அகந்தையுடன் போராட வேண்டாம்; அது சொல்லும் கதைகளைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்!

அகந்தையுடன் போராட வேண்டாம்; அது சொல்லும் கதைகளைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்!

சில நேரங்களில் நம்மை நாமே கவனித்துப் பார்த்தால் ஒரு வியப்பான உண்மை புரியும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடக்கும் பல நிகழ்வுகளைவிட, அந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி நமது மனம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் கதைகள்தான் நமக்குப் பெரும் சுமையாக மாறுகின்றன.

ஒருவர் நம்மைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கவில்லை என்றால், அவர் நம்மை விரும்பவில்லை என்று நினைக்கிறோம்.

நாம் பேசும்போது ஒருவர் இடையில் குறுக்கிட்டால், நமக்கு மரியாதை கொடுக்கவில்லை என்று வருந்துகிறோம்.

நாம் சொன்ன ஒரு கருத்தை இன்னொருவர் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், நம்முடைய அறிவை அவர் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார் என்று கோபப்படுகிறோம்.

இன்னொருவர் நம்மைவிட உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டால், அவருடைய மகிழ்ச்சியைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, நம்முடைய நிலையை எண்ணி மனம் கலங்குகிறது.

இங்கேதான் நம்முடைய அகந்தையின் விளையாட்டு ஆரம்பமாகிறது.

உண்மையில் நடந்த நிகழ்வு ஒன்றுதான். 

ஆனால் அதனைச் சுற்றி நம்முடைய மனம் பல கதைகளை உருவாக்குகிறது.

அந்தக் கதைகளுக்குள் நாமே சிக்கிக்கொண்டு, நம்மை நாமே வருத்திக்கொள்கிறோம்.

அகந்தை என்றால் என்ன?

அகந்தை என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன், மற்றவர்களை மதிக்காமல் ஆணவத்துடன் நடப்பவர்களைத்தான் நாம் நினைத்துக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் அகந்தை என்பது அதைவிட நுட்பமானது.

என்னைப் பற்றிப் பிறர் என்ன நினைப்பார்கள்? 

என்னுடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்களா? 

எனக்கு உரிய மரியாதை கிடைத்ததா? 

நான் மற்றவர்களைவிடக் குறைவாக மதிப்பிடப்பட்டுவிட்டேனா?

    

என்னுடைய இருப்பை அவர்கள் உணர்கிறார்களா?

இப்படியான எண்ணங்கள் நமக்குள் எழும்போது, அவற்றின் பின்னணியில் செயல்படுவது நம்மைப் பற்றிய ஒரு மனக்கதையாக இருக்கலாம்.

நான் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். 

மற்றவர்கள் என்னை இப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும். 

எனக்குரிய இடத்தை யாரும் குறைத்துவிடக்கூடாது. 

என்னுடைய கருத்துக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

இப்படியாக நம்மைப் பற்றிய ஒரு பிம்பத்தை மனதிற்குள் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

அந்தப் பிம்பத்திற்கு யாராவது பாதிப்பு ஏற்படுத்திவிட்டதாக நாம் உணரும்போது கோபம் வருகிறது.

    

ஏமாற்றம் வருகிறது. 

மனக்கசப்பு வருகிறது.

ஆனால் சற்று நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

நம்மைப் பற்றிப் பிறர் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த நம்மால் முடியுமா?

நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலையும் எல்லோரும் பாராட்டும்படி செய்ய முடியுமா?

நம்முடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப உலகத்திலுள்ள அனைவரையும் நடந்துகொள்ளச் செய்ய முடியுமா?

முடியாது என்பது நமக்குத் தெரியும்.

ஆனால், அந்த முடியாத ஒன்றுக்காகத்தான் நம்முடைய மனம் எத்தனை போராட்டங்களை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது!

அகந்தையுடன் ஏன் போராட வேண்டும்?

இங்கேதான் அத்வைதம் நமக்கு ஒரு வித்தியாசமான புரிதலைத் தருகிறது.

அகந்தையை ஒரு எதிரியாக நினைத்து அதனுடன் போராட வேண்டிய அவசியமில்லை என்கிறது.

ஏனெனில், நாம் அழிக்க நினைக்கும் அந்த அகந்தைகூட நம்முடைய எண்ணங்களால் உருவான ஒரு மனநிலைதான்.

உதாரணமாக, ஒருவர் நம்மைப் பற்றிக் குறை கூறுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனே நமக்குள் ஒரு பதற்றம் உருவாகிறது.

நான் என்ன தவறு செய்தேன்? அவர் ஏன் இப்படிப் பேச வேண்டும்?

     

என்னைப் பற்றித் தவறாக நினைத்துவிட்டாரே!

என்று மனம் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

அந்தக் குற்றச்சாட்டில் உண்மை இருந்தால் திருத்திக்கொள்ளலாம்.

    

உண்மை இல்லையென்றால் அமைதியாகக் கடந்து செல்லலாம்.

