ஏழு திரைகள் விலகட்டும்…உள்ளொளி மலரட்டும்!

ஏழு திரைகள் விலகட்டும்…
உள்ளொளி மலரட்டும்!

“ஏழு திரைகள் விலகினால் ஆன்மீக ஜோதி தெரியும்” என்று ஆன்மீகப் பாதையில் கூறப்படுவதுண்டு.

அந்த ஏழு திரைகள் எங்கே இருக்கின்றன?

கோயிலின் கருவறையில் இருக்கின்றனவா?

ஒரு விளக்கின் முன்னால் தொங்குகின்றனவா?

அல்லது எங்கோ ஒரு மலைக்குகைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றனவா?

இல்லை.

அவை நம்மிடமே இருக்கின்றன.

நம் கண்களுக்குத் தெரியாத திரைகள்.

நம் மனதுக்குத் தெரிந்தும் நாம் ஒப்புக்கொள்ள விரும்பாத திரைகள்.

அவை வெளியுலகத்தை மறைக்கவில்லை.

நம்முள் இருக்கும் ஒளியை மறைக்கின்றன.

நாம் இறைவனைத் தேடி கோயிலுக்குச் செல்கிறோம்.

தூர தேசங்களுக்குச் செல்கிறோம்.

புனித நதிகளில் நீராடுகிறோம்.

விரதம் இருக்கிறோம்.

மந்திரம் சொல்கிறோம்.

தியானம் செய்கிறோம்.

இவை எல்லாமே நல்லவை.

ஆனால் நம்முடைய உள்ளத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் திரைகள் விலகவில்லை என்றால், வெளியில் எவ்வளவு விளக்குகளை ஏற்றினாலும் உள்ளத்தின் இருள் அகலாது.

ஒரு சிறிய விளக்கு இருட்டான அறையை ஒளிரச் செய்யும்.

ஆனால் அந்த விளக்கை ஏற்றுவதற்கு முன்பு ஜன்னலைத் திறக்க வேண்டியதில்லை.

ஒளி இருக்கிறது; நம் கண்களை மறைத்திருக்கும் திரைதான் பிரச்சினை.

நமது வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் அமைதி, அன்பு, கருணை, ஞானம், இறை உணர்வு ஆகியவற்றை மறைத்திருக்கும் ஏழு திரைகளை நாம் மெதுவாக அகற்றிக் கொண்டே சென்றால், அந்த உள்ளொளியை நாமே காண முடியும்.

அந்த ஏழு திரைகளையும் நம் அன்றாட வாழ்க்கையோடு இணைத்துப் பார்ப்போம்.

முதல் திரை “நான்” என்ற திரை

மனிதனுக்கு மிகவும் பிடித்த சொல் “நான்”.

என் வீடு.

என் பணம்.

என் குடும்பம்.

என் பதவி.

என் புகழ்.

என் அறிவு.

என் கருத்து.

என் வெற்றி.

என் தோல்வி.

எல்லாவற்றுக்கும் முன்னால் “என்” என்று போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறோம்.

குழந்தையாகப் பிறந்தபோது நமக்கென்று என்ன இருந்தது?

எதுவுமில்லை.

நாம் பிறந்தபோது கையில் வங்கிக் கணக்கு இல்லை.

சொத்து இல்லை.

பதவி இல்லை.

புகழ் இல்லை.

“இவன் பெரிய மனிதன்” என்று சொல்ல யாரும் இல்லை.

ஆனால் வளர வளர, உடம்பை “நான்” என்று நினைத்தோம்.

பொருளை “என்னுடையது” என்று நினைத்தோம்.

கருத்தை “என்னுடைய உண்மை” என்று நினைத்தோம்.

அங்கிருந்துதான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது.

“நான்” என்பது தேவையானது.

ஆனால் “நான் மட்டுமே” என்பது ஆபத்தானது.

நான் சரி, மற்றவன் தவறு.

எனக்கு தெரியும், அவனுக்குத் தெரியாது.

எனக்கு மரியாதை வேண்டும்.

என்னை யாரும் குறை சொல்லக்கூடாது.

என்னை யாரும் புறக்கணிக்கக்கூடாது.

