உடைவதில்லை — உயர்ந்த ஒன்றாக வெளிப்படுகிறோம்

உடைவதில்லை — உயர்ந்த ஒன்றாக வெளிப்படுகிறோம்

வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் விரும்பியபடி நடப்பதில்லை.

சில நேரங்களில் அது நம்மைச் சோதிக்கும்.

சில வேளைகளில் நம்மைத் தள்ளிவிடும்.

சில காலங்களில் எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல் அலைக்கழிக்கும்.

நாம் மிகவும் நம்பிய கதவுகள் மூடப்படலாம்.

நம்முடைய முயற்சிகள் தோல்வியடையலாம்.

நம்மைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் விலகிச் செல்லலாம்.

சில சமயங்களில் நாமே நம்மை இழந்துவிட்டோமோ என்று எண்ணும் அளவுக்கு வாழ்க்கை நம்மை ஒரு மூலையில் நிறுத்திவிடலாம்.

ஆனால் அங்கேதான் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய இரகசியம் ஒன்று நம்மை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

சூழ்நிலைகள் நம்மை வீழ்த்தலாம் ஆனால் அவை நம்முடைய உள்ளத்தை வீழ்த்த வேண்டுமா என்பது நம்முடைய தேர்வு.

ஒரு புயல் மரத்தை வேரோடு பிடுங்கிவிடலாம்.

ஆனால் அதே புயல், ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் வேர்களை இன்னும் ஆழமாகப் பற்றிக்கொள்ளச் செய்யவும் முடியும்.

கடலில் எழும் அலை கப்பலை ஆட்டலாம்.

ஆனால் அலைகளின் அசைவில்தான் மாலுமியின் திறமை வெளிப்படுகிறது.
    
அதுபோலவே, வாழ்க்கையின் அமைதியான நாட்களில் நம்முடைய பலத்தைப் பற்றி நாம் அதிகம் அறியாமல் இருக்கலாம்.
   
ஆனால் வாழ்க்கை நம்மைச் சோதிக்கும் தருணங்களில்தான் நம்முள் மறைந்திருக்கும் பொறுமை, துணிவு, நம்பிக்கை, அன்பு, மன்னிப்பு, தெளிவு ஆகியவை வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன.

எனவே, ஒரு சோதனை வந்துவிட்டது என்பதற்காக அது நம்மை அழிக்க வந்தது என்று அர்த்தமில்லை.

சில சோதனைகள் நம்மைத் தண்டிக்க வருவதில்லை நம்மைத் தயாரிக்க வருகின்றன.

ஆன்மீகப் பார்வையில் பார்த்தால், வாழ்க்கையில் நிகழும் ஒவ்வொரு அனுபவத்திற்கும் உடனடியாக நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு ஆழமான அர்த்தம் இருக்கலாம்.
    
நாம் விரும்பியது கிடைக்காதபோது, “ஏன் எனக்கு மட்டும்?” என்று கேட்கிறோம்.
    
ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அப்போது நடந்ததாக நாம் கருதிய ஒரு இழப்பு, உண்மையில் நம்மை வேறு ஒரு பாதைக்குக் கொண்டு சென்ற திருப்புமுனையாக இருந்திருப்பதை உணரலாம்.

அதனால் ஆன்மீகம் என்பது துன்பம் வராத வாழ்க்கையைப் பெறுவதற்கான வழி அல்ல. துன்பம் வந்தாலும் அதன் நடுவில் நம்மை இழக்காமல் இருப்பதற்கான உள்ளார்ந்த அறிவை வளர்த்துக்கொள்வதே ஆன்மீகம்.

ஆன்மீகம் என்ற வார்த்தையைச் சொன்னவுடன் சிலருக்கு கோயில், தியானம், யோகம், மந்திரம், சந்நியாசம் போன்றவை நினைவுக்கு வருகின்றன.

அவை அனைத்தும் ஆன்மீகப் பயணத்திற்கு உதவும் வழிகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் ஆன்மீகம் அவற்றுக்குள் மட்டும் அடைக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல.

காலையில் எழுந்தவுடன் குடும்பத்தினரிடம் அன்பாகப் பேசுவது ஆன்மீகம்.

