ஒரு பாமர மனிதனின் பார்வை

ஒரு பாமர மனிதனின் பார்வை

ஆன்மீகம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் நம்மில் பலருடைய மனதில் சில குறிப்பிட்ட காட்சிகள் தோன்றுகின்றன.

தியானம் செய்வது...
கண்களை மூடி அமர்வது...
மந்திரங்களை உச்சரிப்பது...
கோயிலுக்குச் செல்வது...
பூஜை செய்வது...
விரதம் இருப்பது...
துறவறம் மேற்கொள்வது...

இவையெல்லாம் ஆன்மீகத்தின் பல்வேறு வடிவங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் ஆன்மீகம் இவற்றில் ஒன்றுக்குள் மட்டும் அடைக்கப்பட்டுவிடுவதில்லை.

ஒரு மனிதன் தியானம் செய்யவில்லை என்பதற்காக அவன் ஆன்மீகமற்றவன் என்று சொல்ல முடியாது.

ஒருவன் தினமும் கோயிலுக்குச் செல்லவில்லை என்பதற்காக அவன் இறைவனை மறந்தவன் என்றும் சொல்ல முடியாது.

அதேபோல, ஒருவர் நீண்ட நேரம் தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்பதற்காக அவர் ஆன்மீகத்தில் உயர்ந்தவர் என்றும் நாம் முடிவு செய்துவிட முடியாது.

ஏனென்றால் ஆன்மீகம் என்பது நாம் வெளியே என்ன செய்கிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், நாம் உள்ளே எப்படிப்பட்ட மனிதராக மாறுகிறோம் என்பதோடு அதிகம் தொடர்புடையது.

இதைத்தான் நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எல்லா வழிகளும் எல்லோருக்கும் அல்ல

ஒருவருக்கு தியானம் மிகவும் இயல்பாக அமையலாம்.

அமைதியாக அமர்ந்தவுடன் அவரது மனம் மெதுவாக அடங்கலாம்.
.  
மூச்சை கவனிப்பதன் மூலம் அவர் தன்னையே அறியத் தொடங்கலாம்.

உள்ளுக்குள் ஒரு அமைதியை அவர் உணரலாம்.

ஆனால் இன்னொருவருக்கு அதே முயற்சி எளிதாக இருக்காமல் இருக்கலாம்.

அவர் அமைதியாக அமரும்போது மனம் இன்னும் அதிகமாக ஓடலாம்.

“என்னால் தியானம் செய்ய முடியவில்லை” என்று அவர் தன்னைத் தானே குற்றம் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மீகப் பயிற்சி உங்களுக்கு இயல்பாக அமையவில்லை என்பதற்காக, உங்களிடம் ஆன்மீகத் திறன் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல.

ஒரு மீன் மரத்தில் ஏற முடியவில்லை என்பதற்காக அது திறமையற்ற உயிரினம் ஆகிவிடுவதில்லை.

அதன் திறமை வேறு இடத்தில் இருக்கிறது.

அதேபோல ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உள்ளத்தைத் தொடும் கதவு ஒன்றல்ல.

ஒருவருக்கு தியானம் கதவாக இருக்கலாம்.

இன்னொருவருக்கு இசை கதவாக இருக்கலாம்.

மற்றொருவருக்கு இயற்கை கதவாக இருக்கலாம்.

ஒருவருக்கு எழுதுவது.

ஒருவருக்கு சேவை செய்வது.

ஒருவருக்கு அமைதியாக தனிமையில் இருப்பது.

ஒருவருக்கு இறைவனைப் பற்றிப் பாடுவது.

ஒருவருக்கு குடும்பத்தை அன்புடன் கவனிப்பது.

இன்னொருவருக்கு துன்பத்தில் இருக்கும் ஒருவரின் கண்ணீரைத் துடைப்பது.

கதவுகள் வேறுபட்டாலும், தேடுவது ஒன்றாக இருக்கலாம்.