இப்படியாக “நான்” பெரிதாகிக் கொண்டே போகிறது.

அந்த “நான்” என்ற திரை கொஞ்சம் விலகும்போது என்ன தெரிகிறது?

“நானும் இந்த உலகத்தின் ஒரு சிறிய அங்கம்தான்” என்ற உண்மை தெரிகிறது.

அந்த உண்மை வந்தவுடன் மனதில் பணிவு பிறக்கிறது.

பணிவு வந்த இடத்தில் அமைதி பிறக்கிறது.

இரண்டாவது திரை  ஆசை

“இன்னும் வேண்டும்” என்பதே மனித மனத்தின் இன்னொரு திரை.

கையில் இருப்பதைவிட இல்லாததையே பார்க்கிறோம்.

இரண்டு அறைகள் இருந்தால் மூன்று அறைகள் வேண்டும்.

ஒரு கார் இருந்தால் இன்னொரு கார் வேண்டும்.

பணம் இருந்தால் இன்னும் பணம் வேண்டும்.

புகழ் இருந்தால் இன்னும் புகழ் வேண்டும்.

பதவி இருந்தால் அதைவிட உயர்ந்த பதவி வேண்டும்.

வாழ்க்கையின் கடைசி நாளிலும் மனிதனின் ஆசைக்கு ஓய்வு கிடைப்பதில்லை.

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு விசித்திரமான பாடத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறது.

**வயிற்றுக்கு வேண்டியது கொஞ்சம்.

மனதுக்கு வேண்டியது அளவில்லாதது.**

வயிறு நிறைந்துவிட்டால் உணவு வேண்டாம்.

ஆனால் மனம் நிறைவடைவதற்கு உலகமே கிடைத்தாலும் போதாது.

ஆசை தவறல்ல.

ஆசையே வாழ்க்கையை முன்னோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

ஆனால் ஆசை நம்மை ஆள ஆரம்பித்துவிட்டால் அது திரையாகிவிடுகிறது.

ஒருநாள் நாம் நின்று,

“என்னிடம் இருப்பது போதாதா?”

என்று நம்மையே கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.

அந்தக் கேள்வி எழும் நாளில் ஆசையின் திரையில் ஒரு சிறிய கிழிவு தோன்றும்.

அந்தக் கிழிவின் வழியே நிறைவு என்ற ஒளி உள்ளே வரும்.

மூன்றாவது திரை  பயம்

மனிதனை வாழ விடாமல் தடுக்கும் மிகப்பெரிய திரைகளில் ஒன்று பயம்.

“நான் தோற்றுவிட்டால்?”

“மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?”

“என்னால் முடியாவிட்டால்?”

“நாளை என்ன ஆகும்?”

“எனக்கு என்ன நேரும்?”

என்று எண்ணிக்கொண்டே பலர் இன்று வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையை நாளைய பயத்திற்காக இழந்து விடுகிறார்கள்.

பிறக்கும்போது நமக்கு பயம் தெரியாது.

குழந்தை விழுகிறது.

எழுகிறது.

மீண்டும் நடக்கிறது.

மீண்டும் விழுகிறது.

அதற்கு “நான் தோற்றுவிட்டேன்” என்ற எண்ணம் இல்லை.

பெரியவர்களாகிய பிறகுதான் தோல்விக்கு பெயர் வைக்கிறோம்.

வாழ்க்கையில் விழுவது தோல்வி அல்ல.

விழுந்த இடத்திலேயே கிடப்பதுதான் தோல்வி.

பயம் விலகும்போது துணிவு பிறக்கிறது.

துணிவு வந்தவுடன் வாழ்க்கை மாறுகிறது.

அதனால்தான் ஆன்மீகம் என்பது பயந்து ஓடுவது அல்ல.

உள்ளே இருக்கும் பயத்தைப் பார்த்து, “நீ என்னை ஆள வேண்டியவன் அல்ல” என்று சொல்லிக் கொள்வதும் ஆன்மீகமே.

நான்காவது திரை  கோபம்

கோபம் வந்தவுடன் அறிவு கதவை மூடிக்கொள்கிறது.

ஒரு நிமிட கோபத்தில் சொன்ன வார்த்தையை, நாற்பது வருடங்கள் கடந்தாலும் சிலர் மறக்க முடியாது.

