பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா?

பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா?

ஒரு சமூக, வரலாற்று மற்றும் எதிர்காலப் பார்வை

பெண்களின் மீதான பார்வை மாறிவிட்டதா? என்ற கேள்வி ஒரு சாதாரண சமூகக் கேள்வி அல்ல.
   
அது மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியை அளவிடும் முக்கியமான அளவுகோல்.

நாம் விண்வெளிக்குச் சென்றுவிட்டோம்; செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்கிவிட்டோம்.

உலகத்தை ஒரு கைப்பேசியின் திரைக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டோம்.

ஆனால், மனித மனதில் பெண்களைப் பற்றிய பார்வை முழுமையாக மாற்றமடைந்துவிட்டதா?

இந்தக் கேள்விக்கு உண்மையை மறைக்காமல் பதிலளிக்க வேண்டுமானால், "மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது ஆனால் அது இன்னும் முழுமையடையவில்லை" என்பதே சரியான பதிலாக இருக்கும்.

நான் என் வாழ்க்கைப் பயணத்தைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது மூன்று தலைமுறைகளைப் பார்க்கிறேன்.
    
என் தந்தையின் தலைமுறை, என் தலைமுறை, என் மகனின் தலைமுறை.

இந்த மூன்று தலைமுறைகளும் பெண்களைப் பற்றிய சிந்தனையில் வெவ்வேறு நிலைகளில் இருந்தாலும், ஒரு மறைமுகமான தொடர்ச்சியை பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

என் தாயின் தலைமுறையில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை, அவளுடைய கனவுகளைச் சுற்றி அமைக்கப்படவில்லை.
    
குடும்பத்தின் தேவைகளைச் சுற்றியே அமைக்கப்பட்டது.

"நல்ல மகள்", "நல்ல மனைவி", "நல்ல தாய்" என்ற அடையாளங்களே அவளது வாழ்க்கையின் முழுமையான வரையறையாக இருந்தன.
    
அவளுக்குள் ஒரு கவிஞர் இருந்திருக்கலாம்,ஒரு விஞ்ஞானி இருந்திருக்கலாம்,ஒரு ஆசிரியர், ஓவியர், இசைக்கலைஞர் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தத் திறமைகள் குடும்பப் பொறுப்புகளின் சுவர்களுக்குள் அமைதியாக புதைக்கப்பட்டன.

என் தலைமுறைக்கு வந்தபோது சூழல் மாறியது.

பெண்கள் கல்வி கற்றார்கள்.
   
வேலைக்குச் சென்றார்கள்.
    
பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தைப் பெற்றார்கள்.

ஆனால் அவர்களிடம் இருந்த எதிர்பார்ப்புகள் மட்டும் பெரிதாக மாறவில்லை.

அலுவலகத்தில் முழுநேரப் பணியாளராகவும், வீட்டில் முழுநேரப் பொறுப்பாளராகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற இரட்டைச் சுமை அவர்கள்மீது ஏற்றப்பட்டது.
    
வெளியில் வெற்றி பெறும் உரிமை வழங்கப்பட்டாலும், வீட்டின் அனைத்து பொறுப்புகளும் இன்னும் பெரும்பாலும் பெண்களின் தோள்களிலேயே தங்கியுள்ளன.

இன்றைய இளம் தலைமுறையைப் பார்க்கும்போது நம்பிக்கையும் கேள்வியும் ஒன்றாக உருவாகின்றன.

இளைஞர்கள் சமத்துவத்தைப் பற்றி அதிகமாகப் பேசுகிறார்கள். பெண்கள் அனைத்து துறைகளிலும் சாதனைகள் படைக்கிறார்கள்.

அரசியல், மருத்துவம், விண்வெளி, பாதுகாப்புத் துறை, தொழில்முனைவு, தகவல் தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு, கலை, இலக்கியம் என எங்கும் அவர்கள் தங்கள் தடத்தைப் பதிக்கிறார்கள்.

ஆனால், இந்த முன்னேற்றங்களின் பின்னணியில் இன்னும் பல மறைமுகத் தடைகள் உயிருடன் இருக்கின்றன.

ஒரு பெண் வெற்றி பெற்றால், அவளுடைய திறமையை விட அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையே அதிகமாக விவாதிக்கப்படுகிறது.