உள்ளத்தின் உண்மையை.

சோம்பேறித்தனத்தையும் உள்ளத்தின் அழைப்பையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்

ஆனால் இங்கே இன்னொரு நுண்ணிய உண்மையும் இருக்கிறது.

“எனக்குத் தியானம் பிடிக்கவில்லை; எனவே அது எனக்கானது அல்ல” என்று சொல்லிவிட்டு, எதையும் செய்யாமல் இருப்பது ஆன்மீகம் அல்ல.

தயக்கம் எல்லா நேரமும் ஆன்மாவின் அழைப்பு அல்ல.

சில நேரங்களில் அது உண்மையிலேயே சோம்பேறித்தனமாக இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் அது நம்முடைய பழக்கத்தின் எதிர்ப்பு.

சில நேரங்களில் நம்முடைய அகங்காரம்.

சில நேரங்களில் நம்முடைய மனம் மாற்றத்தை விரும்பாததன் வெளிப்பாடு.

எனவே நம்மை நாமே நேர்மையாகக் கேட்க வேண்டும்:

“இது உண்மையில் எனக்குப் பொருந்தாத பாதையா?

அல்லது முயற்சி செய்யவே நான் விரும்பாததால் இப்படிச் சொல்கிறேனா?”

இந்தக் கேள்விக்கு நாம் நம்மிடமே பொய் சொல்லாமல் பதில் சொல்லத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஆன்மீகப் பாதையின் முதல் படி இதுதான்.

சுயநேர்மை.

பிறரை ஏமாற்றுவது பெரிய தவறு என்று நாம் நினைக்கிறோம்.

ஆனால் பல நேரங்களில் நம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்வதுதான் நம்முடைய வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரிய தடையாகிறது.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓடுவது அல்ல

சாதாரண மனிதனுக்கு ஆன்மீகம் என்றால் ஏதோ தன்னால் எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருப்பதாக ஒரு தவறான எண்ணம் இருக்கிறது.

“அது சாமியார்களுக்கானது.”

“அது துறவிகளுக்கானது.”

“அது வயதான பிறகு பார்க்க வேண்டிய விஷயம்.”

“குடும்பப் பொறுப்புகள் முடிந்த பிறகு ஆன்மீகத்தைப் பார்க்கலாம்.”

என்று நாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் உண்மையில் ஆன்மீகம் வாழ்க்கையை விட்டு ஓடச் சொல்வதில்லை.

வாழ்க்கைக்குள் விழித்திருந்து வாழச் சொல்கிறது.

கணவன் தனது மனைவியை மதிப்புடன் நடத்துவது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

மனைவி தனது கணவனின் குறைகளை மட்டுமே பார்க்காமல், அவனுடைய மனிதத்தன்மையையும் புரிந்துகொள்வது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளை தங்களுடைய சொத்தாக நினைக்காமல், தனித்த மனிதர்களாக மதிப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

பிள்ளைகள் வயதான பெற்றோரின் உடலை மட்டும் கவனிப்பதல்லாமல், அவர்களின் மனதையும் கவனிப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

அலுவலகத்தில் யாரும் பார்க்காத நேரத்திலும் நேர்மையாக இருப்பது ஆன்மீகம்.

நமக்குக் கிடைத்த அதிகாரத்தை பிறரைத் தாழ்த்துவதற்குப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது ஆன்மீகம்.

நம்மால் உதவ முடியும் நேரத்தில் உதவுவது ஆன்மீகம்.

நம்மால் உதவ முடியாத நேரத்தில் குறைந்தபட்சம் பிறருடைய துயரத்தை கேலி செய்யாமல் இருப்பதும் ஆன்மீகம்.

ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் பேசியபோது உடனடியாக அதே வார்த்தையைத் திருப்பிக் கொடுக்காமல், ஒரு கணம் நின்று சிந்திப்பது கூட ஆன்மீகப் பயிற்சிதான்.

