குறுந்தொகை எனும் தமிழ்ப் புதையல்
எனது வரிகளில் பாடல்
குறுந்தொகை எனும் தமிழ்ப் புதையல்
குறுந்தொகை என்பது சங்க இலக்கியத்தில் ஐந்து அகநானூற்றுகளில் ஒன்றாகும்.
இது ஐம்பத்தாறு (56) குறுங்கவிதைகளை கொண்ட தொகுப்பாகும்.
கிழக்குலக வாழ்வியலை, காதல் நிலைகளையும், மனித உணர்வுகளையும் ஆழமாகச் சொல்லும் சங்கப் பாடல்களில் முக்கிய இடம் பெறுகிறது.
இந்தக் கவிதைகள்:
அகம் (உள் உலகம்) சார்ந்தவை அதாவது காதல், பிரிவு, எதிர்பார்ப்பு, காத்திருப்பு போன்ற மனநிலைகள்.
மிகக் குறுகிய வரிகளில் (பாடல்களாக) தீவிர உணர்வுகளை சித்தரிக்கும்.
பாவனைக் களமான திணைகள் (குறிஞ்சி, நெய்தல், முல்லை, மருதம், பாலை) வழியாக சூழ்நிலையைக் கூறும்.
இந்தப் பாடல்களில் இடம்பெறும் முக்கிய பாத்திரங்கள்;
தலைவன் ,தலைவி , தோழி ,செவிலியர் ஆவர்.
இந்த அகநானூறு பாடல்களில், சம்பந்தப்பட்ட நால்வரின் பண்புகளாக
தலைவன் நாயகனாக காதல் கூர்மை கொண்டவனாக, பண்புடைமையின் இருப்பிடமாக,காதலின் ஆரம்பம், வளர்ச்சி, பிரிவு, மீள சேர்தல் ஆகிய அனைத்திலும் செயற்படுவோனாக சித்தரிக்கப்படுவான்.
தலைவி ,நாயகியாக ,நாணம் கொண்டவளாக, துணிவு உடையவளாக, சோர்வோடு எதிர்பார்ப்பும் காதலில் நன்கு நுரையாடும் உணர்வும் கொண்ட பங்களிப்பு செய்பவளாக சித்தரிக்கப்படுவாள்.
தோழி நடுநிலை கொண்ட இலக்கிய வழிகாட்டியாக, உரைநடையில் உணர்வுப் பிரதிபலிப்புடன் தலைவி சார்பில் தலைவனைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்பவளாக. உணர்வுகளின் தூதுவராக சித்தரிக்கப் படுகிறாள்.
செவிலியர் உரிமை கொண்ட பெரியவராக| அனுபவமிக்க, சீரான நடத்தை கொண்டவராக காதல் நிலைகளில் வழிகாட்டுகிறவராக. சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க உதவுகிறவராக சித்தரிக்கப்படுவார்.
குறுந்தொகைப் பாடல்களில் வரும் இலக்கிய நயங்களுடன் சில சிறப்பியல்கள்:
தோழி அழுத்தமான சொற்களால் தலைவிக்குத் தூண்டல் தருகிறாள் (எ.கா: “அவன் வருவான், காத்திரு”).
தலைவி, பாலை நிலத்திலும் காதலை விடாமல் காத்திருக்கிறாள்.
தலைவன், குறிஞ்சி நிலத்தில் இரவைக் கடந்து வருவான்; பரத்திலும் பாசத்திலும் துடிக்கிறான்.
செவிலியர் பெரும்பாலும் முயற்சிகளைத் திருத்தும் ஆளுமை; காதலுக்கு வழிகாட்டும் அனுபவச் சிந்தனைக் குரல்.
அகநானூறு குறுந்தொகை என்பது உணர்வுகளால் நகரும் வாழ்க்கையின் இசை.
அது ஒரே பாடலில் பிரிவு, பயம், நம்பிக்கை ஆகிய மூன்றையும் சொல்லும் ஆழமான வண்ணக் கலைப்படைப்பு.
ஒரு சிறு உதாரணத்துக்கு ஒரு பாடல் புனைவு.
