கேள்வியில்தான் ஞானம் பிறக்கிறது

கேள்வியில்தான் ஞானம் பிறக்கிறது

அறிவாளிகள் அறிவாளியாக இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்த விஷயங்களால் அல்ல.

மாறாக, தங்களுக்குத் தெரிந்தவற்றையும் கேள்விக்குட்படுத்த அவர்கள் தயாராக இருப்பதால்தான்" என்ற இந்தச் சிந்தனை, வெறும் அறிவைப் பற்றிய கருத்தல்ல.

      

மனிதனின் உளவளர்ச்சி, ஆன்மீக முன்னேற்றம், வாழ்க்கை முதிர்ச்சி ஆகிய அனைத்திற்கும் அடித்தளமாக அமையும் ஆழமான உண்மை இது. 

நாம் பொதுவாக அறிவு என்பது அதிகம் தெரிந்திருப்பதென்றே நினைக்கிறோம். 

ஆனால் உண்மையான அறிவு என்பது, "எனக்குத் தெரியும்" என்ற எண்ணத்தை விட, "எனக்குத் தெரிந்தது முழுமையா?" என்று தன்னையே கேட்டுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தில் இருக்கிறது.

ஒரு குழந்தை இந்த உலகிற்கு வரும்போது எதையும் அறியாமல் வருகிறது. 

அது எல்லாவற்றையும் கேள்விகளின் மூலமே கற்றுக்கொள்கிறது. 

"ஏன்?", "எப்படி?", "எதற்கு?" என்ற கேள்விகளே அதன் வளர்ச்சியின் படிக்கட்டுகளாகின்றன. 

ஆனால் வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மனிதன் கேள்வி கேட்பதைவிட முடிவுகளைச் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறான்.

      

"இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்", "இதுதான் சரி", "இதுதான் உண்மை" என்று தனது அனுபவங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் இறுதி உண்மையாகக் கருத ஆரம்பிக்கிறான். 

அங்கேயே வளர்ச்சி நின்றுவிடுகிறது.

நமது வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பல முரண்பாடுகளுக்கும் காரணம் இதுதான். 

ஒரு குடும்பத்தில் கணவன் மனைவி இடையே உருவாகும் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கவனித்துப் பாருங்கள். 

இருவரும் தாங்கள் சொல்வதே சரி என்று நினைக்கிறார்கள். 

யாரும், "நான் பார்க்காத ஒரு கோணம் இருக்கிறதோ?" என்று சிந்திப்பதில்லை. 

அந்த ஒரு கேள்வி எழுந்துவிட்டால், வாதம் உரையாடலாக மாறிவிடும்.

     

உரையாடல் புரிதலாக மாறிவிடும் புரிதல் அன்பை வளர்த்துவிடும்.

வேலை செய்யும் இடங்களிலும் இதே நிலைதான். 

பல வருட அனுபவம் கொண்ட ஒருவர், புதியதாக வந்த இளைஞரின் யோசனையை ஏற்க மறுப்பது, அவர் அறியாததால் அல்ல. 

தான் அறிந்ததே போதுமானது என்ற மனநிலையால்தான். 

ஆனால் உலகின் அனைத்து முன்னேற்றங்களும் பழைய எண்ணங்களை யாரோ ஒருவர் கேள்விக்குட்படுத்தியதால்தான் நிகழ்ந்துள்ளன. 

நேற்று உண்மையாக இருந்த ஒன்று, இன்று முழுமையான உண்மையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் பணிவே புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் புதிய சிந்தனைகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

ஆன்மீகப் பயணத்திலும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது. 

பலர் இறைவன், மதம், வழிபாடு, சடங்கு ஆகியவற்றைப் பற்றி தாங்கள் கேட்டதையே உண்மை என்று நம்பி வாழ்கிறார்கள்.

     

ஆனால் உண்மையான ஆன்மீகத் தேடல் என்பது, பிறர் சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

 "நான் நம்புவது ஏன்?", "இந்த நம்பிக்கை என்னை மாற்றுகிறதா?", "என்னுள் அன்பும் கருணையும் வளர்கிறதா?" என்று தன்னைத் தானே ஆராய்வதே ஆன்மீகத்தின் உயிர்நாடி. கேள்வி இல்லாத நம்பிக்கை பல நேரங்களில் மூடநம்பிக்கையாக மாறிவிடும்.

      

கேள்வியுடன் கூடிய தேடலே ஞானத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

நமது மனம் மிகவும் விசித்திரமானது. 

ஒருமுறை ஏதாவது ஒன்றை உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டால், அதற்கு எதிரான சான்றுகள் கிடைத்தாலும் அதை ஏற்கத் தயங்குகிறது. 

இதற்குக் காரணம் அகந்தை. "நான் தவறாக இருந்திருக்கலாம்" என்று ஒப்புக்கொள்வதற்கு தைரியம் தேவை. 

அந்தத் தைரியமே அறிவின் அடையாளம். 

தவறை மறைப்பவன் அறிவாளி அல்ல.

தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்பவன்தான் அறிவாளி.

