தியானம் எண்ணத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதல்ல; எண்ணத்தைப் புரிந்துகொள்வது

தியானம் எண்ணத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதல்ல; எண்ணத்தைப் புரிந்துகொள்வது

தியானம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் பலருடைய மனதில் தோன்றுவது கண்களை மூடிக்கொண்டு அமைதியாக உட்கார வேண்டும்.

மனதில் எந்த எண்ணமும் வரக்கூடாது.

எண்ணங்களை அடக்க வேண்டும்.
    
உலகத்தை மறந்து ஏதோ ஒரு ஆன்மீக நிலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்பதுதான்.

இதனால் தியானம் என்பது துறவிகளுக்கும், யோகிகளுக்கும், உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விலகியவர்களுக்கும் மட்டுமே உரிய ஒன்றாகிவிடுகிறது.

ஆனால் உண்மையில் தியானம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிச் செல்வதற்கான வழியல்ல.
    
வாழ்க்கையை அதன் முழுமையான உண்மையோடு சந்திப்பதற்கான ஒரு ஆழமான விழிப்புணர்வு.

தியானம் என்பது எண்ணத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல.
    
ஏனெனில் எண்ணத்தை கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கும் அந்தக் கணமே மனதிற்குள் இரண்டு நிலைகள் உருவாகின்றன.
     
“எண்ணக்கூடாது” என்று கூறும் ஒருவர் ஒருபுறமும், தொடர்ந்து எண்ணங்களை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் மனம் மறுபுறமும் நிற்கின்றன.

ஒன்றை ஒன்று எதிர்த்துப் போராடும் இந்த உள்முரண்பாடே மனத்தின் சோர்வுக்கு காரணமாகிறது.

எண்ணத்தை அடக்குவது அமைதியை உருவாக்குவதில்லை.
    
அடக்கப்பட்ட எண்ணம் வேறு ஒரு வடிவத்தில் மீண்டும் எழுவதற்கான வாய்ப்பை மட்டுமே உருவாக்குகிறது.

அப்படியானால் தியானம் என்றால் என்ன?

எண்ணம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது என்பதைப் பார்ப்பதே அதன் தொடக்கம்.

ஒரு நிகழ்வு நடக்கிறது.

அதை நாம் பார்க்கிறோம்.

அந்தப் பார்வை ஒரு நினைவுடன் இணைகிறது.

நினைவு ஏற்கனவே பெற்ற அனுபவங்களுடன் தொடர்புகொள்கிறது.

அந்த அனுபவங்கள் விருப்பத்தையும் வெறுப்பையும் உருவாக்குகின்றன.

விருப்பமும் வெறுப்பும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்குகின்றன.

அங்கிருந்து எண்ணம் பிறக்கிறது.
    
ஆகவே எண்ணம் என்பது வெறுமனே தனித்து தோன்றும் ஒரு பொருள் அல்ல.

அது நினைவு, அனுபவம், பயம், ஆசை, எதிர்பார்ப்பு, ஒப்பீடு, பழக்கம் ஆகியவற்றின் இயக்கத்திலிருந்து உருவாகிறது.

இந்த அமைப்பை நாம் கவனிக்கத் தொடங்கும்போது ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.

“இந்த எண்ணத்தை எப்படி நிறுத்துவது?” என்ற கேள்வி மெதுவாக “இந்த எண்ணம் ஏன் தோன்றுகிறது?” என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் மிகப் பெரிய ஆன்மீக வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒன்றில் போராட்டம் இருக்கிறது. மற்றொன்றில் புரிதல் இருக்கிறது.

ஒரு எண்ணம் தோன்றும்போது, “இது நல்ல எண்ணம்; இது கெட்ட எண்ணம்” என்று உடனடியாக தீர்ப்பு வழங்காமல், அந்த எண்ணத்தை ஒரு நிகழ்வாகப் பார்க்க முடியுமா?
    
கோபம் வந்தால், “எனக்கு கோபம் வரக்கூடாது” என்று அதை அடக்காமல், “இந்தக் கோபத்தின் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?” என்று பார்க்க முடியுமா?

பொறாமை வந்தால், அதை மறைத்து நல்ல மனிதனாக நடிக்காமல், “எந்த ஒப்பீட்டிலிருந்து இந்தப் பொறாமை பிறந்தது?” என்று கவனிக்க முடியுமா?