மலர்ந்த தாமரை நீர்நீந்த இடம் போல்
வெறியன காட்டின் வழி, வருவாய் என நம்புகிறேன்
காற்று திசை மாறும் நேரம் போல்
உன் வருகையின் நறுமணம் சுவைக்கும் என் நெஞ்சம்
தோழி சொல்கிறாள்: “தன் நெஞ்சுக்கு நீயே நிழல்”
செவிலியர் சிரிக்கிறார்: “நிழல் வந்தால், வெப்பம் குறையும்”
இந்தப் பாடலில் கலந்த உணர்வுகள்:
தலைவி காத்திருப்பிலும் நம்பிக்கையிலும் உறுதியானவள்
தலைவன் வருவான் என்கிற நம்பிக்கை கவிதையின் இயக்கம்
தோழி உணர்வுகளுக்கு சாட்சி, மரியாதை உள்ள உரை
செவிலியர் அனுபவம் கொண்டு நிலை புரிந்து பேசுகிறார்
இது அகநானூறு குறுந்தொகை பாடல் படிவத்தில் இருந்தாலும், இதற்குள் நவீன மொழிநடை, சில உவமைகள், நம்மைக் கொண்டாடும் பாணி கலந்திருக்கிறது.
சரி இனி குறுந்தொகைப் பாடல் ஒன்றைப் பார்ப்போமா ?
திப்புத்தோளார் எனும் சங்ககாலப் புலவர் பாடிய பாடல்
செங்களம் படக்கொன் றவுணர்த் தேய்த்தசெங்கோ லம்பிற் செங்கோட் டியானைக்கழல்தொடிச் சேஎய் குன்றம்குருதிப் பூவின் குலைக்காந் தட்டே.
செங்களம் படக்கொன்றவுணர்த்தேய்த்த செங்கோலம்பிற்"
அவன் (இராஜா) செங்கோலத்தைக் கொண்டு செங்கலத்தில் (சங்கமிக்கும் போர் இடம்) படையெடுத்து அவுணர்களை அதாவது அசுரர்களை வென்றான்.
"செங்கொட்டியானைக் கழல்தொடி சேஎய் குன்றம்"
வெற்றியடைந்த அந்த தலைவன், தன் செங்கொட்டியானையின் (போர் யானை) கழலுக்கு அணிந்த வளையலால் சேஎய் (இளம் சிவப்பு நிறம் கொண்ட) குன்றத்தைக் ( மலையை ) குலையச் சறுக்கி வந்தான்.
"குருதிப் பூவின் குலைக்காந்தட்டே."
அந்த குன்றம்(மலை), போரில் சிந்திய ரத்தத்தால் பொலிந்தது!
எளிய விளக்கம்:
இந்தக் கவிதை ஒரு வீரசாகசத்தை வர்ணிக்கிறது. பாடலில், போரில் வென்ற வீரனின் (முருகனின்)/பெருமையைச் சித்தரிக்கிறது.
அவர் அவுணர்களை அதாவது அசுரர்களை வீழ்த்தி, வீர யானையுடன் சேஎய் குன்றங்களில் சென்று, குருதியில் மலர்ந்ததைப்போல் அந்தப் பகுதிகளை அழகுபடுத்துகிறார்.
மக்கள் மனதில் இடம் பிடிக்கும் வரி:
“குருதிப் பூவின் குலைக்காந்தட்டே” —
இது சுவைமிக்க ஒரு உவமை. ரத்தம் மலராகிறது என்பது, போரின் வன்மையும் அதன் அழகும் இணைந்து வரும் சங்ககாலக் கவிதைமொழியின் செல்வாக்கு.
இந்தக் கவிதைக்கும் , தலைவனுக்கும், தலைவிக்கும் , தோழிக்கும் உள்ள சம்பந்தம் தான் என்ன ?
இந்தக் கேள்வி எழுவது சகஜம்.
ஒரு தலைவன் தனது மனதைக் கொள்ளை கொண்ட தல்வியிடம் கொடுக்குமாறு ஒரு மலரைக் கொடுக்கிறான்.
ஆனால் தோழியோ அதை வாங்க மறுக்கிறாள்.
அதற்காகத்தான் தங்கள் குறிஞ்சி நிலத்தில் வீரன் முருகனின் வீரதீர சாகசத்தினால் இரத்தம் தோய்ந்த மலர்களைச் சூடும் பாக்கி பெற்ற தலைவிக்கு நீ கொடுக்கும் மலர் எதற்கு ?
எனும் பாணியில் அனைந்த கவிதை
இது ஒரு அழகிய கற்பனை தலைவன் தன் தலைவியிடம் கொடு என பூ ஒன்றைத் தலைவியிடம் கொடுக்கிறான்.
அவளோ வாங்க மறுப்பதாய் சொல்லும் பாடல்.
தலைவன் தலைவிக்காக அவளது தோழியிடம் பூ தருகிறான். அதனை அவள் வாங்க மறுத்துச் சொல்லும் சொற்கள் இவை.
தலைவியின் இருப்பிடம் குன்றம். அதில் குருதிநிறச் செங்காந்தள் மலர்கள் மிகுதியாக உள்ளன.
