இங்கு யாரும் கற்றுத் தரமாட்டார்கள்

இங்கு யாரும் கற்றுத் தரமாட்டார்கள்  நாமாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்

வாழ்க்கை என்பது பள்ளிக்கூடம் போன்றது.

ஆனால், இந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில் கரும்பலகை இல்லை.

பாடப்புத்தகங்கள் இல்லை.
    
தினமும் பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர்களும் இல்லை.

தேர்வுக்கு முன் முக்கியமான கேள்விகளைச் சொல்லித் தர யாரும் வருவதில்லை.

நாம் விழுந்தால் எழுந்து நிற்கக் கற்றுக்கொள்வதும், தவறினால் அதன் காரணத்தைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதும், தோல்விக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்வதும் நம்முடைய பொறுப்பு.
    
அதனால்தான், “இங்கு யாரும் கற்றுத் தரமாட்டார்கள்; நாமாகக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்” என்ற கருத்து வெறும் அறிவுரை அல்ல.

அது வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மை. மேலும்,

“இதுதான் முன்னேற்றத்தின் மூலமந்திரம்” என்ற தொடர்ச்சி, மனித முன்னேற்றத்தின் அடிப்படை ரகசியத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது.

பிறந்த குழந்தைக்கு உலகத்தை யாரும் முழுமையாகக் கற்றுத் தருவதில்லை.

நடக்க வேண்டும் என்றால் அது தானாக முயற்சி செய்கிறது.
    
விழுகிறது.

மீண்டும் எழுகிறது.

தடுமாறுகிறது.

மீண்டும் நடக்கிறது.

ஒருநாள் ஓடத் தொடங்குகிறது.
   
அந்தக் குழந்தையின் முதல் ஆசிரியர் அதன் சொந்த அனுபவம்தான்.

வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியிலும் இதே விதிதான் தொடர்கிறது.
  
வயது மட்டும் மாறுகிறது.

பாடங்கள் மாறுகின்றன.

ஆனால் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மனிதர் நாமே.

நம்மில் பலர் வாழ்க்கையில் முன்னேறாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் வாய்ப்புகள் இல்லாதது என்று நினைக்கிறோம்.

சிலர் சரியான மனிதர் வந்து வழிகாட்டவில்லை என்று வருந்துகிறார்கள்.

இன்னும் சிலர், “எனக்கு யாரும் சொல்லிக் கொடுக்கவில்லை” என்று தங்கள் பின்னடைவை நியாயப்படுத்துகிறார்கள்.
     
உண்மையில், வாழ்க்கையின் முக்கியமான பாடங்களில் பெரும்பாலானவை யாராலும் நேரடியாகக் கற்றுத் தரப்படுவதில்லை.

எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும், யாரை நம்ப வேண்டும், யாரிடமிருந்து விலக வேண்டும், தோல்வியை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், வெற்றியில் எப்படி நிலைத்திருக்க வேண்டும், மனதை எப்படி கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பவற்றை அனுபவத்தின் வழியேதான் நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

புத்தகங்கள் அறிவைத் தரலாம்.
    
ஆசிரியர்கள் வழியைக் காட்டலாம்.
    
பெற்றோர் எச்சரிக்கலாம்.
    
நண்பர்கள் ஆலோசனை வழங்கலாம்.

ஆனால் அந்த அறிவை நம் வாழ்க்கையில் உண்மையான ஞானமாக மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு நம்முடையது.

ஒருவர் நமக்கு நீந்தக் கற்றுக் கொடுக்கலாம்.

ஆனால் நீரில் இறங்கி நீந்த வேண்டியது நாம்தான்.

ஒருவர் பாதையைச் சுட்டிக்காட்டலாம். ஆனால் அந்தப் பாதையில் நடக்க வேண்டியது நாம்தான்.

ஒருவர் வாழ்க்கையின் உண்மைகளைச் சொல்லலாம் ஆனால் அவற்றை நம் உள்ளத்தில் உணர்ந்து, நம் செயல்களில் வெளிப்படுத்த வேண்டியது நாம்தான்.