நமக்கு கோபம் வந்தபோது அந்தக் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது ஆன்மீகம்.

நமக்குத் தீங்கு செய்த ஒருவரிடம் உடனடியாகப் பழிவாங்காமல் இருப்பது ஆன்மீகம்.

நம்மைவிட பலவீனமான ஒருவரை அவமதிக்காமல் இருப்பது ஆன்மீகம்.

நம்மிடம் உதவி கேட்கும் ஒருவரால் திருப்பித் தர முடியாது என்று தெரிந்திருந்தாலும், மனிதநேயத்துடன் உதவுவது ஆன்மீகம்.

நம்முடைய பெற்றோரைக் கவனிப்பது, வாழ்க்கைத்துணையை மதிப்பது, பிள்ளைகளிடம் அன்போடு நடப்பது, தொழிலில் நேர்மையாக இருப்பது, பிறருடைய உரிமையை மதிப்பது, நமக்குக் கிடைத்ததைப் பகிர்ந்து கொள்வது இவை அனைத்தும் ஆன்மீகத்தின் அன்றாட வடிவங்களே.

உயர்ந்த ஒழுக்கத்துடன் வாழப்படும் சாதாரண வாழ்க்கையே ஒரு உயர்ந்த ஆன்மீகப் பயிற்சி.

ஒருவர் தினமும் பல மணி நேரம் தியானம் செய்தாலும், வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் கடுமையாகவும், பணியிடத்தில் நேர்மையற்றவராகவும், பிறரைப் பற்றிப் பொய்யாகப் பேசுபவராகவும் இருந்தால், அவரது ஆன்மீகப் பயணம் இன்னும் வாழ்க்கையின் கதவுக்குள் முழுமையாக நுழையவில்லை என்பதே உண்மை.

அதே நேரத்தில், ஒரு சாதாரண மனிதர் அதிகமான ஆன்மீக நூல்களைப் படிக்காமல் இருந்தாலும், தனது குடும்பத்தைக் கண்ணியத்துடன் நடத்தி, உழைப்பில் நேர்மையாக இருந்து, பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல், துன்பத்தில் பொறுமையுடன் இருந்து, வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் உதவி செய்து, தன்னால் தவறு நடந்தால் அதை ஏற்றுக்கொண்டு மன்னிப்புக் கேட்டு, பிறர் செய்த தவறுகளை முடிந்தவரை மன்னித்து வாழ்ந்தால் அவருடைய வாழ்க்கையே ஒரு அமைதியான ஆன்மீக சாதனையாக இருக்கலாம்.

ஆன்மீகத்தின் உயரத்தை நம்முடைய வெளிப்புற தோற்றத்தில் தேட வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய நடத்தை எவ்வளவு உயர்ந்திருக்கிறது என்பதில்தான் அதன் உண்மையான அளவு இருக்கிறது.

வாழ்க்கை நம்மைத் தள்ளும் போது நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

“நான் முடிந்துவிட்டேன்” என்று நாம் சொல்லுகிறோமா?

அல்லது,

“இந்த அனுபவம் எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வந்தது என்ன?” என்று கேட்கிறோமா?

இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் இடையில்தான் மனிதனின் உள்ளார்ந்த மாற்றம் தொடங்குகிறது.

ஒரு தோல்வி ஏற்பட்டால், தோல்வியை நம்முடைய அடையாளமாகக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

“நான் தோல்வியடைந்தேன்” என்பதற்கும் “நான் தோல்வியாளன்” என்பதற்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது.
    
முதலாவது ஒரு அனுபவம். இரண்டாவது நம்மீது நாமே சுமத்திக் கொள்ளும் ஒரு தீர்ப்பு.

ஆன்மீகப் பார்வை நமக்குச் சொல்வது நீ அனுபவித்தது நீ அல்ல.

நீ அந்த அனுபவத்தைப் பார்க்கும் சாட்சியும் கூட.

இன்று துயரம் இருக்கலாம். நாளை அது மாறலாம்.

இன்று கதவு மூடப்பட்டிருக்கலாம். நாளை வேறு ஒரு கதவு திறக்கலாம்.

