ஒவ்வொரு கணமும் ஆன்மீகம் சராசரி வாழ்க்கைக்குள் ஆத்ம உணர்வு

ஒவ்வொரு கணமும் ஆன்மீகம் சராசரி வாழ்க்கைக்குள் ஆத்ம உணர்வு

“ஆத்மாவே எல்லாமும்” என்ற உண்மையை ஒருவர் முற்றுமுழுதாக உணரத் தொடங்கும்போது, அவருக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.
    
உலகத்தைப் பார்க்கும் பார்வை மாறுகிறது.

மனிதர்களைப் பார்க்கும் விதம் மாறுகிறது.

வெற்றி, தோல்வி, இன்பம், துன்பம், புகழ், அவமதிப்பு போன்றவற்றுக்கு நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமும் மெல்ல மெல்ல மாறுகிறது.
    
இறுதியில், வார்த்தைகள் குறைந்து, உள்ளத்தின் அமைதி பெருகுகிறது.

அந்த நிலையில் மௌனமே ஒரு மொழியாகிறது.

ஆனால் இத்தகைய ஆன்மீக உணர்வு துறவிகளுக்கும், குடும்ப வாழ்க்கையை விட்டுச் சந்நியாசம் பெற்றவர்களுக்கும் மட்டுமே உரியது என்று நினைப்பது ஒரு பெரிய தவறான புரிதல்.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓடிச் செல்வது அல்ல.

வாழ்க்கையை அதன் உண்மையான தன்மையோடு முழுமையாக வாழக் கற்றுக்கொள்வதே ஆன்மீகம்.

குடும்பத்தில் வாழும் ஒருவர், கணவன் அல்லது மனைவியாக இருக்கலாம்.

பெற்றோராக இருக்கலாம்.
    
பிள்ளையாக இருக்கலாம்.

தொழில் செய்பவராக இருக்கலாம்.
    
வியாபாரம் செய்பவராக இருக்கலாம்.

ஓய்வு பெற்றவராக இருக்கலாம்.
     
அவரவர் பொறுப்புகளோடு இந்த உலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும், அவருக்குள் ஒரு அமைதியான விழிப்புணர்வு இருக்க முடியும்.

அதற்காக அவர் காவி உடை அணிய வேண்டியதில்லை.
    
உலகத்தை விட்டுப் பிரிந்து மலைக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை.

குடும்பத்தைத் துறக்க வேண்டியதில்லை.

துறக்க வேண்டியது குடும்பத்தை அல்ல.
     
குடும்பத்தின் மீது நாம் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் அளவுக்கு மீறிய பற்றுதலையும் எதிர்பார்ப்புகளையும்.

துறக்க வேண்டியது பணத்தை அல்ல பணமே வாழ்க்கையின் முழு அர்த்தம் என்ற தவறான நம்பிக்கையை.

துறக்க வேண்டியது மனிதர்களை அல்ல மனிதர்கள் நம்முடைய விருப்பப்படி நடக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தை.

துறக்க வேண்டியது உலகத்தை அல்ல உலகம் என்ன நினைக்கிறது என்ற அச்சத்தை.

இந்தப் புரிதல் வந்துவிட்டால், ஒருவர் குடும்ப வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே ஒரு துறவியின் உள்ளமைதியைப் பெற முடியும்.

தியானம் செய்வதற்கும் துறவு தேவையில்லை.

தியானம் என்பது கண்களை மூடி ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் அமர்வது மட்டுமல்ல.

நாம் செய்யும் செயலுக்குள் முழுமையாக இருப்பதும் ஒரு தியானமே.

குழந்தையுடன் பேசும்போது குழந்தையுடன் முழுமையாக இருப்பது தியானம்.

உணவு உண்ணும்போது உணவின் சுவையை உணர்ந்து உண்பது தியானம்.

நடக்கும்போது நமது காலடிகளை உணர்ந்து நடப்பது தியானம்.

ஒருவரிடம் பேசும்போது அடுத்ததாக என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று யோசிக்காமல், அவர் சொல்வதை உண்மையாகக் கேட்பது தியானம்.

