தியானம் எண்ணங்களிலிருந்து ஒரு படி விலகி, நம்மை நாமே காணும் விழிப்புணர்வு

தியானம்  எண்ணங்களிலிருந்து ஒரு படி விலகி, நம்மை நாமே காணும் விழிப்புணர்வு

மனித வாழ்க்கையில் நம்மை அதிகமாக சோர்வடையச் செய்வது வெளியில் நிகழும் சம்பவங்கள் மட்டுமல்ல.

அவற்றைப் பற்றி நம் மனம் உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கும் எண்ணங்களும், தீர்ப்புகளும், அச்சங்களும், எதிர்பார்ப்புகளும்தான்.

ஒரு சம்பவம் நடந்துவிட்டது.

அது ஒரு நிகழ்வு மட்டுமே.

ஆனால் அந்த நிகழ்வைச் சுற்றி நமது மனம் நூறு கதைகளை உருவாக்குகிறது.

“ஏன் இப்படிச் நடந்தது?”, “அவர் ஏன் இப்படிச் சொன்னார்?”, “நான் இப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது”, “நாளை என்ன ஆகும்?”, “என்னால் முடியுமா?” என்று எண்ணங்கள் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக ஓடுகின்றன.

அந்த எண்ணங்களின் ஓட்டத்தில் நாம் சிக்கிக்கொள்ளும்போது, உண்மையில் நாம் வாழ்வதைவிட, நமது எண்ணங்களுக்குள்ளேயே வாழத் தொடங்குகிறோம்.

இதனால்தான் தியானத்தின் மிகப்பெரிய பரிசு அமைதி மட்டுமல்ல விழிப்புணர்வு.

தியானம் என்பது எண்ணங்களை முற்றிலுமாக நிறுத்திவிடும் ஒரு மந்திரம் அல்ல.

எண்ணங்கள் வராமல் தடுப்பதும் தியானத்தின் நோக்கம் அல்ல.
    
எண்ணங்கள் வரட்டும்.

அவை செல்லட்டும்.

ஆனால் அவற்றைத் தொடர்ந்து ஓடாமல், அவற்றைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கக் கற்றுக்கொள்வதே தியானத்தின் ஆழமான பயிற்சி.

வானத்தைப் பாருங்கள்.

மேகங்கள் வருகின்றன சிறிது நேரம் தங்குகின்றன பின்னர் மறைந்து செல்கின்றன.

வானம் எந்த மேகத்தையும் பிடித்துக் கொள்வதில்லை.

“இந்த மேகம் இருக்கக்கூடாது” என்றும் அது சொல்லுவதில்லை.
    
அதுபோலத்தான் நமது மனத்திலும் எண்ணங்கள் வருகின்றன.

சில இனிமையானவை.

சில பயமுறுத்துபவை.

சில எதிர்மறையானவை.

சில கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்தவை.
    
சில இன்னும் நிகழாத எதிர்காலத்தைச் சேர்ந்தவை.

நாம் எண்ணங்கள் அல்ல.
    
எண்ணங்களைப் பார்க்கக்கூடிய விழிப்புணர்வே நாம்.

இந்த உண்மையை ஒருவன் தனது அனுபவத்தில் உணரத் தொடங்கும்போது, அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நுட்பமான மாற்றம் ஆரம்பமாகிறது.

நாம் பெரும்பாலும் நமது மனதில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் உண்மை என்று நம்பிவிடுகிறோம்.
      
“என்னால் முடியாது” என்ற எண்ணம் வந்தால், உண்மையிலேயே நம்மால் முடியாது என்று நினைக்கிறோம்.
     
“அவர் என்னை மதிக்கவில்லை” என்ற எண்ணம் வந்தால், அது உண்மை என்று முடிவு செய்துவிடுகிறோம்.

“என்னுடைய வாழ்க்கை இப்படித்தான்” என்ற எண்ணம் வந்தால், அந்த எண்ணத்தையே நமது வாழ்க்கையின் தீர்ப்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் தியானம் மெதுவாக நமக்குள் ஒரு இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

“என்னால் முடியாது” என்பதற்குப் பதிலாக, “என்னால் முடியாது என்ற எண்ணம் இப்போது என் மனதில் எழுகிறது” என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

இந்த இரண்டிற்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

முதலாவது நிலையில் எண்ணம் நம்மை ஆளுகிறது.

இரண்டாவது நிலையில் நாம் எண்ணத்தைப் பார்க்கிறோம்.

அந்தப் பார்வையில்தான் சுதந்திரம் பிறக்கிறது.

