எதுவும் நிரந்தரமில்லை

“எதுவும் நிரந்தரமில்லை என்ற பயத்தை உதறிவிட்டுப் பார்த்தால், அந்த நிலையற்ற தன்மையே வாழ்வை ஒவ்வொரு கணமும் சுவாரசியமாக்குகிறது.”

இந்த ஒரு சிந்தனையை நாம் ஆழமாக உள்வாங்கிக் கொண்டால், வாழ்க்கையைப் பற்றிய நமது பார்வையே மாறிவிடும்.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான பயங்கள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்று சற்று அமைதியாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்ற பயம்.
    
நமக்குப் பிடித்தவர்கள் நம்மைவிட்டு விலகிவிடுவார்களோ என்ற பயம்.

இன்று இருக்கும் வசதிகள் நாளை இல்லாமல் போய்விடுமோ என்ற பயம்.

உடல் நலம் மாறிவிடுமோ என்ற பயம்.

பணம் குறைந்துவிடுமோ என்ற பயம்.

வேலை போய்விடுமோ என்ற பயம்.
    
நம்மைப் பற்றிய மற்றவர்களின் எண்ணம் மாறிவிடுமோ என்ற பயம்.

இவற்றின் அடியில் சென்று பார்த்தால், பெரும்பாலான பயங்களுக்குப் பின்னால் இருப்பது ஒரே எண்ணம்தான்.

“இப்போது இருப்பது இப்படியே எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.”

ஆனால் வாழ்க்கை அப்படிப் படைக்கப்படவில்லை.

மாற்றம்தான் வாழ்க்கையின் இயல்பு.

காலை வந்தால் இரவு வரும்.
  
வசந்தம் வந்தால் கோடை வரும்.
   
மலர் மலர்ந்தால் ஒருநாள் உதிரும்.
   
குழந்தை வளர்ந்து இளைஞனாகிறது.

இளைஞன் முதுமையை நோக்கிச் செல்கிறான்.

நம்முடைய உடல் ஒவ்வொரு நாளும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
  
நம்முடைய எண்ணங்களும் மாறுகின்றன.

உறவுகளும் மாறுகின்றன.
   
சூழ்நிலைகளும் மாறுகின்றன.

நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், மாற்றம் நம்மோடு பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அதனால் நிலையாமையைப் புரிந்துகொள்வது வாழ்க்கையை வெறுப்பதற்கான காரணம் அல்ல.
   
மாறாக, வாழ்க்கையை இன்னும் ஆழமாக நேசிப்பதற்கான வாய்ப்பு.

ஒரு மலர் நிரந்தரமாக மலர்ந்துகொண்டே இருக்காது என்பது நமக்குத் தெரிந்திருந்தால், அது மலர்ந்திருக்கும் அந்தச் சிறிய நேரத்தை நாம் இன்னும் ரசிப்போம் அல்லவா?

ஒரு குழந்தையின் சிறுவயது நிரந்தரமாக இருக்காது என்பதை உணர்ந்த பெற்றோர், அதன் குறும்புகளையும் சிரிப்பையும் இன்னும் அன்போடு ரசிப்பார்கள்.

ஒரு அன்பான மனிதர் நம்மோடு வாழ்நாள் முழுவதும் இருப்பார் என்று உறுதி இல்லாதபோது, அவர் நம்மோடு இருக்கும் இன்றைய நாளை மதிப்போம்.

அப்படியானால் நிலையாமை வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியைப் பறிப்பதில்லை.

மாறாக, மகிழ்ச்சியின் மதிப்பை நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

நாம் பல நேரங்களில் மகிழ்ச்சியைத் தேடி ஓடுகிறோம்.
    
“இதை அடைந்த பிறகு நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்”, “இவ்வளவு பணம் சேர்ந்த பிறகு மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்”, “இந்தப் பிரச்சினை முடிந்த பிறகு நிம்மதியாக இருப்பேன்” என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்காகக் காத்திருப்பதில்லை.

நாம் எதிர்காலத்தை அடையும் நேரத்தில், அந்த எதிர்காலமும் நிகழ்காலமாகி விடுகிறது.

மீண்டும் இன்னொரு எதிர்காலத்தை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்துவிடுகிறோம்.

