நமக்கான வாழ்க்கையை நாம் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்!

நமக்கான வாழ்க்கையை நாம் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்!

நமது உள்ளத்தின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் வாழ்க்கைதான் நிறைவான வாழ்க்கை.

வாழ்க்கையில் நாம் பல நேரங்களில் நமக்காக வாழ்வதைவிட, மற்றவர்கள் எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் வாழ்வதற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து விடுகிறோம்.

பெற்றோர் என்ன நினைப்பார்கள்? உறவினர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? 

நண்பர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன பேசுவார்கள்? 

சமூகத்தில் நமக்கு என்ன மதிப்பு கிடைக்கும்? 

என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டே நமது வாழ்க்கையின் பல முடிவுகளை எடுத்து விடுகிறோம்.

ஒரு கட்டத்தில் திரும்பிப் பார்த்தால், நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் நம்முடைய விருப்பங்களுக்கு எவ்வளவு இடம் கொடுத்திருக்கிறோம் என்ற கேள்வி நமக்குள்ளேயே எழுகிறது.

நமக்குப் பிடித்த ஒன்றைச் செய்ய நினைத்திருப்போம். 

ஆனால் மற்றவர்கள் விரும்பவில்லை என்பதற்காக அதைத் தவிர்த்திருப்போம்.

   

நமக்குப் பொருத்தமான ஒரு பாதை தெரிந்திருக்கும். 

ஆனால் மற்றவர்கள் சென்ற பாதை பாதுகாப்பானது என்று எண்ணி அதிலேயே பயணித்திருப்போம்.

     

நமது மனம் ஏதோ ஒன்றை விரும்பியிருக்கும். 

ஆனால் குடும்பப் பொறுப்பு, சமூக எதிர்பார்ப்பு, பிறருடைய விமர்சனம் என்று பல காரணங்களைக் காட்டி நமது விருப்பங்களை ஒத்திப்போட்டிருப்போம்.

இப்படித்தான் பலருடைய வாழ்க்கை அமைந்து விடுகிறது.

இதில் தவறு என்று சொல்ல முடியாத பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. 

ஏனென்றால் நாம் தனியாக வாழ்பவர்கள் அல்ல. குடும்பம், உறவு, நட்பு, சமூகம் என்று பலவற்றோடும் இணைந்து வாழ வேண்டியவர்கள். 

ஆனால் அந்த இணைப்புகளுக்காக நம்மையே முழுமையாகத் தொலைத்து விட வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதைத்தான் நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் பிறருக்கு இடம் கொடுப்பது நல்ல பண்பு. 

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நமக்கே இடம் இல்லாமல் போய்விடுவது நல்லதல்ல.

வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்தச் சிறிய உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டால் பல குழப்பங்களுக்கு விடை கிடைத்துவிடும்.

நமது வாழ்க்கையை நாமே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவோம்!

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்வோம்.

காலையில் எழுந்தவுடன் அவனுக்கென்று ஒரு நாள் தொடங்குகிறது. 

ஆனால் அந்த நாளின் முதல் நிமிடத்திலிருந்தே அவனுடைய நேரம் அவனுக்குச் சொந்தமானதாக இருப்பதில்லை.

குடும்பத்தின் தேவைகள், வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசரம், பிள்ளைகளின் படிப்பு, வீட்டுச் செலவுகள், அலுவலகத்தில் முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் என்று பல பொறுப்புகள் அவனைச் சுற்றிக்கொள்கின்றன.

இவற்றையெல்லாம் செய்வதில் தவறில்லை. 

உண்மையில் அவைதான் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால் அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு இடையில் அவனுடைய மனம் என்ன விரும்புகிறது என்று ஒருநாளாவது அவன் கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறானா?

அவனுக்குப் பிடித்த ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்கலாம். 

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கலாம். 

நீண்ட நாட்களாகப் பேசாத நண்பரிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கலாம். 

உடலையும் மனதையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கலாம்.

ஆனால் அவை எல்லாவற்றையும் நாளைக்கு என்று ஒத்திப்போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான்.

ஒரு நாள் அவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை என்னவென்றால், வாழ்க்கை என்பது பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்காக மட்டுமே கொடுக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல. 