நாங்கள் அதனைச் சூடிக்கொள்வோம். உன் பூ வேண்டாம் என்கிறாள்.
குன்றம் முருகன் இருக்கும் குன்றம். அவன் பல போர்களை வென்று அப்பூமி செங்களமாகும்படி கொன்று முடித்தவன்.
அவனது செங்கோல் மலையில் ஓடும் நீர். அது உயர்ந்த முகட்டினைக் கொண்ட ஆனைமலையில் ஓடுகிறது. அவன் கழலில் தொடி அணிந்துள்ளான்.
அம்பு = நீர், கழல் = கணுக்கால் எனப் பொருள்படும்.
இந்தக் குறுங்கவிதையின் பொருளுடன் அமைந்த என் கவிதை தாயின் சமையலை சுவைத்த சேய் ஆர்வ மிகுதியில் தான் சமைத்த உணவை தாய்க்கே சுவைக்க கொடுப்பது போன்ற ஒரு முயற்சி.
எளிய தமிழ்க் கவிதை
என்னுள்ளத்தே புகுந்து
என்னைத் தனதாக்கிய
என்னருமைத் தலைவிக்கு
எனதருமைப் பரிசாய் இம்மலரை
எனக்காகத் தாராயோ என
கெஞ்சும்.தலைவனிடம் தோழி
மிஞ்சும் ஆணவமாய் மறுத்து
விஞ்சும் வீரமுடை எம் முருகன்
வஞ்சம் நிறை அசுரரை வதமிட்டு
விளையாடிய செந்நிற மண்ணில்
விளைந்த செங்காந்தள மலரிருக்க
நீ கொடுக்கும் மலர் எம்மாத்திரம்
பரிகாசித்துடன் மறுத்திட்ட தோழியை
பாவமந்தத் தலைவன் ஏக்காமாய் பார்க்கிறான்
சக்தி சக்திதாசன்
இலக்கிய நயத்துடன்
மலரேந்தி நின்றான் தலைவன்,
மனமெந்தன் சினத்தில் சோர்ந்தான்;
மறுத்தாள் தலைவி, புன்னகை மட்டும்,
தோழி மறுத்துப் புரைமுகம் செய்தாள்.
“வழி தவழும் மல்லிகை வாசம்,
மனச் சுவாசம் இவளுள் பூத்ததே;
தந்தாய் என்றால் இவள் தோழி அல்லன்,
தன் நயம் பேச மனம் காணல்.”
கோதைச் சிறகில் காய்ந்த சினம்,
கண்ணில் தவழும் நினைவுக் கசப்பு;
விடுப்பட நினைந்தும், வாடும் முகம்,
துனிபடும் மௌனம் பாடும் கவிதை.
தலைவன் வியர்த்து விழித்த மாலை,
தலைவி புனைவில் பூத்த மறுப்பு;
தோழி திருப்பிய தோலழகு காட்சி,
சங்ககால காதல் சுருங்கி கலந்தது.
சக்தி சக்திதாசன்
இதே கருத்தில் அமைத்த பாடல் ஒன்றின் பாடல் வரிகள்.
மலரேந்தித் திரும்பி நீ
தலைவனின் இதழில் விதை போல
மௌனக் கண்ணீர் ஏறும் போது
மறுப்பு புன்னகை அருவாய் பூசும்
மலர் தராத நிழல் போல
உன் இதழில் மலர் செல்வதில்லை
மௌன வாசலில் நம் காதல்
இனியதாக இனிதே மலருமா?
சினம் தேடும் நிழலின் நீரில்
கண்ணீரின் தோகை நெஞ்சில் காய்ந்து
தலைவனின் மனம் தேடும் அலை
தோழி திருப்பிய வேதனை மெல்லே பாடும்
மாலை நிலா, மெய் மறைய்மை
மறுமொழி காத்து நம் வாசலில்
சங்க நயம் களத்தில் நம் உருவம்
புது வண்ணம் கொண்டு பேசும்
மலர் தராத நிழல் போல
உன் இதழில் மலர் செல்வதில்லை
மௌன வாசலில் நம் காதல்
இனியதாக இனிதே மலருமா?
அன்பர்களே இது ஒரு புது முயற்சி. எமது சங்ககால இலக்கியம் மறைந்து மங்கி விடக்கூடாது எனும் அவாவினால் இந்த இலக்கிய ஏழையின் ஒரு சிறுமுயற்சி.
ரசித்திருந்தால் தட்டிக் கொடுங்கள் , தவறிருந்தால் மன்னித்து என்னிடம் கூறுங்கள் திருத்திக் கொள்கிறேன்.
அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்
posted by சக்தி சக்திதாசன் at 10:43 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home