இப்படியே வாழ்நாள் முழுவதும் “அடுத்தது” என்ற சொல்லைத் தேடிக்கொண்டிருந்தால், நம்மிடம் இருப்பது இப்போது மட்டுமே என்பதை மறந்துவிடுகிறோம்.

ஆன்மீகம் நமக்குச் சொல்லும் மிகப் பெரிய உண்மைகளில் ஒன்று இதுதான்:

இந்தக் கணத்தை முழுமையாக வாழுங்கள்.

அதற்காக உலக வாழ்க்கையை விட்டுவிட்டு காட்டிற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

குடும்பத்தில் வாழலாம். வேலைக்குச் செல்லலாம்.
   
பிள்ளைகளை வளர்க்கலாம்.

பணம் சம்பாதிக்கலாம்.

வீட்டைக் கட்டலாம்.

சமூகத்தில் வாழலாம். நண்பர்களுடன் பழகலாம்.

மகிழ்ச்சியாகச் சிரிக்கலாம்.

இவை எதுவுமே ஆன்மீகத்திற்கு எதிரானவை அல்ல.

உண்மையில், இவற்றையெல்லாம் எந்த மனநிலையில் செய்கிறோம் என்பதுதான் ஆன்மீகத்தின் முக்கியமான கேள்வி.

ஒரு தாய் தனது குழந்தையை அன்போடு வளர்ப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

ஒரு தந்தை தனது குடும்பத்திற்காக நேர்மையாக உழைப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

ஒரு தொழிலாளி தனது வேலையை நேர்மையாகச் செய்வது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

ஒரு வியாபாரி அளவிலும் எடையிலும் ஏமாற்றாமல் இருப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

ஒருவர் தமக்குத் தெரியாதவருக்கும் உதவிக்கரம் நீட்டுவது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

வயதான பெற்றோரை பொறுமையோடு பராமரிப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

யாரும் பார்க்காத நேரத்திலும் தவறு செய்யாமல் இருப்பது ஆன்மீகமாக இருக்கலாம்.

நமக்கு கோபம் வந்தபோது உடனடியாக வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தாமல் அமைதியாக இருப்பது கூட ஆன்மீகப் பயிற்சியாக இருக்கலாம்.

அதனால் ஆன்மீகம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்குச் சென்று செய்ய வேண்டிய ஒன்று மட்டுமல்ல.

நாம் வாழும் முறையே ஆன்மீகமாக மாற முடியும்.

கோவிலுக்குச் செல்வதும் ஆன்மீகம்.

ஆனால் கோவிலிலிருந்து வெளியே வந்து ஒருவரை ஏமாற்றாமல் இருப்பதும் ஆன்மீகம்.

தியானம் செய்வதும் ஆன்மீகம்.

ஆனால் தியானத்திலிருந்து எழுந்த பிறகு வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் அன்பாகப் பேசுவதும் ஆன்மீகம்.

மந்திரம் சொல்வதும் ஆன்மீகம்.

ஆனால் நம்முடைய நாவிலிருந்து பிறருக்கு வலியை ஏற்படுத்தும் வார்த்தைகள் வராமல் பார்த்துக்கொள்வதும் ஆன்மீகம்.

இறைவனை வணங்குவதும் ஆன்மீகம்.

ஆனால் இறைவன் படைத்த மனிதனை மதிப்பதும் ஆன்மீகம்.

இதில்தான் ஆன்மீகத்தின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிப்பதல்ல.

வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு அதனுடன் விழிப்புணர்வோடு வாழ்வதே ஆன்மீகம்.

நிலையாமையை உணர்ந்த மனிதன் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்துக்கொள்கிறான்.

இதன் பொருள் அவன் அன்பு செலுத்துவதை நிறுத்திவிடுகிறான் என்பதல்ல.

மாறாக, அவன் இன்னும் தூய்மையாக அன்பு செலுத்த ஆரம்பிக்கிறான்.

“நீ எனக்குச் சொந்தம்” என்ற பிடிவாதமான அன்பிலிருந்து,

“நீ என்னுடன் இருக்கும் இந்த நேரத்தை நான் மதிக்கிறேன்” என்ற அழகான அன்புக்குச் செல்கிறான்.