இன்று நம்மை நிராகரித்தவர்கள் இருக்கலாம். நாளை நம்முடைய மதிப்பை உணர்பவர்கள் வரலாம்.

ஆனால் இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முள் ஒரு அமைதியான இடம் இருக்கிறது.

வெளியில் புயல் வீசியாலும் அந்த இடத்தை நாம் கண்டறியத் தொடங்கும்போது, வாழ்க்கையின் மீது நம்முடைய பார்வை மாறுகிறது.

இதுவே ஆன்மீகத்தின் ஒரு முக்கியமான திருப்பம்.

சூழ்நிலையை மாற்றுவதற்கு முன், சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும் நம்முடைய உள்ளத்தை மாற்றுவது.

வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.
    
பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.
    
எல்லா இழப்புகளையும் தடுக்க முடியாது.

எல்லோரையும் மகிழ்விக்க முடியாது.

நமக்குச் சம்பவிக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நம் விருப்பப்படி அமைக்க முடியாது.

ஆனால் அந்த நிகழ்வுக்கு நாம் அளிக்கும் பதிலைப் பற்றி ஒரு அளவுக்கு நமக்குத் தேர்வு இருக்கிறது.

அதுதான் நம்முடைய வல்லமை.

யாராவது நம்மை அவமதிக்கலாம். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக நாமும் அவமதிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.

யாராவது நம்மை ஏமாற்றலாம். அதனால் உலகில் யாரையும் நம்ப முடியாது என்று முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஒரு உறவு உடைந்து போகலாம். அதனால் அன்பே பொய்யானது என்று கருத வேண்டியதில்லை.

ஒரு கனவு நிறைவேறாமல் போகலாம்.

அதனால் வாழ்க்கையே அர்த்தமற்றது என்று முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஒரு அத்தியாயம் முடிவடைவது, புத்தகம் முடிந்துவிட்டது என்பதல்ல.

பல நேரங்களில் நாம் “முடிவு” என்று அழைப்பது, வாழ்க்கை எழுதத் தொடங்கும் புதிய அத்தியாயத்தின் முதல் பக்கமாக இருக்கிறது.

இதைக் புரிந்துகொள்ள இயற்கையைப் பாருங்கள்.

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படுகிறது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் அது அழிந்துவிட்டது போலத் தெரியும்.
.   
இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது. அதன் மேல் மண் அழுத்தமாக இருக்கிறது.
    
ஆனால் அந்த இருளுக்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழ்கிறது.

விதை தனது பழைய வடிவத்தை விட்டுவிட்டு, வேர் விடத் தொடங்குகிறது.

பின்னர் மண்ணைத் துளைத்து வெளிச்சத்தை நோக்கி எழுகிறது.

விதை மண்ணில் புதைக்கப்படவில்லை அது மரமாக வெளிப்படுவதற்காக மாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் சில காலங்கள் அப்படித்தான்.

நாம் அடைக்கப்பட்டதாக உணரும் காலங்கள் இருக்கலாம்.
    
தனிமையாக உணரும் காலங்கள் இருக்கலாம்.

நம்முடைய பழைய அடையாளங்கள் அனைத்தும் சிதைந்து போகும் காலங்கள் இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தச் சிதைவு எப்போதும் அழிவு அல்ல. சில நேரங்களில் அது புதிய மனிதனின் பிறப்பு.

அதனால்தான், “நாம் ஒருபோதும் உடைந்துபோவதில்லை மிகவும் சிறந்த ஒன்றுக்குள் அடித்துக்கொண்டு வெளிப்படுகிறோம்” என்ற சிந்தனை மிக ஆழமான ஆன்மீக உண்மையைத் தொடுகிறது.

ஒரு தேங்காயை உடைத்தால் அதன் உள்ளே இருக்கும் நீரும் சதையும் வெளிப்படுகிறது.

ஒரு விதையை உடைத்தால் அதன் உள்ளே இருக்கும் உயிரின் பயணம் தொடங்குகிறது.

ஒரு கல்லைச் செதுக்கும்போது அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் சிலை வெளிப்படுகிறது.