பயம் எழும்போது, பயத்திலிருந்து ஓடாமல், “எதை இழப்போமோ என்ற அச்சம் இதற்குள் இருக்கிறதா?” என்று பார்க்க முடியுமா?

இதுவே தியானத்தின் உயிர்.

தியானம் என்பது கண்களை மூடிக்கொண்டு உலகத்தை மறப்பதல்ல.

கண்களைத் திறந்து உலகத்தைப் பார்க்கும் விதமே மாறுவது.

நாம் பெரும்பாலும் வெளியில் நடப்பதையே வாழ்க்கை என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் உண்மையில், வெளியுலக நிகழ்வுகள் நம்முள் உருவாக்கும் பிரதிபலிப்புகளின் வழியாகத்தான் நாம் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறோம்.

ஒரே வார்த்தையை இருவர் கேட்கலாம்.

ஒருவருக்கு அது சாதாரணமாக இருக்கலாம்.

மற்றொருவருக்கு அது ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

நிகழ்வு ஒன்றே.

ஆனால் அதன் உள்ளார்ந்த விளக்கம் வேறுபட்டது.

எனவே நம்முடைய துன்பத்தின் பெரும்பகுதி நிகழ்வுகளால் மட்டுமல்ல.

நிகழ்வுகளைப் பற்றிய நமது எண்ணங்களாலும் உருவாகிறது.

இதைக் கவனிப்பதே ஆன்மீக விழிப்புணர்வின் தொடக்கம்.

ஆன்மீகம் என்றால் உலகத்தை விட்டு ஓடுவது என்று நாம் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம்.
    
மலைக்குச் சென்று வாழ்வது, காடுகளில் தவம் செய்வது, நீண்ட நேரம் கண்களை மூடுவது, குறிப்பிட்ட ஆடைகளை அணிவது, பல சடங்குகளைச் செய்வது  இவை ஆன்மீகத்தின் வெளிப்புற வடிவங்களாக இருக்கலாம்.
    
ஆனால் அவற்றில் எதுவும் தனியாக ஒருவரை ஆன்மீகவாதியாக்குவதில்லை.

உண்மையான ஆன்மீகம் மனிதனுடைய நடத்தையில் வெளிப்பட வேண்டும்.

நாம் பேசும் ஒரு வார்த்தையில் அது இருக்க வேண்டும்.

நாம் சம்பாதிக்கும் பணத்தில் அது இருக்க வேண்டும்.

நாம் பிறரை நடத்தும் விதத்தில் அது இருக்க வேண்டும்.

வீட்டில் கணவன் அல்லது மனைவியிடம் நாம் காட்டும் பொறுமையில் அது இருக்க வேண்டும்.

பிள்ளைகளிடம் பேசும்போது நாம் காட்டும் புரிதலில் அது இருக்க வேண்டும்.

வயதான பெற்றோரிடம் காட்டும் அக்கறையில் அது இருக்க வேண்டும்.

நமக்குக் கீழே பணிபுரிபவர்களிடம் நாம் காட்டும் மனிதநேயத்தில் அது இருக்க வேண்டும்.

ஒருவர் தினமும் ஒரு மணி நேரம் தியானம் செய்துவிட்டு, மீதமுள்ள இருபத்து மூன்று மணி நேரமும் கோபம், பொறாமை, பேராசை, அகந்தை, வஞ்சகம் ஆகியவற்றில் வாழ்ந்தால், அந்தத் தியானம் அவருடைய வாழ்க்கையை எவ்வளவு மாற்றியிருக்கிறது என்பதை நாம் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது.

மாறாக, ஒரு சாதாரண குடும்ப மனிதர் காலையில் எழுந்து தன் குடும்பத்தைக் கவனித்து, நேர்மையாக உழைத்து, தன்னால் இயன்ற அளவு பிறருக்கு உதவி செய்து, தேவையற்ற வார்த்தைகளைத் தவிர்த்து, தன்னிடம் தவறு நடந்தாலும் உடனடியாக பழிவாங்காமல் சிந்தித்து செயல்பட்டு, இரவில் தன்னுடைய நாளைத் திரும்பிப் பார்த்து “இன்று நான் யாருடைய மனதையும் தேவையில்லாமல் காயப்படுத்தினேனா?” என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டால் அதுவும் ஒரு ஆழமான தியானமே.