ஏனென்றால் அந்த ஒரு கணத்தில் நாம் நம்முடைய கோபத்துக்கும் நம்முடைய செயலுக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளியை உருவாக்குகிறோம்.

அந்த இடைவெளியில்தான் விழிப்புணர்வு பிறக்கிறது.

நல்ல மனிதனாக மாறுவது ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சி

நாம் பல நேரங்களில் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை விசித்திரமான அனுபவங்களோடு தொடர்புபடுத்துகிறோம்.

ஒளி தெரிந்ததா?

அதிர்வு உணர்ந்தீர்களா?

ஆழமான தியான அனுபவம் ஏற்பட்டதா?

ஏதாவது அற்புதம் நடந்ததா?

என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் இன்னும் எளிய கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது:

நேற்றைவிட இன்று நீங்கள் கொஞ்சம் நல்ல மனிதராக மாறியிருக்கிறீர்களா?

நேற்று எளிதாகக் கோபப்பட்டீர்கள்.

இன்று கொஞ்சம் பொறுமையாக இருந்தீர்களா?

நேற்று பிறருடைய குறைகளை மட்டுமே பார்த்தீர்கள்.

இன்று அவர்களின் நிலைமையையும் புரிந்துகொள்ள முயன்றீர்களா?

நேற்று உங்களுக்காக மட்டுமே வாழ்ந்தீர்கள்.

இன்று ஒருவருக்காவது பயனுள்ளவராக இருந்தீர்களா?

நேற்று கிடைத்ததை எல்லாம் உரிமை என்று நினைத்தீர்கள்.

இன்று கிடைத்ததற்கு நன்றி சொல்லத் தெரிந்ததா?

அப்படியானால், உங்கள் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

அதுதான் ஆன்மீகம்.

பிரார்த்தனையின் வடிவம் மாறலாம்

பாரம்பரியமான பிரார்த்தனை சிலருக்கு மிகுந்த ஆறுதலைத் தருகிறது.

கைகளை கூப்பி இறைவனை நினைப்பது அவர்களின் உள்ளத்தை மென்மையாக்குகிறது.

அது அவர்களுக்கு ஒரு அழகான ஆன்மீகப் பாதை.

அதே நேரத்தில் இன்னொருவருக்கு வார்த்தைகளால் பிரார்த்தனை செய்ய முடியாமல் இருக்கலாம்.

அவர் ஒரு பாடலைக் கேட்கும்போது உள்ளம் உருகலாம்.

ஒரு இசைத் துணுக்கு அவருக்குள் இறைவனின் நினைவை எழுப்பலாம்.

ஒருவர் கவிதை எழுதும்போது தன்னைவிட பெரிய சக்தியுடன் உரையாடுவது போல உணரலாம்.

ஒருவர் இயற்கையின் நடுவில் நின்று ஒரு மரத்தைப் பார்க்கும்போது, “இந்த உலகம் என்னைவிடப் பெரியது” என்ற பணிவை உணரலாம்.

மற்றொருவர் எதையும் பேசாமல் அமைதியாக அமரும்போது அந்த மௌனத்திலேயே ஒரு பிரார்த்தனையை உணரலாம்.

அப்படியானால் பிரார்த்தனை என்பது வார்த்தைகளில் மட்டுமே இருக்க வேண்டுமா?

இல்லை.

சில நேரங்களில் நமது வாழ்க்கையே ஒரு பிரார்த்தனையாக மாறலாம்.

நாம் பேசும் வார்த்தைகள் ஒருவரை காயப்படுத்தாமல் இருக்கும்போது அது ஒரு பிரார்த்தனை.

நாம் சம்பாதிக்கும் பணத்தில் ஒரு பகுதியைத் தேவையுள்ளவருடன் பகிரும்போது அது ஒரு பிரார்த்தனை.