அதேபோல், வாழ்க்கையின் சோதனைகள் நம்மைச் சிதைக்கின்றன என்று தோன்றினாலும், சில சமயங்களில் அவை நம்முள் மறைந்திருக்கும் மனிதனை வெளிப்படுத்துகின்றன.

பொறுமை எப்போது பிறக்கிறது?

பொறுமை தேவைப்படும் சூழ்நிலை வந்தபோது.

மன்னிப்பு எப்போது ஆழமாகப் புரிகிறது?

நம்மைத் துன்புறுத்திய ஒருவரை மன்னிக்க வேண்டிய நிலை வந்தபோது.

உண்மையான நம்பிக்கை எப்போது உருவாகிறது?

எல்லா வெளிப்புற ஆதாரங்களும் நம்மை விட்டுச் சென்றபோது.

உள்ளார்ந்த வலிமை எப்போது தெரிகிறது?

நாம் நம்முடைய சொந்த பலத்தைத் தவிர வேறு எதையும் பிடித்துக்கொள்ள முடியாதபோது.

எனவே, சோதனையை வெறுப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் மூலம் நம்முள் என்ன வளர்கிறது என்பதைப் பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இதன் பொருள் துன்பத்தைத் தேட வேண்டும் என்பதல்ல.

துன்பத்தை அழகுபடுத்த வேண்டும் என்பதுமல்ல.

துன்பம் வந்தால் அதை உணராமல் இருக்க வேண்டும் என்பதுமல்ல.

அழ வேண்டும் என்றால் அழலாம்.

துயரப்படலாம்.

சோர்ந்து போகலாம்.

சில நேரங்களில் உதவி கேட்கலாம்.

ஓய்வு எடுக்கலாம்.

ஆனால் நம்பிக்கையை முழுமையாகக் கைவிட வேண்டாம்.

ஆன்மீகம் நமக்கு உணர்ச்சிகளை மறுக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதில்லை அவற்றின் அடிமையாகாமல் அவற்றைக் கடந்து செல்லக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஒரு பாமர மனிதனின் ஆன்மீகப் பயணம் இதிலிருந்தே தொடங்கலாம்.

அதற்காக மலையை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியதில்லை.

வீட்டிலேயே தொடங்கலாம்.

காலை எழுந்ததும், “இன்று நான் யாருக்காவது ஒரு நன்மை செய்ய வேண்டும்” என்று நினைப்பதில் தொடங்கலாம்.

கோபம் வரும்போது உடனடியாகப் பதில் சொல்லாமல் சில நொடிகள் அமைதியாக இருப்பதில் தொடங்கலாம்.

சாப்பிடும்போது உணவு நமக்கு வந்த பாதையை நினைத்து நன்றியுணர்வுடன் இருப்பதில் தொடங்கலாம்.

ஒரு முதியவரிடம் மரியாதையுடன் பேசுவதில் தொடங்கலாம்.

ஒரு குழந்தையின் கேள்வியை எரிச்சலின்றிக் கேட்பதில் தொடங்கலாம்.

நம்முடைய தவறை ஒப்புக்கொள்வதில் தொடங்கலாம்.

மன்னிக்க முடியாத ஒருவரை உடனடியாக மன்னிக்க முடியாவிட்டாலும், “ஒருநாள் மன்னிக்கக்கூடிய நிலைக்கு என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள்” என்று உள்ளுக்குள் வேண்டுவதில் தொடங்கலாம்.

இவை சிறிய செயல்களாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் ஆன்மீகம் பெரும்பாலும் பெரிய நிகழ்வுகளில் பிறப்பதில்லை.

சிறிய செயல்களை உயர்ந்த உணர்வுடன் செய்வதில்தான் அது மெதுவாக மலர்கிறது.

ஒரு தாய் குடும்பத்திற்காகச் சமைக்கும்போது அதை வெறும் கடமையாக மட்டும் செய்யாமல் அன்புடன் செய்தால் அது ஆன்மீகம்.

ஒரு தந்தை தனது பிள்ளையின் எதிர்காலத்திற்காக நேர்மையாக உழைத்தால் அது ஆன்மீகம்.