இதில்தான் சுயகற்றலின் மகத்துவம் தொடங்குகிறது.
   
சுயமாகக் கற்றுக்கொள்பவன் எப்போதும் ஒரு பள்ளியின் எல்லைக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்க மாட்டான்.

உலகமே அவனுடைய பல்கலைக்கழகமாகிவிடுகிறது.
    
சந்தித்த ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு பாடமாகிறார்கள்.

எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஒரு அத்தியாயமாகிறது.

செய்த ஒவ்வொரு தவறும் ஒரு குறிப்பேடாகிறது.

தோல்விகள் கடினமான ஆசிரியர்களாகின்றன வெற்றிகள் நம்மை சோதிக்கும் ஆசிரியர்களாகின்றன காலம் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து நமக்கான வாழ்க்கைப் பாடத்திட்டத்தை உருவாக்குகிறது.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

அனுபவம் மட்டும் இருந்தால் போதாது.

அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் திறன் வேண்டும்.

ஒரே தவறை மீண்டும் மீண்டும் செய்பவன் அனுபவம் பெற்றவன் அல்ல தவறுகளை எண்ணிக்கொண்டிருப்பவன் மட்டுமே.

அதே தவறைச் செய்த பிறகு, “நான் ஏன் இப்படிச் செய்தேன்?” என்று தன்னிடம் கேட்பவன் தான் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
   
அந்தக் கேள்விதான் வளர்ச்சியின் முதல் படி.

வாழ்க்கையில் நமக்கு நிகழும் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் இரண்டு விதமாகப் பார்க்கலாம்.
     
“எனக்கு ஏன் இப்படிச் நடந்தது?” என்று கேட்டு வருத்தப்படலாம்.
   
அல்லது “இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?” என்று கேட்டு முன்னேறலாம்.

முதல் கேள்வி நம்மை கடந்த காலத்தில் கட்டிப்போடும். இரண்டாவது கேள்வி நம்மை எதிர்காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லும்.

நிகழ்வுகளை மாற்ற முடியாத நேரங்களிலும், அந்த நிகழ்வுகளிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் விதத்தை மாற்ற முடியும்.

முன்னேற்றம் என்பது எப்போதும் பதவி உயர்வு, பணம், புகழ் அல்லது சமூக அந்தஸ்து அல்ல.

அவை முன்னேற்றத்தின் வெளிப்புற அடையாளங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் உண்மையான முன்னேற்றம் என்பது நேற்றைய நம்மைவிட இன்றைய நாம் சிறிதளவாவது அறிவில், சிந்தனையில், பண்பில், பொறுமையில், தெளிவில், மனிதநேயத்தில் உயர்ந்திருப்பது.

நேற்று கோபத்தில் உடனடியாகப் பதிலளித்த நாம் இன்று சற்று நிதானமாக இருக்கிறோம் என்றால் அது முன்னேற்றம்.

நேற்று தோல்வியில் உடைந்து போன நாம் இன்று அதிலிருந்து பாடம் கற்று மீண்டும் முயல்கிறோம் என்றால் அது முன்னேற்றம்.

நேற்று பிறர் கருத்தை மட்டுமே நம்பிய நாம் இன்று சுயமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறோம் என்றால் அதுவே உண்மையான முன்னேற்றம்.

நாமாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் முதலில் கேள்வி கேட்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

“எனக்குத் தெரியும்” என்ற மனநிலை கற்றலின் கதவை மூடிவிடுகிறது.

“இன்னும் என்ன தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்?” என்ற மனநிலை அந்தக் கதவைத் திறக்கிறது.
    
அறிவுடையவன் எல்லாவற்றையும் தெரிந்தவன் அல்லதனக்குத் தெரியாததை உணர்ந்தவன்.

ஒரு குழந்தையின் மனதோடு உலகத்தைப் பார்க்கும் திறன் வயதான பிறகும் நம்மிடம் இருந்தால், வாழ்க்கை நமக்கு தினமும் புதிய பாடங்களை வழங்கிக் கொண்டேயிருக்கும்.

