பிரபஞ்சத்தின் அலைகளும் நாமும்

பிரபஞ்சத்தின் அலைகளும் நாமும் ஆழியின் மௌனத்தில் வாழ்வின் அர்த்தம்.

ஒரு வரியில் பேரண்டம்

"பிரபஞ்சத்தின் நிகழ்வுகள் எனும் அலைகள் விழும் எல்லையற்ற ஆழியே நாம்" 

இந்த ஒரே வரியில் மனித இருப்பின் முழு ஆன்மீக இரகசியமும் அடங்கியிருக்கிறது.

    

சாதாரணமாகப் படிக்கும்போது இது ஒரு கவிதை வரியாகத் தோன்றலாம். 

ஆனால் இதன் ஆழத்தில் இறங்கும்போது, நம் வாழ்வை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம், எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற பேரான கேள்விக்கு விடை கிடைக்கிறது.

நாம் பொதுவாக நம்மை யாரென்று நினைக்கிறோம்? 

ஒரு பெயர், ஒரு உடல், ஒரு குடும்பம், ஒரு தொழில் இவையே நான் என்று நம்புகிறோம். 

இந்த நம்பிக்கையில் ஒரு அடிப்படையான தவறு இருக்கிறது. நாம் அலை என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நாம் கடல்.

அலையும் ஆழியும்  இரண்டா? ஒன்றா?

கடற்கரையில் நின்று அலைகளை கவனியுங்கள். 

ஒவ்வோர் அலையும் எழுகிறது, உயர்கிறது, உச்சம் தொடுகிறது, பின்னர் மடிகிறது. 

மீண்டும் கடலோடு கலந்துவிடுகிறது. 

ஒரு அலை கடலிலிருந்து வேறானதா? இல்லை. 

அலை என்பது கடலின் ஒரு தற்காலிக வெளிப்பாடு மட்டுமே.

    

அலை தன்னை கடலிலிருந்து வேறு என்று நினைத்தால் அது மயக்கம். 

அலை உண்மையில் கடல்தான்.

நம் வாழ்வும் அப்படித்தான். 

பிறப்பு என்பது கடலிலிருந்து ஒரு அலை எழுவது. 

வாழ்க்கை என்பது அந்த அலையின் பயணம். 

மரணம் என்பது அலை மீண்டும் கடலோடு கலப்பது. 

ஆனால் இந்த முழு நிகழ்விலும் கடல் எங்கும் போகவில்லை. 

அது இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதுவே நாம்.

பிரபஞ்சத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும்  ஒரு நட்சத்திரம் பிறப்பது, ஒரு இலை உதிர்வது, ஒரு மனிதன் காதலிப்பது, ஒரு குழந்தை அழுவது இவை அனைத்தும் அலைகள்.

இந்த எல்லா அலைகளும் விழும் அந்த எல்லையற்ற ஆழி என்ன? அது நாம். 

அது விழிப்புணர்வு. 

அது சேதனம். 

அது ஆத்மன். 

பெயர் வேறாக இருக்கலாம், சாரம் ஒன்றே.

நிகழ்வுகளை நாம் தவறாக அனுபவிக்கிறோம்

நம் துன்பங்களில் பெரும்பாலானவற்றின் வேர் என்னவென்றால், நாம் நிகழ்வுகளை நமக்கு நேர்வதாக நம்புகிறோம். 

"என்னை அவர் காயப்படுத்தினார்," "என் வாழ்க்கை சிதைந்துவிட்டது," "இது ஏன் எனக்கே நடக்கிறது"  இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும் நான் ஒரு சிறிய தனித்த இருப்பு என்ற தவறான புரிதலிலிருந்து வருகின்றன.

ஆனால் நாம் ஆழியாக இருந்தால், நிகழ்வுகள் நம்மை தாக்குவதில்லை  நம்மில் நிகழ்கின்றன. 

வித்தியாசம் நுட்பமானது, ஆனால் அந்த வித்தியாசமே எல்லாமாகும்.

ஒரு புயல் கடலின் மேற்பரப்பில் அலைகளை கோரமாக்கலாம்.

   

ஆனால் கடலின் ஆழத்தில் அமைதி இருக்கிறது. 

புயல் கடலை அழிக்கவில்லை, கடலுக்கு வெளியே நிகழவில்லை கடலுக்குள்ளேயே நடக்கிறது.

   

அதேபோல், நம் வாழ்வில் வரும் துக்கங்கள், இழப்புகள், தோல்விகள் இவை நம் ஆழத்தை ஒருபோதும் தொடவில்லை. 

அவை நம்மில் நிகழும் நிகழ்வுகள்.

    

நாம் அந்த நிகழ்வுகளுக்கு அப்பால், அவற்றை தன்னுள் கொண்டிருக்கும் அந்த விழிப்புணர்வு.

இந்த புரிதல் வந்தால் வாழ்வு மாறுகிறது. துன்பம் மறைவதில்லை. 

ஆனால் துன்பம் நம்மை அழிப்பதில்லை என்று தெரிகிறது.

எல்லையற்ற தன்மையும் அன்றாட வாழ்வும்

"எல்லையற்ற ஆழி" என்ற சொல் மிக முக்கியமானது. 

நாம் வரையறுக்கப்பட்ட இருப்பு என்று நம்புகிறோம் இந்த உடல், இந்த வயது, இந்த நேரம். 

ஆன்மீகத் தத்துவம் சொல்வதென்னவெனில், இந்த வரையறை ஒரு மேலோட்டமான தோற்றம் மட்டுமே. 

ஆழத்தில் நாம் எல்லையற்றவர்கள்.

இதை வெறும் தத்துவமாக மட்டும் வைத்துவிடாமல் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வாறு அனுபவிக்கலாம்?