ஏனெனில் தியானத்தின் உண்மையான விளைவு வாழ்க்கையில் அமைதியைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களை மாற்றுவதற்கு முன், அவர்களைப் பற்றிய நம்முடைய எண்ணங்களைப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது ஆன்மீகப் பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

கணவன் மனைவியைப் பற்றி வைத்திருக்கும் ஒரு பழைய கருத்து இருக்கலாம்.

மனைவி கணவனைப் பற்றி வைத்திருக்கும் ஒரு பழைய நினைவு இருக்கலாம்.

பெற்றோர் பிள்ளைகளைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் இருக்கலாம்.
    
பிள்ளைகள் பெற்றோரைப் பற்றிய குறைகளுடன் இருக்கலாம்.
    
ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, மனிதரைப் பார்க்காமல், அவரைப் பற்றிய நமது நினைவுகளையே நாம் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.
    
நேற்று நடந்த ஒரு சம்பவம் இன்று பேசும் வார்த்தைக்குள் நுழைகிறது.
    
பழைய காயம் புதிய நிகழ்வுக்கு அர்த்தம் கொடுக்கிறது.

இதைக் கவனித்தால், உறவுகளில் ஒரு புதிய வெளிச்சம் பிறக்கிறது.

“அவர் இப்படித்தான்” என்று முடிவு செய்வதற்குப் பதிலாக, “அவரைப் பற்றிய என்னுடைய எண்ணம் இப்படியாகிவிட்டதே” என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

இந்தச் சிறிய மாற்றமே மிகப் பெரிய விடுதலையாகும்.

தியானம் நம்மை எண்ணமற்ற மனிதர்களாக மாற்றுவதில்லை. எண்ணத்துடன் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளாத மனிதர்களாக மாற்றுகிறது.

எண்ணம் வரட்டும்.

அது ஒரு மேகம் போல வந்து செல்லட்டும்.

அதைத் துரத்த வேண்டியதில்லை.
   
பிடித்துக் கொள்ளவும் வேண்டியதில்லை.

எண்ணத்தைப் பார்க்கும் அந்த விழிப்புணர்வே முக்கியம்.
   
எண்ணம் எழுகிறது நாம் அதை கவனிக்கிறோம்.

அது எங்கிருந்து வந்தது என்பதைப் பார்க்கிறோம்.

அதற்குள் இருக்கும் ஆசை, பயம், நினைவு, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றைப் பார்க்கிறோம்.
    
அவற்றை மாற்ற முயலாமல் அவற்றின் இயல்பை அறிகிறோம்.

ஒரு விஷயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டால் அதைத் தடுக்க வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

ஒரு குழந்தை நெருப்பைத் தொடாமல் இருப்பதற்கு “நெருப்பைத் தொடக்கூடாது” என்று நூறு முறை கட்டளையிட வேண்டியதில்லை.

நெருப்பு சுடும் என்பதை உண்மையாக அறிந்தவுடன் அதன் அருகில் செல்லும் விதமே மாறிவிடுகிறது.

அதுபோலவே, கோபத்தின் இயல்பையும், பொறாமையின் வேதனையையும், பேராசையின் முடிவில்லாத தன்மையையும், அகந்தையின் தனிமையையும் நாம் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது, அவற்றை வலுக்கட்டாயமாக கட்டுப்படுத்த வேண்டிய தேவை குறைகிறது.

அறிவு இங்கு புத்தக அறிவல்ல. நேரடியாகக் கவனிப்பதால் பிறக்கும் புரிதல்.

இதனால்தான் உண்மையான தியானம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் நடைபெற முடியும்.

தேநீர் தயாரிக்கும்போது தேநீரை மட்டும் தயாரிப்பது.

குழந்தை பேசும்போது கைப்பேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல் முழுமையாகக் கேட்பது.

உணவு உண்ணும்போது உணவின் சுவையை உணர்வது.

ஒருவர் பேசும்போது அவருடைய வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உணர்வையும் கேட்பது.
    
கோபம் வரும்போது உடனடியாக பதிலளிக்காமல் அந்தக் கோபத்தின் எழுச்சியை கவனிப்பது.

மனம் எதிர்காலத்திற்குச் செல்லும்போது அதை உணர்வது.
   
கடந்த காலத்திற்குச் செல்லும்போது அதை உணர்வது.

இதில் எதுவும் உலக வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல.

உண்மையில், இல்வாழ்க்கையே மிகப் பெரிய ஆன்மீகப் பள்ளிக்கூடமாக இருக்கிறது.

நமக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தும் மனிதர்கள் நமது பொறுமையைப் பரிசோதிக்கிறார்கள்.