நமது மனத்தில் இருக்கும் மிகப்பெரிய தடைகளில் ஒன்று குறை சொல்லும் மனம்.

அது எப்போதும் எல்லாவற்றையும் மதிப்பீடு செய்து கொண்டே இருக்கும்.

“இது நல்லது; அது கெட்டது. இவர் இப்படிப்பட்டவர்; அவர் அப்படிப்பட்டவர்.

நான் சரி மற்றவர் தவறு.” என்று மனம் தொடர்ந்து தீர்ப்புகளை வழங்கிக்கொண்டிருக்கும்.

விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், பிறரைத் தீர்ப்பளிப்பதைவிட நம்மையே நாம் கடுமையாகத் தீர்ப்பளிக்கிறோம்.

ஒரு சிறிய தவறு செய்துவிட்டால், “நான் ஏன் இப்படிச் செய்தேன்?” என்று நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டுகிறோம்.

ஒரு வாய்ப்பு தவறிவிட்டால், “என் வாழ்க்கையே இப்படித்தான்” என்று முடிவு செய்கிறோம்.

ஒருவர் நம்மைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை தவறாகச் சொன்னால், அந்த ஒரு வார்த்தையை பல நாட்கள் மனதில் சுமந்து செல்கிறோம்.

இவ்வாறு நம்முடைய மனமே நமக்கு நீதிபதியாகவும், வழக்கறிஞராகவும், சில நேரங்களில் தண்டனை வழங்கும் சிறைச்சாலையாகவும் மாறிவிடுகிறது.

தியானம் அந்த நீதிபதியை உடனடியாக அழிப்பதில்லை.
     
ஆனால் பேசுவதைக் கேட்கும் போது,  சொல்வதையெல்லாம் நம்ப வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இதுதான் விழிப்புணர்வின் அழகு.

ஒரு எதிர்மறை எண்ணம் எழும்போது, அதனுடன் சண்டையிட வேண்டியதில்லை.

அதை விரட்ட வேண்டியதில்லை.
     
“எனக்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் வருகின்றன?” என்று நம்மைத் தண்டிக்க வேண்டியதுமில்லை.

அதற்குப் பதிலாக மனதுக்குள் அமைதியாகச் சொல்லலாம்:

“வணக்கம் எதிர்மறை எண்ணமே. நீ இப்போது என் மனதில் இருப்பதை நான் கவனிக்கிறேன்.

ஆனால் இன்று என் நாளை நீ இயக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

இந்த ஒரு பார்வை வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடியது.

ஏனெனில் எண்ணம் வருவது நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த எண்ணத்திற்கு நாம் அளிக்கும் முக்கியத்துவமும், அதன்படி நாம் செயற்படுவதும் பெருமளவில் நமது விழிப்புணர்வின் கீழ் வரலாம்.

இதில்தான் தியானம் படைப்பாற்றலோடு இணைகிறது.

ஒரு குழந்தையைப் பாருங்கள்.

அது ஒரு கல்லைப் பார்த்தால் அதில் ஒரு பொம்மையைக் காணலாம்.

ஒரு குச்சியைப் பார்த்தால் அதில் ஒரு வாளைக் காணலாம்.

ஒரு வெற்றுத் தாளைப் பார்த்தால் அதில் ஒரு உலகத்தையே வரையலாம். ஏன்?

அதன் மனம் இன்னும் “இது இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என்ற தீர்ப்புகளால் முழுமையாக அடைக்கப்படவில்லை.

வயதாகும்போது நமது அனுபவங்கள் நமக்கு அறிவைத் தருகின்றன.

ஆனால் அதே அனுபவங்கள் சில சமயம் நமது பார்வையைச் சுருக்கிவிடுகின்றன.

“இது முடியாது”, “இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்”, “மக்கள் இப்படித்தான்”, “வாழ்க்கை இப்படித்தான்” என்று நமது மனம் எல்லாவற்றிற்கும் எல்லைகளை அமைக்கத் தொடங்குகிறது.

படைப்பாற்றல் என்பது புதியதைப் பார்ப்பதற்கான திறன்.

ஆனால் புதியதைப் பார்க்க, பழைய தீர்ப்புகளிலிருந்து சிறிது நேரமாவது விலக வேண்டும்.

அந்த இடைவெளியை தியானம் உருவாக்குகிறது.

தியானத்தில் மனம் அமைதியாகும் போது, நமது உள்ளுணர்வின் மென்மையான குரலைக் கேட்கத் தொடங்குகிறோம்.

எப்போதும் சத்தமாகப் பேசும் எண்ணங்களுக்கிடையே இதுவரை கேட்கப்படாமல் இருந்த ஒரு சிறிய குரல் இருக்கிறது.