கோபம் வந்தபோது நாம் எதிரில் இருப்பவனைப் பார்க்கவில்லை.

நம்முடைய கோபத்தையே பார்க்கிறோம்.

கோபம் பல நேரங்களில் நம்மைத் தண்டிக்க வந்தவனிடம் தண்டனை கொடுக்காமல், நம்மையே தண்டிக்கிறது.

ஒருவன் மீது கோபப்படுகிறோம்.

அவன் சாப்பிட்டு தூங்குகிறான்.

நாம் மட்டும் இரவு முழுவதும் விழித்திருக்கிறோம்!

அப்படியென்றால் கோபத்தின் நஷ்டம் யாருக்கு?

நமக்குத்தான்.

கோபம் இல்லாத மனிதன் உலகில் இருக்க முடியாது.

ஆனால் கோபம் வந்தபோது அதைக் கவனிக்கத் தெரிந்த மனிதன் இருக்க முடியும்.

கோபம் வரும்போது ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தால் போதும்.

சில நேரங்களில் ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லாமல் இருப்பதே பெரிய ஞானம்.

கோபத்தின் திரை விலகும்போது கருணையின் முகம் தெரியும்.

ஐந்தாவது திரை  பற்றுதல்

அன்பும் பற்றுதலும் ஒன்றல்ல.

அன்பு சொல்வது:

“நீ சந்தோஷமாக இரு.”

பற்றுதல் சொல்வது:

“நீ என் விருப்பப்படி வாழ வேண்டும்.”

இதுதான் வித்தியாசம்.

குழந்தையை நேசிக்கிறோம்.

ஆனால் அவன் வாழ்க்கையையே நமது விருப்பப்படி அமைக்க முயல்கிறோம்.

வாழ்க்கைத் துணையை நேசிக்கிறோம்.

ஆனால் அவருடைய ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் நமது எண்ணமாக்க முயல்கிறோம்.

நண்பரை நேசிக்கிறோம்.

ஆனால் அவர் வேறு ஒருவருடன் பழகினால் பொறாமைப்படுகிறோம்.

இதுதான் பற்றுதல்.

அன்பு விடுதலை தரும்.

பற்றுதல் சங்கிலி போடும்.

நமக்குப் பிடித்தவர்கள் நம்மோடு இருக்க வேண்டும் என்பது இயல்பான ஆசை.

ஆனால் வாழ்க்கையின் சட்டம் வேறு.

வந்தவர்கள் ஒருநாள் போக வேண்டும்.

நாமும் ஒருநாள் போக வேண்டும்.

இதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் வரும்போது பற்றுதல் மெதுவாக அன்பாக மாறுகிறது.

“என்னுடையது” என்ற திரை விலகும்போது “எல்லாமே வாழ்க்கையின் கொடை” என்ற உண்மை தெரிகிறது.

ஆறாவது திரை  அறியாமை

“எனக்குத் தெரியும்” என்று நினைப்பதே சில நேரங்களில் நம்முடைய பெரிய அறியாமை.

நாம் பார்க்கும் உலகமே முழு உலகம் அல்ல.

நாம் அறிந்த உண்மையே முழு உண்மை அல்ல.

ஒரு மனிதனைப் பார்த்து அவனைப் பற்றி ஒரு முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

அவன் சிரிக்கிறான் — சந்தோஷமாக இருக்கிறான் என்று நினைக்கிறோம்.

அவன் அமைதியாக இருக்கிறான் — அகந்தை என்று நினைக்கிறோம்.

அவன் பேசவில்லை — கோபம் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பது நமக்குத் தெரியாது.

அதனால்தான் அவசரமாகத் தீர்ப்பு வழங்காமல் இருப்பதும் ஆன்மீகப் பயிற்சிதான்.

“எனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம்” என்று சொல்லும் இடத்தில் ஞானத்தின் கதவு திறக்கிறது.

கேட்பவன் கற்றுக்கொள்கிறான்.

தன்னை எல்லாம் அறிந்தவன் என்று நினைப்பவன் கற்றுக்கொள்வதை நிறுத்துகிறான்.