அதுவே பற்றுக்கும் அன்புக்கும் உள்ள வித்தியாசம்.

பற்று சொல்கிறது:

“நீ எப்போதும் எனக்காக இருக்க வேண்டும்.”

அன்பு சொல்கிறது:

“நீ என்னுடன் இருக்கும் ஒவ்வொரு கணத்தையும் நான் மதிக்கிறேன்.”

நிலையாமையைப் புரிந்துகொண்டால், மன்னிப்பதும் எளிதாகிறது.

ஏனென்றால் வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்பதை உணர ஆரம்பிக்கிறோம்.

நேற்று நம்முடன் சிரித்த ஒருவர் இன்று நம்மோடு இல்லாமல் போகலாம்.

நேற்று நமக்கு எதிரியாகத் தோன்றிய ஒருவர் நாளை நம்முடைய நல்ல நண்பராக மாறலாம்.

நேற்று நம்மை அழ வைத்த ஒரு சம்பவம், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு பாடமாகத் தோன்றலாம்.

இதுதான் வாழ்க்கையின் வினோதம்.

எதுவும் ஒரே நிலையில் இருப்பதில்லை.

அதனால் இன்று இருக்கும் துயரத்தையும் நிரந்தரமானது என்று நினைக்க வேண்டாம்.

இன்று நீங்கள் சந்திக்கும் தோல்வி உங்கள் முழு வாழ்க்கையின் தீர்ப்பு அல்ல.

இன்று நீங்கள் அனுபவிக்கும் வலி உங்கள் வாழ்க்கையின் கடைசி அத்தியாயம் அல்ல.

இன்று கதவு மூடப்பட்டிருக்கலாம்.

நாளை வேறு கதவு திறக்கலாம்.

அதனால்தான் நம்பிக்கை அவசியம்.

ஆனால் நம்பிக்கைக்கும் கண்மூடித்தனமான எதிர்பார்ப்புக்கும் வித்தியாசம் உண்டு.

“எல்லாம் நான் நினைத்தபடியே நடக்க வேண்டும்” என்பது எதிர்பார்ப்பு.

“எது நடந்தாலும் அதை எதிர்கொண்டு, அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு முன்னேறுவேன்” என்பது ஆன்மீக நம்பிக்கை.

வாழ்க்கை நம் திட்டப்படி நடக்காது.

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் நம்மை ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொடுக்க முடியும்.

சிலர் நமக்கு அன்பைக் கற்றுக்கொடுப்பார்கள்.

சிலர் பொறுமையைக் கற்றுக்கொடுப்பார்கள்.

சிலர் எப்படிப் பழகக்கூடாது என்பதைக் கற்றுக்கொடுப்பார்கள்.

சில தோல்விகள் தாழ்மையைக் கற்றுக்கொடுக்கும்.

சில வெற்றிகள் நம்பிக்கையைக் கொடுக்கும்.

சில இழப்புகள் வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பைக் காட்டும்.

அதனால் வாழ்க்கையில் வரும் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் “ஏன் எனக்கு மட்டும்?” என்று கேட்பதைவிட,

“இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

என்று கேட்க ஆரம்பித்தால், வாழ்க்கை மெதுவாக ஆன்மீகப் பள்ளியாக மாறிவிடும்.

நாம் அனைவரும் அந்தப் பள்ளியின் மாணவர்கள்தான்.

வயது அதிகமானதால் யாரும் முழுமையான ஞானியாகிவிடுவதில்லை.

அனுபவங்கள் அதிகரிக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கை தொடர்ந்து நமக்குப் புதிய பாடங்களைத் தருகிறது.

இன்றும் நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

நாளையும் கற்றுக்கொள்வோம்.

இதுவே வாழ்க்கையின் அழகு.

நிலையாமையைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவர், பொருள்களைப் பயன்படுத்துவார்.

ஆனால் பொருள்கள் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த அனுமதிக்கமாட்டார்.

பணத்தை சம்பாதிப்பார் ஆனால் பணமே வாழ்க்கையின் மதிப்பு என்று நினைக்கமாட்டார்.

புகழைப் பெறுவார் ஆனால் புகழ் நிரந்தரமானது அல்ல என்பதை அறிவார்.

