வாழ்க்கை என்பது முடிவுகளின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் தொடக்கங்களின் சுழற்சி

வாழ்க்கை என்பது முடிவுகளின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் தொடக்கங்களின் சுழற்சி

ஒரு மனிதன் வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்திக்கும் போது, அவன் பொதுவாக அதை ஒரு நீண்ட பயணமாகவே பார்க்கிறான். 

பிறப்பு முதல் மரணம் வரை செல்லும் ஒரு நேர்க்கோடு போல.

 

ஆனால் நிதானமாக கவனித்தால், வாழ்க்கை ஒரு நேர்க்கோடு அல்ல.

    

அது பல சிறிய வட்டங்களின் கூட்டுத்தொகை. 

ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு ஆண்டும், குறிப்பாக ஒவ்வொரு பத்து ஆண்டுகளும், நாம் ஒரு புதிய மனிதராக மாறிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

காலை எழுந்தவுடன் நாம் நேற்று இருந்த அதே மனிதரா? 

உடல் அதே போலத் தோன்றலாம்.

    

ஆனால் எண்ணங்கள், முன்னுரிமைகள், உணர்வுகள் இவை எல்லாம் நுண்ணிய அளவில் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. 

நேற்று மிகவும் முக்கியமாகத் தோன்றிய ஒரு விஷயம் இன்று அற்பமாகத் தோன்றலாம். 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நம்மை கவர்ந்த விஷயங்கள் இன்று நம்மைத் தொடவே முடியாமல் போயிருக்கும். 

இது ஒரு இழப்பு அல்ல இது இயல்பான மாற்றம்.

ஒரு பள்ளி மாணவன் தன் நண்பர்களோடு சிரித்துக் கொண்டிருந்த வாழ்க்கையை நினைத்துப் பாருங்கள்.

    

அவனுக்குப் பள்ளி தான் உலகம்.

    

தேர்வு தான் வாழ்க்கையின் பெரிய சவால். 

ஆனால் அதே மனிதன் பத்து ஆண்டுகள் கழித்து வேலை, குடும்பம், பொறுப்பு போன்றவற்றில் மூழ்கிக் கிடக்கிறான். 

அந்த பள்ளி மாணவன் “இறந்துவிட்டானா?” இல்லை.

    

ஆனால் அவன் அந்த வடிவில் இனி இல்லை. அவன் ஒரு புதிய வடிவத்தில் பிறந்துவிட்டான்.

இதே போல, நம்முடைய வாழ்க்கையில் பல “சிறு மரணங்கள்” நடக்கின்றன. 

ஒரு உறவு முடிவடையும் போது, அது ஒரு வகையில் நம்முள் இருந்த ஒரு பகுதியின் முடிவாகும். 

ஒரு கனவு கலைந்தால், அது ஒரு சிறு மரணம். 

நாம் நம்பியிருந்த ஒரு எண்ணம் மாறும்போது, அது பழைய நம்முடைய சிந்தனைக்கு ஒரு முடிவு. 

ஆனால் இந்த எல்லா முடிவுகளும் உண்மையில் புதிய ஆரம்பங்களுக்கான கதவுகள்தான்.

அன்றாட வாழ்க்கையில் இதை நாம் மிக எளிதாகக் காணலாம். 

ஒரு வீட்டை மாற்றும்போது, பழைய வீட்டை விட்டுச் செல்லும்போது, ஒரு சிறிய வலி இருக்கும். 

ஆனால் அதே சமயம் புதிய இடத்தில் ஒரு புதுமையான உணர்வு பிறக்கும். 

பழைய இடம் “முடிவடைகிறது”, புதிய இடம் “தொடங்குகிறது”. இது ஒரு சுழற்சி.

ஒரு வேலை மாற்றமும் அதேபோல.

    

பழைய வேலை, பழைய சக ஊழியர்கள், பழக்கமான சூழல் இவை அனைத்தும் நம்மை விட்டு நீங்கும் போது, அது ஒரு இழப்பாகத் தோன்றும். 