இன்றைய உலகில் அறிவைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் அளவிட முடியாத அளவுக்கு பெருகியுள்ளன.

ஒரு காலத்தில் ஒரு விஷயத்தை அறிந்துகொள்ள நூலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

இன்று உலகின் பல அறிவுக் கதவுகள் நம் கைகளில் உள்ள ஒரு சிறிய கருவிக்குள் திறந்து கிடக்கின்றன.

ஆனால் அறிவு நம்மைத் தேடி வந்து நம் வாழ்க்கையை மாற்றாது.
    
தேடுபவனுக்கே அறிவு கதவைத் திறக்கும்.

தகவல் கிடைப்பது எளிதாகிவிட்டது ஆனால் சரியான தகவலைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதைச் சிந்தித்து, வாழ்க்கையில் பயன்படுத்துவதுதான் உண்மையான சவால்.

அதனால் சுயகற்றல் என்பது வெறுமனே புத்தகங்களைப் படிப்பது அல்ல.

ஒரு மனிதரை கவனிப்பதும் கற்றல்தான்.

ஒரு தோல்வியை ஆராய்வதும் கற்றல்தான்.

ஒரு நல்ல உரையைக் கேட்பதும் கற்றல்தான்.

நம்மைவிட இளையவரிடமிருந்து ஒரு புதிய கருத்தைக் கற்றுக்கொள்வதும் கற்றல்தான்.
   
நம்முடைய எதிரியிடமிருந்துகூட நமக்குத் தேவையான ஒரு பாடத்தை எடுத்துக்கொள்வதும் அறிவுதான்.

கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பவனுக்கு உலகமே ஆசிரியர்.

கற்றுக்கொள்ள மறுப்பவனுக்கு சிறந்த ஆசிரியர்கூட பயனற்றவர்.

வாழ்க்கையின் மற்றொரு பெரிய பாடம் என்னவென்றால், யாரும் எப்போதும் நம்மைத் தூக்கிச் செல்ல மாட்டார்கள்.

சில நேரங்களில் நமக்காக ஓடியவர்கள் இருப்பார்கள்.

சில நேரங்களில் நம்மை ஊக்கப்படுத்தியவர்கள் இருப்பார்கள்.

ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் ஒவ்வொருவரும் தமது பாதையில் தாமே நடக்க வேண்டிய நேரம் வரும்.

அந்த நேரத்தில் பிறரை எதிர்பார்த்து நின்றுகொண்டிருப்பவன் பின்னால் தங்கிவிடுவான்.
    
“என்னை யாராவது வந்து காப்பாற்றுவார்கள்” என்ற மனநிலையிலிருந்து “என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்ற மனநிலைக்கு நாம் நகரும்போதுதான் வாழ்க்கையின் உண்மையான வலிமை நமக்குள் விழித்தெழுகிறது.

இங்கு சுயநம்பிக்கைக்கும் அகந்தைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“எனக்கு யாரும் தேவையில்லை” என்பது அகந்தை.

“எனக்கு உதவி கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்; ஆனால் உதவி கிடைக்காதபோதும் நான் முயற்சியை நிறுத்தமாட்டேன்” என்பது சுயநம்பிக்கை.

மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்க வேண்டும்.
   
ஆனால் நமது முன்னேற்றத்தின் முழுப் பொறுப்பையும் மற்றவர்களின் கைகளில் ஒப்படைத்துவிடக் கூடாது.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்மை தனிமையில் நிறுத்தும்.

நம்முடைய முடிவுகளை நாமே எடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைகள் வரும்.

நம்முடைய கண்ணீரை நாமே துடைத்துக்கொள்ள வேண்டிய இரவுகள் வரும்.

நம்முடைய பயத்தை நாமே எதிர்கொள்ள வேண்டிய காலங்கள் வரும்.

அந்த நேரங்கள்தான் நம்மை நமக்கே அறிமுகப்படுத்துகின்றன.
   