அதிகாரத்தில் இருப்பார் ஆனால் அதிகாரம் என்றென்றும் இருக்காது என்பதை நினைவில் வைத்திருப்பார்.

இளமையில் இருப்பவர் முதுமை வரும் என்பதை மறக்கமாட்டார்.

முதுமையில் இருப்பவர் தன் கடந்த காலத்தைப் பற்றிக் கொண்டிராமல், இன்றைய நாளையும் அர்த்தமுள்ளதாக்க முயல்வார்.

இதுவே சமநிலை.

உலகத்தை விட்டுவிடுவது ஆன்மீகம் அல்ல உலகத்தில் இருந்தபடியே உலகத்தின் நிலையாமையை உணர்ந்து வாழ்வதே உயர்ந்த ஆன்மீகம்.

நாம் தினசரி செய்யும் சிறிய செயல்களிலேயே ஆன்மீகத்தின் விதைகள் இருக்கின்றன.

காலையில் எழுந்தவுடன் நன்றி கூறுவது.

உணவை வீணாக்காமல் இருப்பது.

தண்ணீரை மதிப்பது.

பெற்றோரிடம் அன்பாகப் பேசுவது.

துணையின் உணர்வுகளை மதிப்பது.

பிள்ளைகளிடம் பொறுமையாக இருப்பது.

வயதானவர்களை அலட்சியம் செய்யாமல் இருப்பது.

ஒருவரின் தவறை எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தாமல் தனியாகச் சொல்லித் திருத்துவது.

நம்மால் முடிந்த உதவியை எதிர்பார்ப்பில்லாமல் செய்வது.

பொய் சொல்லாமல் இருப்பது.

பிறருடைய உரிமையை மதிப்பது.

பொறாமை வந்தால் அதை உணர்ந்து, அதனால் பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது.

கோபம் வந்தால் உடனடியாக பதிலளிக்காமல் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருப்பது.

இவை சாதாரண வாழ்க்கையின் செயல்கள் போலத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவற்றில்தான் உயர்ந்த ஆன்மீக ஒழுக்கம் மறைந்திருக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையை அலங்கரிக்கும் ஒரு ஆபரணம் அல்ல வாழ்க்கையைச் சுத்தப்படுத்தும் ஒரு ஒழுக்கம்.

நாம் எவ்வளவு தியானம் செய்தோம் என்பதைவிட, தியானத்திற்குப் பிறகு நாம் எவ்வளவு கருணையுள்ள மனிதராக மாறினோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

எத்தனை நூல்கள் படித்தோம் என்பதைவிட, அவற்றிலிருந்து கற்றதை எவ்வளவு வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தினோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

எத்தனை முறை இறைவனை நினைத்தோம் என்பதைவிட, இறைவன் படைத்த உயிர்களை எவ்வளவு அன்போடு நடத்தினோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

அதனால்தான் சாதாரண இல்வாழ்க்கை வாழும் ஒருவருக்கும் ஆன்மீகப் பாதை முழுமையாகத் திறந்திருக்கிறது.

உங்களுக்கு தனிமையான மலை தேவையில்லை.

உங்களுக்கு பெரிய ஆசிரமம் தேவையில்லை.

உங்களுக்கு உலகத்தை விட்டு ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை.

உங்கள் வீடே உங்கள் முதல் ஆசிரமமாக இருக்கலாம்.

உங்கள் குடும்பமே உங்கள் முதல் ஆன்மீகப் பள்ளியாக இருக்கலாம்.

உங்களுடன் வாழ்பவர்களே உங்கள் முதல் ஆசிரியர்களாக இருக்கலாம்.

உங்கள் கோபமே உங்கள் முதல் பாடமாக இருக்கலாம்.

உங்கள் பொறுமையின்மையே உங்கள் முதல் பயிற்சியாக இருக்கலாம்.

உங்கள் அன்பே உங்கள் முதல் தியானமாக இருக்கலாம்.

உங்கள் நேர்மையே உங்கள் முதல் வழிபாடாக இருக்கலாம்.

உங்கள் சேவையே உங்கள் முதல் பிரார்த்தனையாக இருக்கலாம்.