ஆனால் அதே நேரத்தில், புதிய வாய்ப்புகள், புதிய அனுபவங்கள் நம்மை எதிர்கொள்கின்றன.

    

பழைய நாம் அங்கே முடிகிறோம்.

 

புதிய நாம் இங்கே தொடங்குகிறோம்.

நாம் பெரும்பாலும் “முடிவு” என்ற சொல்லை பயத்தோடு பார்க்கிறோம். 

ஆனால் இயற்கையில் உண்மையான முடிவு எதுவும் இல்லை. 

ஒரு மரம் உதிர்க்கும் இலைகள் கூட “முடிவு” அல்ல. 

அவை மண்ணாகி மீண்டும் மரத்திற்கே ஊட்டமாகின்றன.

  

அதேபோல், நம்முடைய அனுபவங்கள் வலிமையானவை பின்னாளில் நம்மை உருவாக்கும் அடித்தளமாக மாறுகின்றன.

ஒரு தாயை நினைத்துப் பாருங்கள்.

    

குழந்தை பிறக்கும் முன் அவள் ஒரு தனி மனிதர். 

குழந்தை பிறந்த பின் அவள் ஒரு “அம்மா”. 

அந்த பழைய அடையாளம் முழுமையாக மாறிவிடுகிறது. 

இது ஒரு இழப்பா? இல்லை. 

அது ஒரு பரிணாமம். 

பழைய “நான்” ஒரு அளவில் மறைந்து, புதிய “நான்” உருவாகிறது.

வாழ்க்கையை இப்படி ஒரு சுழற்சியாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தால், பல பயங்கள் தானாகவே குறையும்.

    

“இது முடிந்துவிட்டது” என்ற கவலை “இது மாற்றம் அடைகிறது” என்ற புரிதலாக மாறும். 

அந்த மாற்றத்தை எதிர்க்காமல், அதை ஏற்றுக்கொள்வது வாழ்க்கையை இலகுவாக்கும்.

மரணம் பற்றிய பயமும் இதே கோணத்தில் பார்க்கும்போது மாறுகிறது. 

நாம் ஏற்கனவே பலமுறை “மாறி” விட்டோம். 

குழந்தைப் பருவம், இளமை, நடுத்தர வயது ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பழைய நம்மை விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறோம்.

    

உடலின் இறுதி மாற்றம் மட்டுமே நாம் “மரணம்” என்று அழைக்கிறோம். 

ஆனால் அந்த மாற்றமும் இயற்கையின் தொடர்ச்சியான ஓட்டத்தின் ஒரு பகுதி தான்.

அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் இதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டால், ஒவ்வொரு தருணத்தையும் அதிக அர்த்தமுள்ளதாக்க முடியும்.

    

ஏனெனில் எதுவும் நிலையானது அல்ல என்பதை அறிந்தவுடன், நாம் பிடிவாதத்தை விடுகிறோம்.

    

உறவுகளை அதிகமாக மதிக்கிறோம். 

நமக்குள் நிகழும் மாற்றங்களை எதிர்க்காமல், அதை வளர்ச்சியாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு நேர்கோடு அல்ல.

அது பல சுற்றுகளின் சங்கமம்.

 

ஒவ்வொரு சுற்றும் ஒரு கற்றல், 

ஒரு மாற்றம், ஒரு புதிய பிறப்பு.

     

“முடிவு” என்று நாம் நினைப்பது, உண்மையில் ஒரு கதவுதான் அதற்குப் பின்னால் இன்னொரு ஆரம்பம் காத்திருக்கிறது.

அதை புரிந்துகொண்டவுடன், வாழ்க்கை ஒரு பயமாக இல்லாமல், ஒரு நிதானமான பயணமாக மாறுகிறது. 

மாற்றங்களை நாம் அஞ்சாமல், அவற்றோடு ஓடத் தொடங்குகிறோம். 

அப்போது தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகு நமக்கு வெளிப்படுகிறது.

அன்பன்

சக்திதாசன்