தீர்ப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அமைதியான மனம்

தீர்ப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அமைதியான மனம்

“நன்மை தீமைகளைப் பற்றி யோசிக்காமல், தீர்ப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டு அமைதியடைந்த ஒரு மனம், விழிப்புடன் கவனித்து புரிந்து கொள்கிறது.”

இந்த ஒரு கருத்துக்குள் மனித வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்வதற்கான மிகப் பெரிய உண்மை ஒன்று இருக்கிறது.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணற்ற சம்பவங்களைச் சந்திக்கிறோம்.
  
ஒருவர் நம்மிடம் ஒரு வார்த்தை பேசுகிறார்.

இன்னொருவர் நம்மை மதிக்காமல் நடந்து கொள்கிறார்.

யாரோ ஒருவர் நம்மைப் பாராட்டுகிறார்.

யாரோ ஒருவர் நம்மைப் பற்றி குறை கூறுகிறார்.

வீட்டில் ஒரு சிறிய கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது.

வேலை செய்யும் இடத்தில் எதிர்பாராத ஒரு பிரச்சினை வருகிறது.

நண்பர் ஒருவர் நம்முடைய அழைப்புக்கு பதில் அளிக்கவில்லை.

நமக்குப் பிடித்த ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றியதாகத் தோன்றுகிறது.

இவற்றில் பெரும்பாலான நேரங்களில் நாம் முதலில் செய்வது என்ன?

கவனிப்பதற்கு முன்பே தீர்ப்பு வழங்குகிறோம்.

“அவர் இப்படித்தான்.”

“அவள் என்னை மதிப்பதில்லை.”

“அவன் வேண்டுமென்றே இப்படிச் செய்தான்.”

“இது நல்லது.”

“இது கெட்டது.”

“அவன் தவறு.”

“நான் சரி.”

இப்படியாக நமது மனம் ஒரு சம்பவத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன்பே அதற்கு ஒரு பெயர் சூட்டி விடுகிறது.

அந்தத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு நாம் பார்க்கும் உலகமும் மாறிவிடுகிறது.

பார்த்தல் வேறு கவனித்தல் வேறு

ஒரு விஷயத்தைப் பார்ப்பது என்பது வேறு. அதை விழிப்புடன் கவனிப்பது என்பது வேறு.

ஒருவர் கோபமாக நம்மிடம் பேசுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

அவர் கோபமாகப் பேசியவுடன் நாமும் கோபப்படுகிறோம்.

“என்ன திமிர்!”

“என்னிடம் இப்படிப் பேசுகிறாரா?”

“இவருக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க வேண்டும்.”

என்று மனம் உடனடியாக ஓடத் தொடங்குகிறது.

ஆனால் அதே நேரத்தில் நாம் சற்று அமைதியாக இருந்து,

“இவர் ஏன் இவ்வளவு கோபமாக இருக்கிறார்?”

“அவருக்கு ஏதாவது கவலை இருக்கிறதா?”

“அவர் சொல்வதில் உண்மையின் ஒரு பகுதி இருக்கிறதா?”

“அல்லது அவர் தனது கோபத்தை என்னிடம் வெளிப்படுத்துகிறாரா?”

என்று கவனித்தால், அதே சம்பவத்தை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க முடியும்.

இதுதான் கவனித்தல்.

கவனித்தல் என்பது ஒருவருடைய தவறை நியாயப்படுத்துவது அல்ல.

அவருடைய தவறை ஏற்றுக் கொள்வதும் அல்ல.

மாறாக, தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன் உண்மையைப் பார்க்க முயற்சிப்பது.

நமது மனம் ஏன் உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்குகிறது?

மனித மனம் பழக்கப்பட்ட விதத்தில் செயல்படுகிறது.

நமக்கு ஏற்கனவே உள்ள அனுபவங்கள், நினைவுகள், பயங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், விருப்பங்கள், வெறுப்புகள் ஆகியவை ஒவ்வொரு புதிய சம்பவத்தையும் நாம் பார்க்கும் கண்ணாடியாக மாறுகின்றன.

நேற்று ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றியிருந்தால், இன்று அவர் சாதாரணமாகப் பேசினாலும் நமக்கு சந்தேகம் வரலாம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரிடம் நமக்கு ஏற்கனவே ஒரு எதிர்மறையான எண்ணம் இருந்தால், அவர் செய்யும் நல்ல செயலிலும் குறையைத் தேடலாம்.