அந்தப் பொறுப்புகளுக்கிடையில் நாமும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்காகத்தான் வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது.

மகிழ்ச்சி என்பது எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்த பிறகு கிடைக்க வேண்டிய பரிசு அல்ல.

      

பிரச்சினைகள் இருக்கும்போதே நாம் அனுபவிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு மனநிலை.

நாளை எல்லாம் சரியாகிவிடும், அப்போது மகிழ்ச்சியாக இருப்போம் என்று காத்திருந்தால் அந்த நாளும் வேறு ஏதாவது கவலையைக் கொண்டு வந்துவிடும்.

எனவே இன்று நம்மால் முடிந்த சிறிய மகிழ்ச்சிகளைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும்.

குடும்பத்தினருடன் மனம் விட்டுப் பேசுவது, பிடித்த பாடலைக் கேட்பது, ஒரு நண்பரின் நலத்தை விசாரிப்பது, மாலையில் சிறிது நேரம் இயற்கையை ரசிப்பது, நமக்குப் பிடித்த ஒரு செயலைச் செய்வது என்று மகிழ்ச்சிக்கு எத்தனையோ எளிய வழிகள் இருக்கின்றன.

அவற்றை அனுபவிக்கப் பெரிய பணமோ, பெரிய வசதிகளோ தேவையில்லை. 

நம்முடைய மனதிற்கு நாம் கொடுக்க வேண்டிய சிறிய அனுமதிதான் தேவை.

மகிழ்ச்சியைத் தேடி வாழ்க்கையைத் தள்ளிப்போடாமல், வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே மகிழ்ச்சியைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும்.

பிறருடைய பாதையைப் பார்த்து நமது பயணத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டாம்!

இன்றைய உலகத்தில் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கும் ஒரு விஷயம் ஒப்பீடு.

ஒருவர் நம்மைவிட அதிகம் சம்பாதிக்கிறார். 

இன்னொருவர் அழகான வீட்டைக் கட்டியிருக்கிறார். 

மற்றொருவர் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணம் செய்கிறார்.

     

இன்னொருவர் தனது பிள்ளைகளின் சாதனைகளைப் பெருமையுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏதோ குறை இருப்பதாக நமக்குத் தோன்றுகிறது.

நேற்று வரை நமக்கிருந்த வாழ்க்கை நிறைவாகத் தெரிந்திருக்கும். 

ஆனால் இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்த பிறகு நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய அதிருப்தி உருவாகிவிடுகிறது.

இது ஏன் ஏற்படுகிறது?

நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையை நம்முடைய அனுபவங்களைக் கொண்டு மதிப்பிடாமல், மற்றவர்களுடைய வெளிப்புற வளர்ச்சியைக் கொண்டு மதிப்பிடத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

ஒரு மரம் வளர்வதற்கும் இன்னொரு மரம் வளர்வதற்கும் ஒரே கால அளவு இருப்பதில்லை.

     

சில மரங்கள் விரைவாக உயரமாக வளரலாம். 

சில மரங்கள் மெதுவாக வளரலாம்.

     

சில மரங்கள் பூப்பதற்கு அதிக காலம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆனால் அதற்காக அவை வளரவில்லை என்று சொல்ல முடியுமா?

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

ஒருவர் இருபத்தைந்து வயதில் வாழ்க்கையில் ஒரு நிலையை அடைந்திருக்கலாம்.

     

இன்னொருவர் நாற்பது வயதில் அதே நிலையை அடையலாம்.

     

மற்றொருவர் அறுபது வயதில்தான் தனக்கான ஒரு புதிய பாதையைக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

அதனால் யாருடைய வாழ்க்கையும் தோல்வியானதாகிவிடுவதில்லை.

நமது வளர்ச்சியை மற்றவர்களுடைய கால அட்டவணையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதை நிறுத்த வேண்டும்.

நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று சிறிது தெளிவாக இருக்கிறோமா?

     

நேற்று செய்யத் தயங்கிய ஒரு நல்ல காரியத்தை இன்று செய்திருக்கிறோமா? 

நம்முடைய தவறுகளிலிருந்து ஏதாவது கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோமா?