நம்மை விமர்சிப்பவர்கள் நமது அகந்தையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

நம்மைத் தவிர்த்து செல்பவர்கள் நமது எதிர்பார்ப்புகளை வெளிக்கொணர்கிறார்கள்.

நம்மை நேசிப்பவர்கள் நமது அன்பின் அளவை காட்டுகிறார்கள்.
    
நமக்கு பிடிக்காதவர்கள் நம்முள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளப்படாத பகுதிகளை காட்டுகிறார்கள்.

எனவே வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும் நம்முடைய ஆசிரியர்களாக இருக்க முடியும்  நாம் அவர்களைப் பார்த்து கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தால்.

இதில்தான் ஒழுக்கமும் ஆன்மீகமும் ஒன்றாகின்றன.

ஒழுக்கம் என்பது வெளியில் இருந்து திணிக்கப்படும் கட்டுப்பாடு மட்டுமல்ல.

“இதைச் செய்யக்கூடாது; அதைச் செய்ய வேண்டும்” என்ற விதிகளின் தொகுப்பாக மட்டும் அது இருந்துவிட்டால், மனிதன் உள்ளுக்குள் மாற்றமடையாமல் வெளியில் மட்டும் நல்லவனாக நடிக்க முடியும்.

ஆனால் ஒருவருடைய உள்ளத்தில் பிறரைப் பற்றிய உணர்வு வளரும்போது, நேர்மை இயல்பாகிறது.

பிறருடைய வேதனையை உணரும்போது கொடுமை குறைகிறது.

தன்னுடைய எண்ணங்களின் விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ளும்போது பொறுப்புணர்வு பிறக்கிறது.
   
ஆசையின் எல்லையின்மையை அறிந்தபோது அளவோடு வாழும் பண்பு வருகிறது.

வாழ்க்கை நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்தபோது தேவையற்ற பகைமைக்கு அர்த்தமில்லை என்பது புரிகிறது.

இதுவே ஆன்மீக ஒழுக்கம்.

அதனால் ஆன்மீகம் என்பது சாதாரண மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றல்ல.

நல்ல கணவனாக இருப்பது ஆன்மீகம்.

நல்ல மனைவியாக இருப்பது ஆன்மீகம்.

பிள்ளைகளின் மனதைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வது ஆன்மீகம்.

பெற்றோரின் முதுமையைப் பொறுமையுடன் தாங்குவது ஆன்மீகம்.

தன்னுடைய தொழிலில் நேர்மையாக இருப்பது ஆன்மீகம்.
    
பிறருக்குச் சொந்தமானதை விரும்பாமல் இருப்பது ஆன்மீகம்.
    
ஒருவருடைய குறையை அவருக்குப் பின்னால் பேசாமல் இருப்பது ஆன்மீகம்.

தன்னிடம் தவறு இருப்பதை ஒப்புக்கொள்வது ஆன்மீகம்.

அதிலும் முக்கியமாக, யாரும் பார்க்காத இடத்திலும் நேர்மையாக இருப்பது அது மிக உயர்ந்த ஆன்மீகம்.

நாம் பல சமயங்களில் கடவுளைத் தேடி தொலைதூரம் செல்கிறோம்.
    
ஆனால் நம்முடைய அன்றாட நடத்தையில் மனிதநேயம் இல்லையென்றால், அந்தத் தேடல் முழுமை பெறாது.

கடவுளைப் பற்றிப் பேசுவது எளிது.
    
கடவுளின் பண்புகளாகக் கருதப்படும் கருணை, உண்மை, அன்பு, பொறுமை, தன்னடக்கம் ஆகியவற்றை வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவது தான் கடினம்.

ஆன்மீகம் என்பது நாம் யார் என்று பிறரிடம் சொல்லிக்கொள்வதில் இல்லை.

நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதை யாரும் கவனிக்காத நேரத்தில் நமது வாழ்க்கை வெளிப்படுத்துவதில்தான் இருக்கிறது.

தியானம் இந்த உண்மையை நம்முள் மெதுவாகக் கொண்டு வருகிறது.

ஒருநாள் நாம் கவனிப்போம்  முன்பு கோபப்படுத்திய ஒரு விஷயம் இப்போது அதே அளவு நம்மை அசைக்கவில்லை.

முன்பு உடனடியாக பதிலளித்த இடத்தில் இப்போது சிறிது இடைவெளி உருவாகிறது.