வாழ்க்கையில் நாம் பலரை முதற்பார்வையிலேயே எடைபோட்டு விடுகிறோம்.

     

தோற்றத்தை வைத்து, பேச்சை வைத்து, உடையை வைத்து, சமூக நிலையை வைத்து அவர்களைப் பற்றி முடிவெடுத்து விடுகிறோம்.

     

பின்னர் அவர்கள் பற்றிய உண்மை வேறாக இருந்தாலும், நமது பழைய எண்ணத்தை மாற்ற மனம் தயாராக இருப்பதில்லை.

இந்தப் பழக்கம்தான் பல நல்ல உறவுகளையும் நல்ல வாய்ப்புகளையும் இழக்கச் செய்கிறது. 

நாம் எடுத்த முடிவுகளையும் அவ்வப்போது கேள்விக்குட்படுத்தும் பழக்கம் இருந்தால், மனிதர்களைப் பற்றிய நமது பார்வையும் விரிவடையும்.

ஒவ்வொரு நாளும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உலகத்தில், மாறாத மனநிலையோடு வாழ முடியாது.

    

தொழில்நுட்பம் மாறுகிறது, சமூக அமைப்புகள் மாறுகின்றன, மனிதர்களின் சிந்தனைகள் மாறுகின்றன. 

ஆனால் சிலர் மட்டும் தங்களது பழைய நம்பிக்கைகளையே இறுகப் பற்றிக்கொண்டு நிற்கிறார்கள். 

அவர்கள் உலகம் மாறிவிட்டதை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். 

இதனால் அவர்கள் உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுகிறார்கள்.

      

மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான முதல் படி, "எனக்குத் தெரிந்தது மட்டுமே முழு உண்மை அல்ல" என்று ஒப்புக்கொள்வதுதான்.

உண்மையில் அறிவு என்பது நிரம்பிய பாத்திரமாக இருப்பது அல்ல.

தொடர்ந்து நிரம்பிக்கொண்டே இருக்கும் திறந்த பாத்திரமாக இருப்பதுதான். 

ஏற்கனவே நிரம்பிவிட்டதாக நினைக்கும் பாத்திரத்தில் புதிதாக எதையும் ஊற்ற முடியாது.

     

அதுபோலவே, "எனக்கு எல்லாம் தெரியும்" என்று நினைக்கும் மனதிற்குள் புதிய உண்மைகள் நுழைய முடியாது. 

பணிவும், ஆர்வமும், கேள்வி கேட்கும் துணிவும் சேர்ந்தால்தான் உண்மையான கற்றல் ஆரம்பமாகிறது.

வாழ்க்கை நமக்கு தினமும் பாடங்களைக் கற்பிக்கிறது.

     

ஆனால் அந்தப் பாடங்களைக் கேட்கும் மனநிலை நம்மிடம் இருக்க வேண்டியது அவசியம். 

சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தை நமக்கு வாழ்க்கையை கற்றுத்தரும்.

     

சில நேரங்களில் ஒரு தோல்வி நமக்கு வெற்றியின் அர்த்தத்தை உணர்த்தும். சில நேரங்களில் நம்மால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு மனிதரே நமக்கு மனிதநேயத்தின் உயரத்தை காட்டுவார். 

இவை அனைத்தும் நிகழ்வது, நமது பழைய எண்ணங்களையே மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளாமல், அவற்றை ஆராய்ந்து திருத்திக்கொள்ள நாம் தயாராக இருக்கும்போதுதான்.

எனவே அறிவாளியாக மாற விரும்புகிறவர்கள் அதிகமான தகவல்களைச் சேகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

அதைவிட முக்கியமாக, தங்களது நம்பிக்கைகளையும், முடிவுகளையும், கருத்துகளையும், பழக்கவழக்கங்களையும் அவ்வப்போது ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். 

உண்மையைத் தேடும் மனிதன் எப்போதும் ஒரு மாணவனாகவே இருப்பான். 

அவன் கற்றதைவிட கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அதிகம் என்பதை உணர்ந்திருப்பான். 

அந்த உணர்வே அவனை உயர்த்தும்.

இறுதியாக, வாழ்க்கை நமக்கு அளிக்கும் மிகப் பெரிய ஞானம் இதுதான் உண்மையை நேசிப்பவன் தனது கருத்தை மாற்றுவதற்கு ஒருபோதும் பயப்படமாட்டான். 

ஏனெனில் அவனுடைய இலக்கு தனது கருத்தை வெல்வது அல்ல.

     

உண்மையை அடைவதுதான். 

அந்த மனப்பக்குவம் உருவாகும் போது மனிதன் வெறும் அறிவாளியாக மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதனாகவும், முதிர்ந்த ஆன்மாவாகவும் மலர்கிறான்.

    

எனவே நாம் அறிந்தவற்றை பெருமையாகச் சுமந்து செல்லாமல், அவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்க்கும் பணிவை வளர்ப்போம். 

அந்தப் பணிவே நம்மை அறிவின் வாசலிலிருந்து ஞானத்தின் உலகிற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்