அது சில நேரங்களில் ஒரு புதிய சிந்தனையாக வரும்.

சில நேரங்களில் ஒரு கவிதையின் வரியாக வரும்.

சில நேரங்களில் ஒரு இசைத்துண்டாக வரும்.

சில நேரங்களில் “இதுதான் நான் செய்ய வேண்டியது” என்ற தெளிவாக வரும்.

சில நேரங்களில் எந்த வார்த்தையும் இல்லாமல், “எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்ற அமைதியான உணர்வாக வரும்.

இதுவே தியானம் படைப்பாற்றலைத் திறக்கும் விதம்.

படைப்பாற்றல் என்பது கலைஞர்களுக்கோ, எழுத்தாளர்களுக்கோ, இசைக்கலைஞர்களுக்கோ மட்டும் சொந்தமானது அல்ல.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையுடன் எப்படி பேசுவது என்று புதிதாகக் கண்டுபிடிப்பதும் படைப்பாற்றல்தான்.

ஒரு தொழிலாளி ஒரு சிக்கலை எளிமையாகத் தீர்ப்பதும் படைப்பாற்றல்தான்.

ஒரு முதியவர் குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரச்சினையை கோபமின்றி அணுகுவதும் படைப்பாற்றல்தான்.

வாழ்க்கையை ஒவ்வொரு தருணத்திலும் புதிதாக அணுகும் திறனே படைப்பாற்றல்.

அதற்குத் தேவையானது விழிப்புணர்வு.

விழிப்புணர்வு இல்லாத வாழ்க்கை பெரும்பாலும் பழக்கத்தின் வாழ்க்கையாகிவிடுகிறது.

ஒருவர் நம்மிடம் கடுமையாகப் பேசுகிறார் உடனே நாம் கோபப்படுகிறோம்.

யாரோ நம்மை விமர்சிக்கிறார்கள் உடனே நாம் தற்காப்புக்கு செல்கிறோம்.

ஒரு பிரச்சினை வருகிறது உடனே பயப்படுகிறோம்.

ஆனால் விழிப்புணர்வு வளரும்போது, நிகழ்வுக்கும் எதிர்வினைக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி பிறக்கிறது.

அந்த இடைவெளிதான் மனிதனுடைய உண்மையான சுதந்திரம்.

நிகழ்வை நாம் எப்போதும் மாற்ற முடியாது.

பிறருடைய குணத்தையும் மாற்ற முடியாது.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.
    
வாழ்க்கையில் வரும் சில சூழ்நிலைகளையும் நமது விருப்பப்படி மாற்ற முடியாது.

ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் நமது உள்ளநிலையை மாற்றுவதற்கான வாய்ப்பு நமக்குள் இருக்கிறது.

அதனால் தியானம் என்பது உலகத்தை விட்டு ஓடுவதற்கான பயிற்சி அல்ல. உலகத்தின் நடுவே இருந்துகொண்டு, உலகம் நம்முடைய உள்ளத்தை முழுமையாக ஆட்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கான பயிற்சி.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு இதன் பயன் அளவற்றது.

குடும்பத்தில் கருத்து வேறுபாடு வந்தாலும், உடனடியாக வார்த்தைகளை வீசாமல் ஒரு மூச்சை கவனிக்க முடியும்.

யாராவது அவமதித்தாலும், உடனடியாக எதிர்வினையாற்றாமல் “என் உள்ளத்தில் இப்போது கோபம் எழுகிறது” என்று கவனிக்க முடியும்.

பயம் வந்தாலும், “நான் பயப்படுகிறேன்” என்பதற்குப் பதிலாக, “பயம் என்ற உணர்வு இப்போது என்னுள் இருக்கிறது” என்று பார்க்க முடியும்.

துயரம் வந்தாலும், அதிலிருந்து தப்பிக்காமல் அதை அமைதியாக அனுபவிக்க முடியும்.

இதுதான் ஆன்மீக முதிர்ச்சி.

தியானம் நமக்கு துயரம் வராத வாழ்க்கையைத் தராது.

ஆனால் துயரத்தோடு நாம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை கற்றுத் தரும்.

கோபம் வராத மனதைத் தராது. ஆனால் கோபம் வந்தபோது அதுவே நாமாகிவிடாமல் இருப்பதைக் கற்றுத் தரும்.

எதிர்மறை எண்ணங்கள் வராத மனதைத் தராது. ஆனால் அவற்றை நம்ப வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதைப் பார்க்கும் விழிப்புணர்வைத் தரும்.