அதேபோல், நமக்குப் பிடித்த ஒருவர் தவறு செய்தால், அந்தத் தவறை மன்னிக்க மனம் தயாராக இருக்கலாம்.

இதிலிருந்து ஒரு உண்மை தெரிகிறது.

நாம் எப்போதும் உண்மையை மட்டும் பார்ப்பதில்லை. நமது மனத்தின் வழியாக உண்மையைப் பார்க்கிறோம்.

அதனால்தான் அமைதியான மனம் தேவைப்படுகிறது.

அமைதி என்பது பிரச்சினைகள் இல்லாத நிலை அல்ல

“அமைதியான மனம்” என்று சொன்னவுடன் சிலர், எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாமல் அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பதுதான் அமைதி என்று நினைக்கலாம்.

அது அல்ல.

வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் இருக்கும்.

மனிதர்கள் நம்மை ஏமாற்றலாம்.

எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாமல் போகலாம்.

நாம் விரும்பாத செய்திகள் வரலாம்.

உறவுகளில் கருத்து வேறுபாடுகள் வரலாம்.

உடல், பணம், வேலை, குடும்பம் போன்ற பல விஷயங்களில் கவலைகள் இருக்கலாம்.

இவற்றுக்கு நடுவிலும் மனம் உடனடியாகப் பதிலளிக்காமல், முதலில் கவனிக்கும் திறனைப் பெறுவதுதான் உண்மையான மன அமைதியின் ஆரம்பம்.

ஒரு சம்பவம் நடந்தவுடன் உடனடியாகப் பதில் சொல்வதற்கும், ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்து பின்னர் பதில் சொல்வதற்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

அந்த ஒரு கணம்தான் பல நேரங்களில் நமது வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்கிறது.

கோபத்தின் நேரத்தில் இந்த உண்மை மிகவும் முக்கியம்

கோபம் வந்தபோது நமது அறிவு மறைந்து விடுவதில்லை.

ஆனால் அறிவைப் பயன்படுத்தும் திறன் குறைந்து விடுகிறது.

அந்த நேரத்தில் மனம் சொல்வதை உடனடியாகச் செய்துவிடுகிறோம்.

பின்னர் கோபம் குறைந்ததும்,

“அந்த வார்த்தையை நான் சொல்லியிருக்க வேண்டாம்.”

“அப்படி நடந்துகொண்டிருக்க வேண்டாம்.”

“கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்திருக்கலாம்.”

என்று வருந்துகிறோம்.

அதனால்தான் கோபம் வராத மனிதராக மாற வேண்டும் என்பதைக் காட்டிலும், கோபம் வரும்போது அதைக் கவனிக்கக் கற்றுக் கொள்வது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது.

“எனக்கு இப்போது கோபம் வருகிறது.”

என்று மனதிற்குள் கவனிப்பதே ஒரு பெரிய மாற்றம்.

“நான் கோபம்.”

என்பதற்குப் பதிலாக,

“எனக்குள் கோபம் எழுகிறது.”

என்று பார்க்கத் தொடங்கும்போது, நாம் அந்த உணர்ச்சியிலிருந்து சற்று விலகி நிற்க முடிகிறது.

அந்தச் சிறிய இடைவெளியில்தான் விழிப்புணர்வு பிறக்கிறது.

குடும்ப வாழ்க்கையில் இதன் பயன்

கணவன் மனைவி உறவில், பெற்றோர் பிள்ளைகள் உறவில், சகோதரர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோரிடையே ஏற்படும் பெரும்பாலான பிரச்சினைகள் பெரிய விஷயங்களிலிருந்து உருவாகுவதில்லை.

சிறிய விஷயங்கள் பெரிதாகின்றன.

ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை.

ஒருவர் மறந்த ஒரு விஷயம்.

ஒருவர் செய்த ஒரு செயல்.

ஒருவர் செய்யாமல் விட்ட ஒரு செயல்.

அதன் பின்னால் நாம் உருவாக்கிக் கொள்ளும் கதைதான் பிரச்சினையைப் பெரிதாக்குகிறது.

“அவர் என்னை மதிப்பதில்லை.”

“அவளுக்கு என்னைப் பற்றிக் கவலையே இல்லை.”

“என் பிள்ளை என்னைக் கேட்பதில்லை.”

இவ்வாறு நாம் சம்பவத்தைவிட அதன் மீது நமது விளக்கத்தைப் பெரிதாக்குகிறோம்.