நாம் பெற்றோரை அன்புடன் பார்த்துக்கொள்ளும்போது அது ஒரு பிரார்த்தனை.

நாம் தவறு செய்தபோது “மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று உண்மையாகச் சொல்லும்போது அது ஒரு பிரார்த்தனை.

நம்மிடம் தவறு செய்தவரை பழிவாங்காமல் விட்டுவிடும்போது அது ஒரு பிரார்த்தனை.

இயற்கையும் ஒரு ஆலயம்தான்

சிலருக்கு இயற்கையில் இருப்பது மிகப்பெரிய ஆன்மீக அனுபவமாக இருக்கலாம்.

காலையில் உதிக்கும் சூரியனைப் பாருங்கள்.

மழைத்துளியைப் பாருங்கள்.

காற்றில் அசையும் ஒரு மரத்தின் இலையைப் பாருங்கள்.

பறவையின் குரலைக் கேளுங்கள்.

கடற்கரையில் அலைகள் வந்து போவதைப் பாருங்கள்.

அங்கே எந்த மந்திரமும் இல்லாமல், எந்த சடங்கும் இல்லாமல், வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய உண்மையை நாம் பார்க்க முடியும்.

எல்லாம் வந்து செல்கிறது.

அலை வருகிறது.

அலை போகிறது.

மழை வருகிறது.

மழை நின்றுவிடுகிறது.

இரவு வருகிறது.

காலை பிறக்கிறது.

நம்முடைய வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

சிறுவயது வந்தது.

இளமை வந்தது.

குடும்ப வாழ்க்கை வந்தது.

பொறுப்புகள் வந்தன.

வெற்றிகள் வந்தன.

தோல்விகள் வந்தன.

இப்போது வயதும் வந்து நிற்கிறது.

இவை அனைத்தையும் எதிர்த்து போராடுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் இயல்பைப் புரிந்துகொண்டு வாழத் தொடங்கும்போது நம்முள் ஒரு அமைதி பிறக்கிறது.

அந்த அமைதியும் ஆன்மீகமே.

“செய்ய வேண்டும்” என்ற சுமையிலிருந்து “உணர வேண்டும்” என்ற பயணத்திற்கு

நம்முடைய வாழ்க்கையில் “செய்ய வேண்டும்” என்ற வார்த்தை எவ்வளவு அதிகம் இருக்கிறது!

இதைச் செய்ய வேண்டும்.

அதைச் செய்ய வேண்டும்.

அப்படி பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும்.

இப்படி தியானம் செய்ய வேண்டும்.

இந்த நேரத்தில் எழுந்திருக்க வேண்டும்.

இவ்வளவு நேரம் அமர வேண்டும்.

இப்படி நடக்க வேண்டும்.

இப்படித்தான் ஆன்மீகமாக இருக்க வேண்டும்.

இவ்வளவு “வேண்டும்” என்பதற்குள் சில நேரங்களில் ஆன்மாவின் இயல்பான குரல் தொலைந்து போய்விடுகிறது.

ஆன்மீகம் என்பது இன்னொரு கட்டாயப் பட்டியலாக மாறிவிட்டால், அது நமக்கு அமைதியைத் தருவதற்குப் பதிலாக ஒரு சுமையாகிவிடும்.

அதனால் நாம் நம்மைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்:

“நான் இதை பயத்தினால் செய்கிறேனா?

குற்ற உணர்வினால் செய்கிறேனா?

மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதற்காக செய்கிறேனா?

அல்லது உண்மையாக என் உள்ளம் இதனால் வளர்கிறதா?”

இந்தக் கேள்விகள் நம்முடைய பாதையைத் தெளிவுபடுத்தும்.

உங்களுக்கான பாதையை நீங்கள் கண்டுபிடியுங்கள்

ஆன்மீகத்தில் பிறரைப் பின்பற்றுவதற்கு ஒரு எல்லை இருக்கிறது.