ஒரு தொழிலாளி யாரும் பார்க்காத நேரத்திலும் தனது வேலையைச் சரியாகச் செய்தால் அது ஆன்மீகம்.

ஒரு வியாபாரி அளவில் ஏமாற்றாமல் இருந்தால் அது ஆன்மீகம்.

ஒரு ஆசிரியர் மாணவனின் மதிப்பெண்ணை மட்டும் பார்க்காமல் அவனுடைய மனிதத்தன்மையை வளர்க்க முயன்றால் அது ஆன்மீகம்.

ஒரு மனிதன் தனக்கு கிடைத்த அதிகாரத்தை பிறரை ஒடுக்குவதற்குப் பயன்படுத்தாமல், அவர்களை உயர்த்துவதற்குப் பயன்படுத்தினால் அது ஆன்மீகம்.

இதனால் ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓடிச் செல்லும் பாதை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

வாழ்க்கையை இன்னும் உயர்ந்த முறையில் வாழக் கற்றுக்கொடுக்கும் பாதையே ஆன்மீகம்.

நம்முடைய வீடு ஒரு சிறிய ஆசிரமமாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய வேலை ஒரு தியானமாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய உறவுகள் ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சியாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய சிரமங்கள் நம்முடைய ஆசிரியர்களாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய தவறுகள் நம்முடைய பாடப்புத்தகங்களாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய மனசாட்சி நம்முடைய குருவாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய அன்பு நம்முடைய வழிபாடாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய நேர்மை நம்முடைய பிரார்த்தனையாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய மன்னிப்பு நம்முடைய அர்ச்சனையாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய பிறருக்கான சேவை நம்முடைய ஆன்மீக சாதனையாக இருக்கலாம்.

அப்படிப் பார்த்தால், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளியாக மாறிவிடுகிறது.

அங்கே பட்டம் பெற வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒவ்வொரு நாளும் நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று கொஞ்சம் பொறுமையானவராக, கொஞ்சம் அன்பானவராக, கொஞ்சம் நேர்மையானவராக, கொஞ்சம் விழிப்புணர்வுள்ளவராக மாறினால் போதும்.

ஆன்மீக முன்னேற்றம் என்பது பிறரை விட நாம் மேலே செல்வது அல்ல.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்றைய நாம் உயர்வதே உண்மையான முன்னேற்றம்.

வாழ்க்கை நம்மைச் சோதிக்கும் போது, “ஏன் இந்த சோதனை?” என்று மட்டும் கேட்பதைவிட, “இந்த சோதனை என்னை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற்ற முடியும்?” என்று கேட்போம்.

வாழ்க்கை நம்மைத் தள்ளும்போது, “எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்று நினைப்பதைவிட, “இப்போது நான் எந்த வலிமையை என்னுள் கண்டறிய வேண்டும்?” என்று கேட்போம்.

வாழ்க்கை நம்மை வீழ்த்தும்போது, விழுந்த இடத்திலேயே நம்முடைய வாழ்க்கையின் இறுதி தீர்ப்பை எழுதிவிட வேண்டாம்.

தூசியைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுவோம்.

மீண்டும் நடப்போம்.

மெதுவாக நடந்தாலும் பரவாயில்லை.

சில நேரங்களில் மற்றவர்கள் நம்மை விட முன்னால் ஓடட்டும்.

நமக்கான பாதையில் நாமே நடப்போம்.

ஏனெனில் ஆன்மீக வாழ்க்கையில் வேகம் முக்கியமல்ல விழிப்புணர்வுடனான பயணமே முக்கியம்.

இறுதியில், வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கப்போகும் கேள்வி “நீ எவ்வளவு பெற்றாய்?” என்பதாக இருக்காமல் இருக்கலாம்.

“நீ எவ்வளவு மனிதனாக வாழ்ந்தாய்?”

“உனக்கு வலி கொடுத்தபோதும் நீ எவ்வளவு அன்பை காத்துக்கொண்டாய்?”

“அதிகாரம் கிடைத்தபோது எவ்வளவு பணிவுடன் இருந்தாய்?”

“தோல்வி வந்தபோது எவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் இருந்தாய்?”

