வெளிச்சம் தர வேண்டியதில்லை, தடுக்காமல் இருந்தால் போதும்

வெளிச்சம் தர வேண்டியதில்லை, தடுக்காமல் இருந்தால் போதும்

"மெழுகுவர்த்தியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, அடுத்தவரின் வெளிச்சத்தை தடுக்காமல் இருந்தால் போதும், நீங்களும் நல்லவர் தான்" எனும் இந்த எளிய வரிகள், ஆழ்ந்த வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை உள்ளடக்கியவை. 

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது ஒரு எளிய அறிவுரையாகத் தோன்றினாலும், மனித வாழ்வின் அடிப்படை நெறிமுறைகளையும், நல்லொழுக்கத்தின் இயல்பையும், சமூக வாழ்வின் சமநிலையையும் இது நமக்கு விளக்குகிறது. 

நன்மை என்பது எப்போதும் பெரிய தியாகங்களாலோ, வெளிப்படையான புகழ்ச்சிக்குரிய செயல்களாலோ மட்டுமே அளவிடப்பட வேண்டியதில்லை என்பதே இதன் மையக் கருத்து.

மெழுகுவர்த்தி என்பது தன்னைத்தானே எரித்துக்கொண்டு பிறருக்கு வெளிச்சம் தரும் ஒரு பொருள். 

இது தியாகத்தின், சேவையின், தன்னலமற்ற உதவியின் சின்னமாக பாரம்பரியமாக கருதப்படுகிறது.

      

"மெழுகுவர்த்தியாக இரு" என்று சொல்வது, "பிறருக்காக உன்னை அர்ப்பணி, உன் வாழ்வை தியாகம் செய்து பிறரை வழிநடத்து" என்ற கடுமையான எதிர்பார்ப்பைக் குறிக்கிறது. 

ஆனால் இந்த வரிகள் அந்த எதிர்பார்ப்பை மென்மையாக மறுக்கின்றன. 

ஒவ்வொருவரும் மெழுகுவர்த்தியாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பது, ஒவ்வொருவரும் பெரிய தியாகங்கள் செய்ய வேண்டும், மற்றவர்களுக்காக தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. 

இது ஒரு விடுதலையான சிந்தனை. 

நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் திறமைக்கும், சூழலுக்கும் ஏற்ப வாழலாம். 

எல்லோரும் தலைவர்களாகவோ, தியாகிகளாகவோ, சமூக சீர்திருத்தவாதிகளாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை.

தடுக்காமல் இருப்பதே போதுமான நன்மை.

இரண்டாவது வரி மிக முக்கியமானது.

 "அடுத்தவரின் வெளிச்சத்தை தடுக்காமல் இருந்தால் போதும்." இங்கே ஒரு நுட்பமான தத்துவம் மறைந்திருக்கிறது. 

நன்மை என்பது எப்போதும் செயல்பாட்டு ரீதியானதாக (active) இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் செயலற்ற தன்மையே (passive) மிகப்பெரிய நன்மையாக அமையும். 

ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவ முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருக்கக் கூடாது என்பது எளிதாகத் தோன்றினாலும், நடைமுறையில் இது மிகப்பெரிய சவால். 

பொறாமை, சுயநலம், அதிகார வெறி போன்ற மனித இயல்பின் பலவீனங்கள் நம்மை அறியாமலேயே மற்றவர்களின் வளர்ச்சிக்கு தடையாக மாற்றிவிடும் சூழ்நிலைகள் அதிகம். 

ஒருவரின் திறமையைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதோ, மற்றவரின் வெற்றியைத் தடுக்க முயற்சிப்பதோ, அவர்களின் குரலை அடக்குவதோ - இவையெல்லாம் "வெளிச்சத்தைத் தடுப்பது" என்ற வகையில் அடங்கும். 

எனவே, வேண்டுமென்றே யாருக்கும் தீங்கு செய்யாமல், யாருடைய முன்னேற்றத்திற்கும் இடையூறு விளைவிக்காமல் வாழ்வதே ஒரு உயர்ந்த நெறிமுறையாகும்.

இந்த தத்துவத்தை பண்டைய தமிழ் மற்றும் இந்திய தத்துவங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்.

    

"அஹிம்சை" என்ற கருத்து - எவருக்கும் தீங்கு செய்யாமை - மனித தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளில் ஒன்று.

     

திருவள்ளுவர் தமது திருக்குறளில் "செய்யாமல் செய்த நன்றி" என்பதை விட, "தீமை செய்யாமை"யையே பல இடங்களில் முதன்மைப்படுத்துகிறார்.

      

"அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம் புறத்த புகழும் இல" என்று சொல்லும் அவர், நன்மை என்பது பெரிய செயல்களால் மட்டுமல்ல, தீங்கு இழைக்காத எளிய வாழ்க்கை முறையாலும் அடையப்படுகிறது என்பதை உணர்த்துகிறார். 