ஒருவர் சென்ற பாதை அவருக்கு அருமையாக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அது உங்களுக்கும் அதேபோல இருக்கும் என்று அவசியமில்லை.

ஒருவருக்கு மலைப் பாதை பிடிக்கலாம்.

இன்னொருவருக்கு கடற்கரைப் பாதை பிடிக்கலாம்.

இருவரும் வெவ்வேறு வழிகளில் நடக்கிறார்கள் என்பதற்காக ஒருவர் தவறானவர் ஆகிவிடுவதில்லை.

அதேபோல ஆன்மீகப் பயணமும் தனிப்பட்டது.

உங்கள் மனதை அமைதிப்படுத்துவது எது?

உங்களை உங்களோடு சந்திக்கச் செய்வது எது?

உங்களுக்குள் அன்பை அதிகரிப்பது எது?

உங்கள் கோபத்தை குறைப்பது எது?

உங்கள் பேராசையை குறைப்பது எது?

பிறரை மதிக்கச் செய்வது எது?

நன்றியுணர்வை வளர்ப்பது எது?

உங்கள் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருவது எது?

அதைக் கண்டுபிடியுங்கள்.

அதையே மெதுவாக வளர்த்தெடுங்கள்.

ஆனால் ஒரு சோதனை அவசியம்

நமக்குப் பிடித்தது எல்லாம் ஆன்மீகம் அல்ல.

இதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“எனக்கு பிடித்தது” என்பதையும் “எனக்கு வளர்ச்சியைத் தருவது” என்பதையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்.

நமக்கு பிடித்தது நம்முடைய அகங்காரத்தை வளர்த்தால் அது ஆன்மீகம் அல்ல.

நமக்கு பிடித்தது பிறரை வெறுக்கச் செய்தால் அது ஆன்மீகம் அல்ல.

நமக்குப் பிடித்தது நம்மை பொறுப்புகளிலிருந்து ஓடச் செய்தால் அது ஆன்மீகம் அல்ல.

நமக்குப் பிடித்தது “நான் மட்டும்” என்ற எண்ணத்தை வளர்த்தால் அது ஆன்மீகம் அல்ல.

உண்மையான ஆன்மீகப் பயிற்சி நம்மை மெதுவாக மாற்ற வேண்டும்.

அது நம்மை அதிகம் அன்புள்ளவர்களாக மாற்ற வேண்டும்.

அதிகம் பொறுமையுள்ளவர்களாக மாற்ற வேண்டும்.

அதிகம் நேர்மையானவர்களாக மாற்ற வேண்டும்.

அதிகம் பொறுப்புள்ளவர்களாக மாற்ற வேண்டும்.

மற்றவர்களின் வலியைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதர்களாக மாற்ற வேண்டும்.

நம்முடைய ஆன்மீகத்தின் அளவுகோல், நம்முடைய அனுபவங்களின் விசித்திரம் அல்ல; நம்முடைய குணத்தின் மாற்றம்.

இல்லறமே ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளி

இதைவிட முக்கியமான ஒரு உண்மை இருக்கிறது.

நாம் ஆன்மீகத்தைத் தேடி எங்கோ செல்ல வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய வீடே நமக்கான முதல் ஆன்மீகப் பள்ளி.

நம்முடைய வாழ்க்கைத் துணையே நம்முடைய முதல் ஆசிரியராக இருக்கலாம்.

நம்முடைய பிள்ளைகள் நமக்கு பொறுமையைக் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

நம்முடைய பெற்றோர் நமக்கு நன்றியைக் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

நம்முடைய உறவுகள் நமக்கு விட்டுக்கொடுத்தலைக் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

நம்மை விரும்பாதவர்கள் நமக்கு அகங்காரத்தைப் பார்க்கும் கண்ணாடியாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய தோல்விகள் பணிவைக் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

நம்முடைய வயது நிலையற்ற தன்மையை கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

நம்முடைய நோய்கள் உடல் நிரந்தரமல்ல என்பதை நினைவூட்டலாம்.