      

நம்முடைய மனதிற்கு அமைதி தரும் வழியை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறோமா?

இந்தக் கேள்விகள்தான் நம்முடைய வளர்ச்சியை அளவிடுவதற்கான உண்மையான அளவுகோல்கள்.

மற்றவர்களை முந்திச் செல்வது வளர்ச்சியல்ல நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று சிறந்த மனிதராக மாறுவதுதான் உண்மையான வளர்ச்சி.

நமது முடிவுகள் தெளிவிலிருந்து பிறக்கட்டும்!

வாழ்க்கையில் பல முடிவுகளை நாம் அவசரத்தில் எடுக்கிறோம்.

     

சில முடிவுகளைப் பிறர் சொல்வதற்காக எடுக்கிறோம்.

      

இன்னும் சில முடிவுகளைப் பிறர் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயத்தில் எடுக்கிறோம்.

ஆனால் ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு சிறிது நேரம் நம்மோடு நாமே பேசிப் பார்க்க வேண்டும்.

நான் இதை ஏன் செய்ய விரும்புகிறேன்? 

இது எனக்குப் பொருத்தமானதா?

      

இதைச் செய்தால் எனக்கும் என்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் நன்மை கிடைக்குமா? 

அல்லது பிறர் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காக இதைச் செய்கிறேனா?

இப்படியான கேள்விகள் நமக்குள் தெளிவை ஏற்படுத்தும்.

இதற்காக மற்றவர்களுடைய கருத்துக்களைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. 

அனுபவம் உள்ளவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பது நல்லது.

      

நம்முடைய நலனில் அக்கறை கொண்டவர்கள் கூறும் கருத்துக்களைக் கேட்பதும் அவசியம்.

ஆனால் இறுதியில் நமது வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவை எடுப்பதற்கு நமக்குள் ஒரு தெளிவு இருக்க வேண்டும்.

பிறர் கூறுவதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதும் வேண்டாம்.

     

பிறர் கூறுவதை எல்லாம் எதிர்த்துச் செய்வதும் வேண்டாம்.

இரண்டுக்கும் இடையில் அமைதியாகச் சிந்தித்து, எது நமக்குச் சரியானது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை.

சில நேரங்களில் நாம் இதுவரை சென்ற பாதையைவிட்டு வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

பல ஆண்டுகளாகச் செய்துவரும் ஒரு வேலையை மாற்ற வேண்டியிருக்கலாம். 

நமக்குப் பிடிக்காத சில பழக்கங்களிலிருந்து விலக வேண்டியிருக்கலாம். 

நம்முடைய சிந்தனைகளையும் அணுகுமுறைகளையும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

அப்படியான மாற்றங்களைச் செய்யும்போது சிலர் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம்.

     

சிலர் விமர்சிக்கலாம். 

சிலர் நம்முடைய முடிவுகளைத் தவறாகவும் நினைக்கலாம்.

ஆனால் நாம் எடுத்த முடிவு சரியானது என்ற தெளிவு நமக்குள் இருந்தால், பிறருடைய விமர்சனங்களுக்காக நமது பயணத்தை நிறுத்திவிட வேண்டியதில்லை.

மாற்றம் என்பது எப்போதும் தவறான பாதையில் சென்றதற்கான அடையாளமல்ல.

     

சில நேரங்களில் நம்மை நாமே நன்றாகப் புரிந்துகொண்டதற்கான அடையாளமாகவும் அது அமையலாம்.

நம்மை மாற்றிக்கொள்ளும் சுதந்திரம் நமக்கு இருக்கிறது. அந்த மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் நமக்கு வேண்டும்.

நமக்கான வாழ்க்கை லயத்தைக் கண்டுபிடிப்போம்!

இந்தப் பதிவின் மிக அழகான கருத்து ஒன்றை இங்கே நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை லயம் இருக்கிறது.

ஒருவருக்குப் பரபரப்பாக இயங்குவதில்தான் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். 

இன்னொருவருக்கோ அமைதியாக இருந்து சிந்திப்பதில்தான் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்.

ஒருவர் பல மனிதர்களோடு பழகுவதில் ஆர்வம் காட்டுவார்.