காலை எழும்போது, முதல் மூச்சை விடுமுன், ஒரு கணம் நிறுத்துங்கள்.

    

இந்த கணத்தில் நான் யார்? 

பெயர் சொல்வதற்கு முன், வேலை நினைவுக்கு வருவதற்கு முன், நேற்றைய கவலை மனதில் படிவதற்கு முன் அந்த கணத்தில் இருக்கும் வெற்று விழிப்புணர்வு என்னவென்று கவனியுங்கள். 

அது பேர் சொல்லாத ஒன்று. 

அது வயது இல்லாத ஒன்று.

   

அதுவே நீங்கள். 

அதுவே ஆழி.

ஒருவர் நம்மை இகழும்போது, ஒரு திட்டம் தோல்வியடையும்போது, உடல் நலிவடையும்போது அந்த நேரங்களில் ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்.

"இதை அனுபவிக்கும் இந்த விழிப்புணர்வு காயப்படுகிறதா?"

    

அலைகள் மோதுகின்றன, ஆனால் கடல் காயப்படவில்லை. 

இந்த நினைவு வந்தால் சமநிலை கிடைக்கிறது.

பிரபஞ்சமும் நானும் பிரிவற்ற உறவு இந்த தத்துவத்தின் மிக ஆழமான தளம் இது: பிரபஞ்சம் வேறு, நான் வேறு என்ற பிரிவு உண்மையில் இல்லை.

நாம் பொதுவாக பிரபஞ்சத்தை ஒரு பெரிய வெளி என்று, நம்மை அதில் வாழும் சிறிய உயிர்கள் என்று நினைக்கிறோம். 

ஆனால் "நிகழ்வுகள் விழும் ஆழி நாம்" என்ற தத்துவம் சொல்வதென்னவெனில்  பிரபஞ்சம் நமக்கு வெளியே இல்லை, நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

ஒரு நட்சத்திரம் தோன்றுவது, ஒரு இலை மரத்திலிருந்து விழுவது, யாரோ ஒருவர் தொலைதேசத்தில் இன்று அழுவது இவை அனைத்தும் நம் விழிப்புணர்வு என்னும் ஆழியில் நிகழும் அலைகள். 

நாம் பிரபஞ்சத்தை பார்க்கவில்லை பிரபஞ்சம் நம்மில் விழுகிறது.

இந்த புரிதல் கருணையை இயல்பாக பிறப்பிக்கிறது.

 மற்றவர்களின் வலி நம்மில் அலையடிக்கும்போது, அது வேற்றாரின் வலி என்று தள்ளிவைக்க மனம் வரவில்லை.

    

ஏனென்றால் அந்த அலையும் நம்முள்ளேதான் விழுகிறது.

    

அவர்களும் நாமும் ஒரே ஆழியின் வெவ்வேறு அலைகள்.

மௌனமே வீடு

ஆழிக்கு ஒரு குணம் உண்டு  அதன் ஆழத்தில் மௌனம் நிலவுகிறது.

 

 அலைகள் மேற்பரப்பில் ஓய்வின்றி இயங்கும். ஆழத்தில் பேரமைதி.

நம் மனதும் அப்படித்தான். எண்ணங்கள், உணர்வுகள், கனவுகள், அச்சங்கள் இவை மேற்பரப்பில் தொடர்ந்து அலைமோதுகின்றன. 

ஆனால் இந்த எல்லாவற்றிற்கும் அடியில் ஒரு மௌன ஆழம் இருக்கிறது. 

தியானம், தனிமை, ஆழ்ந்த ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தை கவனிக்கும் நேரம், இசையில் கரைந்து போகும் தருணம் இந்த நேரங்களில் நாம் அந்த ஆழத்தை தொடுகிறோம்.

வாழ்க்கையில் வேகம் குறையாது.

    

நிகழ்வுகள் நிற்காது. 

ஆனால் ஆழத்தை தொடும் பழக்கம் வந்தால், வேகத்திலும் ஒரு நிதானம் பிறக்கும். 

நிகழ்வுகளில் மூழ்காமல், நிகழ்வுகளை கவனிக்கும் ஒருவராக இருக்கலாம்.

வாழ்வதற்கான வழிகாட்டி

இந்த தத்துவம் வாழ்க்கைக்கு நான்கு இரகசியங்களை தருகிறது.

முதலாவது நிகழ்வுகளோடு சேர்ந்து ஆடுங்கள், ஆனால் நிகழ்வுகளாகிவிடாதீர்கள். 

அலை கடலின் வெளிப்பாடு, கடலே அலையாகி விட வேண்டியதில்லை. இரண்டாவது இழப்புகளை அஞ்சாதீர்கள்.

அலை மடிவது இழப்பு அல்ல, மீளுருவாக்கம். 

ஆழி எப்போதும் இருக்கும்.

  

மூன்றாவது ஒவ்வொரு உயிரிலும் அதே ஆழியை காணுங்கள். 

அந்த பார்வை வரும்போது வெறுப்பு மறைகிறது, அன்பு இயல்பாகிறது. நான்காவது  மௌனத்தை தினமும் தொடுங்கள்.

    

அது வீடு திரும்புவது போன்றது.

    

எத்தனை தூரம் அலைகள் ஓடினாலும், கடலிலேயே முடிகின்றன.

நாம் அலை அல்ல. 

நாம் கடல். 

பிரபஞ்சத்தின் எல்லா நிகழ்வுகளும் நம்மில் அலையடிக்கட்டும் நாம் அசையாத ஆழியாக, மௌனமான சாட்சியாக, அன்பான இருப்பாக நிலைத்திருப்போம்.

அதுவே விடுதலை. 

அதுவே வாழ்வு.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்