முன்பு பிறரை மாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்த இடத்தில் இப்போது நம்முடைய எதிர்பார்ப்பை நாம் பார்க்கிறோம்.
    
முன்பு வெற்றியிலேயே மகிழ்ச்சி இருந்த இடத்தில், சாதாரணமான ஒரு காலை நேரத்தின் அமைதியிலும் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

இந்த மாற்றத்தை வலுக்கட்டாயமாக உருவாக்க முடியாது.

அது புரிதலிலிருந்து மலர வேண்டும்.

அதனால்தான் தியானம் ஒரு செயல் மட்டுமல்ல.அது ஒரு வாழ்க்கை முறை.

காலை பத்து நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்வது தியானத்தின் ஒரு வடிவமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் நாள் முழுவதும் நம்முடைய எண்ணங்கள், சொற்கள், செயல்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வது அதைவிட ஆழமான தியானமாக மாறலாம்.

ஒருவர் நம்மை அவமதிக்கும்போது உடனடியாக பதிலடி கொடுக்காமல், நம்முள் எழும் கோபத்தைப் பார்ப்பது தியானம்.

பணம் சம்பாதிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது அது நேர்மையான வழியா என்று நம்மிடம் கேட்பது  தியானம்.

ஒருவருடைய வெற்றியைப் பார்த்து நம்முள் எழும் பொறாமையை மறைக்காமல் கவனிப்பது  தியானம்.

நமக்குக் கிடைத்ததை மற்றொருவரிடம் காட்டிக்கொண்டு பெருமைப்பட வேண்டும் என்ற ஆசையைப் பார்ப்பது  தியானம்.

தவறு செய்தபோது அதை மறைக்காமல் ஒப்புக்கொள்வது  தியானம்.

நமக்கு அன்பில்லாத ஒருவரிடமும் மனிதநேயத்தை இழக்காமல் இருப்பது  தியானம்.

இறுதியில், நம்முடைய வாழ்க்கையே நமது தியான அறையாகிறது.

அங்கே மணி அடிக்க வேண்டியதில்லை.

குறிப்பிட்ட ஆசனம் தேவையில்லை.

உலகத்தை விட்டு விலக வேண்டியதில்லை.

நாம் வாழும் வீட்டே போதும்.

நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களே போதும்.

நாம் அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சியும் துயரமும் போதும்.

நம்முடைய எண்ணங்களே போதும்.

அவற்றை மாற்றுவதற்கு முன் அவற்றைப் பார்க்கத் தொடங்க வேண்டும்.

பார்க்கும்போது புரிதல் வருகிறது.

புரிதல் வரும்போது போராட்டம் குறைகிறது.

போராட்டம் குறையும்போது மனத்தில் இயல்பான அமைதி தோன்றுகிறது.

அந்த அமைதியே தியானத்தின் ஆழமான வாசல்.

அமைதி என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலை அல்ல.
    
எண்ணங்கள் நம்மை ஆளாத நிலை. வாழ்க்கையில் நிகழ்வுகள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும், அவற்றால் நம்முடைய உள்ளம் முழுமையாக இழுத்துச் செல்லப்படாத நிலை.

மகிழ்ச்சி வந்தால் அதைப் பற்றிக்கொள்ளாமல் அனுபவிப்பதும், துயரம் வந்தால் அதிலிருந்து ஓடாமல் அதை உணர்வதும், வெற்றி வந்தால் அகந்தையில் மூழ்காமல் இருப்பதும், தோல்வி வந்தால் தன்னை முழுமையாக நிராகரிக்காமல் இருப்பதும்  இவை அனைத்தும் உள்ளார்ந்த சமநிலையின் வெளிப்பாடுகள்.

அதுவே ஆன்மீக முதிர்ச்சி.

நாம் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு முன், வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நமது பார்வை மாற வேண்டும்.
    
எண்ணங்களை அழிக்க வேண்டியதில்லை.

அவற்றின் வேரைப் பார்க்க வேண்டும்.

மனத்தை வலுக்கட்டாயமாக அமைதிப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

மனத்தின் இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அப்போது தியானம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் செய்யப்படும் பயிற்சி என்ற வரம்பைத் தாண்டி, வாழ்வின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நிகழும் விழிப்புணர்வாக மாறுகிறது.

ஒரு சாதாரண மனிதன் நேர்மையாக வாழ்கிறான்.