     

மற்றொருவர் குறைந்த நண்பர்களோடு ஆழமான உறவைப் பேணுவதில் நிறைவு காண்பார்.

ஒருவர் வாழ்க்கையில் பல சாதனைகளைச் செய்ய விரும்புவார். 

இன்னொருவர் குடும்பத்துடன் அமைதியாக வாழ்வதையே பெரிய வெற்றியாகக் கருதுவார்.

இவற்றில் எது உயர்ந்தது, எது தாழ்ந்தது என்று தீர்மானிக்க முடியாது.

ஒவ்வொருவருடைய மனநிலையும், வாழ்க்கை அனுபவங்களும், விருப்பங்களும் வேறுபட்டவை.

ஆனால் பல நேரங்களில் நாம் நமக்குப் பொருத்தமில்லாத வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்கிறோம்.

மற்றவர்கள் அதிகாலையில் எழுந்து ஓடுகிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் அதையே செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

     

மற்றவர்கள் பெரிய சமூக வட்டத்தை வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறோம். 

மற்றவர்கள் ஓய்வில்லாமல் உழைக்கிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் ஓய்வெடுக்காமல் உழைக்கிறோம்.

இப்படிச் செய்யும்போது நம்முடைய இயல்பான வாழ்க்கை லயம் தொலைந்துவிடுகிறது.

நமக்குத் தேவையானது பிறருடைய வாழ்க்கையை நகலெடுப்பதல்ல.

     

நம்முடைய இயல்புக்கு ஏற்ற வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதுதான்.

இதற்காக நாம் சோம்பேறித்தனமாக இருக்க வேண்டும் என்றோ, முயற்சிகளைக் கைவிட வேண்டும் என்றோ பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

நமது இலட்சியங்களை நோக்கி உழைக்க வேண்டும். 

நமது கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும். நம்மை மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் நம்முடைய உடல், மனம், குடும்பம், மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றையும் கவனிக்க மறந்துவிடக் கூடாது.

வாழ்க்கையில் வேகம் தேவைப்படும் நேரத்தில் வேகமாகச் செல்லலாம். 

அமைதி தேவைப்படும் நேரத்தில் நின்று சிந்திக்கலாம். 

ஓய்வு தேவைப்படும் நேரத்தில் ஓய்வெடுக்கலாம்.

எப்போதும் ஓடிக்கொண்டிருப்பதுதான் முன்னேற்றம் என்று நினைத்துவிடக் கூடாது.

சில நேரங்களில் சிறிது நின்று நம்மை நாமே கவனித்துக்கொள்வதுதான் அடுத்த கட்டப் பயணத்திற்கு நம்மைத் தயார்படுத்தும்.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவு தூரம் சென்றோம் என்பதைவிட, நாம் சென்றுகொண்டிருக்கும் பாதையில் நம்முடைய மனம் எவ்வளவு நிறைவாக இருக்கிறது என்பதும் முக்கியம்.

வெளிப்புற வாழ்க்கையும் உள்ளத்தின் உண்மையும் ஒன்றாகட்டும்!

இந்தக் கருத்தின் அடிப்படையான உண்மை இதுதான்.

நாம் உள்ளத்தில் விரும்புவது ஒன்று, வெளியே வாழ்வது வேறொன்று என்ற நிலை நீண்ட காலம் நீடித்தால் நமக்குள் ஒருவிதமான முரண்பாடு உருவாகும்.

அன்பாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு கோபத்துடன் பேசுகிறோம். 

எளிமையாக வாழ வேண்டும் என்று விரும்பிக்கொண்டு பிறருடைய பாராட்டுக்காக ஆடம்பரத்தைத் தேடுகிறோம். 

அமைதி வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுக்கொண்டு தேவையற்ற போட்டிகளில் நம்மை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறோம்.

இப்படி நம்முடைய உள்ளமும் வெளிப்புறச் செயல்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும்போது மனநிறைவு குறைந்துவிடுகிறது.

எனவே நாம் உள்ளத்தில் நம்பும் நல்ல பண்புகள் நம்முடைய அன்றாடச் செயல்களிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

அன்பை மதிக்கிறோம் என்றால் நம்முடைய பேச்சிலும் செயலிலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.

