வாழ்க்கை ஒரு பொதுவான போராட்டம்

வாழ்க்கை ஒரு பொதுவான போராட்டம்

உலகில் பிறந்த ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு கேள்வியை மனதுக்குள் சுமந்தபடி வாழ்கிறான். 

"என் வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இப்படி இருக்கிறது?" 

தெருவில் நடந்து செல்பவர்களை பார்க்கும்போது, அவர்கள் எல்லாரும் சந்தோஷமாக இருப்பதாகவே தோன்றும்.

    

அவர்களுக்கு எந்தத் துன்பமும் இல்லை என்று நினைப்போம்.

    

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு வலியை, ஏதோ ஒரு கவலையை, ஏதோ ஒரு போராட்டத்தை சுமந்தபடி தான் நடக்கிறார்கள். 

வெளியில் தெரிவது மட்டும் உண்மை இல்லை உள்ளே மறைந்திருப்பதே பெரும்பாலும் ஆழமான உண்மையாக இருக்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது சோதனைகளின் தொகுப்பு.

ஒரு விவசாயி காலையில் எழுந்திருக்கிறான். வானம் மழை தரவில்லை என்று கவலைப்படுகிறான். 

அதே நேரத்தில், ஒரு நகர வியாபாரி கடன் தொல்லையில் தூக்கமின்றி தவிக்கிறான். 

ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் கல்விக்காக அன்றாட செலவுகளைக் குறைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறாள்.

   

ஒரு இளைஞன் வேலை கிடைக்காமல் தன்னை இழந்தவனாக உணர்கிறான்.

    

இப்படி ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையும் ஒவ்வொரு விதமான கஷ்டத்தால் நிறைந்திருக்கிறது.

 

சோதனை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனுக்கு மட்டும் வருவதில்லை.

    

பணக்காரனுக்கும் வருகிறது, ஏழைக்கும் வருகிறது.

    

படித்தவனுக்கும் வருகிறது, படிக்காதவனுக்கும் வருகிறது.

    

வலிமையானவனுக்கும் வருகிறது, பலவீனனுக்கும் வருகிறது.

 வித்தியாசம் என்னவெனில், ஒவ்வொருவரின் சோதனையும் ஒவ்வொரு வடிவத்தில் வருகிறது.

   

யாரோ ஒருவன் உடல் நோயால் வாடுகிறான். 

இன்னொருவன் மனச் சோர்வால் தவிக்கிறான். 

வேறொருவன் உறவுகளின் குளிர்ச்சியால் தனிமையில் கரைகிறான். 

எனவே, "என்னை மட்டும் ஏன் கஷ்டம் துரத்துகிறது" என்று வருந்துவதை விட, "வாழ்க்கை யாரையும் விட்டுவைப்பதில்லை" என்று புரிந்துகொண்டால், மனதுக்கு ஒரு தேற்றம் கிடைக்கும்.

மற்றவரின் வலியை நாம் அளவிட முடியாது.

நாம் ஒரு மனிதனை வெளியில் இருந்து பார்க்கிறோம். 

அவன் சிரிக்கிறான் என்றால், அவனுக்கு எந்த கவலையும் இல்லை என்று முடிவு செய்துவிடுகிறோம். 

அவன் நடை மெதுவாக இருந்தால், அவன் சோம்பேறி என்று முத்திரை குத்திவிடுகிறோம். 

அவள் பேசாமல் இருந்தால், அவள் கர்வக்காரி என்று சொல்லிவிடுகிறோம். 

ஆனால் அந்த சிரிப்புக்கு பின்னால் என்ன வலி மறைந்திருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியுமா? 

அந்த மெதுவான நடைக்கு பின்னால் என்ன சோர்வு பதுங்கியிருக்கிறது என்று அறிவோமா? 

அந்த மௌனத்துக்கு பின்னால் என்ன கண்ணீர் கட்டிக்கிடக்கிறது என்று உணர்கிறோமா?

ஒரு மனிதனின் வலியை அவனே முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொள்ள முடியாது. 

காரணம், சமூகம் வலிமையானவர்களையே மதிக்கிறது என்ற பயம் ஒருபுறம் இருக்கிறது. 

"என்னை யார் புரிந்துகொள்வார்கள்" என்ற ஏக்கம் இன்னொரு புறம் இருக்கிறது.

    

எனவே, பலர் தங்கள் கஷ்டங்களை மூட்டை கட்டி உள்ளேயே வைத்துக்கொண்டு, வெளியில் சாதாரணமாக வாழும் நடிப்பை செய்கிறார்கள். 

அவர்களை பார்த்து "அவனுக்கென்ன கஷ்டம்" என்று சொல்வது, நாம் செய்யக்கூடிய மிகப் பெரிய அநீதி.

தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் சிந்திக்க வேண்டும்.

நம் வாழ்க்கையில் நாம் எத்தனை முறை பிறரை தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறோம்? 

"அவள் ஏன் இப்படி உடுத்துகிறாள்?", 

"அவன் ஏன் இந்த வேலை செய்கிறான்?", 

"அவர்களுக்கு ஏன் பணமில்லை?",

   

"அந்தக் குழந்தை ஏன் படிக்கவில்லை?" இப்படி நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நாமே பதில் சொல்லிவிடுகிறோம்.

   

ஆனால் அந்தப் பதில்கள் எல்லாம் நம் அனுமானங்கள் மட்டுமே, அவர்களின் உண்மை அல்ல.

தீர்ப்பு வழங்குவது என்பது நம்முடைய அகந்தையின் வெளிப்பாடு. 

"நான் சரியானவன், அவன் தவறானவன்" என்ற எண்ணம் உள்ளத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும்போது தான், நாம் பிறரை தீர்ப்பிட முன்வருகிறோம். 