இவ்வாறு பார்த்தால், ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கைக்கு வெளியே தேட வேண்டிய ஒன்றல்ல.

வாழ்க்கையின் உள்ளேயே விழித்தெழ வேண்டிய உணர்வு.

நிலையாமையை உணர்ந்த பிறகு நம்முடைய வாழ்க்கை மாற வேண்டியது மிக முக்கியமான ஒன்று.

நாம் தேவையற்ற கோபங்களைச் சுமந்து செல்ல வேண்டுமா?

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஒரு சம்பவத்தை நினைத்துக்கொண்டு இன்றைய நாளையும் கசப்பாக்க வேண்டுமா?

ஒருவரிடம் சொல்ல வேண்டிய அன்பான வார்த்தையை நாளைக்கு என்று தள்ளிப்போட வேண்டுமா?

மன்னிக்க முடிந்தபோது மன்னிக்காமல் மனத்தில் பாரத்தை வைத்திருக்க வேண்டுமா?

நம்மிடம் இருக்கும் நேரம் குறைந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்தும், சிறிய விஷயங்களுக்காக உறவுகளை இழக்க வேண்டுமா?

நிலையாமை நமக்கு இவற்றையெல்லாம் நினைவூட்டுகிறது.

“நேரம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது; விழித்துக்கொள்.”

என்று வாழ்க்கை மெதுவாகச் சொல்கிறது.

அதனால் நிலையாமையைப் பற்றிய சிந்தனை ஒரு சோகமான சிந்தனை அல்ல.

அது ஒரு விழிப்புணர்வு.

இன்று உங்களுக்கு கிடைத்த நாள் மீண்டும் கிடைக்காது.

இன்று நீங்கள் பார்த்த சூரியோதயம் மீண்டும் இதே வடிவில் வராது.

இன்று உங்களுடன் பேசும் மனிதருடன் நடந்த இந்த உரையாடல் மீண்டும் அப்படியே நடக்காது.

இன்று உங்கள் வாழ்க்கையில் இருக்கும் இந்த வயதும் மீண்டும் வராது.

அப்படியானால் ஏன் இன்றைய நாளை முழுமையாக வாழக்கூடாது?

ஏன் அன்பாகப் பேசக்கூடாது?

ஏன் நன்றி கூறக்கூடாது?

ஏன் மனதை இலகுவாக்கக்கூடாது?

ஏன் முடிந்தவரை ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் சிறிதளவு ஒளியாக இருக்கக்கூடாது?

நிலையாமையை உணர்ந்தவன் வாழ்க்கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்வதில்லை.

அவன் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறான்.

அவன் சிரிக்கிறான்.

அவன் அழுகிறான்.

அவன் தோல்வியடைகிறான்.

அவன் மீண்டும் எழுகிறான்.

அவன் நேசிக்கிறான்.

அவன் இழக்கிறான்.

அவன் மீண்டும் அன்பைக் கண்டடைகிறான்.

அவன் ஒவ்வொரு அனுபவத்திலும் ஒரு பாடத்தைப் பார்க்கிறான்.

அதுவே ஆன்மீக முதிர்ச்சி.

இறுதியில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்.

நிலையாமை என்பது வாழ்க்கையின் குறைபாடு அல்ல; அதுவே வாழ்க்கையின் இயல்பு.

எல்லாமே நிரந்தரமாக இருந்தால், எந்தக் கணத்திற்கும் தனிப்பட்ட மதிப்பு இருக்காது.

மலர் எப்போதும் மலர்ந்துகொண்டே இருந்தால், அதன் மலர்ச்சியை நாம் ரசிக்காமல் போய்விடுவோம்.

சூரியன் எப்போதும் உதித்துக்கொண்டே இருந்தால், ஒரு விடியலின் அழகை நாம் உணராமல் போய்விடுவோம்.

மனித வாழ்க்கை முடிவில்லாமல் நீடித்தால், ஒரு சந்திப்பின் மதிப்பையும் ஒரு அணைப்பின் அர்த்தத்தையும் நாம் இவ்வளவு ஆழமாக உணரமாட்டோம்.

முடிவுதான் பல நேரங்களில் மதிப்பை உருவாக்குகிறது.

அதனால் “எதுவும் நிரந்தரமில்லை” என்று பயப்பட வேண்டாம்.

