மாணவன் தயாராகும்போது ஆசிரியர் தோன்றுவார்.

மாணவன் தயாராகும்போது ஆசிரியர் தோன்றுவார்.

மாணவன் முற்றிலும் தயாராகும்போது ஆசிரியர் மறைந்துவிடுவார்" .

இந்தச் சிந்தனை, கல்வியைப் பற்றிய ஒரு கருத்து மட்டுமல்ல.

    

அது மனித வாழ்க்கையின் முழுப் பயணத்தையும் விளக்கும் ஆழமான ஆன்மீக உண்மையாகும்.

     

வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும், ஒவ்வொரு அனுபவமும், ஒவ்வொரு வெற்றியும், ஒவ்வொரு தோல்வியும் நமக்கு ஆசிரியர்களே.

    

ஆனால் அந்த ஆசிரியர்களின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பக்குவம் நமக்குள் உருவாகும்போதுதான் அவர்களின் வருகையின் நோக்கம் நமக்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.

ஒரு விதை மழையை எதிர்பார்த்து மண்ணுக்குள் அமைதியாகக் காத்திருப்பதைப் போல, மனிதனும் உண்மையை அறியத் தயாராகும் வரை வாழ்க்கை அவனை பல அனுபவங்களின் வழியே நடத்திச் செல்கிறது. 

சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சியின் வழியாகவும், பல நேரங்களில் துன்பத்தின் வழியாகவும் அந்தப் பாடங்கள் நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகின்றன. 

துன்பம் வந்ததற்காக இறைவன் நம்மைத் தண்டிக்கிறார் என்று எண்ணுவது தவறு. 

நம்மை வளர்க்கவே வாழ்க்கை நம்மைச் செதுக்குகிறது.

ஆன்மீகத்தில் "ஆசிரியர்" என்பது ஒரு மனிதரை மட்டும் குறிப்பதல்ல.

     

ஒரு குழந்தையின் புன்னகையும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

ஒரு முதியவரின் மௌனமும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

நமக்குக் கிடைத்த தோல்வியும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

நாம் செய்த தவறும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

ஏனெனில் ஒவ்வொன்றும் நமக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு உண்மையை வெளிக்கொணர முயற்சிக்கின்றன.

பலர் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு பெரிய குருவைத் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

ஆனால் அவர்கள் மறந்துவிடுவது என்னவென்றால், முதலில் குருவை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் தங்களுக்குள் உருவாக வேண்டுமென்பதே. 

அகந்தை நிறைந்த பாத்திரத்தில் ஞானத்தை ஊற்ற முடியாது.

    

ஏற்கனவே நிரம்பிய கோப்பையில் மேலும் தேநீர் ஊற்ற முடியாதது போல, தன்னையே முழுமையானவன் என்று நினைக்கும் மனதில் புதிய உண்மை நுழையாது.

உண்மையான மாணவன் யார்?

     

அதிக புத்தகங்களைப் படித்தவன் அல்ல. 

தன் அறியாமையை உணர்ந்தவன் தான் உண்மையான மாணவன்.

     

"எனக்குத் தெரியாது நான் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்" என்று பணிவுடன் நிற்பவனிடமே ஞானம் வந்து சேருகிறது. 

பணிவே ஆன்மீகத்தின் முதல் வாசல்.

ஒரு நல்ல ஆசிரியரின் நோக்கம், மாணவனைத் தன்னையே சார்ந்தவனாக வைத்திருப்பது அல்ல. 

மாறாக, தன் கால்களில் தானே நிற்கும் அளவுக்கு அவனை வளர்ப்பதே. 

ஒரு தாய் குழந்தையை எப்போதும் கையில் தூக்கிக்கொண்டு நடக்க மாட்டாள். 

ஒருநாள் அவனை இறக்கிவிட்டு நடக்கச் சொல்வாள். 

குழந்தை விழுந்தாலும் மீண்டும் எழுந்து நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்.

    

அதுவே உண்மையான அன்பு.

    

அதுபோலவே ஆன்மீக ஆசிரியரும் ஒருநாள் பின்னால் நின்று விடுவார்.

இதனால்தான், "மாணவன் முற்றிலும் தயாராகும்போது ஆசிரியர் மறைந்துவிடுவார்" என்று கூறப்படுகிறது. 

அந்த மறைவு பிரிவு அல்ல.

அது நிறைவு. 

வெளியில் இருந்த ஒளி, உள்ளுக்குள் ஏற்கனவே எரியத் தொடங்கிவிட்டது என்பதற்கான அறிகுறி அது. 

