வெளியே தெரியும் முகங்களுக்குப் பின்னால்… ஒரு தெரியாத வாழ்க்கை

வெளியே தெரியும் முகங்களுக்குப் பின்னால்… ஒரு தெரியாத வாழ்க்கை

அன்பினியோரே !

அன்பு வணக்கம்.

நாம் மனிதர்களைப் பார்க்கும்போது, பெரும்பாலும் அவர்களின் வெளிப்புறத் தோற்றத்தையே பார்க்கிறோம்.
   
ஒருவர் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்றால் அவர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறோம்.

ஒருவர் அமைதியாக இருக்கிறார் என்றால் அவருக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை என்று முடிவு செய்கிறோம்.

ஒருவர் வசதியாக வாழ்கிறார் என்றால் அவருடைய வாழ்க்கையில் எந்தப் போராட்டமும் இல்லை என்று எண்ணுகிறோம்.

ஒருவர் வெற்றியின் உச்சியில் நிற்கிறார் என்றால், அவர் எளிதாக அந்த இடத்தை அடைந்துவிட்டார் என்று கருதுகிறோம்.

ஆனால், மனித வாழ்க்கை என்பது வெளியில் தெரியும் காட்சியல்ல அது உள்ளுக்குள் நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு நீண்ட போராட்டம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு வெளிப்படையான முகம் இருக்கிறது.

அதற்குப் பின்னால், மற்றவர்கள் அறியாத இன்னொரு உலகமும் இருக்கிறது.

அந்த உலகத்தில் நினைவுகள் இருக்கலாம்.

காயங்கள் இருக்கலாம்.

இழப்புகள் இருக்கலாம்.
    
நிறைவேறாத ஆசைகள் இருக்கலாம்.

சொல்ல முடியாத கவலைகள் இருக்கலாம்.

யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத தனிமை இருக்கலாம்.
    
சிலர் தங்கள் வலியை கண்ணீராக வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

சிலர் அதை மௌனமாக சுமக்கிறார்கள்.

இன்னும் சிலர், தங்கள் உள்ளம் உடைந்திருந்தாலும், உலகத்தைப் பார்த்து புன்னகைக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

அதனால்தான் ஒருவரின் வெளிப்புற வாழ்க்கையை மட்டும் பார்த்து அவருடைய முழு வாழ்க்கைப் பயணத்தையும் மதிப்பிடுவது மிகப்பெரிய தவறு.

நாம் அனைவரும் வெவ்வேறு அனுபவங்களால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள்.

ஒருவரின் குழந்தைப் பருவம் இன்னொருவருடைய குழந்தைப் பருவத்தைப் போன்றதல்ல.
    
ஒருவருக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகள் இன்னொருவருக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒருவர் வளர்ந்த குடும்பச் சூழல், பொருளாதார நிலை, உறவுகள், கல்வி, சமூகச் சூழல், சந்தித்த மனிதர்கள், எதிர்கொண்ட இழப்புகள் இவை அனைத்தும் அவருடைய எண்ணங்களையும் நடத்தையையும் வடிவமைக்கின்றன.

அதனால், ஒருவரை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், அவர் இன்று எப்படித் தெரிகிறார் என்பதை மட்டும் பார்க்கக் கூடாது.
    
அவர் கடந்து வந்த பாதையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவரை உடைத்த சம்பவம், இன்னொருவரை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

ஒருவருக்கு ஒரு தோல்வி சாதாரணமானதாக இருக்கலாம்.
    
ஆனால் இன்னொருவருக்கு அதே தோல்வி, அவர் பல வருடங்களாக கட்டியெழுப்பிய கனவின் இடிபாடாக இருக்கலாம்.
    
ஒருவருக்குப் பிரிவு என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு சிறிய அத்தியாயமாக இருக்கலாம்.
    
ஆனால் இன்னொருவருக்கு அது வாழ்க்கையே இரண்டாகப் பிளந்துவிட்ட உணர்வாக இருக்கலாம்.

அதனால்தான், “இதற்காகவா இவ்வளவு கவலைப்படுகிறாய்?” என்று ஒருவருடைய வேதனையை நாம் சிறுமைப்படுத்தக் கூடாது.

ஒருவரின் காயத்தின் ஆழத்தை, அந்தக் காயம் இல்லாத ஒருவர் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள முடியும்?

நமக்கு ஒரு விஷயம் சிறியதாகத் தோன்றுவதால் அது மற்றவருக்கும் சிறியதாக இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை.

நமது தோள்கள் தாங்கும் சுமையையும், மற்றவருடைய தோள்கள் தாங்கும் சுமையையும் ஒரே தராசில் வைத்து அளக்க முடியாது.

வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய மாற்றங்களில் ஒன்று, “நான் இருந்தால் இப்படிச் செய்திருப்பேன்” என்ற பார்வையிலிருந்து “அவர் ஏன் இப்படிச் செய்திருக்கலாம்?” என்ற புரிதலுக்குச் செல்வதுதான்.

அந்த ஒரு மாற்றமே மனிதர்களை மதிப்பிடுவதிலிருந்து அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் நிலைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

நாம் ஒருவரைப் பார்க்கும்போது, அவருடைய நடத்தையை மட்டும் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் அந்த நடத்தைக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணத்தைப் பார்க்கத் தவறுகிறோம்.

சிலர் கோபமாக இருப்பார்கள். அவர்களைப் பார்த்து “இவர் மோசமானவர்” என்று முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

ஆனால் அந்தக் கோபத்தின் பின்னால் பல ஆண்டுகளாகச் சொல்லப்படாத வேதனை இருக்கலாம்.

சிலர் யாரிடமும் நெருக்கமாகப் பழக மாட்டார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்து “இவர் அகந்தைக்காரர்” என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் ஒருகாலத்தில் அதிகமாக நம்பிய ஒருவர் அவர்களை ஆழமாகக் காயப்படுத்தியிருக்கலாம்.

சிலர் அதிகமாகப் பேசுவார்கள். அதன் பின்னால் உள்ள தனிமையை நாம் அறியாமல் இருக்கலாம்.

சிலர் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அந்தச் சிரிப்பு அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியாக மட்டுமல்ல அவர்களுடைய துயரத்தை மறைக்கும் திரையாகவும் இருக்கலாம்.

சிலர் மிகவும் வலிமையானவர்களாகத் தெரிகிறார்கள்.

உண்மையில், அவர்கள் வலிமையானவர்கள் என்பதற்காக அல்ல பலவீனமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்பே அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில் கிடைக்காததால் இருக்கலாம்.

இதுதான் மனித வாழ்க்கையின் சிக்கலும் அழகும்.

ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தெரிந்த வழியில் உயிரைத் தாங்கிக்கொண்டு செல்கிறார்கள்.

சிலர் பேசிக்கொண்டு தங்கள் வலியைச் சமாளிக்கிறார்கள்.

சிலர் வேலைக்குள் தங்களை மூழ்கடித்துக் கொள்கிறார்கள்.

சிலர் இசையில் ஆறுதல் தேடுகிறார்கள்.

சிலர் இறைவனை நாடுகிறார்கள்.
    
சிலர் நண்பர்களை நாடுகிறார்கள். சிலர் தனிமையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.

இன்னும் சிலர் எதையும் வெளிப்படுத்தாமல், “எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்று தங்களைத் தாங்களே தேற்றிக்கொண்டு அடுத்த நாளை நோக்கி நடக்கிறார்கள்.

அவர்களின் வழி நமக்குப் புரியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அது அவர்களுக்கு உயிர்வாழ்வதற்கான வழியாக இருக்கலாம்.

எனவே, மனிதர்களை மாற்றுவதற்கு முன்பாக அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல வேண்டும்.

ஒருவருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்து பொறாமைப்படுவதும் இதே தவறான புரிதலிலிருந்துதான் உருவாகிறது.

“அவருக்கு எல்லாமே கிடைத்துவிட்டது.”

“அவருடைய வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!”

“அவருக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை.”

என்று நாம் நினைக்கிறோம்.

ஆனால் சமூக ஊடகங்களின் காலத்தில் இது இன்னும் ஆபத்தான மாயையாகிவிட்டது.
     
மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் அவர்கள் காட்ட விரும்பும் சில நிமிடங்களைப் பார்த்துவிட்டு, நமது முழு வாழ்க்கையையும் அதனுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.

அவர் காட்டும் புன்னகையை நமது கண்ணீரோடு ஒப்பிடுகிறோம்.

அவர் காட்டும் வெற்றியை நமது தோல்வியோடு ஒப்பிடுகிறோம்.

அவர் காட்டும் வசதியை நமது சிரமங்களோடு ஒப்பிடுகிறோம்.

அது நியாயமான போட்டியே அல்ல.

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், அவன் காட்டும் பக்கத்தை மட்டும் அல்ல.

அவன் மறைத்திருக்கும் பக்கத்தையும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

அதேபோல நம்மைப் பற்றியும் நாம் ஒரு உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நமது வாழ்க்கையை எல்லோரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.

நாம் சந்தித்த வலியை எல்லோரிடமும் விளக்கிக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நாம் எவ்வளவு போராடி இந்த நிலைக்கு வந்தோம் என்பதை உலகம் அறியாமல் இருக்கலாம்.
     