ஒரு ஆண் தன்னம்பிக்கையுடன் பேசினால் தலைமைத்துவம் என்று பாராட்டப்படுகிறான்.

அதே குணத்தை ஒரு பெண் வெளிப்படுத்தினால் அகங்காரம் என்று சிலர் விமர்சிக்கிறார்கள்.
   
ஒரு ஆண் தொழிலில் அதிக நேரம் செலவிட்டால் அர்ப்பணிப்பு என்று கூறப்படுகின்றது.

ஒரு பெண் அதையே செய்தால் குடும்பத்தைப் புறக்கணிக்கிறாள் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுகிறது.

இதுவே பார்வை இன்னும் முழுமையாக மாறவில்லை என்பதற்கான சான்றாகும்.

பெண்களின் சுதந்திரம் என்பது குடும்பத்தை நிராகரிப்பது அல்ல.
    
தாய்மை என்பது அடிமைத்தனம் அல்ல.

அதேபோல், தொழில் என்பது குடும்பத்தை மறுப்பதும் அல்ல.
   
இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்யக்கூடியவை.

சிலர் பெண்விடுதலையை ஒழுக்கமின்மையுடன் குழப்புகின்றனர்.

இன்னும் சிலர் பெண்களின் முன்னேற்றத்தை ஆண்களின் தோல்வியாகப் பார்க்கின்றனர்.
   
இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளும் தவறானவை.

ஒரு சமூகத்தில் பெண்கள் உயர்வது என்பது ஆண்கள் தாழ்வது அல்ல.

அந்தச் சமூகமே உயர்வதாகும்.

இன்றைய உலகம் வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
   
செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியங்கி தொழில்நுட்பம், தொலைநிலை வேலைவாய்ப்பு, இணையக் கல்வி, உலகளாவிய தொழில்முனைவு போன்ற புதிய வாய்ப்புகள் பெண்களுக்கு முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு கதவுகளைத் திறந்துள்ளன.

ஒரு பெண் வீட்டிலிருந்தபடியே உலகளாவிய நிறுவனத்தை நடத்த முடிகிறது.

அறிவின் உலகில் பாலினத்திற்கு இடமில்லை என்பதை இந்த மாற்றங்கள் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால், தொழில்நுட்பம் மட்டும் சமத்துவத்தை உருவாக்காது.

அதை பயன்படுத்தும் மனித மனங்களே சமத்துவத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

சமூக ஊடகங்கள் பெண்களுக்கு குரலைக் கொடுத்துள்ளன.

அதே நேரத்தில் இணையத் தொல்லைகள், அவதூறுகள், உடல் தோற்றத்தை மையமாகக் கொண்ட விமர்சனங்கள் போன்ற புதிய சவால்களையும் உருவாக்கியுள்ளன.

எனவே, டிஜிட்டல் உலகிலும் பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் மரியாதை முக்கியமான சமூகப் பொறுப்பாகிறது.

மேலைநாடுகளில் பெண்கள் முழுமையான சுதந்திரத்தைப் பெற்றுவிட்டார்கள் என்று கருதுவதும் சரியான பார்வையல்ல.

சட்டரீதியான சம உரிமைகள் இருந்தாலும், ஊதிய வேறுபாடு, உயர்ந்த பதவிகளில் குறைந்த பிரதிநிதித்துவம், குடும்பப் பொறுப்புகளின் சமமற்ற பகிர்வு, பணியிடப் பாகுபாடு போன்ற பிரச்சினைகள் இன்னும் தொடர்கின்றன.

அதாவது, பிரச்சினையின் வடிவம் மாறியிருக்கிறது அதன் அடிப்படை மனநிலை முழுமையாக மாறவில்லை.

நமது பண்பாட்டைப் பற்றியும் நாம் நேர்மையாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.
   
நமது இலக்கியங்கள் பெண்களைத் தெய்வமாகவும், தாயாகவும், அறிவின் வடிவமாகவும் போற்றுகின்றன.