கோபம் வரும்போது உடனடியாக வார்த்தைகளை வீசாமல், “எனக்குள் இப்போது கோபம் எழுகிறது” என்று அதை கவனிப்பது தியானம்.

கவலை வரும்போது அதனுடன் ஓடாமல், “இந்தக் கணத்தில் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது?” என்று நம்மை நாமே கேட்பது தியானம்.

இதுதான் அன்றாட வாழ்க்கையின் தியானம்.

நமது வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான துயரங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்து உருவாகுவதில்லை.

கடந்த காலத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைப்பதிலிருந்தும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கற்பனை செய்து பயப்படுவதிலிருந்தும் உருவாகின்றன.

நேற்று நடந்ததை இன்று மாற்ற முடியாது.

நாளை என்ன நடக்கும் என்பதை இன்று முழுமையாக அறிய முடியாது.

ஆனால் இந்தக் கணம் மட்டும் நம்மிடம் இருக்கிறது.

இந்தக் கணத்தை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே நமது உண்மையான வாழ்க்கை.

ஒரு மனிதன் தனது கடந்த காலத் தவறுகளைப் பற்றி தொடர்ந்து வருந்திக்கொண்டிருந்தால், அவன் இன்றைய நாளையும் இழக்கிறான்.

அதேபோல் நாளை என்ன ஆகும் என்று தொடர்ந்து பயந்துகொண்டிருந்தால், நாளை வருவதற்கு முன்னரே இன்றைய அமைதியை இழக்கிறான்.

அதனால் ஆன்மீக வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று:

“இப்போது இங்கே இரு.”

நாம் காலத்தோடு வாழவில்லை. பெரும்பாலும் நமது நினைவுகளோடும் கற்பனைகளோடும் வாழ்கிறோம்.

தேநீர் குடிக்கும்போது கூட நமது மனம் வேறு இடத்தில் இருக்கும்.

ஒருவருடன் பேசும்போது நமது மனம் கடந்த காலத்தில் இருக்கும்.

குடும்பத்துடன் அமர்ந்திருக்கும்போது எதிர்காலப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டிருப்போம்.

அப்படியானால் உடல் இங்கே இருந்தாலும், நாம் வாழ்க்கையில் உண்மையாக இருக்கிறோமா?

இதைக் கவனிப்பதே விழிப்புணர்வின் தொடக்கம்.

வாழ்க்கையின் அழகு மிகப்பெரிய நிகழ்வுகளில் மட்டும் இல்லை.
     
மிகச் சிறிய தருணங்களுக்குள்ளும் அது மறைந்திருக்கிறது.

காலையில் விழித்தவுடன் ஜன்னல் வழியாக வரும் ஒளியைப் பார்ப்பது.

ஒரு கப் தேநீரின் வெப்பத்தை உணர்வது.

அன்பான ஒருவரின் குரலைக் கேட்பது.

மழை பெய்வதை ரசிப்பது.

ஒரு மரத்தின் இலைகள் காற்றில் அசைவதைப் பார்ப்பது.

நம்மை நோக்கி ஒரு குழந்தை சிரிப்பதைப் பார்ப்பது.

நண்பருடன் சில நிமிடங்கள் மனம் விட்டுப் பேசுவது.

இவை அனைத்தும் வாழ்க்கையின் சிறிய பரிசுகள்.

ஆனால் நாம் அவற்றை அனுபவிக்காமல், இன்னும் பெரிய ஏதோ ஒன்று வந்தால்தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம் என்று காத்திருக்கிறோம்.

அதனால்தான் பலருடைய வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி எப்போதும் “வரப்போகும் ஒன்று” ஆகிவிடுகிறது.

“இந்தப் பிரச்சினை முடிந்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.”

“பணம் கொஞ்சம் அதிகமாக வந்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.”

“பிள்ளைகள் நல்ல நிலையில் வந்ததும் நிம்மதியாக இருப்பேன்.”