நம்முடைய இரவுகள் எவ்வளவு நீண்டவை என்பதை யாரும் அறியாமல் இருக்கலாம்.
.
சில வெற்றிகளுக்குப் பின்னால் எத்தனை தோல்விகள் புதைந்திருக்கின்றன என்பதையும் யாரும் அறியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், நம்முடைய பயணத்தின் உண்மையை நாம் அறிந்திருக்கிறோம்.

அதுவே போதும்.

வாழ்க்கையில் மற்றவர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிகப்பெரிய பாடம் இதுதான்: தீர்ப்பை விட கருணை உயர்ந்தது.

ஒருவரைப் பற்றி உடனடியாக ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பு, “இவருடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடந்திருக்கலாம்?” என்று ஒரு கணம் சிந்திப்போம்.

அவர் தவறாக நடந்து கொண்டிருந்தாலும், அந்தத் தவறை நியாயப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அவரை மனிதராகப் புரிந்துகொள்ள முயலலாம்.

கருணை என்பது தவறை சரி என்று கூறுவது அல்ல.

ஒரு மனிதனின் தவறுக்கும் அவன் உள்ளே இருக்கும் மனிதத்தன்மைக்கும் இடையில் வேறுபாட்டைப் பார்க்கும் திறன்.

நாம் அனைவரும் முழுமையானவர்கள் அல்ல.

நாமும் தவறுகிறோம்.

நாமும் சில நேரங்களில் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் பேசுகிறோம்.

நாமும் சில நேரங்களில் பிறருடைய வலியை சிறியதாக எண்ணுகிறோம்.

நமக்கும் மன்னிப்பு தேவைப்படும் நாட்கள் இருக்கின்றன.

அப்படியிருக்கும்போது, மற்றவர்களிடமிருந்து மட்டும் முழுமையை எதிர்பார்ப்பது எப்படி நியாயமாகும்?

வாழ்க்கை என்பது ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடும் ஓட்டப்பந்தயம் அல்ல.
    
ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான பாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒருவரின் பாதை சமமாக இருக்கலாம்; இன்னொருவரின் பாதை கற்களால் நிரம்பியிருக்கலாம்.

ஒருவருக்கு வழிகாட்டி இருக்கலாம்.
    
இன்னொருவர் இருளில் தனியாக வழி தேடிக்கொண்டிருக்கலாம்.

அதனால், யார் முன்னால் செல்கிறார்கள், யார் பின்னால் இருக்கிறார்கள் என்று பார்ப்பதைவிட, நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களுக்கு அவர்களின் பாதையில் சிறிது ஒளியாக இருக்க முடியுமா என்று சிந்திப்பதே உயர்ந்த மனிதநேயம்.

ஒரு நல்ல வார்த்தை ஒருவரின் நாளையே மாற்றிவிடலாம்.

ஒரு அன்பான புன்னகை ஒருவரின் தனிமையை சிறிது குறைக்கலாம்.

“நான் உன்னைப் புரிந்துகொள்கிறேன்” என்ற ஒரு சொல், பல வருடங்களாகச் சுமந்த வலிக்கு ஓர் ஆறுதலாக இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் நாம் ஒருவருடைய பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாது.
   
ஆனால் அவருடைய பிரச்சினையை அவர் தனியாகச் சுமக்க வேண்டியதில்லை என்ற உணர்வைத் தர முடியும்.

அதுவே அன்பின் உண்மையான வடிவம்.

எனது வாழ்வில் நான் கற்றுக்கொண்ட ஒரு முக்கியமான உண்மை இதுதான்.

மனிதர்களை அவர்களின் ஒரு நாளைப் பார்த்து மதிப்பிடாதீர்கள்.
    
ஒரு நாளில் ஒருவர் தடுமாறலாம்.
    
ஒரு நாளில் ஒருவர் கோபப்படலாம்.
     
ஒரு நாளில் ஒருவர் தோல்வியடையலாம்.

ஒரு நாளில் ஒருவர் உடைந்து போகலாம்.

ஆனால் அந்த ஒரு நாள் அவருடைய முழு வாழ்க்கை அல்ல.

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை என்பது ஆயிரக்கணக்கான நாட்களின் தொகுப்பு.

அந்த நாட்களில் சில வெற்றிகள் இருக்கும் சில தோல்விகள் இருக்கும் சில கண்ணீர்கள் இருக்கும் சில சிரிப்புகள் இருக்கும் சில தவறுகள் இருக்கும்சில திருத்தங்கள் இருக்கும்.

அதனால், ஒருவருடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய இறுதி தீர்ப்பை நாம் வழங்குவதற்கு நாம் யார்?

நாம் அறிந்தது அவருடைய கதையின் ஒரு சிறிய பக்கம் மட்டுமே.