இதுதான் உண்மையான விடுதலை.

ஆன்மீகத்தின் ஆழமான பார்வையில் பார்க்கும்போது, தியானம் என்பது மனதைப் பயிற்றுவிப்பதைவிட “நான் யார்?” என்ற கேள்விக்குள் மெதுவாக அழைத்துச் செல்லும் பயணம்.

“என் எண்ணங்களை நான் பார்க்கிறேன் என்றால், அந்த எண்ணங்களைப் பார்க்கிறவன் யார்?”

இந்தக் கேள்வியை அவசரமாக அறிவால் விடை காண வேண்டியதில்லை.

அமைதியாகக் கவனித்தால் போதும்.

எண்ணங்கள் வருகின்றன.

உணர்வுகள் வருகின்றன.

நினைவுகள் வருகின்றன.

உடலில் உணர்வுகள் தோன்றுகின்றன.

அவை மாறுகின்றன.

ஆனால் அவற்றையெல்லாம் கவனிக்கும் ஒரு சாட்சி உணர்வு இருக்கிறது.

தியானத்தின் ஆழம் அங்கே தொடங்குகிறது.

நாம் நமது எண்ணங்களிலிருந்து சிறிது விலகும்போது, நமது அடையாளமும் மெதுவாக விரிவடைகிறது.

“நான் கோபம்” என்பதற்குப் பதிலாக, “என்னுள் கோபம் எழுகிறது” என்று பார்க்கிறோம்.
     
“நான் தோல்வி” என்பதற்குப் பதிலாக, “என் வாழ்க்கையில் ஒரு தோல்வி நிகழ்ந்திருக்கிறது” என்று பார்க்கிறோம்.

ஒரு நிகழ்வு நமது முழு வாழ்க்கையல்ல.

ஒரு எண்ணம் நமது முழு உண்மையல்ல.

ஒரு உணர்வு நமது நிரந்தர அடையாளமல்ல.

இந்த உணர்வு வந்துவிட்டால், மனிதன் தன்னைப் பற்றிய பழைய கதைகளிலிருந்து மெதுவாக விடுபடத் தொடங்குகிறான்.

அதனால்தான் தியானம் ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் புரட்சியாக இருக்கலாம்.

அது வெளியில் எதையும் மாற்றாமல், உள்ளே நாம் பார்க்கும் முறையை மாற்றுகிறது.

அதே மனிதர்கள்.

அதே வீடு.

அதே வேலை.

அதே உலகம்.

ஆனால் பார்க்கும் கண்கள் மாறுகின்றன.

முன்பு தொந்தரவாகத் தோன்றிய ஒரு மனிதனிடம் இப்போது “அவரும் அவருடைய காயங்களோடு வாழ்கிறார்” என்ற புரிதல் வரலாம்.

முன்பு தோல்வியாகத் தோன்றிய ஒரு அனுபவத்தில் “இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?” என்ற கேள்வி எழலாம்.

முன்பு தண்டனையாகத் தோன்றிய தனிமையில் “என்னை நான் சந்திக்க வாழ்க்கை கொடுத்த ஒரு நேரம்” என்ற அர்த்தம் தோன்றலாம்.

இதுவே விழிப்புணர்வின் மாற்றுவல்லமை.

தியானம் செய்வதற்கு பெரிய அறை தேவையில்லை.

பெரிய பணம் தேவையில்லை.
    
குறிப்பிட்ட ஆடையும் தேவையில்லை.

மலையுச்சியில் அமர வேண்டிய அவசியமில்லை.

காலையில் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமரலாம்.

மூச்சு உள்ளே வருவதை கவனிக்கலாம்.

மூச்சு வெளியே செல்வதை கவனிக்கலாம்.

எண்ணங்கள் வந்தால் அவற்றுடன் செல்லாமல் அவை வந்ததை மட்டும் கவனிக்கலாம்.

மனம் விலகினால், “மனம் விலகிவிட்டது” என்று அறிந்து மீண்டும் மூச்சுக்குத் திரும்பலாம்.

இதில் வெற்றி, தோல்வி என்று எதுவும் இல்லை.

மனம் ஆயிரம் முறை விலகினாலும், ஆயிரத்து ஒன்றாவது முறை அதை மீண்டும் கவனத்திற்கு அழைத்துவரும் அந்தச் செயல் தியானத்தின் பயிற்சியே.

மெதுவாக, நமது அன்றாட வாழ்க்கையும் தியானமாக மாறத் தொடங்கும்.

தேநீர் குடிக்கும்போது தேநீரை மட்டும் கவனிப்பது.