கூட்டத்தில் நாம் யார் என்பதை அறிந்துகொள்வது எளிது.
  ..
தனிமையில் நாம் யார் என்பதை அறிந்துகொள்வதே உண்மையான சுயஅறிவு.

முன்னேற்றத்தின் பாதையில் இன்னொரு முக்கியமான எதிரி வசதிப் பகுதி.

எல்லாம் பழக்கமான இடத்தில் இருந்தால் மனதிற்கு அமைதி இருக்கலாம்.

ஆனால் வளர்ச்சி பெரும்பாலும் அந்த எல்லையைத் தாண்டிய பிறகுதான் தொடங்குகிறது.
   
புதியதை முயற்சிக்கும்போது தோல்வி ஏற்படலாம்.

தெரியாததை கற்கும்போது அவமானம் ஏற்படலாம்.

கேள்வி கேட்கும்போது சிலர் நம்மை அறியாதவர் என்று நினைக்கலாம்.
   
ஆனால் தெரியாததைத் தெரியாது என்று ஒப்புக்கொண்டு கற்றுக்கொள்ளத் துணிவது பலவீனம் அல்ல அது அறிவின் அடையாளம்.

ஒரு மரம் வளர்வதற்கு அதன் விதை முதலில் தன்னை உடைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
   
அந்த உடைதல் இல்லாமல் முளை வராது.

அதுபோல நமது பழைய எண்ணங்கள், பழைய பயங்கள், பழைய பழக்கங்கள் சிலவற்றை உடைத்தால்தான் புதிய நாமாக நாம் உருவாக முடியும்.

கற்றல் என்பது தகவல்களைச் சேர்ப்பது மட்டுமல்ல நம்மை நாமே மாற்றிக்கொள்வதும் ஆகும்.

வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களைப் பற்றியும் இதே பார்வை வேண்டும்.

சிலர் நமக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பார்கள்.

சிலர் காயத்தைத் தருவார்கள்.
  
சிலர் நம்மை உயர்த்துவார்கள்.

சிலர் நம்மைத் தாழ்த்த முயல்வார்கள்.

ஆனால் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுத்தருகிறார்கள்.
   
நல்லவர்கள் அன்பின் மதிப்பைக் கற்றுத்தருகிறார்கள்.
   
தவறானவர்கள் எல்லைகளை அமைத்துக்கொள்ளக் கற்றுத்தருகிறார்கள்.

நம்மை விட்டு விலகியவர்கள் பற்றின் நிலையாமையை உணர்த்துகிறார்கள்.

நம்மை நம்பியவர்கள் நம்பிக்கையின் பொறுப்பை உணர்த்துகிறார்கள்.

அதனால் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட காயங்களைக்கூட வெறும் காயங்களாகப் பார்க்காமல், அவை நமக்குள் உருவாக்கிய அறிவாகவும் பார்க்க வேண்டும்.

நம்மை உடைத்த சம்பவங்கள் சில சமயம் நம்மை ஆழமான மனிதர்களாக மாற்றுகின்றன.

நாம் இழந்தவை சில நேரங்களில் நாம் உண்மையில் தேவைப்படாதவற்றை உணர்த்துகின்றன.

நாம் சந்தித்த தோல்விகள் சில சமயம் நாம் செல்ல வேண்டிய சரியான பாதையைத் திருப்பிக் காட்டுகின்றன.

“இங்கு யாரும் கற்றுத் தரமாட்டார்கள்” என்பதன் பொருள் உலகில் ஆசிரியர்கள் இல்லை என்பதல்ல.

மாறாக, உலகில் எண்ணற்ற ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள் ஆனால் அவர்களிடமிருந்து பாடத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய மாணவன் நாமே என்பதே

அதன் உண்மையான பொருள். வாழ்க்கை கதவைத் திறந்து வைத்து நிற்கிறது.

ஆனால் அந்தக் கதவைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய காலடி நம்முடையது.

இன்று நாம் இருக்கும் இடத்திற்கும், நாளை நாம் செல்ல விரும்பும் இடத்திற்கும் இடையே ஒரு பாலம் இருக்கிறது.