அதற்குப் பதிலாக,

“இப்போது என்ன நடந்தது?”

என்று மட்டும் கவனித்துப் பார்ப்போம்.

அதன் பிறகு,

“இதற்குப் பின்னால் என்ன காரணம் இருக்கலாம்?”

என்று புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்போம்.

அப்போது பல சண்டைகள் ஆரம்பமே ஆகாமல் போகலாம்.

நல்லது, கெட்டது என்ற தீர்ப்புகளும் சில நேரங்களில் நம்மை கட்டுப்படுத்துகின்றன

“நன்மை தீமைகளைப் பற்றி யோசிக்காமல்” என்ற கருத்தை தவறாகப் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது.

நல்லது, கெட்டது என்று வேறுபடுத்திப் பார்க்கவே கூடாது என்பதல்ல இதன் பொருள்.

வாழ்க்கையில் நெறியும் பொறுப்பும் அவசியம்.

தவறைத் தவறு என்று உணர வேண்டும்.

ஆனால் ஒரு சம்பவத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன்பே அதற்கு இறுதியான தீர்ப்பு வழங்கிவிடக்கூடாது என்பதே இங்கே முக்கியமானது.

ஒரு மனிதன் தவறு செய்திருக்கலாம்.

அந்தத் தவறு தவறுதான்.

ஆனால் அந்த மனிதனையே முழுமையாக “தவறான மனிதன்” என்று முடிவு செய்து விடுவது வேறு விஷயம்.

ஒரு மனிதனின் ஒரு செயலை வைத்து அவனுடைய முழு வாழ்க்கையையும் தீர்மானிக்க முடியாது.

நாமும் இதை நமது வாழ்க்கையில் அனுபவித்திருக்கிறோம்.

நாம் செய்த ஒரு தவறுக்காக யாராவது நம்மை முழுமையாகத் தவறான மனிதராகப் பார்த்தால் நமக்கு எப்படி இருக்கும்?

அதேபோல் மற்றவர்களுக்கும் இருக்கலாம்.

கவனிப்பது என்றால் தன்னையும் கவனிப்பது

இந்தக் கருத்தின் மிக ஆழமான பகுதி இதுதான்.

நாம் மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்வதைவிட, நம்முடைய மனதைப் புரிந்து கொள்வது முக்கியமானது.

யாராவது நம்மை கோபப்படுத்தும்போது,

“அவர் என்னை ஏன் கோபப்படுத்துகிறார்?”

என்று கேட்பதற்கு முன்,

“எனக்குள் ஏன் இவ்வளவு கோபம் எழுகிறது?”

என்று கேட்கலாம்.

யாராவது நம்மை விமர்சிக்கும்போது,

“அவர் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறார்?”

என்பதுடன்,

“அவருடைய வார்த்தைகள் என்னை ஏன் இவ்வளவு பாதிக்கின்றன?”

என்றும் பார்க்கலாம்.

யாராவது நம்மைப் பாராட்டும்போது,

“எனக்கு ஏன் இந்தப் பாராட்டு இவ்வளவு தேவைப்படுகிறது?”

என்றும் கவனிக்கலாம்.

இதுதான் சுய விழிப்புணர்வின் கதவு.

நம்முடைய மனத்தின் செயல்பாடுகளை குற்றம் சொல்லாமல் கவனிக்கத் தொடங்கும்போது, நம்மைப் பற்றிய பல உண்மைகள் நமக்கே தெரியத் தொடங்கும்.

தீர்ப்பில்லாத கவனிப்பு நம்மை மாற்றுகிறது

நம்முடைய மனதை கவனிக்கும்போது கூட,

“எனக்கு கோபம் வரக்கூடாது.”

“எனக்கு பொறாமை இருக்கக்கூடாது.”

“எனக்கு பயம் இருக்கக்கூடாது.”

என்று மீண்டும் தீர்ப்பு வழங்கத் தொடங்கினால், மனம் இன்னொரு போராட்டத்திற்குள் சென்று விடுகிறது.

அதற்குப் பதிலாக,

“ஆம், இப்போது எனக்குள் பொறாமை இருக்கிறது.”

“இப்போது எனக்கு பயமாக இருக்கிறது.”

“இப்போது நான் வருத்தத்தில் இருக்கிறேன்.”

என்று அதை மறுக்காமல் பார்க்கலாம்.

அதை நியாயப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

அதை வெறுக்கவும் வேண்டியதில்லை.