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்கும் ஒரு நாள் சோதனை தரும், நாமும் ஒரு நாள் யாரோ ஒருவரின் தீர்ப்புக்கு ஆளாவோம் அப்போது நமக்கு என்ன உணர்வு ஏற்படும் என்று யோசிக்க வேண்டும். 

ஒருவரை தீர்ப்பிடுவதற்கு முன், "என்னால் அவர் சூழ்நிலையில் நான் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பேன்?" என்று கேட்டுக்கொண்டால், நம் கோபம் கருணையாக மாறும்.

கேலியும் குறை கூறுவதும் ஏற்படுத்தும் சேதம் அளவிஅப்பட முடியாதது.

ஒரு சின்னக் குழந்தை கேலி செய்யப்படும்போது, அந்த வார்த்தைகள் அவன் மனதில் வடுவாக பதிந்துவிடுகின்றன. 

ஒரு பெண் தன் தோற்றத்திற்காக சிரிக்கப்படும்போது, அவள் தன்னை நேசிக்கும் திறனை இழந்துவிடுகிறாள். 

ஒரு ஏழை மனிதன் தன் நிலைக்காக இகழப்படும்போது, அவன் மேலேறி வர வேண்டும் என்ற உந்துதலையே இழந்துவிடுகிறான்.

    

வார்த்தைகளால் ஏற்படும் காயம் உடலில் ஏற்படும் காயத்தை விட ஆழமானது.

ஏனென்றால், உடலின் காயம் ஆறும், ஆனால் மனதின் காயம் பல ஆண்டுகள் சிதைத்துக்கொண்டே இருக்கும்.

நாம் சிரித்துக்கொண்டு சொல்லும் ஒரு வார்த்தை, கேட்பவனுக்கு தூக்கமின்மையை தரலாம். 

நாம் பொழுதுபோக்காக சொல்லும் ஒரு கேலி, அவனுக்கு தன்னம்பிக்கையை பறித்துவிடலாம். 

எனவே, வாயைத் திறப்பதற்கு முன் ஒரு கணம் யோசிக்க வேண்டும்  "இந்த வார்த்தை அவரை வலுப்படுத்துமா, அல்லது வலிக்கச் செய்யுமா?"

பச்சாதாபமும் பரிவும் மனித உறவின் அடிப்படை என்பதை மறக்கக் கூடாது.

வாழ்க்கையை எளிதாக்குவது பணமல்ல, அதிகாரமல்ல. மற்றவர்களை புரிந்துகொள்ளும் மனப்பான்மையே வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறது. 

ஒரு மனிதன் தன் கஷ்டத்தை சொல்லும்போது, அவனுக்கு நாம் தீர்வு தர வேண்டியதில்லை. 

அவன் பேசுவதை பொறுமையாக கேட்கும் காதுகளே அவனுக்கு மிகப் பெரிய ஆதரவாக இருக்கும். 

"உன் கஷ்டம் எனக்கு புரிகிறது" என்ற ஒரே வார்த்தை, ஒரு மனிதனை அவன் மிகவும் இருண்ட நேரத்தில் தாங்கிப் பிடிக்கும்.

பச்சாதாபம் என்பது பலவீனம் அல்ல. மாறாக, அது மனித மனதின் மிகவும் வலிமையான குணம். 

யார் மற்றவரின் வலியை உணர்கிறார்களோ, அவர்களே உண்மையான வலிமையானவர்கள். 

ஒரு கல்லை விட மென்மையான நீர் தான் காலப்போக்கில் அந்தக் கல்லை தேய்க்கிறது.

    

அதுபோலவே, பரிவும் அன்பும் இந்த கடினமான உலகை மெல்ல மெல்ல மாற்றும் சக்தி கொண்டவை.

நாமும் யாரோ ஒருவரின் போராட்டத்தில் இருக்கிறோம்

இந்தக் கட்டுரையை படிக்கும் உங்களுக்கும் ஏதோ ஒரு கவலை இருக்கிறது. 

ஏதோ ஒரு கேள்விக்கு இன்னும் பதில் கிடைக்கவில்லை. 

ஏதோ ஒரு உறவு மனதை வலிக்கச் செய்கிறது. 

ஏதோ ஒரு கனவு இன்னும் நிறைவேறவில்லை. 

நீங்களும் யாரோ ஒருவரின் கண்ணில், "அவர்களுக்கென்ன கஷ்டம்" என்று தோன்றலாம்.

   

ஆனால் உங்களுக்கே தெரியும்  உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று.

நம்மை நாமே நினைவூட்டிக் கொள்ள வேண்டியது என்னவெனில், நாம் மட்டுமல்ல போராடுவது அனைவரும் போராடுகிறோம். 

யாரையும் தனிமையாக உணர வைக்காமல், யாரையும் தாழ்த்தாமல், யாரையும் தீர்ப்பிடாமல் கொஞ்சம் அன்பாக, கொஞ்சம் பொறுமையாக நடந்துகொண்டால், இந்த உலகம் கொஞ்சமாவது வாழ்வதற்கு இனிமையான இடமாகும்.

"யாரையும் குறை கூறுவதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் நின்று யோசி" என்பது வெறும் தத்துவமல்ல அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. 

அந்த ஒரு நிமிடம் நம்மை கொஞ்சம் மனிதனாக்கும்.

நம் வார்த்தைகளை கொஞ்சம் கருணையுள்ளதாக மாற்றும்.

    

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்க்கையில் ஒரு அறியாத போர்க்களத்தில் நிற்கிறான்.

    

அவனுக்கு துணைவராக மாற இயலாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் எதிரியாக மாறாமலாவது இருக்கலாம். 

அதுவே மனித நேயத்தின் முதல் படி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்