பிறரைத் தேவையில்லாமல் காயப்படுத்தாமல் இருக்கிறான்.
   
தவறுகளை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்கிறான்.

தன் ஆசைகளுக்கு எல்லை வைக்கிறான்.

கிடைத்தவற்றுக்கு நன்றி கூறுகிறான்.
   
கிடைக்காதவற்றுக்காக உலகத்தைச் சபிக்கவில்லை.

தன் மனத்தில் எழும் கோபம், பயம், பொறாமை, ஆசை ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறான்.
   
அவன் தன் குடும்பத்தோடும், சமூகத்தோடும் பொறுப்புடன் வாழ்கிறான்.

அவன் ஒருபோதும் தன்னை “ஆன்மீகவாதி” என்று அழைக்காமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையே ஒரு அமைதியான ஆன்மீகப் பயணமாக இருக்கலாம்.

ஏனெனில் ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து மேலே எழுவது அல்ல வாழ்க்கையை இன்னும் தூய்மையாக வாழ்வது.

தியானம் என்பது உலகத்தை மறப்பது அல்ல உலகத்தோடு நம்முடைய உறவைப் புரிந்துகொள்வது.

தியானம் என்பது எண்ணத்தை அழிப்பது அல்ல எண்ணம் எங்கிருந்து எழுகிறது என்பதை அறிதல்.

தியானம் என்பது மனத்துடன் போராடுவது அல்ல மனத்தின் இயக்கத்தைப் பார்ப்பது.

தியானம் என்பது வாழ்க்கையை விட்டு ஓடுவது அல்ல வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வது.

இறுதியில், நம்முடைய ஆன்மீக உயரத்தை அளப்பதற்கு நாம் எவ்வளவு நேரம் கண்களை மூடி அமர்ந்தோம் என்பது முக்கியமல்ல.

நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் வாழ்க்கையில் நம்முடைய இருப்பு எவ்வளவு அமைதியை உருவாக்குகிறது என்பதே முக்கியம்.

நம்முடைய வார்த்தைகள் காயப்படுத்துகின்றனவா அல்லது குணப்படுத்துகின்றனவா?

நம்முடைய எண்ணங்கள் நம்மைச் சிறைப்படுத்துகின்றனவா அல்லது விடுதலை செய்கின்றனவா?

நம்முடைய வாழ்க்கை நமக்குள் அமைதியை வளர்க்கிறதா?

நம்மைச் சந்திக்கும் மனிதர்களுக்கு நம்மால் சிறிதளவு நன்மை கிடைக்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகளோடு நாம் வாழத் தொடங்கினால், ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு தியான நாளாகிவிடும்.

அப்போது கோயில் செல்லும் நேரமும் ஆன்மீகம்.

குடும்பத்துடன் உணவருந்தும் நேரமும் ஆன்மீகம்.

தொழிலில் நேர்மையாக உழைக்கும் நேரமும் ஆன்மீகம்.

ஒரு துயருற்ற மனிதனின் கையைப் பிடிக்கும் நேரமும் ஆன்மீகம்.

தனியாக அமர்ந்து தன் மனத்தைப் பார்க்கும் நேரமும் ஆன்மீகம்.

அதற்கும் மேலாக  யாரும் அறியாமல், எந்தப் புகழையும் எதிர்பார்க்காமல், நன்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அந்த ஒரு கணமும் ஆன்மீகம்.

ஆன்மீகம் தொலைவில் இல்லை.

அது நம்முடைய அன்றாட வாழ்வின் நடுவிலேயே அமைதியாகக் காத்திருக்கிறது.

அதை அடைய வேண்டியதில்லை.

அதை உணர வேண்டும்.

அதற்கான முதல் படி  எண்ணத்தை நிறுத்துவது அல்ல.

எண்ணத்தை அது தோன்றும் விதத்திலேயே அமைதியாகப் பார்ப்பது.

அந்தப் பார்வையில் இருந்து புரிதல் பிறக்கட்டும்.

அந்தப் புரிதலில் இருந்து ஒழுக்கம் மலரட்டும்.

அந்த ஒழுக்கத்தில் இருந்து அன்பு பெருகட்டும்.

அந்த அன்பில் இருந்து அமைதி பிறக்கட்டும்.

அந்த அமைதியே ஒள்ம்நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கை மெதுவாக ஆன்மீகமாக மாறத் தொடங்கியிருப்பதற்கான மிக அழகான அறிகுறி.

"உங்களால் முடியும்"

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்