அதை மாற்ற முயற்சிக்கும் முன்பே, அது என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு விஷயத்தை முழுமையாகப் பார்த்தால், அதைப் பற்றிய நமது அணுகுமுறையே சில நேரங்களில் மாறிவிடும்.

கேட்பதிலும் இதே விழிப்புணர்வு தேவை

நாம் மற்றவர்களிடம் பேசுகிறோம்.

ஆனால் எவ்வளவு நேரம் உண்மையாகக் கேட்கிறோம்?

ஒருவர் பேசும்போது அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்பதற்குப் பதிலாக, அவருக்கு என்ன பதில் சொல்லலாம் என்று நமது மனம் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அவர் ஒரு கருத்தைச் சொல்கிறார்.

நாம் உடனே,

“அது தவறு.”

என்று சொல்லத் தயாராகி விடுகிறோம்.

அவர் இன்னும் முடிக்கவில்லை.

நாம் ஏற்கனவே தீர்ப்பளித்து விட்டோம்.

உண்மையான கேட்பது என்பது, பதிலளிப்பதற்காகக் கேட்பது அல்ல; புரிந்து கொள்வதற்காகக் கேட்பது.

இந்த ஒரு பழக்கம் குடும்ப உறவுகளையே மாற்றக்கூடியது.

சமூக ஊடக காலத்தில் இந்த அறிவுரை இன்னும் முக்கியமானது

இன்றைய உலகில் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் நூற்றுக்கணக்கான கருத்துக்களைப் பார்க்கிறோம்.

ஒரு செய்தி வருகிறது.

ஒரு காணொளி வருகிறது.

யாரோ ஒருவர் ஒரு கருத்தை எழுதுகிறார்.

உடனே நமது மனம் அதற்கு ஆதரவாகவோ எதிராகவோ ஓடுகிறது.

முழு விஷயத்தையும் அறியாமல் கருத்து தெரிவிக்கிறோம்.

சில நேரங்களில் ஒருவருடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியே தீர்ப்பு வழங்குகிறோம்.

ஆனால் நமக்குத் தெரிந்தது ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே.

இதனால்தான் விழிப்புடன் கவனிக்கும் மனம் இன்றைய காலத்தில் மிகவும் அவசியமானது.

“நான் பார்த்தது முழு உண்மையா?”

“இதற்கு வேறு ஒரு கோணம் இருக்க முடியுமா?”

என்று நம்மை நாமே கேட்டுக் கொள்வது அறிவின் அடையாளம்.

அமைதியான மனம் பலவீனமான மனம் அல்ல

சிலர் அமைதியாக இருப்பவர்களை பலவீனமானவர்கள் என்று நினைக்கலாம்.

அது உண்மையல்ல.

உடனடியாகக் கோபப்படுவது எளிது.

உடனடியாகப் பதில் கொடுப்பது எளிது.

உடனடியாக ஒருவரைத் தீர்ப்பது எளிது.

ஆனால் ஒரு கணம் நின்று கவனிப்பது கடினம்.

புரிந்து கொண்டு பதில் சொல்வது இன்னும் கடினம்.

அதனால் அமைதியான மனம் என்பது செயலற்ற மனம் அல்ல.

அது அதிக விழிப்புடன் செயல்படும் மனம்.

அமைதியாக இருப்பவன் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்கிறான் என்று அர்த்தமில்லை.

அவன் எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது பேசாமல் இருக்க வேண்டும், எப்போது எதிர்க்க வேண்டும், எப்போது விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதைக் கொஞ்சம் தெளிவாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.

வாழ்க்கையின் பல பிரச்சினைகளுக்கும் ஒரு சிறிய இடைவெளி போதும்

நமது வாழ்க்கையில் பல பிரச்சினைகளுக்கு உடனடித் தீர்வு தேவைப்படுவதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய இடைவெளி போதும்.

கோபம் வந்தால் சில நொடிகள் அமைதியாக இருப்பது.

ஒரு செய்தியைப் பார்த்தவுடன் உடனடியாக பதில் அனுப்பாமல் இருப்பது.

ஒருவர் பேசியதை உடனே நம்பாமல் சற்று சிந்திப்பது.

ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன் நமது மனநிலையைப் பார்ப்பது.

இவை சிறிய செயல்களாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவைதான் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்குகின்றன.