மேற்கத்திய நெறிமுறையியலிலும் "Do no harm" (தீங்கு செய்யாதே) என்ற கொள்கை மருத்துவத் தொழிலின் அடிப்படை நெறியாக கருதப்படுகிறது. 

இது நேர்மறையான உதவியை விட முக்கியமானதாகவே பல தத்துவவாதிகளால் முன்வைக்கப்படுகிறது - 

ஏனெனில் உதவி செய்ய முடியாத சூழலிலும், தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது எப்போதும் நம் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.

சமூக வாழ்வில் இதன் பொருள்

நவீன சமூகத்தில் இந்த தத்துவம் மிகவும் பொருத்தமானது.

     

ஒவ்வொருவரும் தலைவர்களாக, சாதனையாளர்களாக, சமூக முன்னோடிகளாக இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் இன்று அதிகரித்துவருகிறது. 

சமூக ஊடகங்கள் நமக்கு "தனித்துவமாக இரு, சாதனை படை, மாற்றத்தை உருவாக்கு" என்ற தொடர்ச்சியான செய்திகளை அனுப்புகின்றன. 

இந்த அழுத்தம் பலரிடையே பொருத்தமற்ற குற்ற உணர்வையும், தன்னம்பிக்கை இழப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.

    

ஆனால் இந்த வரிகள் நமக்கு ஆறுதல் தருகின்றன - 

நீங்கள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாவிட்டாலும், உங்கள் சக பணியாளரின் வளர்ச்சிக்கு தடையாக இல்லாமல் இருந்தால், உங்கள் நண்பரின் மகிழ்ச்சியில் பொறாமைப்படாமல் இருந்தால், உங்கள் குடும்பத்தினரின் கனவுகளை நசுக்காமல் இருந்தால் - அதுவே போதுமான நன்மையாகும். 

அலுவலகத்தில் ஒரு சக ஊழியர் முன்னேற்றம் அடையும்போது அவரை பாராட்ட முடியாவிட்டாலும், அவரது வளர்ச்சிக்கு குறுக்கே நிற்காமல் இருப்பது ஒரு நேர்மையான செயலே.

தன்னடக்கமும் அமைதியும்

இந்தத் தத்துவத்தில் இன்னொரு அழகான கூறு தன்னடக்கம் (humility) ஆகும். 

ஒவ்வொருவரும் ஒளிரும் நட்சத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்ற தேவை இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது, தன்னை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு தாழ்வு மனப்பான்மை கொள்ளாமல் இருக்க உதவுகிறது. 

அனைவரும் ஒரே அளவில் பிரகாசிக்க வேண்டியதில்லை.

     

சிலர் பெரிய வெளிச்சமாக இருப்பார்கள், சிலர் அமைதியான, மென்மையான இருப்பாக இருப்பார்கள். 

இரண்டு வகையினரும் தேவையானவர்களே. 

காட்டில் பெரிய மரங்கள் மட்டுமல்ல, சிறு செடிகளும், புற்களும் இருக்கும்போதே சூழல் சமநிலை பேணப்படுகிறது.

     

அதேபோல, சமூகத்திலும் அனைவரும் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்க முடியாது, இருக்க வேண்டியதுமில்லை.

     

அமைதியாக, தன் வேலையைச் செய்துகொண்டு, யாருக்கும் தீங்கிழைக்காமல் வாழும் ஒருவனும் அவனளவில் நல்லவனே.

"நீங்களும் நல்லவர் தான்" என்ற இறுதி வரி ஒரு ஆசீர்வாதமாகவும், அங்கீகாரமாகவும் அமைகிறது.

      

நன்மை என்பது ஒரு பட்டியலிடப்பட்ட, அளவிடப்பட்ட செயல்பாடு அல்ல. 

அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. 

பெரிய தியாகங்கள் செய்யாதவர்களும், அமைதியாக, யாருக்கும் தீங்கிழைக்காமல், பொறாமையின்றி, தன் எல்லைக்குள் நின்று வாழ்பவர்களும் நல்லவர்களே என்பதை இந்த வரிகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. 

இது நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம் என்னவென்றால் நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மால் இயன்ற அளவு நல்லவர்களாக இருக்கலாம்.

     

மற்றவர்களைப் போல மெழுகுவர்த்தியாக எரிய முடியாவிட்டாலும், அவர்களின் வெளிச்சத்தை அணைக்காமல், தடுக்காமல் இருப்பதே போதுமானது. 

இதுவே எளிமையான, ஆனால் ஆழமான ஒரு வாழ்க்கைத் தத்துவம். 

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் திறமைக்கேற்ப, தங்கள் இயல்புக்கேற்ப வாழட்டும்.

ஆனால் அந்த வாழ்வில் மற்றவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக மட்டும் ஆகாதிருக்கட்டும். அதுவே போதுமான, அர்த்தமுள்ள நன்மையாகும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்