அந்தப் பாலத்தின் பெயர் கற்றல்.
   
அந்தப் பாலத்தை அமைப்பதற்கான கருவிகள் முயற்சி, ஆர்வம், கேள்வி, சுயபரிசோதனை,

ஒழுக்கம், பொறுமை, தோல்வியிலிருந்து எழும் துணிவு ஆகியவை. மற்றவர்கள் நமக்காக அந்தப் பாலத்தை அமைத்துத் தரலாம் என்று காத்திருந்தால், நமது பயணம் தொடங்காமல் போய்விடும்.

எனவே, வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் நம்மிடம் நாம் சில கேள்விகளைக் கேட்போம்:

“இன்று நான் புதிதாக என்ன கற்றேன்?

நேற்று செய்த தவறிலிருந்து என்ன புரிந்துகொண்டேன்?
   
இன்று நான் நேற்று இருந்த என்னைவிட எதில் சிறந்திருக்கிறேன்?

என்னுடைய சிந்தனையில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது?”

இந்தக் கேள்விகளுக்கான நேர்மையான பதில்களே நமது வளர்ச்சியின் அளவுகோல்கள்.

வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் என்பது சான்றிதழாகக் கிடைப்பதில்லை.

அது நமது நடத்தையில் தெரியும். நமது பொறுமையில் தெரியும். நமது வார்த்தைகளில் தெரியும். நமது முடிவுகளில் தெரியும்.
   
தோல்வியைக் கையாளும் விதத்தில் தெரியும். வெற்றியைப் பகிரும் பண்பில் தெரியும். பிறரைப் புரிந்துகொள்ளும் மனதில் தெரியும்.

அறிவு நமது நினைவில் இருப்பது கல்வி அது நமது வாழ்க்கையாக மாறுவது ஞானம்.

ஆகவே, முன்னேற்றத்திற்காக எப்போதும் யாரையாவது எதிர்பார்த்து நிற்க வேண்டாம்.
   
வழிகாட்டுபவர்கள் கிடைத்தால் அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

நல்ல புத்தகங்கள் கிடைத்தால் படியுங்கள்.

நல்ல மனிதர்கள் கிடைத்தால் அவர்களிடமிருந்து நற்பண்புகளை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

தோல்வி வந்தால் அதன் பாடத்தைப் படியுங்கள்.

வெற்றி வந்தால் அதில் மயங்காமல் அடுத்த பாடத்திற்குத் தயாராகுங்கள்.

வாழ்க்கை தினமும் ஒரு புதிய பக்கத்தை நம் முன்னால் விரிக்கிறது.

அந்தப் பக்கத்தில் என்ன எழுதப்பட வேண்டும் என்பதை முழுவதுமாக மற்றவர்கள் தீர்மானிக்க முடியாது.
    
நமது கேள்விகள், நமது முயற்சிகள், நமது தேர்வுகள், நமது கற்றல்கள் இவையே நமது அடுத்த அத்தியாயத்தை எழுதுகின்றன.

“இங்கு யாரும் கற்றுத் தரமாட்டார்கள்; நாமாகக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.”

இது ஒரு எச்சரிக்கை அல்ல.
இது ஒரு அழைப்பு.

உன்னை நீயே தேடு.
உன்னை நீயே கேள்.
உன்னை நீயே திருத்திக்கொள்.
உன்னை நீயே செதுக்கிக்கொள்.

ஏனெனில், முன்னேற்றத்தின் கதவைத் திறக்கும் சாவி பிறரிடம் இருக்கலாம் என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
    
உண்மையில் அந்தச் சாவி நம்முடைய கைகளில்தான் இருக்கிறது.

அந்தச் சாவியின் பெயர்  சுயகற்றல்.

அதுவே வளர்ச்சியின் முதல் படி.

அதுவே சுயநம்பிக்கையின் வேரடி.

அதுவே அனுபவத்தை ஞானமாக மாற்றும் பாலம்.

அதுவே முன்னேற்றத்தின் மூலமந்திரம்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்