“ஓய்வு பெற்றதும் வாழ்க்கையை அனுபவிப்பேன்.”

“இந்தக் கடமைகள் எல்லாம் முடிந்ததும் என்னைப் பற்றி நினைப்பேன்.”

ஆனால் வாழ்க்கை காத்திருக்காது.

ஒரு நாள் நாம் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நாம் எதிர்பார்த்த அந்த “சரியான நேரம்” ஒருபோதும் வரவில்லை என்பதை உணரலாம்.

ஆகவே ஆன்மீகம் நமக்குச் சொல்வது:

வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதற்கு சரியான காலம் எதிர்காலத்தில் இல்லை. அது இப்போது மட்டுமே.

இதன் பொருள் பொறுப்புகளை மறந்துவிட வேண்டும் என்பதல்ல.

மாறாக, பொறுப்புகளைச் செய்யும்போதே வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும்.

குடும்பத்தைப் பராமரிப்பது ஒரு சுமை என்று மட்டும் பார்க்காமல், அன்பை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வாய்ப்பாகப் பார்க்கலாம்.

வேலை செய்வதை வெறும் பணம் சம்பாதிப்பதாக மட்டும் பார்க்காமல், நமது திறமையை உலகிற்கு வழங்கும் வாய்ப்பாகப் பார்க்கலாம்.

முதுமையை இழப்புகளின் காலமாக மட்டும் பார்க்காமல், வாழ்க்கை கற்றுக் கொடுத்தவற்றை அமைதியாகப் புரிந்துகொள்ளும் காலமாகப் பார்க்கலாம்.

இந்தப் பார்வை மாறும்போது அதே வாழ்க்கை புதியதாகத் தெரியும்.

ஆன்மீகப் புரிதலின் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் மனசாட்சி.

மற்றவர்கள் பார்க்கிறார்கள் என்பதற்காக நல்லவராக இருப்பது ஒழுக்கம்.

யாரும் பார்க்காதபோதும் நம்மால் சரியானதைச் செய்ய முடிவது மனசாட்சியின் வலிமை.

நம்முடைய உள்ளம் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒன்றை, உலகம் பாராட்டுகிறது என்பதற்காகச் செய்யாமல் இருப்பது ஒரு வகையான துறவு.

நம்மால் பிறருக்கு அன்பு கொடுக்க முடியும் என்றால் அதுவும் ஆன்மீகம்.

மன்னிக்க முடிந்தால் அதுவும் ஆன்மீகம்.

பிறர் தவறை உடனடியாகத் தீர்ப்பளிக்காமல் அவர்களின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதும் ஆன்மீகம்.

நமக்கு கிடைத்தவற்றுக்காக நன்றி உணர்வதும் ஆன்மீகம்.

நமக்குக் கிடைக்காதவற்றை எண்ணிக்கொண்டே வாழ்க்கையை வீணாக்காமல் இருப்பதும் ஆன்மீகம்.

எனவே, உண்மையான துறவி யார்?

உலகத்தை விட்டு விலகியவர் மட்டுமல்ல.

உலகத்தின் நடுவில் இருந்துகொண்டு, உலகம் தன் உள்ளத்தை ஆள அனுமதிக்காதவரும் துறவியே.

குடும்பத்தோடு வாழ்ந்துகொண்டு பற்றில்லாமல் அன்பு செலுத்துபவர் துறவியே.

பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டு மனத்தில் அமைதியை வளர்த்துக்கொள்பவர் துறவியே.

புகழ் வந்தாலும் மயங்காமல், பழி வந்தாலும் உடைந்து போகாமல் இருப்பவர் துறவியே.

வாழ்க்கையின் ஏற்றத் தாழ்வுகளை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒவ்வொரு நாளையும் அதன் முழுமையோடு வாழ்பவர் துறவியே.

இத்தகைய வாழ்க்கை நமக்கு மிகப் பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடியது.

ஏனெனில் அப்போது மகிழ்ச்சி வெளியில் இருந்து வர வேண்டிய ஒன்றாக இருப்பதில்லை.