ஆனால் பெரும்பாலும் நாம் அப்படிச் செய்வதில்லை.

அந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

     

அவருக்குப் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் உரையாடல் நடத்துகிறோம். 

நடந்த சம்பவத்தைவிட, நாம் மனதிற்குள் நடத்தும் அந்த உரையாடலே நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.

இங்கே அகந்தையை வெல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

நமக்குள் கோபம் எழுந்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொண்டாலே போதும்.

நான் கோபமாக இருக்கிறேன் என்று உணர்வதற்கும், நானே கோபமாக மாறிவிடுவதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

அந்த வேறுபாட்டில்தான் விழிப்புணர்வு ஆரம்பமாகிறது.

நாம் கட்டுப்படுத்த நினைப்பதும், நம்மைக் கட்டுப்படுத்துவதும்!

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் இன்னொரு நிகழ்வைக் கவனிக்கலாம்.

நம்முடைய பிள்ளைகள் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடந்துகொள்ளவில்லை என்றால் மனம் வருந்துகிறது.

அவர்கள் எப்படிப் படிக்க வேண்டும், எப்படிப் பேச வேண்டும், எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று நாம் பல எதிர்பார்ப்புகளை வைத்திருக்கிறோம்.

நம்முடைய அனுபவங்களின் அடிப்படையில் அவர்களுக்கு நல்லதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் நமது எண்ணம்.

அதில் தவறில்லை.

ஆனால் அவர்கள் நம்முடைய எண்ணங்களுக்கு மாறாக முடிவெடுக்கும்போது, நம்முடைய மனம் ஏன் இவ்வளவு கலங்குகிறது?

அவர்கள் எடுக்கும் முடிவுகள் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக மட்டுமா?

அல்லது நம்முடைய சொல் கேட்கப்படவில்லை என்ற உணர்வு நம்மை உறுத்துகிறதா?

இரண்டுக்கும் இடையில் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

அன்பினால் ஒருவருக்கு வழிகாட்டுவது வேறு. 

அவருடைய வாழ்க்கையை நம்முடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப கட்டுப்படுத்த முயல்வது வேறு.

அகந்தை பல நேரங்களில் அன்பின் பெயரில்கூட தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும்.

இதனைப் புரிந்துகொண்டால், மற்றவர்களை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.

எண்ணங்கள் நாமல்ல என்பதை உணர்வது!

இன்னொரு சிறிய அனுபவம்.

இரவு படுக்கைக்குச் சென்ற பிறகும், பகலில் நடந்த ஒரு சம்பவம் நம்முடைய மனதை விட்டு அகலாமல் இருக்கிறது.

யாரோ சொன்ன ஒரு வார்த்தை, யாரோ செய்த ஒரு செயல், நாம் எடுத்திருக்க வேண்டிய ஒரு முடிவு என்று மனம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

உடல் ஓய்வெடுக்கிறது. ஆனால் மனம் ஓய்வெடுப்பதில்லை.

அந்த நேரத்தில் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?

எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்த முயற்சிக்க வேண்டுமா?

அவற்றை எதிர்த்துப் போராட வேண்டுமா?

அல்லது அவை எழுந்து மறையும் எண்ணங்கள் என்பதை அமைதியாகக் கவனிக்க வேண்டுமா?

ஒரு வானத்தில் மேகங்கள் வந்து போவதைப் போல, நம்முடைய மனதிலும் எண்ணங்கள் வந்து போகின்றன.

மேகங்கள் வானத்தை உருவாக்குவதில்லை. அவை வானத்தில் தோன்றி மறைகின்றன.

அதேபோல எண்ணங்கள் நம்முடைய விழிப்புணர்வில் தோன்றி மறைகின்றன.

ஒரு கணம் கோபம் வருகிறது. இன்னொரு கணம் அன்பு வருகிறது. 

சில நேரங்களில் பயம் வருகிறது.

    

சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சி வருகிறது.

இவை அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விழிப்புணர்வு நமக்குள் இருக்கிறது.

அந்த விழிப்புணர்வை உணர்வதுதான் இங்கே முக்கியம்.

எண்ணங்கள் வரக்கூடாது என்று தடுக்க வேண்டியதில்லை.

     

அவற்றுடன் நம்மை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளாமல் இருக்கப் பழகினாலே போதும்.

நம்முடைய உண்மையான இருப்பு!

இங்கேதான் இந்தப் பதிவின் ஆழமான கருத்தை நாம் அணுகுகிறோம்.

நாம் யார் என்ற கேள்விக்கு, பொதுவாக நம்முடைய பெயர், உறவு, தொழில், வயது, சாதனைகள், தோல்விகள் என்று பல அடையாளங்களைச் சொல்கிறோம்.

நான் ஒரு தந்தை, ஒரு தாய், ஒரு கணவன், ஒரு மனைவி, ஒரு நண்பன், ஒரு தொழிலாளி என்று பல அடையாளங்களோடு வாழ்கிறோம்.