      

நேர்மையை விரும்புகிறோம் என்றால் நம்முடைய முடிவுகளிலும் நேர்மை இருக்க வேண்டும்.

      

எளிமையைப் போற்றுகிறோம் என்றால் நம்முடைய வாழ்க்கை முறையிலும் அந்த எளிமை இருக்க வேண்டும்.

நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதை மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதைவிட, நம்முடைய செயல்கள் மூலம் அதை வெளிப்படுத்துவதே சிறந்தது.

இதுவே உள்ளத்தின் உண்மையை வெளிப்புற வாழ்க்கையில் பிரதிபலிக்கச் செய்வதாகும்.

எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்வின் பல அனுபவங்களைக் கடந்து வந்த ஒரு சாதாரண மனிதனாக நான் உணர்ந்துகொண்டிருக்கும் உண்மை ஒன்றுண்டு.

வாழ்க்கையில் எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்திவிட முடியாது.

      

எல்லோருடைய எதிர்பார்ப்புகளையும் நிறைவேற்றிவிடவும் முடியாது.

     

எல்லோருடைய பாராட்டையும் பெற்றுவிடவும் முடியாது.

ஆனால் நம்முடைய மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாக வாழ முயற்சி செய்யலாம்.

நம்மைச் சார்ந்தவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை அன்போடு செய்யலாம். 

நம்முடைய தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்ளலாம். 

பிறருடைய வளர்ச்சியைக் கண்டு மகிழலாம். 

நம்முடைய வளர்ச்சிக்காகத் தொடர்ந்து முயற்சி செய்யலாம்.

அதே நேரத்தில் நமக்கென்று சிறிது நேரத்தையும், நமக்கென்று சில விருப்பங்களையும், நமக்கென்று ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை முறையையும் அமைத்துக்கொள்ளலாம்.

இதற்காக யாரிடமும் அனுமதி கேட்க வேண்டியதில்லை.

     

அதேவேளை நம்முடைய சுதந்திரம் பிறருடைய வாழ்வுரிமையைப் பாதிக்காமல் இருப்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

இப்படியான ஒரு சமநிலையைக் கண்டுகொள்ளும்போது வாழ்க்கை நமக்குச் சுமையாகத் தெரியாது. நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கே உரியதாக உணரத் தொடங்கும்.

அன்பினியோரே!

நாம் வாழும் வாழ்க்கை நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கட்டும்.

நமது முடிவுகள் பயத்திலிருந்து அல்ல, தெளிவிலிருந்து பிறக்கட்டும். 

நமது மகிழ்ச்சி நாளைய நாளுக்காகத் தள்ளிப்போடப்படாமல் இன்றைய பொழுதிலும் மலரட்டும். 

பிறருடைய வெற்றியைப் பார்த்து நம்மை நாமே குறைத்து மதிப்பிடாமல், நம்முடைய பயணத்தை நம்பிக்கையோடு தொடர்வோம்.

நம்மை மேம்படுத்திக்கொள்ளும் முயற்சியை ஒருபோதும் கைவிட வேண்டாம். 

அதே நேரத்தில் நம்மை நாமாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் கற்றுக்கொள்வோம்.

வாழ்க்கை என்பது யாரையாவது முந்திச் செல்வதற்கான ஓட்டப்பந்தயம் அல்ல.

      

ஒவ்வொருவரும் அவரவருக்கான பாதையில் பயணித்து, அவரவருக்கான நிறைவைக் கண்டுகொள்ள வேண்டிய ஓர் அழகான பயணம்.

அந்தப் பயணத்தில் நமக்கான வேகத்தையும், நமக்கான வழியையும், நமக்கான மகிழ்ச்சியையும் நாமே கண்டுகொள்வோம்.

ஏனென்றால், பிறர் வாழும் வாழ்க்கையைப் பார்த்து நாம் வாழ்வதைவிட, நமக்குள் இருக்கும் உண்மையை உணர்ந்து நமது வாழ்க்கையை நாம் வாழ்வதில்தான் உண்மையான சுதந்திரமும் மனநிறைவும் இருக்கிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்