அதே சமயம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் அந்த மரியாதை எல்லா பெண்களுக்கும் சமமாக வழங்கப்பட்டதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

ஒரு பெண்ணை மேடையில் போற்றுவது எளிது அவளுடைய கருத்துக்கு குடும்பத்தில் மதிப்பு கொடுப்பதே உண்மையான மரியாதை.

பெண்களின் முன்னேற்றம் கல்வியால் மட்டுமே நிகழாது.
   
கல்வியுடன் சேர்ந்து சுயநம்பிக்கை, பொருளாதார சுதந்திரம், சட்ட விழிப்புணர்வு, மனநல ஆதரவு, குடும்ப ஒத்துழைப்பு ஆகிய அனைத்தும் அவசியம்.

அதேபோல், ஆண்களுக்கும் புதிய கல்வி தேவைப்படுகிறது.

அந்தக் கல்வி பெண்களை ஆளுவது பற்றியதல்ல.
    
பெண்களுடன் இணைந்து வாழ்வது பற்றியது.

அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வது பற்றியது.

குடும்பப் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்வது பற்றியது.
    
மரியாதையை வழங்குவது பற்றியது.

ஒரு நல்ல சமுதாயம் உருவாக வேண்டுமென்றால், பெண் குழந்தைகளுக்கு மட்டும் கனவுகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தால் போதாது.

ஆண் குழந்தைகளுக்கும் மரியாதை, சமத்துவம், பொறுப்பு, உணர்வுகளை மதிக்கும் பண்புகளைச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.

பெண்களின் முன்னேற்றம் என்பது பெண்களின் தனிப்பட்ட வெற்றியல்ல.

அது குடும்பத்தின் வெற்றி.
    
குடும்பத்தின் வெற்றி சமூகத்தின் வெற்றி.

சமூகத்தின் வெற்றி ஒரு நாட்டின் வெற்றி.

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை அதன் உயரமான கட்டிடங்கள் தீர்மானிப்பதில்லை.
    
பெண்களின் திறமைகள் எவ்வளவு அளவிற்கு வெளிப்பட அனுமதிக்கப்படுகின்றன என்பதே அதன் உண்மையான வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே, பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா? என்ற கேள்விக்கான பதில் இன்று "ஆம்" அல்லது "இல்லை" என்ற ஒரே சொல்லில் முடிவதில்லை.

சட்டங்கள் மாறியுள்ளன.

கல்வி வாய்ப்புகள் விரிவடைந்துள்ளன.

வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரித்துள்ளன.

சமூக உரையாடல்கள் திறந்துள்ளன.

ஆனால் மனங்களின் ஆழத்தில் பதிந்துள்ள சில பழைய எண்ணங்கள் இன்னும் முழுமையாக கரையவில்லை.

உண்மையான பெண்விடுதலை என்பது பெண்கள் ஆண்களைப் போல மாறுவதல்ல.

அவர்கள் தங்களுடைய தனித்துவத்தை இழக்காமல், தங்கள் திறமைகளை முழுமையாக மலரச் செய்யும் வாய்ப்பைப் பெறுவதாகும்.

அதேபோல் உண்மையான ஆண்மை என்பது அதிகாரத்தில் இல்லை.

அருகில் இருப்பவரை உயர்த்தும் பெருந்தன்மையில்தான் உள்ளது.

நாம் கட்ட வேண்டியது பெண்களுக்கு தனி உலகமல்ல.
    
ஆணும் பெண்ணும் சமமான மரியாதையுடனும், சமமான வாய்ப்புகளுடனும், சமமான பொறுப்புகளுடனும் வாழக்கூடிய மனித உலகமாகும்.

அந்த நாள் வந்துவிட்டால் "பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா?" என்ற கேள்வி வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் மட்டுமே இருக்கும்.

அன்றைய தலைமுறை அந்தக் கேள்வியைப் படித்து வியக்கும்.
     
"ஒரு காலத்தில் இப்படியும் மனிதர்கள் சிந்தித்தார்களா?" என்று.

அந்த நாளை உருவாக்குவது சட்டங்களால் மட்டும் முடியாது.

அது ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும், ஒவ்வொரு பள்ளியிலும், ஒவ்வொரு பணியிடத்திலும், ஒவ்வொரு மனித மனத்திலும் தொடங்க வேண்டிய ஒரு அமைதியான புரட்சி.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்