“உன்னைப் புண்படுத்தியவர்களிடம்கூட உன் மனிதத்தன்மையை எவ்வளவு காத்துக்கொண்டாய்?”

என்பதாக இருக்கலாம்.

அதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான ஆன்மீகத் தேர்வு.

எனவே, அன்பினியோரே, இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒன்று உங்களைத் தள்ளிவிட்டிருந்தால், உடனே அது உங்கள் முடிவு என்று நினைக்காதீர்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு கதவு மூடப்பட்டிருந்தால், அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருக்காதீர்கள்.

உங்களுக்குள் இன்னும் திறக்கப்படாத கதவுகளையும் பாருங்கள்.

நீங்கள் உடைந்துபோய்விட்டதாகத் தோன்றினால், உங்களுக்குள் இன்னும் உருவாகாத புதிய மனிதனை நினைத்துப் பாருங்கள்.

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் மறைந்திருக்கும் போது அதன் கதை முடிந்துவிட்டதாக யாரும் சொல்லமாட்டார்கள்.

அது முளைக்கிறது.

வளர்கிறது.

மரமாகிறது.

நிழல் தருகிறது.

பழம் தருகிறது.

ஒருநாள் தன்னுள் இருந்த விதைகளை மீண்டும் உலகிற்குக் கொடுக்கிறது.

நாமும் அப்படித்தான்.

வாழ்க்கை நம்மைச் சோதிக்கலாம்.

தள்ளலாம்.

அலைக்கழிக்கலாம்.

வீழ்த்தலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு வீழ்ச்சியையும் ஒரு விழிப்பாகவும், ஒவ்வொரு காயத்தையும் ஒரு பாடமாகவும், ஒவ்வொரு இழப்பையும் ஒரு உள்ளார்ந்த தேடலாகவும், ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு உயர்ந்த வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்பாகவும் மாற்றிக் கொள்ள முடியும்.

அப்போது வாழ்க்கை நமக்கு எதிரானதாகத் தோன்றாது.

அது நம்மை வடிவமைக்கும் ஒரு மௌன ஆசிரியராகத் தோன்றும்.

அந்த நாளில் நாம் புரிந்துகொள்வோம்:

வாழ்க்கை நம்மை உடைக்கவில்லை.

நம்முள் இருந்தும் இன்னும் பிறக்காத சிறந்த மனிதனை வெளிக்கொண்டு வருவதற்காக நம்மை வடிவமைத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதுவே ஆன்மீகம்.

அது உலகத்தை விட்டு விலகிச் செல்வது அல்ல.

உலகத்தின் நடுவில் இருந்துகொண்டு, உலகம் நம்மை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்வதே ஆன்மீகம்.

நாம் உயர்ந்த கோயில்களுக்குச் செல்லலாம்.

புனித நூல்களைப் படிக்கலாம்.

தியானம் செய்யலாம்.

பிரார்த்தனை செய்யலாம்.

ஆனால் அவற்றின் ஒளி நம்முடைய அன்றாட நடத்தையில் பிரதிபலிக்கத் தொடங்கும்போதுதான் ஆன்மீகம் வாழ்க்கையாகிறது.

அன்பு நமது மொழியாகட்டும்.

நேர்மை நமது வழியாகட்டும்.

பொறுமை நமது பலமாகட்டும்.

மன்னிப்பு நமது விடுதலையாகட்டும்.

சேவை நமது மகிழ்ச்சியாகட்டும்.

நன்றியுணர்வு நமது மனநிலையாகட்டும்.

மனசாட்சி நமது வழிகாட்டியாகட்டும்.

அப்போது நம்முடைய சாதாரண இல்வாழ்க்கையே ஒரு உயர்ந்த ஆன்மீகப் பயணமாக மாறிவிடும்.

வாழ்க்கை எதை எறிந்தாலும், அதிலிருந்து நாம் எதை உருவாக்குகிறோம் என்பதே நமது ஆன்மீகத் தேர்வு.

உடைந்த கல்லாக கிடப்பதா?

அல்லது அந்தக் கல்லுக்குள் மறைந்திருக்கும் சிலையாக வெளிப்படுவதா?

தேர்வு நம்மிடமே உள்ளது.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்