இனி வெளிச்சத்தை வெளியே தேட வேண்டியதில்லை. 

நமக்குள்ளேயே அந்த விளக்கு எரிகிறது.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இறுதி நிலை, யாரையும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவது அல்ல. 

மாறாக, தன்னுள்ளிருக்கும் தெய்வீக உணர்வை விழிப்பூட்டுவதாகும். 

உண்மையான குரு, "என்னைப் பின்பற்று" என்று சொல்லமாட்டார்.

     

"உன்னை நீ அறிந்துகொள்" என்பார். 

ஏனெனில் இறுதியில் ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தன்னுடைய சொந்த அனுபவத்தின் வழியாகவே உண்மையை அடைய வேண்டும்.

நம் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது.

    

பெற்றோர் நமக்கு ஆசிரியர்கள்.

    

பள்ளி ஆசிரியர்கள் நமக்கு ஆசிரியர்கள். 

நண்பர்கள், வாழ்க்கைத்துணை, பிள்ளைகள், பணியிட அனுபவங்கள், நோய்கள், இழப்புகள், வெற்றிகள் இவை அனைத்தும் நம்மை வளர்க்கும் ஆசிரியர்களே. 

ஆனால் நாம் தயாராக இல்லையெனில், அவற்றை வெறும் சம்பவங்களாகவே கடந்து விடுவோம். 

தயாராக இருந்தால், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஒரு ஞானப் பாடமாக மாறிவிடும்.

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான துயரங்கள் வெளியில் இருப்பவர்களை மாற்ற முயற்சிப்பதிலிருந்தே உருவாகின்றன. 

ஆன்மீகம் சொல்லுவது வேறு.

    

முதலில் உன்னை நீ மாற்றிக்கொள். 

உன் பார்வை மாறும்போது உலகமும் மாறியதாகத் தோன்றும்.

    

இதுவே உண்மையான கல்வி.

    

இதுவே வாழ்க்கை கற்றுத் தரும் மிகப்பெரிய பாடம்.

ஆசிரியர் என்றால் கட்டாயம் பேசுபவராக இருக்க வேண்டியதில்லை. 

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை மௌனமாகவே கற்பிக்கிறது.

     

நேற்றுவரை நம்மை அழவைத்த சம்பவமே இன்று நம்மை வலிமையாக்கியிருப்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். 

அந்த அனுபவம் வார்த்தைகள் பேசவில்லை. 

ஆனால் வாழ்க்கையைப் புரிய வைத்துவிட்டது. 

அதுவே மௌன ஆசிரியரின் மகத்துவம்.

ஆன்மீகத்தில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நாம் விடுவிக்க வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது.

     

முதலில் அறியாமையை விட வேண்டும். 

பின்னர் அகந்தையை விட வேண்டும். 

அதன் பின் பயத்தை விட வேண்டும். 

இறுதியில், ஆசிரியரையே பற்றிக்கொண்டிருக்கும் மனநிலையையும் விட வேண்டும்.

    

ஏனெனில் உண்மையான ஆசிரியர் நம்மை தன்னிடம் கட்டிப்போட வரவில்லை.

நம்மை நமக்கே திருப்பிக் கொடுக்க வந்தவர்.

ஆகவே, வாழ்க்கையில் யாரேனும் நமக்கு வழிகாட்டியாக வந்தால் அவர்களை மதிப்போம். 

அவர்கள் சொல்லும் உண்மைகளை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துவோம். 

ஆனால் அவர்களை ஒரு மனிதராக மட்டுமே பற்றிக்கொள்வதை விட, அவர்கள் காட்டிய பாதையை நம் வாழ்வாக மாற்றிக் கொள்வதே அவர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் மிகப்பெரிய நன்றியாகும்.

"மாணவன் தயாராகும்போது ஆசிரியர் தோன்றுவார்" என்பது வெளியில் குருவைத் தேடுவதற்கான அழைப்பு அல்ல.

நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் அழைப்பு. "மாணவன் முற்றிலும் தயாராகும்போது ஆசிரியர் மறைந்துவிடுவார்" என்பது குருவை இழப்பதல்ல.

குரு நமக்குள் உயிர்ப்பெடுத்துவிட்டார் என்பதற்கான அறிகுறி.

நம்முடைய மனம் தெளிவடையட்டும். 

பணிவு மலரட்டும். 

விழிப்புணர்வு விரியட்டும்.

   

அப்போது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு வகுப்பறையாகவும், ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு ஆசிரியராகவும், நம் ஆன்மாவே நமக்கு வழிகாட்டும் நிரந்தர குருவாகவும் மாறிவிடும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்