நம்முடைய இழப்புகள் பற்றிக்கொள்வதன் வலியை கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் வாழ்க்கை தரும் ஆன்மீகப் பாடங்கள்தான்.

அதனால் ஆன்மீகம் என்பது குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறுவது அல்ல.

குடும்பத்திற்குள் இருந்தபடியே நம்முடைய உள்ளத்தை உயர்த்துவது.

அன்றாட வாழ்க்கையே தியானமாகலாம்

நாம் பாத்திரம் கழுவும்போது முழுமையாக அதில் இருக்க முடியுமா?

உணவு சாப்பிடும்போது உணவை உணர்ந்து நன்றி சொல்ல முடியுமா?

ஒருவருடன் பேசும்போது கைபேசியை விட்டு அவரை முழுமையாகக் கேட்க முடியுமா?

கோபம் வரும்போது உடனடியாகப் பேசாமல் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருக்க முடியுமா?

காலை எழுந்தவுடன், “இன்னொரு நாள் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது” என்று நன்றி சொல்ல முடியுமா?

இரவு படுக்கச் செல்லும்போது, “இன்று நான் யாருடைய மனதை காயப்படுத்தினேன்?” என்று என்னைக் கேட்க முடியுமா?

“நாளை அதைச் சரிசெய்ய என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று சிந்திக்க முடியுமா?

இதெல்லாம் தியானம் அல்லவா?

கண்களை மூடுவது மட்டும் தியானம் அல்ல.

கண்களைத் திறந்தபடியே விழிப்புடன் வாழ்வதும் தியானம்தான்.

ஆன்மீகத்தின் இறுதி பயன்

ஆன்மீகம் நம்மை உலகத்திலிருந்து பிரிக்க வேண்டியதில்லை.

மாறாக உலகத்தோடு நம்முடைய உறவை அழகாக்க வேண்டும்.

முன்பு நம்மைத் தொந்தரவு செய்த விஷயம் இன்று கொஞ்சம் குறைவாக நம்மை பாதிக்க வேண்டும்.

முன்பு உடனடியாகக் கோபப்பட்ட இடத்தில் இன்று கொஞ்சம் பொறுமை வர வேண்டும்.

முன்பு எல்லாவற்றையும் “எனது” என்று பிடித்துக் கொண்ட இடத்தில் இன்று கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

முன்பு பிறரைத் தீர்ப்பளித்த இடத்தில் இன்று அவர்களின் கதையை அறிய முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

முன்பு கிடைத்தவற்றை சாதாரணமாக எடுத்த இடத்தில் இன்று நன்றியுணர்வு வர வேண்டும்.

இதுதான் ஆன்மீக வளர்ச்சி.

வானத்தில் பறக்கும் அனுபவங்களைத் தேடுவதற்கு முன், பூமியில் நாம் எப்படி நடக்கிறோம் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

உங்களுக்கு தியானம் பிடித்தால் தியானியுங்கள்.

அது உங்களை அமைதியாகவும் விழிப்புடனும் மாற்றுகிறதென்றால் அதைத் தொடருங்கள்.

இசை உங்கள் உள்ளத்தைத் திறந்தால் இசையில் மூழ்குங்கள்.

எழுத்து உங்களை உங்களோடு சந்திக்கச் செய்தால் எழுதுங்கள்.

இயற்கை உங்களுக்கு அமைதியைத் தந்தால் இயற்கையோடு இருங்கள்.

பிரார்த்தனை உங்களுக்கு நம்பிக்கையைத் தந்தால் பிரார்த்தியுங்கள்.

மௌனம் உங்களுக்கு உங்களை உணர்த்தினால் மௌனத்தை நேசியுங்கள்.