அறியப்படாத பக்கங்களில் தான் பல உண்மைகள் மறைந்திருக்கலாம்.

இன்றைய உலகத்திற்கு அறிவை விட கருணை அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது.

தகவல் நம்மை வேகமாக இணைத்துவிட்டது; ஆனால் புரிதல் அதே வேகத்தில் வளரவில்லை.
     
நாம் ஒருவரைப் பற்றி சில விநாடிகளில் கருத்து உருவாக்குகிறோம்.

ஆனால் ஒருவருடைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள பல வருடங்கள் கூட போதாமல் இருக்கலாம்.

எனவே, தீர்ப்பளிப்பதற்கு முன் சிந்திப்போம்.

ஒப்பிடுவதற்கு முன் புரிந்துகொள்வோம்.

குற்றம் சாட்டுவதற்கு முன் கேட்போம்.

முடிவு செய்வதற்கு முன் மனிதனாகப் பார்ப்போம்.

ஏனெனில், நம்மைப் போலவே ஒவ்வொருவரும் இந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஏதோ ஒன்றைச் சுமந்துகொண்டுதான் செல்கிறார்கள்.

ஒருவருடைய சுமை நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

அவருடைய காயம் நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

அவருடைய போராட்டம் நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை மட்டும் நாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம்.

அவரைப் போலவே நாமும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

அதனால்தான் வாழ்க்கையின் இறுதியில் நம்மை உயர்த்துவது நாம் மற்றவர்களை எவ்வளவு மதிப்பிட்டோம் என்பதல்ல; அவர்களை எவ்வளவு புரிந்துகொண்டோம் என்பதே.

இந்த உலகில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு முழுமையடையாத கதை.

சில பக்கங்கள் கண்ணீரால் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.

சில பக்கங்கள் வெற்றியால் நிரம்பியிருக்கலாம்.

சில பக்கங்கள் இன்னும் எழுதப்படாமல் இருக்கலாம்.

அந்தக் கதையின் முடிவை நாம் அறியாமல் இருக்கும்போது, அதன் நடுப்பக்கத்தை வைத்து ஒருவரைத் தீர்ப்பது எவ்வளவு அநியாயம்!

எனவே, இனிமேல் ஒருவரைப் பார்க்கும்போது அவரது முகத்தை மட்டும் பார்க்காமல், அந்த முகத்திற்குப் பின்னால் இருக்கக்கூடிய கதையையும் நினைத்துப் பார்ப்போம்.

அவர் சிரித்தால்—அவருடைய மகிழ்ச்சியை மதிப்போம்.

அவர் அமைதியாக இருந்தால்—அவருக்கு சிறிது இடம் கொடுப்போம்.

அவர் தவறினால்—திருத்துவதற்கு முன் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

அவர் விழுந்தால்—கை கொடுப்போம்.

அவர் வெற்றி பெற்றால்—பொறாமைப்படாமல் வாழ்த்துவோம்.

அவர் துன்பப்பட்டால்—அவருடைய துன்பத்தை நம்முடைய அளவுகோலால் அளக்காமல், அவருடைய இதயத்தின் அளவால் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

ஏனெனில், நாம் அனைவரும் வெவ்வேறு காயங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டவர்கள்; வெவ்வேறு போராட்டங்களால் வலிமை பெற்றவர்கள்; வெவ்வேறு யதார்த்தங்களால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள்.

ஒருவரை உடைத்தது இன்னொருவரை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

ஒருவருக்கு அற்பமாகத் தோன்றியது இன்னொருவரின் உலகையே அசைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் எல்லோருக்கும் பொதுவான ஒன்று இருக்கிறது—

தங்களுக்குத் தெரிந்த வழியில், தங்களால் முடிந்த அளவுக்கு, இந்த வாழ்க்கையை வாழ முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் நாளிலிருந்து, மனிதர்களை மதிப்பிடும் நமது கண்கள் மாறும்.

அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் நமது இதயம் திறக்கும்.

அப்போது வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் மிக அழகான பாடம் ஒன்றை நாம் உணர்வோம்:

“ஒவ்வொரு முகத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு கதை இருக்கிறது;
ஒவ்வொரு புன்னகைக்குப் பின்னாலும் ஒரு போராட்டம் இருக்கலாம்;
ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நாம் அறியாத ஒரு சுமை இருக்கலாம்.
ஆகவே, தீர்ப்பைச் சற்றுத் தாழ்த்தி, கருணையைச் சற்றே உயர்த்துவோம்.”

அதுவே மனிதநேயத்தின் தொடக்கம்.

அதுவே உண்மையான முதிர்ச்சி.

அதுவே அழகான வாழ்க்கை.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்