புரிதல் வந்த இடத்தில் போராட்டம் குறைகிறது

நாம் ஒருவரை உண்மையாகப் புரிந்து கொண்டால், அவருடைய ஒவ்வொரு செயலுக்கும் கோபப்பட வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

நம்மையும் புரிந்து கொண்டால், நம்முடைய ஒவ்வொரு உணர்ச்சியுடனும் போராட வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

வாழ்க்கையையும் புரிந்து கொண்டால், வாழ்க்கை நமது விருப்பப்படி மட்டும் நடக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு குறைகிறது.

அப்போது மனத்தில் ஒரு மென்மை பிறக்கிறது.

அந்த மென்மை பலவீனம் அல்ல.

அது அனுபவத்திலிருந்து வரும் முதிர்ச்சி.

வாழ்க்கை நமக்கு கற்றுக் கொடுக்கும் மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று இதுதான்:

எல்லாவற்றுக்கும் உடனடியாக ஒரு முடிவு தேவையில்லை.

சில விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வதற்கு நேரம் தேவை.

சில மனிதர்களைப் புரிந்து கொள்வதற்கு அனுபவம் தேவை.

சில நேரங்களில் நம்மையே புரிந்து கொள்வதற்குக் கூட ஒரு வாழ்நாள் தேவைப்படுகிறது.

இறுதியாக...

“நன்மை தீமைகளைப் பற்றி யோசிக்காமல், தீர்ப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டு அமைதியடைந்த ஒரு மனம், விழிப்புடன் கவனித்து புரிந்து கொள்கிறது” என்ற கருத்து நம்மை வாழ்க்கையிலிருந்து விலகச் சொல்லவில்லை.

மாறாக, வாழ்க்கையை இன்னும் ஆழமாகப் பார்க்கச் சொல்கிறது.

கோபம் வரும்போது அதைக் கவனிக்கச் சொல்கிறது.

பயம் வரும்போது அதைக் கவனிக்கச் சொல்கிறது.

ஒருவர் நம்மை காயப்படுத்தும்போது உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்காமல், முதலில் என்ன நடந்தது என்று பார்க்கச் சொல்கிறது.

நம்முடைய மனம் ஒரு கருத்தை உருவாக்கும்போது, அந்தக் கருத்தே முழு உண்மை என்று நம்பாமல் இருக்கச் சொல்கிறது.

மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதற்கு முன், நம்முடைய மனத்தின் இயக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளச் சொல்கிறது.

இறுதியில், அமைதியான மனம் என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத மனம் அல்ல.

எண்ணங்கள் இருந்தாலும் அவற்றால் இழுத்துச் செல்லப்படாத மனம்.

உணர்ச்சிகள் இருந்தாலும் அவற்றை உடனடியாகச் செயலாக மாற்றாத மனம்.

மற்றவர்களைப் பார்த்தாலும் உடனடியாகத் தீர்ப்பு வழங்காத மனம்.

தன்னையே பார்த்தாலும் குற்றம் சாட்டாமல் கவனிக்கக் கூடிய மனம்.

அப்படிப்பட்ட மனம் மெதுவாக ஒரு புதிய பார்வையைப் பெறுகிறது.

அது உலகத்தை மட்டும் பார்க்காது.

உலகத்தைப் பார்க்கும் தன்னுடைய மனத்தையும் பார்க்கத் தொடங்குகிறது.

அந்தப் பார்வை வந்துவிட்டால், வாழ்க்கையில் பல விஷயங்கள் மாறாமல் இருந்தாலும், அவற்றைப் பார்க்கும் நமது விதம் மாறத் தொடங்குகிறது.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கையை மாற்றுவது வெளியில் நடக்கும் பெரிய சம்பவம் அல்ல.

உள்ளே பிறக்கும் ஒரு சிறிய விழிப்புணர்வே வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மாற்றமாகிறது.

வாழ்க்கை எனும் பள்ளியில் நாம் இன்னமும் மாணவர்களே.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சம்பவம் நமக்கு ஒரு பாடம் கற்றுத் தருகிறது.

ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு கண்ணாடியாக இருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் நம்மைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லலாம்.

அவற்றை உடனடியாக நல்லது, கெட்டது என்று தீர்ப்பளிக்காமல்,

சற்று அமைதியாக...

சற்று விழிப்புடன்...

சற்று அன்புடன்...

கவனித்துப் பார்க்கத் தொடங்குவோம்.

அப்போது ஒருநாள் நமக்குப் புரியலாம்—

வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன், வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நமது மனதைப் புரிந்து கொள்வதே முக்கியம்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்