சேவை உங்களை மனிதர்களோடு இணைத்தால் சேவை செய்யுங்கள்.

ஆனால் எந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறந்துவிடாதீர்கள்.

அந்தப் பாதை உங்களை நல்ல மனிதராக மாற்றுகிறதா?

உங்கள் உள்ளத்தில் அன்பு பெருகுகிறதா?

பொறுமை பெருகுகிறதா?

நேர்மை பெருகுகிறதா?

நன்றியுணர்வு பெருகுகிறதா?

பிற உயிர்களின் வலியை உணரும் மனம் பெருகுகிறதா?

உங்கள் அகங்காரம் கொஞ்சம் குறைகிறதா?

உங்களை நீங்கள் உண்மையாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறீர்களா?

அப்படியானால், நீங்கள் ஆன்மீகப் பாதையில் இருக்கிறீர்கள்.

நீங்கள் கோயிலில் இருந்தாலும் சரி.

குடும்பத்தோடு இருந்தாலும் சரி.

தியான அறையில் இருந்தாலும் சரி.

தோட்டத்தில் ஒரு மரத்தடியில் இருந்தாலும் சரி.

ஒரு புத்தகத்தின் முன் இருந்தாலும் சரி.

ஒரு நோயாளியின் படுக்கையருகில் இருந்தாலும் சரி.

ஒரு குழந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தாலும் சரி.

உங்கள் உள்ளத்தில் விழிப்புணர்வு இருந்தால், அங்கே ஆன்மீகம் இருக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்று அல்ல.

வாழ்க்கையை உண்மையாக வாழும் உயர்ந்த கலைதான் ஆன்மீகம்.

பிறரை நேசிப்பது ஆன்மீகம்.

தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொள்வது ஆன்மீகம்.

மன்னிப்பது ஆன்மீகம்.

நன்றி கூறுவது ஆன்மீகம்.

நேர்மையாக உழைப்பது ஆன்மீகம்.

பெற்றோரைப் பேணுவது ஆன்மீகம்.

குழந்தைகளை மனிதர்களாக மதிப்பது ஆன்மீகம்.

வாழ்க்கைத் துணையைப் புரிந்துகொள்வது ஆன்மீகம்.

பிறருடைய உரிமையை மதிப்பது ஆன்மீகம்.

யாரும் பார்க்காத இடத்திலும் சரியானதைச் செய்வது ஆன்மீகம்.

நம்முடைய கோபத்தை வெல்வது ஆன்மீகம்.

நம்முடைய பேராசையை கட்டுப்படுத்துவது ஆன்மீகம்.

நம்முடைய அகங்காரத்தைப் பார்க்கத் துணிவது ஆன்மீகம்.

இறுதியில்...

நாம் எவ்வளவு ஆன்மீகப் பயிற்சிகளைச் செய்தோம் என்பது முக்கியமல்ல.

அந்தப் பயிற்சிகளால் நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதர்களாக மாறினோம் என்பதே முக்கியம்.

உங்களுக்கு உரிய பாதையைத் தேடுங்கள்.

ஆனால் பாதையை மட்டும் தேடாதீர்கள்.

அந்தப் பாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது நீங்கள் யாராக மாறுகிறீர்கள் என்பதையும் கவனியுங்கள்.

ஏனென்றால் ஆன்மீகத்தின் உண்மையான இலக்கு எங்கோ தொலைவில் கிடைக்கும் ஒரு அற்புதமான அனுபவம் அல்ல.

நம்முள் இருக்கும் மனிதனை நாளுக்கு நாள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உயர்த்துவதுதான்.

அந்த மாற்றம் தொடங்கும் இடமே...

நமது அன்றாட வாழ்க்கை.

அந்தப் பயணம் தொடங்கும் இடமே...

நமது உள்ளம்.

அந்தப் பாதையில் முதல் அடியை எடுத்து வைப்பவர்...

நாமே.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்