இவை அனைத்தும் நம்முடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான பகுதிகள்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் தாண்டி, இவற்றை உணர்ந்துகொண்டிருக்கும் நாம் யார்?

நம்முடைய எண்ணங்கள் மாறுகின்றன. 

உணர்வுகள் மாறுகின்றன. 

உடல் மாறுகிறது. 

வயது மாறுகிறது. 

வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகள் மாறுகின்றன.

ஆனால் இந்த மாற்றங்களையெல்லாம் நாம் உணர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

அத்வைதம் சுட்டிக்காட்டுவது இந்த விழிப்புணர்வைத்தான்.

அதனைப் புரிந்துகொள்வதற்காக நாம் வாழ்க்கையை விட்டு விலகிச் செல்ல வேண்டியதில்லை.

    

குடும்பத்தைத் துறக்க வேண்டியதில்லை. 

உறவுகளை மறுக்க வேண்டியதில்லை. 

உலகியல் கடமைகளைக் கைவிட வேண்டியதில்லை.

மாறாக, இவை அனைத்திலும் ஈடுபட்டுக்கொண்டே, நம்முடைய மனம் உருவாக்கும் தேவையற்ற அடையாளப் போராட்டங்களிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்கலாம்.

யாராவது நம்மைப் பாராட்டினால் மகிழலாம். 

பாராட்டாவிட்டால் நம்முடைய மதிப்பை இழந்துவிட்டதாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.

யாராவது நம்மை விரும்பினால் அன்பு செலுத்தலாம்.

    

விரும்பவில்லை என்றால் அவர்களுடைய விருப்பத்தையும் மதிக்கலாம்.

தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொள்ளலாம். 

வெற்றி பெற்றால் மகிழலாம்.

    

தோல்வியடைந்தால் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இதற்கெல்லாம் அகந்தையை அழிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

நம்முடைய மனம் உருவாக்கும் கதைகளுக்கும், உண்மையில் நடக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்.

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, எனக்குள் ஒரு சிந்தனை எழுவதுண்டு.

எத்தனையோ ஆண்டுகள் நாம் நம்மைப் பற்றிய ஒரு பிம்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே வாழ்ந்திருக்கிறோம்.

யாரும் நம்மைக் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறோம்.

நம்முடைய கருத்துக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று விரும்பியிருக்கிறோம்.

நமக்குப் பிடித்தவர்கள் நம்முடைய விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல ஒரு உண்மை புரிகிறது.

நம்முடைய அமைதியைப் பாதுகாப்பதற்காக மற்றவர்களுடன் போராட வேண்டியதில்லை.

     

நம்முடைய மனம் உருவாக்கும் ஒவ்வொரு கதையையும் உண்மை என்று நம்பாமல் இருக்கப் பழகினாலே போதும்.

அகந்தையை வெல்ல வேண்டும் என்று அதனுடன் சண்டையிடும்போதுகூட, அதை வெல்ல நினைக்கும் இன்னொரு அகந்தை உருவாகிவிடலாம்!

எனவே, அதனை அழிக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் வேண்டாம்.

கோபம் வரும்போது கோபத்தைக் கவனிப்போம். 

பொறாமை வரும்போது பொறாமையைக் கவனிப்போம்.

    

பாராட்டுக்காக ஏங்கும்போது அந்த ஏக்கத்தைக் கவனிப்போம்.

நம்முடைய மனம் என்ன கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அமைதியாகப் பார்ப்போம்.

அந்தப் பார்வையில் கொஞ்சம் தெளிவு பிறக்கலாம். 

அந்தத் தெளிவில் கொஞ்சம் அமைதி கிடைக்கலாம்.

ஒருவேளை நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அமைதி என்பது புதிதாக அடைய வேண்டிய ஒன்றல்ல. 

நம்முடைய எண்ணங்களின் இரைச்சலுக்கு அப்பால், எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

வானத்தைப் பிடிக்க முயலும் பனியைப் போல, நம்முடைய அகந்தை நிலைத்திருக்க முயற்சிக்கிறது. 

ஆனால் வானம் அதனால் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

அதைப்போலவே, நம்முடைய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் மாறிக்கொண்டிருக்கலாம்.

    

அவற்றைக் கவனிக்கும் அந்த மௌனமான விழிப்புணர்வை நாம் உணரத் தொடங்கினால், வாழ்க்கையை இன்னும் இயல்பாக வாழக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இது நான் யாருக்கும் அறிவுரை கூறும் முயற்சியல்ல.

வாழ்க்கையில் நான் கண்ட, கேட்ட, அனுபவித்தவற்றிலிருந்து எனக்குள் எழும் ஒரு சிந்தனையை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

அகந்தையை அழிப்பதற்காகப் போராடுவதைவிட, அது உருவாக்கும் கதைகளிலிருந்து விழித்துக்கொள்வதே உண்மையான விடுதலையின் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்