ஒருவரிடம் பேசும்போது பதில் தயாரிப்பதற்குப் பதிலாக அவரைக் கேட்பது.

நடக்கும்போது நடப்பதை உணர்வது.

சாப்பிடும்போது உணவை உணர்வது.

கோபம் வரும்போது கோபத்தை கவனிப்பது.

மகிழ்ச்சி வரும்போது அதையும் முழுமையாக அனுபவிப்பது.

இதுவே விழிப்புடன் வாழ்வது.

இறுதியில் தியானம் நம்மை வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிப்பதில்லை வாழ்க்கையோடு இன்னும் ஆழமாக இணைக்கிறது.

நாம் எதிர்காலத்தைப் பற்றி தொடர்ந்து கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, இன்றைய வாழ்க்கை நம்மை விட்டு நழுவிச் செல்கிறது.

கடந்த காலத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, நிகழ்காலம் நம் கண்முன்னே அமைதியாகக் கடந்து செல்கிறது.

தியானம் நம்மை மீண்டும் இப்போது என்ற வாசலுக்குக் கொண்டு வருகிறது.

இந்தக் கணம் மட்டுமே நம்மிடம் உண்மையில் இருக்கிறது.

கடந்தது நினைவாக இருக்கலாம்.

எதிர்காலம் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கை நிகழ்வது இந்த ஒரு கணத்தில்தான்.

இந்தக் கணத்தில் முழுமையாக இருப்பதே விழிப்புணர்வு.

அதனால், தியானத்தை ஒரு கடமையாக நினைக்க வேண்டாம்.
    
அது நம்மை நாமே சந்திக்க வாழ்க்கை அளிக்கும் ஒரு அழைப்பு என்று பாருங்கள்.

சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமருங்கள்.

உங்கள் எண்ணங்களைப் பாருங்கள்.

அவற்றைத் தீர்ப்பளிக்காதீர்கள்.

அவற்றை விரட்டாதீர்கள்.

அவற்றை நம்பிக்கொண்டு ஓடாதீர்கள்.

வெறுமனே கவனியுங்கள்.

ஒரு நாள் நீங்கள் உணர்வீர்கள்

எண்ணங்கள் இருக்கின்றன ஆனால் அவை என்னை ஆளவில்லை.

கோபம் இருக்கிறது ஆனால் நான் கோபம் அல்ல.

பயம் இருக்கிறது ஆனால் நான் பயம் அல்ல.

துயரம் இருக்கிறது ஆனால் என் முழு வாழ்க்கையும் துயரம் அல்ல.

அப்போது உங்களுக்குள் ஒரு புதிய இடம் உருவாகும்.

அந்த இடத்தில் அமைதி இருக்கலாம்.

அந்த இடத்தில் படைப்பாற்றல் இருக்கலாம்.

அந்த இடத்தில் அன்பு இருக்கலாம்.

அந்த இடத்தில் தெளிவு இருக்கலாம்.

அதற்கும் அப்பால், “எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் நான் யார்?” என்ற ஆன்மீகத் தேடலின் கதவு திறக்கலாம்.

அந்தக் கதவுக்குள் செல்ல வேண்டியது யாரோ ஒருவர் அல்ல.

நீங்கள்தான்.

ஏனெனில் இறுதியில் தியானம் நமக்கு வேறொன்றைக் கொடுப்பதில்லை.

நம்முள் ஏற்கனவே இருந்ததை நமக்கே வெளிப்படுத்துகிறது.

அமைதி ஏற்கனவே நமக்குள் இருக்கிறது.

விழிப்புணர்வு ஏற்கனவே நமக்குள் இருக்கிறது.

படைப்பாற்றல் ஏற்கனவே நமக்குள் இருக்கிறது.

அன்பும் இருக்கிறது.

ஆனால் அவற்றின் மேல் எண்ணங்களின் தூசி படிந்திருக்கிறது.

தியானம் அந்தத் தூசியை மெதுவாக அகற்றுகிறது.

சூரியனை நாம் உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

மேகங்கள் விலகினால் சூரியன் தானாகத் தெரியும்.

அதுபோலவே, நம்முள் இருக்கும் உண்மையான அமைதியையும் தெளிவையும் உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

மனத்தின் தேவையற்ற சத்தம் சிறிது அமைதியானால், அது தானாக வெளிப்படும்.

அதுவே தியானத்தின் மிகப்பெரிய பரிசு.

நம்மை மாற்றுவது அல்ல  நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் நம்மை நாம் காணச் செய்வது.

"உங்களால் முடியும்"

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்