மகிழ்ச்சிக்காக பிறரை மாற்ற வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

சூழ்நிலைகள் நம்முடைய விருப்பப்படி அமைய வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு குறைகிறது.

மற்றவர்களின் பாராட்டை நாடும் மனம் மெதுவாக அமைதியாகிறது.

நமக்குள் இருக்கும் அமைதியை நாம் கண்டுகொள்ளத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது ஒரு விசித்திரமான உண்மை புரியும்.

நாம் தேடிய அமைதி எங்கோ வெளியே இல்லை. அது நம்முள் ஏற்கனவே இருந்தது.

ஆத்மாவை உணர்வது என்பது ஏதோ அற்புதமான அனுபவத்தைத் தேடிச் செல்வது அல்ல.

நம்முடைய உண்மையான இயல்பை நிதானமாக உணரத் தொடங்குவதே அது.

“நான்” என்று நாம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் பல அடையாளங்களுக்கு அப்பால், அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சாட்சி நமக்குள் இருக்கிறது.

எண்ணங்கள் வருகின்றன; போகின்றன.

உணர்ச்சிகள் வருகின்றன; போகின்றன.

மகிழ்ச்சி வருகிறது; போகிறது.

துக்கம் வருகிறது; போகிறது.

வெற்றி வருகிறது; போகிறது.

தோல்வியும் போகிறது.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்த உள்ளார்ந்த விழிப்புணர்வு மட்டும் தொடர்ந்து இருக்கிறது.

அந்த விழிப்புணர்வைத் தொடும் தருணங்களில் மனம் மெதுவாக அமைதியடைகிறது.

அதனால்தான் ஆழமான ஆன்மீகப் புரிதலின் உச்சியில் மௌனம் வருகிறது.

அது பேச முடியாத மௌனம் அல்ல.

பேச வேண்டியதெல்லாம் முடிந்துவிட்டதால் பிறக்கும் மௌனம்.

உள்ளுக்குள் போராட வேண்டிய அவசியம் குறைந்துவிட்டதால் பிறக்கும் மௌனம்.

“வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என்ற பிடிவாதம் தளரும்போது பிறக்கும் மௌனம்.

அந்த மௌனம் வாழ்க்கையிலிருந்து நம்மைத் தள்ளி வைக்காது.

மாறாக, வாழ்க்கையை இன்னும் ஆழமாக அணைத்துக்கொள்ளச் செய்கிறது.

அப்போது ஒரு சாதாரண காலை கூட அற்புதமாகத் தெரியும்.

ஒரு சாதாரண உணவு கூட அருளாகத் தெரியும்.

ஒரு நண்பனின் சிரிப்பு கூட ஒரு பரிசாகத் தெரியும்.

ஒரு குழந்தையின் குரல் கூட இசையாகத் தெரியும்.

மழையின் ஓசை கூட தியானமாகிறது.

அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும் சில நிமிடங்களும் நிறைவாகிறது.

இதுவே ஒவ்வொரு கணத்தையும் சரியாக உள்வாங்கி வாழ்வது.

நாம் வாழ்க்கையை நீட்டிக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் நாம் வாழும் ஒவ்வொரு கணத்திற்கும் ஆழத்தை கொடுக்க முடியும்.

நாட்களின் எண்ணிக்கையை நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாது.

ஆனால் ஒவ்வொரு நாளின் தரத்தை நாம் மாற்ற முடியும்.

எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தோம் என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.

வாழ்ந்த காலத்தை எவ்வளவு விழிப்புணர்வுடன் வாழ்ந்தோம் என்பதே முக்கியம்.

எனவே, ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்று அல்ல.

அது வாழ்க்கையின் உள்ளேயே இருக்கிறது.

குடும்பத்தின் சிரிப்பில் இருக்கிறது.

பொறுப்புகளின் நடுவில் இருக்கிறது.

துன்பத்தின் வழியாகக் கிடைக்கும் புரிதலில் இருக்கிறது.

மன்னிப்பில் இருக்கிறது.