அறியாமையின் திரை விலகும்போது உண்மையைத் தேடும் பணிவு பிறக்கிறது.

ஏழாவது திரை  அகந்தை

இது எல்லாவற்றிற்கும் மேலான திரை.

“நான் செய்தேன்.”

“என்னால்தான் நடந்தது.”

“என்னை இல்லாமல் இந்தக் குடும்பம் இல்லை.”

“என்னை இல்லாமல் இந்த உலகம் இயங்காது.”

என்று நினைக்கும் மனம் மெதுவாக தன்னையே சிறையில் அடைத்துக் கொள்கிறது.

நாம் உண்மையில் எவ்வளவு விஷயங்களை நாமாகச் செய்திருக்கிறோம்?

நம்மை வளர்த்த பெற்றோர் இருந்தார்கள்.

நமக்கு கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியர்கள் இருந்தார்கள்.

வழியில் உதவியவர்கள் இருந்தார்கள்.

நம்மை நேசித்தவர்கள் இருந்தார்கள்.

நாம் விழுந்தபோது தூக்கியவர்கள் இருந்தார்கள்.

நாம் தோற்றபோது நம்பிக்கை கொடுத்தவர்கள் இருந்தார்கள்.

நமக்குத் தெரியாமலேயே நமக்காக நல்லது செய்தவர்கள் இருந்தார்கள்.

இவ்வளவு பேரின் கரங்களின் மேல் நின்றுகொண்டு,

“எல்லாம் நான் செய்தது”

என்று சொல்வது எப்படி உண்மையாகும்?

அதனால்தான் வயது செல்லச் செல்ல ஒரு மனிதன் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகப்பெரிய பாடம்:

“நான் வாழ்க்கையை நடத்தவில்லை; வாழ்க்கையும் என்னை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது.”

இந்த உணர்வு வந்துவிட்டால் அகந்தையின் திரை மெதுவாக விலகுகிறது.

அப்போது உள்ளே ஒரு அமைதி.

ஒரு வெளிச்சம்.

ஒரு சொல்ல முடியாத நிம்மதி.

அதைத்தான் சிலர் ஆன்மீக ஜோதி என்று அழைக்கிறார்கள்.

அந்த ஜோதி எங்கே இருக்கிறது?

நாம் பல வருடங்களாக வெளியே தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் ஒருநாள் உள்ளே பார்த்தால்,

“அடடா!

நான் தேடியது என்னை விட்டுப் பிரிந்ததே இல்லையே!”

என்று புரியும்.

சூரியனைப் பார்க்க சூரியனுக்கு விளக்கு தேவையில்லை.

அதேபோல உள்ளொளியைப் பார்க்க வெளி வெளிச்சம் மட்டும் போதாது.

உள்ளத்தை மூடிய திரைகள் விலக வேண்டும்.

அந்த ஏழு திரைகளும் ஒரே நாளில் விலகிவிடாது.

அவை மெதுவாக விலகும்.

இன்று கோபம் கொஞ்சம் குறையும்.

நாளை ஆசை கொஞ்சம் குறையும்.

மறுநாள் “நான்” என்ற எண்ணம் கொஞ்சம் குறையும்.

ஒருநாள் பிறரை மன்னிக்கத் தெரியும்.

மற்றொரு நாள் நம்முடைய தவறை நாமே ஒப்புக்கொள்ளத் தெரியும்.

இன்னொரு நாள் கிடைத்ததற்கு நன்றி சொல்லத் தெரியும்.

இவ்வாறு வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு திரையை அகற்றும் கையாக மாறுகிறது.

அதனால்தான் வாழ்க்கையில் வரும் சோதனைகளையும் வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

சில சோதனைகள் நம்மை உடைக்க வருவதில்லை.

நம்மை மூடியிருக்கும் திரைகளை கிழிக்க வருகின்றன.

நம்மை விட்டு ஒருவர் பிரிந்தபோது வாழ்க்கையின் நிலையாமையை கற்றுக்கொள்கிறோம்.

தோல்வி வந்தபோது அகந்தையின் பலவீனத்தை அறிகிறோம்.

பணம் குறைந்தபோது உண்மையான தேவையை அறிகிறோம்.

