மாற்ற உதவும்.

வாழ்க்கையில் ஒரு அனுபவம் மீண்டும் வரும்போது, ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று கேட்பதற்கு முன்பு, இந்த அனுபவத்தை நான் வேறொரு கோணத்தில் புரிந்துகொள்ள முடியுமா என்று கேட்டுப் பார்ப்போம்.

ஒருவர் மீண்டும் நம்மை ஏமாற்றினால், மனிதர்கள் அனைவரையும் வெறுப்பதற்குப் பதிலாக, நமது நம்பிக்கையையும் விவேகத்தையும் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துவது என்று சிந்திப்போம்.

ஒரு சூழ்நிலை மீண்டும் நமது மன அமைதியைப் பறித்தால், உலகமே மாற வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கு முன்பு, நமது எதிர்வினையில் மாற்றம் செய்ய முடியுமா என்று பார்ப்போம்.

ஒரே தவறு மீண்டும் நிகழ்ந்தால், நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டுவதற்குப் பதிலாக, அந்தத் தவறை மீண்டும் செய்யத் தூண்டும் பழக்கத்தையோ பயத்தையோ அடையாளம் காண முயற்சி செய்வோம்.

நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்ட பிறகு, அதே அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளும் விதம் மாறத் தொடங்கும்.

அப்போது வாழ்க்கை முழுவதும் நமக்குச் சாதகமாக மாறிவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல.

ஆனால், வாழ்க்கையின் சவால்களுக்கு முன்னால் நாம் எவ்வாறு நிற்க வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்வோம்.

நமது அமைதியைப் பிறருடைய கைகளில் ஒப்படைக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.
   
நமது மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தில் மட்டும் தேடாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.
   
நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றுக்காக மனதை வருத்திக்கொள்வதைவிட, நம்மால் மாற்றக்கூடியவற்றில் கவனம் செலுத்தக் கற்றுக்கொள்வோம்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வயது ஒரு தடையல்ல.

சில பாடங்கள் இளமையிலேயே புரிந்துவிடுகின்றன.

சில பாடங்கள் முதுமையின் வாசலில் நின்றபோதுதான் மனதிற்குள் முழுமையாகப் பதிகின்றன.

நானும் வாழ்க்கையின் இந்த நீண்ட பயணத்தில் இன்னும் கற்றுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

அனுபவம் என்பது எல்லாவற்றையும் அறிந்துவிட்டோம் என்பதற்கான அடையாளமல்ல.

நாம் இன்னும் எவ்வளவோ கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்வதற்கான வாய்ப்பு.

ஆகவே, வாழ்க்கை நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் அனுபவங்களை வெறுத்து ஒதுக்காமல், அவை நமக்குள் ஏற்படுத்தும் சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்வோம்.

நம்மைத் தண்டித்துக்கொள்வதற்காக அல்ல; நம்மை நாமே புரிந்துகொள்வதற்காக!

கடந்த காலத்தில் சிக்கிக்கொள்வதற்காக அல்ல; எதிர்காலத்தைச் சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்வதற்காக!

அதே வட்டத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதற்காக அல்ல அதிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான துணிச்சலை வளர்த்துக்கொள்வதற்காக!

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அனுபவமும் நமக்கு ஒரு பாடமாக அமையுமா என்பது நமது புரிதலைப் பொறுத்தது.

அந்தப் புரிதல் நமது செயல்களில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்போதுதான் உண்மையான வளர்ச்சி தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கை மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்கும்போது, நாம் பழைய பதிலையே சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

புதிய புரிதலோடு, புதிய மனப்பக்குவத்தோடு, புதிய முடிவோடு நாம் பதிலளிக்கலாம்.

அதுவே நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படும் உண்மையான மாற்றம்!

அன்பன்,
சக்தி சக்திதாசன்