நன்றியுணர்வில் இருக்கிறது.

அன்பில் இருக்கிறது.

முக்கியமாக, இந்தக் கணத்தை முழுமையாக உணர்ந்து வாழ்வதில் இருக்கிறது.

நாளை நம்மிடம் வருமா என்று நமக்குத் தெரியாது.

நேற்றை மீண்டும் பெற முடியாது.

ஆனால் இந்தக் கணம் நம்மிடம் இருக்கிறது.

அதை குறைகளால் நிரப்பலாம்.

அல்லது நன்றியால் நிரப்பலாம்.

அதை கவலையால் கழிக்கலாம்.

அல்லது விழிப்புணர்வோடு அனுபவிக்கலாம்.

அதை கோபத்தில் எரிக்கலாம்.

அல்லது அன்பால் ஒளிரச் செய்யலாம்.

தேர்வு நம்மிடமே இருக்கிறது.

இதுவே உண்மையான ஆன்மீகம்.

கண்களை மூடி உலகத்தை மறப்பது அல்ல.

கண்களைத் திறந்து வாழ்க்கையை முழுமையாகப் பார்ப்பது.

மனதை வெறுமையாக்குவது அல்ல.

மனத்தில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் கவனித்து, அதனால் இழுத்துச் செல்லப்படாமல் இருப்பது.

உலகத்தைத் துறப்பது அல்ல.

உலகத்தின் நடுவில் இருந்துகொண்டு, உலகம் நம்முடைய உள்ள அமைதியைப் பறிக்க அனுமதிக்காமல் இருப்பது.

அதனால், நம்மில் யாரும் ஆன்மீக வாழ்க்கைக்காக வேறு எங்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை.

நாம் இருக்கும் இடமே நமது ஆசிரமமாகலாம்.

நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களே நமது ஆசிரியர்களாகலாம்.

நாம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களே நமது தியானங்களாகலாம்.

நமது மனசாட்சியே நமது வழிகாட்டியாகலாம்.

ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குக் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு சிறிய தியான அறையாகலாம்.

அந்தக் கணத்தை முழுமையாக உணர்ந்து, அது தரும் பாடத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதில் இருக்கும் அழகை ரசித்து, நன்றியோடு வாழத் தொடங்கினால் 9வாழ்க்கையில மாறத் தொடங்கும்.

அப்போது மகிழ்ச்சி என்பது நாம் அடைய வேண்டிய ஒரு இலக்கு அல்ல.

நாம் விழிப்புணர்வுடன் வாழும் ஒவ்வொரு கணத்திலும் மலரும் ஒரு நிலை.

ஆத்மாவே எல்லாமும் என்பதை அறிவது அறிவாக இருக்கலாம்.

அதை வாழ்க்கையில் உணர்வது ஞானமாகிறது.

அந்த ஞானத்தோடு அன்றாட வாழ்க்கையை அன்புடனும், நேர்மையுடனும், விழிப்புணர்வுடனும் வாழ்வதே உண்மையான ஆன்மீகம்.

இறுதியில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றே:

வாழ்க்கை என்பது எப்போதோ வரப்போகும் ஒரு பெரிய நிகழ்வு அல்ல.

இப்போது நம்முன் விரிந்திருக்கும் இந்தச் சிறிய கணங்களின் தொகுப்பே வாழ்க்கை.

அதனால் ஒவ்வொரு கணத்தையும் கவனமாகத் தழுவுங்கள்.

அது மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் முழுமையாக மகிழுங்கள்.

அது துயரமாக இருந்தால் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

அது அமைதியாக இருந்தால் அந்த அமைதியை உணருங்கள்.

அது அன்பாக இருந்தால் அன்பைத் தாராளமாகப் பகிருங்கள்.

ஏனெனில்,

ஒவ்வொரு கணத்தையும் உண்மையாக வாழத் தொடங்கும் அந்த நொடியிலேயே, வாழ்க்கை ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையாக இருப்பதை நிறுத்தி ஒரு ஆன்மீகப் பயணமாக மாறுகிறது.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்