நோக்கம் நிறைவேறாதபோது பொறுமையை அறிகிறோம்.

தனிமை வந்தபோது நம்மை நாமே சந்திக்கிறோம்.

வயது முதிர்ந்தபோது வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைத் தேட ஆரம்பிக்கிறோம்.

அப்போது புரிகிறது—

வாழ்க்கை நமக்கு கொடுத்த ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு ஆசிரியர்.

ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு பாடம்.

ஒவ்வொரு துன்பமும் ஒரு கண்ணாடி.

ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சியும் ஒரு பரிசு.

ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒரு நினைவூட்டல்.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு வாய்ப்பு.

நாம் கோயிலில் ஏற்றும் விளக்கைப் பார்த்து,

“இறைவா, என் வாழ்க்கையில் ஒளி தா”

என்று வேண்டுகிறோம்.

அது நல்ல வேண்டுதல்.

ஆனால் அதைவிட ஆழமான வேண்டுதல் ஒன்று இருக்கலாம்:

“இறைவா, என் உள்ளத்தில் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒளியை மறைக்கும் திரைகளை அகற்றும் அறிவைத் தா.”

அப்போது வாழ்க்கை மாறும்.

பிரச்சினைகள் இல்லாமல் போகாது.

ஆனால் பிரச்சினைகளைப் பார்க்கும் நமது பார்வை மாறும்.

மனிதர்கள் மாறாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் நமது மனம் மாறும்.

வாழ்க்கை நமக்குச் சாதகமாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்ளும் நமது பக்குவம் வளரும்.

அதுதான் ஆன்மீக வளர்ச்சி.

வானத்தில் எங்கோ ஒரு ஜோதியைத் தேடுவது மட்டும் ஆன்மீகம் அல்ல.

நம் வார்த்தையில் அன்பு வருவது ஆன்மீகம்.

நம் கோபத்தில் கட்டுப்பாடு வருவது ஆன்மீகம்.

நம் செல்வத்தில் பகிர்வு வருவது ஆன்மீகம்.

நம் அறிவில் பணிவு வருவது ஆன்மீகம்.

நம் உறவுகளில் புரிதல் வருவது ஆன்மீகம்.

நம் தனிமையில் அமைதி வருவது ஆன்மீகம்.

நம் வாழ்க்கையின் முடிவை நினைத்தும் பயமின்றி வாழக் கற்றுக்கொள்வது ஆன்மீகம்.

இறுதியில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்.

ஏழு திரைகளும் வெளியில் இல்லை.

அவை நம் மனத்தின் ஏழு அறைகளில் தொங்குகின்றன.

“நான்” என்ற திரை.

“எனக்கு வேண்டும்” என்ற திரை.

“எனக்குப் பயம்” என்ற திரை.

“எனக்குக் கோபம்” என்ற திரை.

“இது என்னுடையது” என்ற திரை.

“எனக்குத் தெரியும்” என்ற திரை.

“என்னால்தான் எல்லாம்” என்ற திரை.

ஒவ்வொன்றாக அவை விலகட்டும்.

அப்போது நாம் புதிதாக எதையும் பெறப் போவதில்லை.

நம்மிடம் ஏற்கனவே இருந்ததை நாமே காணப் போகிறோம்.

அதுதான் ஆன்மீக ஜோதி.

அது ஒரு விளக்கின் ஒளி அல்ல.

அது ஒரு இடத்தில் மட்டும் இருக்கும் ஒளி அல்ல.

அது நம்முள் அமைதியாக எரிந்து கொண்டிருக்கும் விழிப்புணர்வின் ஒளி.

திரைகள் விலகட்டும்.

மனம் தெளியட்டும்.

அன்பு பெருகட்டும்.

அகந்தை குறையட்டும்.

வாழ்க்கை எளிமையாகட்டும்.

அப்போது ஒரு நாள் நம்முடைய உள்ளமே நம்மிடம் மெதுவாகச் சொல்லும்—

“நீ தேடிய ஒளி
உனக்கு வெளியே இல்லை…
நீயே மறைத்திருந்த
உன் உள்ளத்தில்தான் இருந்தது!”

அந்த நாளை நோக்கி நாம் அனைவரும் நடப்போம்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்