அதற்குப் பதிலாக,

“எதுவும் நிரந்தரமில்லை என்பதால், இந்தக் கணம் மிகவும் அருமையானது”

என்று நினைத்துப் பாருங்கள்.

அப்போது வாழ்க்கையைப் பற்றிய நமது பார்வை மாறும்.

நாம் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்தில் வாழ்வதைவிட நிகழ்காலத்தின் அருமையை உணரத் தொடங்குவோம்.

நம்மிடம் இருப்பதை மதிப்போம்.

நம்மோடு இருப்பவர்களை மதிப்போம்.

நமக்குக் கிடைத்த வாய்ப்புகளை மதிப்போம்.

நம்மால் செய்யக்கூடிய நன்மைகளைத் தாமதிக்காமல் செய்வோம்.

நம்மால் மன்னிக்க முடிந்தவர்களை மன்னிப்போம்.

நம்மால் அன்பு செய்ய முடிந்தவர்களை அன்பு செய்வோம்.

நம்மால் உதவ முடிந்தவர்களுக்கு உதவுவோம்.

அப்படிச் செய்யும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு ஆன்மீக நாளாக மாறிவிடும்.

அப்போது கோவில் வாசலிலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

வீட்டு வாசலிலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

தியான அறையிலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

சமையலறையிலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

அலுவலகத்திலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

பேருந்துப் பயணத்திலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

ஒரு நண்பனுடன் பேசும் நேரத்திலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

ஒரு அந்நியனுக்கு உதவும் அந்தச் சிறிய தருணத்திலும் ஆன்மீகம் இருக்கும்.

ஏனென்றால் ஆன்மீகம் என்பது நாம் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதில் இல்லை நாம் எப்படி இருக்கிறோம் என்பதில் இருக்கிறது.

நிலையாமையை ஏற்றுக்கொண்டு,

இன்றைய நாளை நன்றியுடன் வாழ்ந்து,

உறவுகளை அன்புடன் பேணி,

உண்மையை நேர்மையுடன் காத்து,

பிறருக்கு தீங்கு செய்யாமல்,

முடிந்தவரை நன்மை செய்து,

நம்முடைய மனதை நாளுக்கு நாள் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டால்—

அதுவே ஒரு உயர்ந்த ஆன்மீகப் பயணம்.

வாழ்க்கை நமக்கு எவ்வளவு நாட்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நாம் அறியோம்.

ஆனால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு நாளையும் எவ்வளவு அர்த்தமுள்ளதாக்கலாம் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியும்.

நாளை என்ன ஆகும் என்று தெரியாமல் இருப்பது பயமல்ல.

அதுதான் வாழ்க்கையின் அழகு.

அடுத்த கணம் என்ன கொண்டு வரும் என்று தெரியாததால்தான் ஒவ்வொரு கணமும் புதிதாக இருக்கிறது.

அதனால் கடந்ததைப் பற்றிக் குற்ற உணர்வோடும்,

வரப்போகிறதைப் பற்றிய பயத்தோடும்,

இன்றைய நாளை இழந்துவிடாதீர்கள்.

கடந்தது ஒரு பாடம்.

எதிர்காலம் ஒரு வாய்ப்பு.

நிகழ்காலம் ஒரு பரிசு.

அந்தப் பரிசை முழுமையாகத் திறந்து அனுபவிப்போம்.

எதுவும் நிரந்தரமில்லை.

அதனால் தான்

இந்தக் கணம் அருமையானது.

இந்த வாழ்க்கை அருமையானது.

இந்த உறவுகள் அருமையானவை.

இந்த மூச்சு அருமையானது.

இந்த நாள் அருமையானது.

இந்த நொடியும் அருமையானது.

நிலையாமையைப் பார்த்து பயப்படாமல், அதன் அழகைக் கண்டு விழித்தெழுவோம்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் இந்தப் பயணத்தை அன்போடும், அறத்தோடும், விழிப்புணர்வோடும், நன்றியோடும் வாழ்வோம்.

அதுவே ஆன்மீகம்.

அதுவே உயர்ந்த இல்வாழ்க்கை.

அதுவே மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான வெற்றி.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்,
சக்தி சக்திதாசன்